Een ex-woke docent
@EenExWokeDocent • 26,945 subscribers
Vrouw. Ex-proglinks. Onderwijs en beleid. VvMU-junkie. Zélfs anoniem op persoonlijke titel. Tokkielectuele straatdenker 🤓😎.
Shorts
Videos
“De Europeanen staan op het punt om binnen zeer korte tijd wakker te worden in een verschrikkelijke nachtmerrie. Er zijn mensen die eruitzien zoals ik, met een baard en donker haar, die zijn gevlucht voor de terreur en de islam. Ik ben bijvoorbeeld half Duits, half Egyptisch en geboren in Duitsland. Ik zie er nog steeds uit zoals zij. Maar er zijn ook mensen die eruitzien zoals ik en die niet voor de terreur zijn gevlucht. Zij hebben de terreur en de islam juist met zich meegebracht. En om heel eerlijk te zijn, vormen zij de meerderheid. Niet andersom. Jullie hebben werkelijk géén idee wat er onder de oppervlakte sluimert en slechts wacht tot een kritische massa is bereikt. Als jullie liberalen niet naar een witte man willen luisteren, luister dan naar mij. Ik waarschuw jullie omdat ik weet hoe deze mensen zijn. Ik ben daar geweest. Ik heb er een jaar gewoond. Ze haten jullie. Jullie zullen wakker worden in een verschrikkelijke nachtmerrie. Een absolute nachtmerrie. Zodra een bepaald punt is bereikt, wat ik de kritische massa noem, onder andere door geboortecijfers en demografische ontwikkelingen, zullen jullie niet langer in staat zijn jezelf te verdedigen. Helaas is de witte man door psychologische manipulatie gaan geloven dat mannelijkheid iets slechts is. Dat mannen zwak moeten zijn, zich vooral door hun emoties moeten laten leiden en zacht en meegaand moeten zijn. Tegelijkertijd komen hier zeer agressieve mensen naartoe. Ze accepteren jullie cultuur niet. Ze accepteren jullie religie niet. Ze accepteren jullie vrouwenrechten niet. Ze accepteren helemaal niets van dit alles. Ze willen het uitwissen. Ze willen jullie uitwissen. En jullie zijn blind voor wat er gebeurt. Jullie weigeren het te zien. Geloof me, dit wordt een nachtmerrie. Een bloedige, verschrikkelijke nachtmerrie. Word in godsnaam wakker. Ik meen dit bloedserieus.”
Een ex-woke docent512,051 görüntüleme • 11 gün önce
In Frankrijk is het zover. Na decennia van massamigratie, segregatie, islamisering, parallelle samenlevingen en hardnekkige integratieproblemen krijgen de Fransen nu de eindafrekening gepresenteerd. We zien hier het negatieve saldo van de totalitaire migratiecratie. Wellicht is dit hoe de nieuwe vorm van burgeroorlog eruitziet. Geïmporteerde ‘jongeren’ kunnen juridisch volledig Frans zijn en desondanks opgroeien in milieus waarin de verhouding tot de Franse staat generaties later nog steeds ernstig problematisch is. Daarin zit óók de grote statistische verdwijntruc. Wie in Frankrijk wordt geboren, is op een gegeven moment formeel géén migrant meer. Een staat kan woningen bouwen, onderwijs financieren en sociale voorzieningen betalen. Wat een staat niet kan kopen, is loyaliteit aan de samenleving en vanzelfsprekend respect voor gezag. DIT is hoe de HEL eruitziet:
Een ex-woke docent158,484 görüntüleme • 1 ay önce
Voor alle Joden en/of zionisten: zó snoer je antizionazi’s binnen twee seconden de verderfelijke deugbakkes. Neem een voorbeeld aan Moshe Feiglin, die een strontarrogante westerse journaliste op haar nummer zet. Deze muts legt hem voor dat Israëls internationale imago en relaties met Europa, Canada en de Verenigde Staten volgens haar een historisch dieptepunt hebben bereikt. Maakt hij zich daar geen zorgen over? Feiglin weigert terecht de bizarre rolverdeling: het Westen als morele rechtbank, Israël als eeuwige beklaagde. Wie in Canada en Europa aan de kant van islamonazi’s gaat staan, moet zich vooral eens afvragen hoe hij er zélf in Israël opstaat, antwoordt hij. Zijn boodschap: het gaat niet om hoe jullie óns zien, maar om hoe wij júllie zien. Vervolgens verwijst hij naar de Bijbelse belofte dat wie Israël zegent, gezegend zal worden, en wie Israël vervloekt, vervloekt zal worden. Precies daarin zit enorme kracht: niet braaf op de knieën voor een ‘gunstig’ oordeel, maar het morele gezag van de antisemitische westerling ter discussie stellen.
Een ex-woke docent13,834 görüntüleme • 2 gün önce
Het PISA-onderzoek is weer verschenen en geheel conform verwachting is de leesvaardigheid onder 15-jarigen in dit weggegeven land nóg verder gedaald. Anno 2026 kan bijna 40 procent niet meer lezen of schrijven en is dus functioneel analfabeet. Iedereen met ook maar één werkende hersencel weet natuurlijk dat het een godswonder zou zijn wanneer de huidige generaties jongeren nog net zo goed zouden presteren als die van enkele decennia geleden. Iedereen met ook maar één werkende hersencel kan bedenken wat de oorzaken van dit verval zijn. Wie dat óók kan, is PRO-kansenkoningin Marjolein Moorman, die zojuist tijdens het wekelijkse vragenuurtje brieste over alle ongelijkheid in dit land, die de bron van alle kwaad zou zijn. Waar Moorman gelijk in heeft en wat ze erkent: er zijn gebieden waar scholen staan waar kinderen niets leren. Ik ken die scholen natuurlijk: scholen waar geen normale leraar voor te vinden is, ook al betalen ze die leraar een dubbel salaris. Scholen die een dagopvang zijn, waar totale anarchie heerst, waar directies wegkijken en deugwitte schoolcoaches en pedagogen ieder wangedrag onder het linoleum vegen. Moorman kent óók de oplossing: die zag ze immers met eigen ogen in Engeland, waar ze in 2020 op bezoek ging bij een grootstedelijke school waar kansarme leerlingen uit achterstandswijken wél wat leren. Daar werd echter pijnlijk duidelijk wat Moorman stiekem veel belangrijker vindt dan haar eigen stokpaardje van gelijke kansen: Moorman wil dat de kansarme kindjes vooral ‘hun eigen karakter’ behouden. Wat ze daarmee precies bedoelt, laat zich raden. Links deugracisme pur sang. Wat Moorman anno 2026 wil, is wat ze altijd al wil: meer, meer, méér geld pompen in de afvoerputten met een bordje ‘school’ boven de deur, zodat de volgende generatie stemgerechtigde staatsinfuusafhankelijken met een heel klein beetje geluk nog nét de letters van haar naam weet te herkennen op het stembiljet. We hebben een mooie toekomst achter ons en het komt niet meer goed. Er zal een tweedeling ontstaan waarbij rijklinkse PRO-stemmers hun kindjes naar een dure privéschool sturen terwijl het openbaar onderwijs kindjes uit arme gezinnen nóg verder laat afglijden, welke afkomst, huidskleur of geloof ze ook hebben. De kansengelijkheid van Moorman is niets meer of minder dan een ultieme exercitie in hypocrisie.
