امیر ناظمی | Amir Nazemi
@amirnazemy • 25,041 subscribers
پژوهشگر، علاقهمند به حوزه نوآوری و سیاستگذاری عمومی| ما محکوم به امیدیم!
Videos
این فیلم تاسفبار از رفتار غیرمدنی یک روحانی، نه تنها دردآور است، بلکه نشانه ۸ آسیب #ایران_امروز هم هست: ۱-مردان منفعل حداقل انتظار از #مردان_تماشاچی حمایت از #انسانیت است. کاش مردان به جای آن چیزی که #غیرت مینامند، و با آن #زنان خود را میکشند، کمی به انسانیت حساسیت داشتند!
امیر ناظمی | Amir Nazemi243,804 просмотров • 2 лет назад
«جامعه ایرانی توسعهیافتهتر از حاکمیت ایرانی است» این گزاره در موقعیتهای مختلف، نمودهایی متفاوت مییابد. در المپیک۲۰۲۴ این گزاره در صحنه خداحافظی صباح شریعتی کشتیگیر ایرانی که برای کشور آذربایجان کشتی میگرفت، به تصویر کشیده شده است. حاکمیت ایرانی نه تنها آغوشی باز برای ورزشکاران و مردمانش نیست، بلکه مانند پیرمرد عبوسس و خودخواهی است که تغییرات و تفاوتهای فرزندانش را نمیپذیرد و هر روز به بهانهای بخشی از ایرانیان را، خواسته یا ناخواسته، مجبور به مهاجرت از ایران میکند. به این ترتیب بسیاری از ورزشکاران مجبور میشوند تا زیر پرچمهای کشورهای دیگر به رقابت بپردازند. این تصویر نمادی از «نظم دسترسی محدود» است، اگر این مفهوم را فراتر از اقتصاد، به فرهنگ و اجتماع نیز تسری دهیم. نظم دسترسی محدود یعنی حاکم کردن ارزشها و اصولی که تنها محدود به گروههای فرادستان است و دربرگیرندهی ارزشها و اصول کل جامعه نمیشود. در این نظم دسترسی محدود است، که بسیاری از ورزشکاران گاه به دلیل این تفاوتهای ارزشی (مانند حجاب یا دیدگاهشان حتی در مورد مسائلی ریز) یا تفاوتهای بهرهمندی اقتصادی (گذران زندگی و نه چیزی بیشتر) یا تفاوتهای زیرساختهای ورزشی (امکانات و تجهیزات تمرینی) مجبور به مهاجرت و تغییر ملیت میشوند. از دید حاکمیت این افراد با برچسبهایی مانند بیغیرت بدرقه میشوند. نمونههای آن در رفتار حذفی صداوسیمای رسمی آشکار است. اما جامعه ایرانی فراتر از حاکمیت خود، و توسعهیافتهتر از او، همدلی و همدردی انسانیاش را حفظ میکند. امروز آغوش جامعهی ایرانی بازتر از همیشه است. در رده بندی کشتی المپیک صباح شریعتی (زیر پرچم آذربایجان) به امین میرزازاده (زیر پرچم ایران) باخت و از دنیای ورزش قهرمانی خداحافظیکرد. اما در زمان بوسههای خداحافظی شریعتی بر تشک، و هنگامی که اثری از تیم آذربایجان بر روی تشک نیست، دو هموطن ایرانیاش، یعنی میرزازاده و حسن رنگرز به روی تشک میروند تا در زمان خداحافظی، در آخرین تصویر ورزش حرفهای، در کنارش باشند تا برای او یک خداحافظی باشکوهی را بسازند. تفاوت جامعه ایرانی و حاکمیت ایرانی، همین تصویر است. آغوش باز یک جامعه برای پذیرش تنوعها و تفاوتها، و آغوش بستهی دیگری که جایی برای پذیرش هیچ تغییری ندارد. همین تصاویر شاید نشانههایی باشد برای ایران آینده توسعهیافته.
امیر ناظمی | Amir Nazemi168,734 просмотров • 1 год назад
Больше нет контента для загрузки