Mürsel, MD
@dr_murselguler • 15,093 subscribers
“İnsanlar hangi dünyaya kulak kesilmişse öbürüne sağır” *MFL, UÜTF, Muş DH, Deutschland *Galatasaray* 😍👨👩👧
Shorts
Videos
Tarkan’ı çocukluğumdan beri takip ederim. Severim de. Duyarlı ve kültürlü bir “sanatçıdır”. Onu yıllar önce etiketlemek isteyenlere karşı, net bir duruş sergilemişti. O gün, tıp doktoru değildim ama cevabı bana mantıklı gelmişti. Bugün ise, psikoterapi üzeri çalıştığım için bana daha mantıklı geliyor. Ona sorulan soruya, özel hayatını teşhir etmeyi reddederek, insanın kendini savunmak zorunda olmadığı bir alan olduğunu hatırlatarak cevap vermiş. Başkalarına bu soru sorulsaydı, Allah, Kur’an, vatan, bayrak, Atatürk der kendini savunurdu. Oysa kendinden emin olanın, işine bunları karıştırmasına gerek yoktur. Tarkan’ın verdiği bu cevap, psikolojik ve sosyolojik açıdan ders niteliğindedir. Etiletlenmeyi red ediyor. Sanatının, işinim konuşulmasını istiyor. Tarkan’ı Tarkan yapan, aslında onun bu duruşudur. Kendinden ve sanatından emin olmasıdır. Gösteriş meraklısı, şovenist olmamasıdır. Varlığını tek bir kategoriye indirgeyenlere karşı, açık bir duruşdur.
Mürsel, MD803,978 görüntüleme • 6 ay önce
Adamlara göre Galatasaray maçlarında olması gereken hakem yönetimi
Mürsel, MD314,766 görüntüleme • 4 ay önce
Hiçbir ünlünün vefatına şimdiye kadar üzülmemiştim ama Kadir inanır için içimden sanki bir parça koptu. İnsandı! Kalp kırmak yerine, gönüllüler arasında köprüler kurmak istedi. Köyde çocukken yapacak bir şey yokken Köprü filmini izlediğim zamanı hatırlıyorum. Köprü kurmak, köylülerine faydalı olmak için cehalete karşı verdiği savaş geliyor aklıma. Ne güzel yıldızımızdın sen Kadir abi.. Allah rahmet eylesin
Mürsel, MD36,209 görüntüleme • 1 ay önce
Leyla ile Mecnun izlemeye başladım, 3. defa. İsmail Abi karakteri, mizahın içine saklanmış en derin travma ve sevgi hikâyelerinden biri aslında. “Baba, annem neden bizi terketti” diye soruyor çocukken.. Babası “Daha renkli bir hayatı olsun istedi herhalde” dediğinde, İsmail Abi o cümleyi gerçeklik değil, umut olarak alıyor. Yani bu bir “umut” ama acıdan kaçmak için kurulan bir umut. Bir çocuğun, terk edilmenin ağırlığını taşımamak için bulduğu bir yol. O umudu hayatının her yerine yayıyor: Kıyafetlerine, tavrına, saf kalbine. Babası ölmeden önce ona bir umut daha aşılıyor: “Ben gemide olacağım, her gün el sallayacağım, sonra gelip seni alıp gideceğiz…” Bu bir vedadan çok, tutunacak bir umut bırakıyor. O yüzden yıllarca sahilde bekliyor, el sallıyor. Çünkü çocukken verilen sözler, büyüyünce bile içimizde yaşamaya devam ediyor. Ölmeden önce de “Her zaman çok iyi bir çocuk ol, tamam mı?” Diyor. Bu da onun pusulası oluyor. Dünyaya karşı kırılgan ama tertemiz kalmasının sebebi bu. Anne–baba sözleri gerçekten kader gibi… Bir cümle, bir bakış, bir veda insanın bütün karakterini şekillendirebiliyor.
Mürsel, MD124,821 görüntüleme • 6 ay önce
Daha fazla içerik yok.