Een ex-woke docent131,427 görüntüleme • 1 ay önce
Kamerlid Nicole Moinat verwoordt wat we allemaal weten: We hebben te maken met een gevestigde orde die het moreel kompas compleet kwijt is. De rechtsstaat, die er in de eerste plaats is om burgers te beschermen, lijkt tegenwoordig vooral bezig om criminelen te beschermen tegen de gevolgen van hun eigen wandaden. Piepjonge gasten worden bewust geronseld voor explosies, drugshandel en liquidaties, juist omdat criminele organisaties weten dat minderjarige daders amper worden bestraft. Maar in Den Haag blijft men hardnekkig vasthouden aan het idee dat achter iedere jonge crimineel vooral een slachtoffertje van sneue omstandigheden schuilgaat. De perversiteit van de moderne zieligheidscultus: misdaad wordt standaard verklaard vanuit achterstelling, persoonlijke problemen en een moeilijke jeugd, tot het punt waarop de verantwoordelijkheid van de dader volledig uit beeld verdwijnt. Ondertussen wordt fatsoenlijk straffen als hardvochtig beschouwd en is de compassie met de dader groter dan de betrokkenheid bij de slachtoffers. Natuurlijk verdienen jongeren een tweede kans. Maar die tweede kans mag nóóit belangrijker zijn dan de veiligheid van de samenleving. Een overheid die uit blinde angst om inhumaan te lijken geen grenzen meer durft te stellen, is állesbehalve humaner geworden. Zo’n overheid heeft de empathie verplaatst van het slachtoffer naar de dader. De prijs daarvoor wordt betaald door de mensen die zich wél aan de wet houden.
Een ex-woke docent31,632 görüntüleme • 23 gün önce
Van de Duinen tot de Zee, Katwijk is er klaar mee! 👊🏻
Een ex-woke docent519,878 görüntüleme • 1 yıl önce
Het is doodvermoeiend en gekmakend. In Europa blijven we eindeloos pruttelen over individuele moslims, maatschappelijke achterstanden en gebrekkige integratie, terwijl de ideologische netwerken die binnen islamitische gemeenschappen opereren nauwelijks ter sprake komen. Deze netwerken maken handig gebruik van onze democratische vrijheden om doelstellingen na te streven die letterlijk haaks staan op de fundamentele beginselen van onze rechtsstaat. Ondertussen blijven onze bestuurders vrolijk de dialoog aangaan met vertegenwoordigers van organisaties waarvan ze de ideologische achtergrond vaak niet eens kennen. De politieke naïviteit kent werkelijk geen grenzen. Het is niet te doen. De Franse antropologe Florence Bergeaud-Blackler doet al jaren onderzoek naar de Moslimbroederschap. Deze beweging probeert de invloed in Europa systematisch uit te breiden via moskeeën, scholen, jongerenorganisaties en liefdadigheidsinstellingen. Allemaal keurig omgekat tot maatschappelijke participatie. Ondertussen blijft het politieke doel een samenleving waarin de islam uiteindelijk de politieke en maatschappelijke orde bepaalt. De rellen in Frankrijk worden ons voorgeschoteld als het gevolg van achterstelling, discriminatie en frustratie onder jongeren. Alsof de pallievlagwapperende jihadisten uit de banlieues de straat op gaan omdat de Franse samenleving hen onvoldoende onderwijs heeft geboden. Bullshit natuurlijk. Bergeaud-Blackler wijst op iets wat in de verklaringen consequent ontbreekt: de ideologische beïnvloeding van jongeren die opgroeien in een omgeving waarin Frankrijk wordt voorgesteld als een vijandige, koloniale en anti-islamitische macht. Daar vinden extreemlinks en de islam elkaar. Resultaat: een giftig en explosief bondgenootschap tussen nu-fascisten die elkaar onder andere omstandigheden waarschijnlijk naar de keel zouden vliegen, maar die elkaar uitstekend weten te vinden in hun afkeer van het Westen. Luister naar Wierd Duk en Ulysse Ellian bij NvdD:
Een ex-woke docent14,548 görüntüleme • 11 gün önce
Bibi op z’n best! “Mijnheer de voorzitter, Voordat ik begin, eerst even een mededeling: Als er nog andere lafaards in deze zaal zitten die nog niet zijn vertrokken, doet u dat dan alstublieft nu. Hartelijk dank. Dames en heren, Veertien jaar geleden stond ik hier op dit podium en trok ik een rode lijn. Ik beloofde te voorkomen dat de moorddadige dictatuur van Iran atoombommen zou ontwikkelen, kernwapens die bedoeld waren om Israël te vernietigen, kernwapens die de hele wereld zouden kunnen bedreigen. En dat is precies wat we hebben gedaan. Laat me nu iets zeggen wat u misschien zal verbazen. Het vernietigen van de nucleaire installaties van Iran was moeilijk. Maar voor mij was het een van de gemakkelijkste beslissingen die ik ooit als premier heb moeten nemen. Want als we het niet hadden gedaan, waren we allemaal dood geweest. Wilt u de ultieme ironie horen? Door zichzelf te verdedigen, verdedigt Israël ook de landen waarvan de afgevaardigden zojuist deze zaal hebben verlaten. Sterker nog, ik wil dat u weet dat veel van hun leiders ons achter gesloten deuren bedanken voor het uitschakelen van de Iraanse kernwapencapaciteit. Dit is niet de eerste keer dat wij werden geconfronteerd met de dreiging van vernietiging. In 1967 werd Israël omsingeld door vijanden die zwoeren ons te vernietigen. Wij bevonden ons toen niet in Judea en Samaria, het hart van het historische vaderland van het Joodse volk. We bevonden ons niet in Gaza. We bevonden ons niet op de Golanhoogten. En mijnheer al-Sharaa, u moet weten dat de Joden al sinds de dagen van Mozes op de Golanhoogten aanwezig zijn. U kunt het in de Bijbel nalezen. Aan de vooravond van de Zesdaagse Oorlog van 1967 bevonden we ons dus in geen van die gebieden. We leefden op een piepklein stukje grond, en dat doen we nog steeds, dat ongeveer een derde van één procent beslaat van het totale landoppervlak van de Arabische wereld. En toch beschuldigt men Israël van kolonialisme. En wie beschuldigen ons daarvan? Onder