AmirHadi Anvari | امیرهادی انواری's banner
AmirHadi Anvari | امیرهادی انواری's profile picture

AmirHadi Anvari | امیرهادی انواری

@AmirHadiAnvari • 20,556 subscribers

روزنامه‌نگار | درباره کشورم، ایران، بی‌طرف نیستم.

Videos

AmirHadiAnvari's profile picture

۶۹۰ نفر؛ کلیدداران نظامی-امنیتی اینترنت ایران ۲۸ دی ۱۴۰۴، در روزهای قطع سراسری اینترنت، مدیرعامل ایرانسل برکنار شد. خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه پاسداران، علت را «تمرد» از دستور نهادهای تصمیم‌گیر در اجرای محدودیت اینترنت اعلام کرد. نزدیک به ۱۰ ماه پس از کشتار دی‌ماه، شمار دقیق کشته‌شدگان هنوز روشن نیست؛ برآوردها از چند هزار تا بیش از ۵۰ هزار نفر متغیر است. آن کشتار علاوه بر نیروی سرکوب و گلوله به چیز دیگری نیاز داشت: «تاریکی»؛ عنصری که سبب شده تاکنون آمار و ابعاد آن کشتار دقیقا روشن نشود، مثل کشتار آبان خونین ۹۸. دستور قطع -نظیر دی‌ماه- از نهاد امنیتی می‌آید، اما آن کلید را باید کارگزاری خاموش کند. برکناری مدیرعامل ایرانسل نشان می‌دهد آن کارگزار باید وفادار و فرمان‌بردار باشد. این کارگزاران چه کسانی‌اند؟ شبکه‌ای از معتمدترین تشکیلات اقتصادی، نظیر «ستاد اجرایی فرمان امام» و بنیاد مستضعفان با نمایندگی معتمدترین مدیران نظامی-امنیتی، از بنیاد تعاون سپاه پاسداران تا وزارت اطلاعات. هرچند در این میان، اشخاصی از بخش خصوصی، که کارنامه آنان از کارگزاری فیلترینگ آغاز شده نیز حضور دارند. اشخاصی با پیوندهای خاص، شبکه‌ای از مدیران که اکثرا متولد عراق هستند و با محصولات بهداشتی پنبه‌ریز ارتباط پیدا می‌کنند. بررسی هزاران برگ سند، نمایی کلی از این شبکه را نشان می‌دهد که چکیده آن به ۶۹۰ شخص حقیقی و ۲۹۸ شخص حقوقی می‌رسد. متن کامل این مقاله را که مشترکا با Sahar Tahvili, Ph.D.| سحر تحویلی نوشته شده است در وب‌سایت ایران اینترنشنال بخوانید.

AmirHadi Anvari | امیرهادی انواری

29,057 次观看 • 14 天前

AmirHadiAnvari's profile picture

در جنگ دوم که از اسفند ۱۴۰۴ آغاز شد و در فروردین ۱۴۰۵ با آتش‌بس پایان یافت، حمله به پل‌های ریلی و جاده‌ای به یکی از برجسته‌ترین تاکتیک‌های آمریکا و اسرائیل تبدیل شد؛ تاکتیکی که حتی پس از آتش‌بس نیز ادامه یافت. برخلاف جنگ ۱۲ روزه که حمله به پل‌ها نسبتا نادر بود، در این دوره سه الگوی اصلی شکل گرفت: حملات ۱۸ فروردین به شش پل ریلی که چهار مورد آن، عملا ارتباط تهران با شبکه راه‌آهن سراسری و در نتیجه شمال‌غرب، شمال‌شرق، جنوب، جنوب‌شرق و جنوب‌غرب را قطع کرد. حمله به پل‌های بندر خمیر که ارتباط شرق و غرب را در محدوده تنگه هرمز بدون مسیر جایگزین موثر قطع کرد. حمله به پل ریلی آق‌تکه‌خان و پل جاده‌ای بی-۱ که علاوه بر اهمیت محدود لجستیکی در مقایسه با مسیرهای اصلی، اهمیت نمادین نیز داشت. بررسی این حملات نشان می‌دهد برخلاف تجربه جنگ هشت‌ساله و نمونه‌هایی مانند حمله عراق به پل‌های قطور، تله‌زنگ یا پل سیاه، اهداف عمدتا از میان پل‌های کوچک‌تر و قابل‌ترمیم انتخاب شدند (مقیم‌آباد، یحیی‌آباد، چهارباغ و...). حتی در مورد پل بی-۱، تنها پل بزرگ هدف قرار گرفته، پایه‌ها هدف قرار نگرفتند؛ برخلاف موارد مشابه در جنگ هشت‌ساله، نظیر پل قطور که بازسازی آسیب به پایه‌های آن نزدیک به ۱۰ سال طول کشید. شدت آسیب در حدی بود که تقریبا همه پل‌ها با استفاده از کالورت‌های پیش‌ساخته به سرعت ترمیم شدند. بااین‌حال، این تاکتیک، آسیب‌پذیری لجستیکی کشور را در بخش‌هایی که کارکرد دوگانه نظامی-غیرنظامی دارند، یادآوری کرد. بررسی‌های ایران اینترنشنال نشان می‌دهد در ۲۵ جاده اصلی کشور که تقریبا تمام مراکز شناخته‌شده تولید و مونتاژ موشک و شهرهای موشکی را به هم متصل می‌کنند و مسیر دسترسی مقرهای نیروهای زمینی سپاه و ارتش هستند، حدود ۸۰۰ پل و ۹۰ تونل بزرگ وجود دارد. در شبکه راه‌آهن سراسری نیز ۶۷۰ پل و ۳۸۰ تونل بزرگ (با عرشه بلندتر از ۳۰ متر) شناسایی شده است. برخی از این نقاط راهبردی‌اند و آسیب به آن‌ها می‌تواند هم‌زمان چند مسیر را مختل کند. اگرچه مناطق غرب، شمال و جنوب‌غرب به‌دلیل رشته‌کوه زاگرس صعب‌العبورند، شبکه جاده‌ای متنوع آن‌ها اختلال طولانی‌مدت ایجاد نمی‌کند؛ اما آسیب‌پذیری در جنوب‌شرق کشور به‌مراتب بیشتر است. در نقشه پیش‌رو، بخشی از این یافته‌ها قرار داده شده است.