meer Groot-Brittannië en Frankrijk. In hemelsnaam, zij hebben het begrip zo ongeveer uitgevonden. Hun koloniën strekten zich uit over de hele wereld. En toch ging het destijds, op dat piepkleine stukje aarde, zonder Westelijke Jordaanoever, zonder Gaza, zonder Golanhoogten, eenvoudigweg om het voortbestaan van deze ene en enige Joodse staat. Want daar gaat dit conflict over. Het gaat niet om grondgebied. Het gaat om het bestaan van een Joodse staat, ongeacht de grenzen. Destijds werden wij met vernietiging bedreigd door drie Arabische legers die op het punt stonden ons binnen te vallen. Weet u wat Israëliërs in die dagen deden? Ze groeven massagraven ter voorbereiding op duizenden slachtoffers. Om onze doden te kunnen begraven. Ik was destijds een Israëlische middelbare scholier in Philadelphia. Vijf dagen voordat de oorlog uitbrak, vloog ik terug naar Israël. Ik trof een land aan dat volledig verduisterd was. Israël zette zich schrap. Ik vloog terug om mijn broer Jonathan, Yoni, te zien. Hij was 21 jaar oud en officier bij de parachutisten. Net als de rest van het leger was zijn eenheid al gemobiliseerd. Ik ging hem zoeken. Mij werd verteld dat de parachutisten gelegerd waren in de boomgaarden, de sinaasappelgaarden rond Ramle. Dus ging ik daarheen en vroeg aan een paar soldaten: “Weten jullie waar Yoni Netanyahu is?” “Nee.” Toen zei iemand: “O, bedoel je die jonge vent? Ja, die zit in de volgende boomgaard.” Dus liep ik erheen. En plotseling, aan het einde van een lange rij bomen, zag ik mijn broer. Hij was totaal verbijsterd toen hij mij zag. “Bibi,” zei hij, “wat doe jij hier? We renden naar elkaar toe en omhelsden elkaar. Bij een geïmproviseerde kop koffie stelde ik hem de vraag die mij bezighield, de vraag die iedereen bezighield. “Dus, Yoni,” zei ik, “wat gaat er gebeuren?” Hij zweeg even. En toen zei hij iets wat ik nooit zal vergeten. “We gaan winnen,” zei hij. “We hebben geen andere keuze.” Ik herinner me die woorden alsof het gisteren was. En winnen deden we. Negen jaar later kaapten Palestijnse terroristen een passagiersvliegtuig dat op weg was naar Israël. Ze brachten het naar Entebbe, in Oeganda. Net als de nazi’s selecteerden de terroristen de Joodse passagiers, mannen, vrouwen, kinderen en baby’s. Ze dreigden hen te vermoorden als Israël geen Palestijnse terroristen zou vrijlaten. En toen, op 4 juli 1976, de tweehonderdste verjaardag van de Verenigde Staten, leidde Yoni zijn moedige soldaten diep Afrika in tijdens een van de spectaculairste reddingsoperaties uit de moderne geschiedenis. Op wonderbaarlijke wijze bevrijdden zij 103 Joodse gijzelaars en brachten hen allemaal naar huis, iedere gijzelaar. Mijn broer, de commandant van de aanvalsmacht, was de enige soldaat die tijdens deze operatie omkwam. Ik wil Oeganda opnieuw bedanken voor het standbeeld dat het onlangs voor Yoni heeft opgericht op de plek waar hij sneuvelde. Mijn vrienden, De woorden van Yoni zijn vandaag even waar als meer dan een halve eeuw geleden. We gaan winnen. We hebben geen andere keuze. Nooit werd dat duidelijker zichtbaar dan op 7 oktober 2023, de donkerste dag uit de geschiedenis van Israël. Op die afschuwelijke dag stormden duizenden Palestijnse terroristen vanuit Gaza Israël binnen. Ik wil dat u dit weet: er bevond zich op dat moment geen enkele Israëliër in Gaza. Geen burger. Geen soldaat. Niet één. Het maakte helemaal niets uit. De terroristen van Hamas pleegden de grootste slachting onder Joden sinds de Holocaust. Ze gingen van huis tot huis en schoten Israëlische burgers van dichtbij dood. Ze deden dat met een duivels genoegen. Met sadistisch plezier zonden zij hun moorden live uit. En wie vermoordden ze? Juist die Israëliërs, hun buren, die hun werk hadden gegeven, die Palestijnse kinderen bij de grens van Gaza ophaalden en hen naar Israëlische ziekenhuizen brachten voor kankerbehandelingen, om hen vervolgens weer terug te brengen. Kunt u zich zo’n monsterlijkheid voorstellen? Deze monsters van Hamas slachtten overlevenden van de Holocaust af. Ze verbrandden baby’s levend voor de ogen van hun ouders. Ze onthoofdden onze mannen. Ze verkrachtten onze vrouwen op brute wijze en vermoordden hen vervolgens. In totaal slachtten zij die dag 1200 Israëliërs af. Ik wil u een idee geven van wat dat betekent voor een land met tien miljoen inwoners. Naar verhouding zou dat gelijkstaan aan 40.000 onschuldige Amerikanen die in minder dan 24 uur worden afgeslacht. Dat is zestien keer 9/11. Op die donkerste dag verwachtten onze vijanden dat wij zouden instorten. Maar we stortten niet in. Integendeel. We stonden op en vochten als leeuwen. De afgelopen drie jaar hebben onze heldhaftige soldaten dag in, dag uit gevochten in een oorlog op zeven fronten. Kent u één ander land ter grootte van New Jersey dat in staat is een oorlog op zeven fronten te voeren? En dat drie jaar lang? Zeven fronten: Hamas. Hezbollah. De Houthi’s. Iran. Milities in Irak. In Syrië. Palestijnse terroristen in Judea en Samaria. Ze spanden allemaal tegen ons samen om ons van de aardbodem weg te vagen. Ze faalden. Want in plaats van in te storten, brachten wij hen allemaal verpletterende slagen toe. Samen met onze Amerikaanse vrienden hebben we het leger, de marine, de luchtmacht en de nucleaire installaties van Iran verpletterd. Israël heeft Hamas zware klappen toegebracht. We hebben Hezbollah murw geslagen. Herinnert u zich de piepers nog? Nou, ik kan u één ding vertellen: Hezbollah herinnert zich ze zeker. Weet u wat er is gebeurd met het overgrote deel van Hezbollahs enorme arsenaal van 150.000 ballistische raketten en andere raketten, allemaal gericht op onze burgers? Ze zijn weg. De leiders van Hezbollah? Dood. Hun moreel? Gebroken. De aartsterroristen, de ergste massamoordenaars ter wereld, die niet alleen Israëliërs vermoordden, maar ook Amerikanen, Britten en burgers uit tientallen andere landen, Khamenei, Dief, Sinwar, Haniyeh en Nasrallah, samen met duizenden andere terroristen die ons wilden vernietigen: Ze zijn allemaal weg. De overgebleven terroristen proberen wanhopig hun gelederen opnieuw te vormen. Iedere dag proberen zij onze mensen te vermoorden. En in het bijzonder proberen ze onze mensen te vermoorden in ons historische vaderland, in Judea. Overigens, daar komt het woord “Jood” vandaan. Judea. Dat is ons land. Ze proberen ons te vermoorden. Duizenden pogingen per jaar op gezinnen, vreedzame gezinnen die gewoon over de weg rijden. Ze schieten op zwangere vrouwen. Op gezinnen. Natuurlijk ziet u hiervan niets terug in de internationale pers of op sociale media. Waar berichten ze wel over? Over een handvol jeugdige delinquenten, ongeveer 150 in totaal, die stenen gooien of olijfbomen omhakken. Af en toe steken ze iets in brand. Ik kan dat niet uitstaan. Ik accepteer geen eigenrichting. Wij zijn een rechtsstaat. Dus zetten we de Shin Bet op hen. Maar dat noemen ze vervolgens “kolonistengeweld”. Het aantal dodelijke slachtoffers per jaar? Misschien twee of drie. Vergelijk dat eens met de duizenden terroristische aanvallen op vreedzame kolonisten, fatsoenlijke, gezagsgetrouwe mensen. Wat een verdraaiing. Het is een obsessie. Ik hoor die discussies hier. Leiders van landen spreken er in alle ernst over. En ze zeggen het met zo’n gewichtigheid: “Wij tolereren het geweld van kolonisten niet.” U weet niet waar u het over hebt. Twee dagen geleden, ik zeg dit ook tegen mijn collega Emmanuel Macron, twee dagen geleden werd een Frans staatsburger, Netanel Shukrun, vader van zes kinderen, doodgeschoten toen hij met zijn zestienjarige zoon een bron bezocht. Een Hamas-terrorist in Judea en Samaria kwam op hem af en schoot hem neer. Zijn laatste woorden waren: “Vlucht. Vlucht, jongen. Red jezelf.” Twee dagen geleden werd in Judea en Samaria een reservist, Neria Leiter, neergemaaid door een Palestijnse terrorist. Op dit moment vecht hij voor zijn leven in een ziekenhuis in Jeruzalem. Neria, vader van vier kinderen, is de zoon van Yechiel Leiter, onze briljante ambassadeur in de Verenigde Staten. Drie jaar geleden werd Yechiels oudste zoon, Moshe, vader van zes kinderen, gedood terwijl hij in Gaza een gebouw vol boobytraps onschadelijk maakte. Yechiel, mijn broeder, jouw pijn is onmetelijk. Heel het volk van Israël, en velen buiten Israël, bidden voor Neria’s leven. Maar ondanks de pijn, ondanks het leed, geven wij niet toe. Kort voordat hij werd aangevallen schreef Neria in een bericht: “Wij hebben geen ander land. Het is een voorrecht het te mogen verdedigen.” Aan Neria en aan alle helden van Israël leg ik een gelofte af: Jullie offer zal niet tevergeefs zijn. Wij zullen onze staat blijven verdedigen. Wij zullen blijven winnen. Want we hebben geen andere keuze. In deze strijd tegen de barbaren hebben we geen grotere bondgenoot gehad dan president Trump. Ik dank hem voor zijn moedige leiderschap. Hij heeft een enorm gevaar voor Amerika, Israël en de wereld moedig het hoofd geboden. Decennia geleden begreep hij al dat de fanatieke ayatollahs die “Dood aan Amerika! Dood aan Israël!” scanderen, uiteindelijk hun krankzinnige fantasieën zouden uitvoeren als niemand hen tegenhield. Daarom hebben Israël en Amerika samen gehandeld, niet alleen om onszelf te beschermen, maar om de beschaving te redden. Dappere Amerikaanse en Israëlische piloten voerden gezamenlijk missies uit boven Iran. Amerika en Israël werkten ook samen om onze gijzelaars naar huis te halen. We hebben de allerlaatste teruggebracht. U vraagt waarom wij winnen? Yoni zei het eenvoudig: We hebben geen andere keuze. Gedurende deze lange oorlog is ons doel nooit veranderd: Winnen. Winnen met onwrikbare vastberadenheid. Met onverzettelijke moed. Want dit is Israël. Eén natie die strijdt voor één toekomst. Links en rechts. Jong en oud. Religieus en seculier. Hebben we onderlinge meningsverschillen? Natuurlijk. Maar op de beslissende momenten, de momenten die ons lot bepalen, staan wij zij aan zij. Want wat ons verenigt is zoveel sterker: Onze geschiedenis. Onze waarden. Onze moed. U zit hier in de zaal van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Weet u wat één ballistische raket zou aanrichten als die hier insloeg? Hij zou het hele complex wegvagen. Sterker nog, twee van zulke raketten zouden de Verenigde Naties vernietigen. Stelt u zich dan eens voor: Duizend gigantische raketten die vanuit de hemel neerkomen op uw steden, op uw huizen. Ik breng hulde aan de moed van het volk van Israël. Ik breng hulde aan onze dappere soldaten, Joden, christenen, Druzen en moslims. Het meest morele leger ter wereld: de IDF. Al drie jaar lang voeren zij moedig oorlog op zeven fronten. Maar er is een achtste front in deze oorlog. Dat is de oorlog om de waarheid. Die oorlog wordt uitgevochten in de mondiale media en, op de meest verderfelijke manier, op sociale media. Verschillende landen hebben ontelbare miljarden uitgegeven om leugens over mijn land te verspreiden. Qatar was de eerste. Al tientallen jaren geleden begon Qatar massaal Amerikaanse universiteiten en giftige mediakanalen zoals Al Jazeera te financieren. In Europa deden ze precies hetzelfde. Hun doel was duidelijk: Jonge geesten hersenspoelen zodat ze Israël gaan haten, Amerika gaan haten en het Westen gaan haten. Ditzelfde Qatar biedt onderdak aan de Hamas-slachters van 7 oktober. Het nieuwste land dat is uitgegroeid tot een superverspreider van antisemitische leugens is