AmirHadi Anvari | امیرهادی انواری

26,200 次观看 • 1 个月前

AmirHadiAnvari's profile picture

اطلس شهرهای موشکی جمهوری اسلامی  «اینجا مدفن کسی است که می‌خواست اسرائیل را نابود کند.» این عبارت روی سنگ قبر حسن طهرانی‌مقدم حک شده؛ مردی که به او لقب «پدر صنعت موشکی» جمهوری اسلامی دادند. تقریبا موازی با برنامه هسته‌ای، جمهوری اسلامی نزدیک به چهار دهه برنامه موشکی خود را پیش برد تا — همان‌طور که طهرانی‌مقدم وصیت کرده بود — اسرائیل را نابود کند. هرچند تاکنون به این هدف نرسیده است. اگرچه مقام‌های جمهوری اسلامی اصرار دارند این برنامه صرفا برای دفاع از «ایران» بوده، اما سنگ قبر پدر این صنعت، حرف دیگری می‌زند. او دوست صمیمی عماد مغنیه، فرمانده ارشد حزب‌الله هم بود و در سال ۱۳۶۵، در میانه جنگ ایران و عراق، به لبنان رفت تا برنامه موشکی این گروه را موازی با ایران، بنیانگذاری کند. طی حدود ۴۰ سال، همه بخش‌های جمهوری اسلامی به نوعی در خدمت این برنامه بودند. با مساعدت اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس‌جمهور وقت، سازمان «جهاد خودکفایی سپاه» خارج از ساختار رسمی سپاه تاسیس شد تا برنامه موشکی با استقلال بیشتری پیش برود. علی لاریجانی — که در سال ۱۴۰۴ در سمت دبیر شورای عالی امنیت ملی، فرماندهی سرکوب انقلاب ملی دی‌ماه را بر عهده گرفت — در زمان تاسیس، مدیرعامل این سازمان بود؛ همان سیاستمداری که پس از مرگش به او لقب «سیاستمدار فیلسوف» دادند. موشک‌هایی که امروز جمهوری اسلامی در اختیار دارد، مدیون نمونه‌های اولیه‌ای هستند که در دوره ریاست‌جمهوری محمد خاتمی از دلالان اسلحه اوکراینی، کره شمالی و چین خریداری شدند. در دوران ریاست‌جمهوری او، «شهاب-۳» اولین موشکی که به اسرائیل می‌رسید رونمایی شد. درست در همان دوران که خاتمی از «گفت‌وگوی تمدن‌ها» سخن می‌گفت، محمدباقر قالیباف به عنوان فرمانده نیروی هوایی سپاه در دامنه کوه‌های زاگرس مشغول حفر تونل و ساخت زاغه‌های زیرزمینی بود؛ همان تاسیساتی که بعدها با عنوان پرطمطراق «شهر موشکی» شناخته شدند. وقتی حسن روحانی و محمدجواد ظریف، از سیاست «بُرد-بُرد» و برجام سخن می‌گفتند، امیرعلی حاجی‌زاده، فرمانده نیروی هوافضای سپاه، شهرهای موشکی را توسعه می‌داد، که قالیباف در خاک ایران حفر کرده بود و همزمان مجتمع‌های تولید و مونتاژ جدید در بیابان‌های شاهرود و دره‌های خجیر می‌ساخت. در این دوره خوشه جنوبی برای تهدید کشتیرانی در تنگه هرمز و کشورهای حاشیه خلیج فارس توسعه یافتند. این، قصه برنامه موشکی جمهوری اسلامی در خاک ایران، از شهرهای موشکی تا اشخاص حقیقی و حقوقی دخیل در آن است.

AmirHadi Anvari | امیرهادی انواری

73,568 次观看 • 5 个月前