Turkije. Erdoğan is een tiran die eveneens onderdak biedt aan de terreurleiders van Hamas. Hij heeft duizenden Koerdische burgers laten doden. Hij ontkent de Armeense genocide. Hij zet journalisten en oppositieleiders gevangen. Hij bezet Noord-Cyprus illegaal, Cyprus is lid van de EU, en hij maakt zich regelmatig schuldig aan provocaties tegen Griekenland, een NAVO-lid. Nu wil hij Syrië overnemen. Dat verbaast me niet. Want vrijwel iedere dag roept hij op tot de vernietiging van Israël. Hij zegt dat hij de heerser van Jeruzalem zal worden. Nee, mijnheer. Dat wordt u niet. Dit is ons land. Dit is onze stad. Onze eeuwige hoofdstad. Tirannen over de hele wereld proberen ons te bedreigen. Met hun leugencampagnes proberen ze onze vastberadenheid te ondermijnen. Maar uiteindelijk zal het Joodse volk zegevieren, net zoals op het slagveld. Het zal tijd kosten om de leugens te verslaan. Voordat de wereld erkent wat zo overduidelijk is: Dat Hamas Palestijnse burgers als menselijk schild gebruikte. Dat Hamas ziekenhuizen, scholen en moskeeën gebruikte als terroristische commandocentra. Dat Hamas een groot deel van het voedsel dat wij Gaza binnenlieten, stal. Terwijl Hamas alles in het werk stelde om Palestijnse burgers in de gevarenzone te houden, vaak onder bedreiging van wapens, deed Israël wat mogelijk was om hen juist uit de gevarenzone te krijgen. We stuurden miljoenen sms-berichten om burgers te waarschuwen gevechtsgebieden te verlaten. We pleegden miljoenen telefoontjes. We wierpen miljoenen pamfletten af. Welk genocidaal regime geeft één miljoen poliovaccinaties aan de bevolking van zijn vijand? Welk genocidaal regime maakt de distributie van twee miljoen ton voedsel in Gaza mogelijk? Dat is één ton voor iedere inwoner. Israël beschuldigen van genocide is de grootste leugen van deze eeuw. Als u wilt weten hoe absurd deze beschuldiging is, luister dan naar kolonel John Spencer. Hij leidt de afdeling Urban Warfare Studies van West Point. Hij wordt beschouwd als ’s werelds voornaamste deskundige op het gebied van stedelijke oorlogsvoering. Volgens mij is hij vandaag hier aanwezig. Kolonel Spencer heeft alle stedelijke oorlogen bestudeerd, van de oudheid tot nu, van het oude Griekenland tot Mosul en Gaza. Dit is wat kolonel Spencer zegt: “Israël heeft meer gedaan om burgerslachtoffers in oorlogstijd te voorkomen dan enig ander leger in de geschiedenis.” Wij hebben ontelbare maatregelen genomen om de burgerbevolking te beschermen. Is dat genocide? Natuurlijk niet. Het is het tegenovergestelde van genocide. Dus tegen iedereen die deze leugens over mijn land en over onze dappere soldaten verspreidt, of u nu in deze zaal zit of op het kantoor van de antisemitische burgemeester van New York, zeg ik het volgende: Schaam u voor het verdraaien van de feiten. Schaam u omdat u slachtoffer en agressor omdraait. Schaam u omdat u de waarheid in het gezicht spuugt. Mijnheer Mamdani, sinds u tot burgemeester van deze stad bent, voelen veel Joden zich niet langer veilig in New York. Ze vertellen het mij. Dit is niet meer de stad die wij ons herinneren. De stad is zo snel veranderd. En dat is niet verwonderlijk. U hebt criminelen geprezen wegens steun aan Hamas. U rekent mensen als Hasan Piker tot uw vrienden, iemand die zei dat Amerika 11 september verdiende. U nodigt bij u thuis een Palestijnse journalist uit die filmde hoe Hamas-terroristen Israëlische gijzelaars sloegen en martelden en later toegaf dat hij weigerde de beelden te publiceren om, u raadt het al, de terroristen te beschermen. Uw vrouw gaf een ‘like’ aan een bericht waarin het bloedbad van 7 oktober werd verheerlijkt. Ze gaf ook een ‘like’ aan een bericht waarin stond dat Tel Aviv niet zou mogen bestaan. U weigerde dat alles te veroordelen. U beschuldigt Israël keer op keer ten onrechte van genocide. Mijnheer Mamdani, u probeerde te verhinderen dat ik hierheen kwam. Maar u kunt mij niet het zwijgen opleggen. U kunt de waarheid niet het zwijgen opleggen. De eenvoudige waarheid: Israël heeft geen genocide gepleegd. Israël heeft een genocide voorkomen. Want dat is precies wat de Hamas-vrienden van mijnheer Mamdani met ons zouden hebben gedaan als wij hen niet hadden tegengehouden. Ze zouden ieder van ons hebben vermoord. De leugens die u en andere antisemieten over de Joden en over de Joodse staat verspreiden, hebben werkelijke gevolgen. In New York worden Joden bedreigd wanneer zij onderweg zijn naar de synagoge. Joden zijn op straat neergestoken. Joden worden gedemoniseerd. Ze worden aangevallen, enkel en alleen omdat ze Joods zijn. Joden zijn vermoord in Sydney, Manchester, Montreal en Boulder in Colorado. Ze zijn aangevallen in Los Angeles, Londen, Parijs, Berlijn en Washington D.C. De antisemieten van deze wereld willen ons volk angst aanjagen. Ik heb nieuws voor hen. De tijd dat Joden weerloze slachtoffers waren die naar de slachtbank werden gevoerd, is voorbij. Vandaag hebben we een staat. Vandaag hebben we een leger. Vandaag hebben we een volk dat bereid en vastbesloten is zichzelf te verdedigen. Daarom heb ik vandaag één boodschap voor Joden overal ter wereld: Houd uw hoofd hoog. Wees trots. Wees zelfverzekerd. Laat u niet intimideren. Sta op! En tegen iedereen die waarheid en rechtvaardigheid wil verdedigen, zeg ik: Sluit u bij ons aan en kom in verzet tegen de barbaren die onze beschaving bedreigen. Maar ik moet eerlijk tegen u zijn. Niet iedereen komt in verzet. Dat hebben we gezien. Want anders dan Israël hebben sommigen, en de laatste tijd vooral in West-Europa, ervoor gekozen niet op te staan. De leiders van deze landen hebben ervoor gekozen te buigen voor antisemitische menigten. Ze hebben gekozen voor zwakte. Voor appeasement. We kunnen niet weglopen voor de treurige waarheid die voor ons ligt. Velen in de vrije wereld zijn bang geworden om de vrijheid te verdedigen. Ik vraag hun: Wat voor toekomst brengt dit? Waar leidt dit gedrag toe? Wat zal de wereld uiteindelijk krijgen? De broederschap van democratieën of de Moslimbroederschap? Hoe lang duurt het nog voordat u begrijpt dat deze fanatieke jihadisten uw waterwegen, uw energievoorziening en uw economische levensaders afknijpen? Ik kan u dit verzekeren, dames en heren: Wij in Israël wachten niet tot anderen ontwaken uit hun morele slaap. Wij gaan door. Wij grijpen de toekomst. Wij lopen voorop met ongelooflijke ontwikkelingen op het gebied van gezondheidszorg, landbouw, kunstmatige intelligentie, “superieure intelligentie”. En we stellen deze buitengewone innovaties ter beschikking van de hele mensheid. Israël is nog nooit zo sterk geweest. Wij zijn niet bang. Maar ik zal u vertellen wie wel bang zijn. De tirannen van Teheran. Zij zijn bang. Weet u voor wie zij het bangst zijn? Voor hun eigen volk. Voor het moedige Iraanse volk, dat al zo lang zoveel heeft opgeofferd. Het Iraanse regime wordt vooral bang wanneer zijn bevolking dit in handen krijgt. Dit is een communicatiemiddel: Starlink. Daarmee kunnen mensen toegang krijgen tot de waarheid. Daarmee kunnen ze keuzes maken. Daarmee kunnen zij hun vrijheid van denken en hun vrijheid van meningsuiting uitoefenen. Daarom geeft het Iraanse regime miljarden dollars uit aan het censureren van het internet. Mijnheer de voorzitter, ik laat dit apparaat bij u achter zodat u het aan de Iraanse delegatie kunt geven. Dan kunnen zij, wanneer ze onvermijdelijk overlopen, ook vrijelijk hun verhaal op sociale media vertellen. Aan de demonstranten buiten en aan de hypocriete afgevaardigden die deze zaal hebben verlaten, vraag ik: Waar waren jullie toen de Iraanse tirannen tienduizenden ongewapende Iraanse burgers afslachtten en verminkten? Toen zij duizenden van hun eigen mensen afslachtten en verminkten? Waar waren jullie? Organiseerden jullie massademonstraties? Hongerstakingen? Protesteerden jullie buiten de Iraanse vertegenwoordiging bij de Verenigde Naties? Kwamen jullie eigenlijk ooit op voor de christenen die in Iran en overal in het Midden-Oosten worden vervolgd? Nee. Dat deden jullie niet. Want jullie zijn nep-mensenrechtenactivisten. En wat de christenen betreft: U weet dat hun aantallen overal in het Midden-Oosten instorten omdat zij worden vervolgd en opgejaagd. Op één plaats na: Mijn land, Israël. Daar groeit de christelijke gemeenschap. Daar bloeit zij. Daar heeft zij succes. Sterker nog: U protesteerde ook niet toen wij Bethlehem verlieten. Toen wij het bestuurden, was de bevolking voor 80 tot 90 procent christelijk. Wij droegen het over aan de Palestijnse Autoriteit. Vandaag is Bethlehem voor 80 tot 90 procent islamitisch. De christenen zijn verdreven. Hebt u daartegen geprotesteerd? Hebt u daarover gesproken? Niets. Nada. En ook nu hebt u niets over Iran gezegd. Niets over Iran. Maar ik heb goed nieuws voor u. Ondanks uw stilzwijgen, ondanks uw hypocrisie, is het slechts een kwestie van tijd voordat er in Iran iets ongelooflijks gebeurt. De macht van het volk zal degenen die de macht bezitten overwinnen. Ik wil dat u heel goed naar mijn woorden luistert: Op een dag, en die dag is misschien niet ver weg, zal het Iraanse volk vrij zijn. Hun moorddadige regime zal ten val worden gebracht door zijn eigen leugens, zijn eigen corruptie en zijn eigen wreedheid. Dit kwaadaardige regime zal vallen. En wij zullen die dag allemaal vieren. Dames en heren, Het verhaal van mijn volk, het Joodse volk, gaat meer dan drieduizend jaar terug. Wij spreken vandaag dezelfde taal als toen. Wij wonen in hetzelfde land waarin onze voorouders destijds woonden: David. Salomo. Jesaja. Jeremia. Dat is ons land. Het land Israël. Onze profeten, onze roeping en ons volk zijn uniek in de geschiedenis. Onze waarden inspireren de mensheid al duizenden jaren. Het geloof in één God. De heiligheid van het leven. De rechtsstaat. Onze eeuwige zoektocht naar vrede. Onze eeuwige zoektocht naar gerechtigheid. Het zijn deze heilige waarden die ons door de eeuwen heen hebben voortgestuwd. Het zijn deze heilige waarden die ons hebben geholpen de wetten van de geschiedenis te tarten. De grote Amerikaanse schrijver Mark Twain verwoordde het 125 jaar geleden als geen ander. Hij schreef het lang vóór de wedergeboorte van de moderne Joodse staat. Lang vóór de grote overwinningen van Israëls soldaten. Dit is wat hij schreef: “De Jood heeft in alle eeuwen een wonderbaarlijke strijd gevoerd in deze wereld, en dat terwijl zijn handen op zijn rug gebonden waren… De Egyptenaar, de Babyloniër en de Pers kwamen op, vulden de wereld met rumoer en luister, en verdwenen vervolgens in de nevel van het verleden… Andere volkeren kwamen op en hielden een tijdlang hun fakkel hoog, maar het vuur doofde en nu zitten zij in de schemering… De Jood zag hen allemaal komen, overleefde hen allemaal en is nog steeds wat hij altijd was, zonder tekenen van verval, zonder de zwakheden van ouderdom, zonder verlies van levensgeest, zonder dat zijn energie afneemt…” Dames en heren, Door de eeuwen heen hebben de tirannieën die ons probeerden te vernietigen telkens opnieuw gefaald. Als God het wil, zullen zij blijven falen. Als wij onze moed bijeenrapen, als wij onze vastberadenheid verharden, zullen wij blijven winnen. Zoals de Bijbel zegt: Netzach Yisrael lo yeshaker. De eeuwigheid van Israël zal niet wankelen. En de reden daarvoor is eenvoudig. We hebben geen andere keuze. Dank u allen. Chag Sameach le’Am Yisrael. Een gezegend feest voor het volk van Israël.”
Een ex-woke docent40,839 görüntüleme • 1 ay önce
Gidi heeft gelijk. Je zou denken dat een minister van Buitenlandse Zaken op dit moment wel iets beters te doen heeft dan zich druk te maken over een belangrijke westerse bondgenoot als Israël. Er woedt oorlog tussen Iran en zijn tegenstanders, met alle gevolgen van dien voor energieprijzen en de wereldeconomie. Rusland voert een verwoestende oorlog tegen Oekraïne en doet aan hybride oorlogsvoering op EU- en NAVO-grondgebied. Onze bondgenootschappen staan onder druk en ondertussen maakt vleugellam Europa zich economisch steeds afhankelijker van China. Maar waar richt de Nederlandse regering de bestuurlijke energie op? Op dadels, wijn en andere producten uit Israëlische dorpen en steden in Judea en Samaria. Daarvoor moeten invoer-, aankoop- en verkoopverboden komen, met draconische strafrechtelijke consequenties voor overtreders. Alsof de grote geopolitieke bedreiging van onze tijd bestaat uit een Nederlander die een zio-druif koopt. Het wordt nog grotesker wanneer je die dadendrang vergelijkt met de manier waarop Nederland met andere landen omgaat. Marokko controleert de Westelijke Sahara, maar daarover hoeft niet voortdurend met economische sancties te worden gedreigd. China kan Oeigoeren op enorme schaal onderdrukken terwijl Chinese producten onze winkels overspoelen. Turkije bezet delen van Cyprus en Syrië, exporteert bakken islamitische invloed en blijft tegelijkertijd een gesprekspartner die Nederland en Europa met alle egards behandelen. Maar zodra het om Israël gaat, verandert ineens álles. Dan blijken territoriale geschillen niet langer ingewikkelde kwesties waar geschiedenis, verdragen, onderhandelingen en geopolitieke belangen een rol spelen. Dan is iedere nuance overbodig, wordt economische bestraffing opeens een morele plicht en vindt Den Haag zélfs tijd om zich bezig te houden met de herkomst van een potje tahin. Dat is precies waarom de vraag van Gidi Markuszower terecht is: waar komt die verbeten selectiviteit toch vandaan? Waarom wordt juist de Joodse staat langs een morele meetlat gelegd die Nederland bij vrijwel ieder ander land onmiddellijk begraaft? Wie beweert dat dit uitsluitend om internationaal recht of mensenrechten gaat, moet vervolgens wel uitleggen waarom hetzelfde fanatisme ontbreekt wanneer Marokko, China of Turkije ter sprake komen. Selectieve moraal is geen moraal. Wanneer regels, verontwaardiging en sanctiedrift vrijwel exclusief worden geactiveerd zodra Israël in beeld verschijnt, moet je uiteindelijk ook durven benoemen wat de overduidelijke oorzaak daarvan is. Het antwoord op de terechte vertwijfeling van Gidi Markuszower met betrekking tot de selectiviteit en hypocrisie van onze regering is eenvoudig samen te vatten: we leven in een diep antisemitisch land. Dat is helaas nooit anders geweest. Punt.
Een ex-woke docent59,648 görüntüleme • 2 ay önce
“Hoe vertel ik wat 7 oktober met ons heeft gedaan? Dit was de dag waarop mijn volk opnieuw werd afgeslacht. Er leek heel even medeleven te zijn, maar zodra wij weigerden ons opnieuw weerloos naar de slachtbank te laten leiden, sloeg dat medeleven om. Het is alsof de wereld beter overweg kan met dode Joden dan met Joden die weigeren om dood te gaan. Het is eeuwenoude Jodenhaat in een nieuwe verpakking. Het schaamt zich niet meer. Het is openlijk. Sociaal geaccepteerd. En zelfs hip.” Shanna Vink sprak afgelopen donderdag op De Dam, waar we samenkwamen om steun te betuigen aan het volk van Israël en om ons te verzetten tegen het antisemitisme dat ons land wederom overspoelt. Er werd gesproken, gezongen en gebeden. Het was een bijeenkomst van licht en hoop. Maar we werden, net als Israël zelf, omringd door schreeuwende vijandige barbaren, die door een massale politie-aanwezigheid tegen moesten worden gehouden. Symbolischer wordt het niet. *Link naar de hele toespraak in onderstaande tweet.
Een ex-woke docent36,141 görüntüleme • 1 ay önce
Kotswekkend. Laat het maar aan de NOS over om een campagne tegen Netanyahu te framen als missie om de Israëlische democratie te redden van… jawel: de kiezer die het wáágt anders te stemmen dan onze totalitaire Nazi-omroep wenselijk vindt. Keren Hirsch, die ik al lang geleden heb geblokkeerd, mag opdraven om haar linkse waanideeën te verkopen als plichtsbesef. Ik walg van het obscene vertoon van deugsuperioriteit naar Joden die in Israël wonen. Vanuit Nederland invliegen met je dedain, stemmen en vertrekken staat haaks op leven met de regering, de veiligheidsdreigingen en gevolgen van politieke besluiten. Joden die na de verkiezingen in Israël wonen, hebben ervaringen, belangen en overtuigingen die véél serieuzer genomen moeten worden. Laten we vooral niet doen alsof de door de NOS bevraagde Joden ook maar enigszins representatief zijn voor de Israëlische publieke opinie. Deze figuren vertegenwoordigen hooguit hun eigen hoogdravende, diep opportunistische overtuigingen. Toch wordt hun afkeer van Netanyahu omgekat tot een soort van universeel geweten. De werkelijkheid in Israël is complexer. De psychotische pro-pallie opvattingen vertegenwoordigen slechts een uiterst marginale stroming binnen het Israëlische politieke spectrum, óók binnen de oppositie. Er ontbreekt daarnaast nóg een perspectief. Er zijn óók zat Israëliërs die in het buitenland wonen, die het onjuist vinden om voor de verkiezingen naar Israël te vliegen, invloed uit te oefenen op het bestuur van een land waar je niet woont, om daarna snel weer te vertrekken. Het wettelijke stemrecht staat niet ter discussie, maar daarmee is de morele vraag niet beantwoord. Waarom worden juist deze Israëliërs niet geïnterviewd? Waarom is hun opvatting over democratische verantwoordelijkheid niet interessant? Daarbij suggereert de NOS een politieke werkelijkheid die geenszins aansluit bij de verkiezingsstrijd in Israël. Sinds het genocidale bloedbad van 7 oktober 2023 is het vooruitzicht op vrede met de Palestijnen voor het Joodse electoraat totaal geen geloofwaardig verkiezingsperspectief. Zélfs binnen de oppositie draait de politieke strijd niet om een terugkeer naar irreële vredesretoriek, maar om de vraag wie de veiligheid van Israël kan waarborgen. Eisenkot, één van de belangrijkste uitdagers van Netanyahu, verklaarde dat hij binnen achttien maanden na zijn aantreden definitief een einde zal maken aan het Hamasbewind in Gaza en de militaire vleugel van Hamas compleet zal vernietigen. Oók heeft hij zich uitgesproken tegen de oprichting van een Palestijnse staat en Netanyahu er fijntjes aan herinnerd dat juist híj in het verleden met Arafat onderhandelde en over Palestijnse staatsvorming sprak. Dat zegt nogal wat over de werkelijkheid waarin deze verkiezingen plaatsvinden. De tegenstelling tussen een oorlogszuchtig rechts en een vredelievend links is een infantiele NOS-karikatuur. Wat de NOS produceert, is een sneu opiniestuk waarvoor zorgvuldig geselecteerde Joodse useful-idiotiaanse spreekbuizen zijn gevonden. De geïnterviewden verschaffen de gewenste morele legitimiteit en de perspectieven die het verhaal zouden kunnen ondergraven, blijven buiten beeld. Stemrecht geeft niemand een monopolie op democratisch fatsoen. De prijs van een vliegticket maakt de ene stem niet moreel superieur aan de andere. En tegen Netanyahu zijn is geen bewijs van een verheven democratisch geweten. En dan nog iets, ter attentie van de geïnterviewden: wie denkt dat de berichtgeving van de NOS over Israël zal veranderen zodra Netanyahu verdwijnt, vergist zich. De NOS wil namelijk geen Joodse zelfbeschikking, punt.
Een ex-woke docent10,438 görüntüleme • 10 gün önce
Trouw wil Nobelprijs voor Aisha Arafat (7): ‘Verdiensten zijn een westerse constructie’ AMSTERDAM - Trouw is een petitie gestart om de zevenjarige Aisha Arafat voor te dragen voor een Nobelprijs. In het Britse Blackburn riep het dappere meisje op tot de complete vernietiging van de enige Joodse staat ter wereld. De redactie noemt Aisha’s publieke optreden “een vroege poging om de ontstane koloniale verhoudingen bij de wortel aan te pakken”. “De Nobelprijs wordt nog steeds te vaak toegekend aan mensen die daadwerkelijk iets hebben gepresteerd,” staat in de petitie. “Dat klinkt neutraal, maar wie bepaalt eigenlijk wat een prestatie is? Eeuwenlang hebben bevoorrechte groepen hun eigen vooruitgang als verdienste bestempeld en de erkenning voor die vooruitgang vervolgens onderling verdeeld.” De cijfers maken volgens Trouw duidelijk dat het hoog tijd is voor een radicaal andere benadering. Joden, ongeveer vijftien miljoen mensen wereldwijd, zijn volgens gangbare schattingen goed voor méér dan tweehonderd Nobelprijzen, met een opvallend aandeel in de harde wetenschappen. Moslims, met een wereldbevolking van ongeveer twee miljard, komen in gebruikelijke tellingen uit op ongeveer vijftien laureaten, waarvan een aanzienlijk deel in de vaagcategorieën Vrede en Literatuur. “Dit verschil bewijst weliswaar dat de ene groep uitblinkt in de wetenschap,” schrijft de redactie, “maar vooral dat wetenschap véél te lang als maatstaf heeft gegolden.” Trouw en DPG Media willen met de nominatie de prijzen inclusiever en diverser maken. Aisha hoeft daarvoor niet eerst iets te ontdekken, een boek te schrijven of vrede te stichten. Haar nominatie geeft de Nobelprijs alvast een heel ander gezicht. Dat ze zeven is, maakt de voordracht volgens de redactie juist bijzonder: Aisha’s woorden zijn nog niet aangetast door de beschaafde wereld, die normaalgesproken bepaalt welke stemmen geloofwaardig klinken. De nominatie heeft voor de krant ook een historisch tintje. Trouw werd in de Tweede Wereldoorlog opgericht als verzetskrant. Dat ruim driekwart van de Nederlandse Joden probleemloos werd afgevoerd en gegenocideerd, maakt duidelijk dat Nederland bepaald geen land van heldhaftige strijders was. Juist daarom kan een verzetsverleden achteraf erg ongemakkelijk aanvoelen. Men had immers niet kunnen voorzien wat de handvol overlevende Joden na Auschwitz zou doen. “Onze oprichters dachten doodleuk onderdrukte mensen te redden,” zegt een woordvoerder. “Zij hadden niet kunnen vermoeden dat Joden zouden terugkeren naar hun historische thuisland, zichzelf zouden verdedigen en óók nog eens zouden excelleren! Niemand had verwacht dat het verzet-van-toen zou bijdragen aan de huidige koloniale machtsstructuren.” Volgens Trouw hebben de geredde Joden hun leven na de bevrijding onvoldoende ingericht als een permanente dankbetuiging aan Europa. In plaats van tevreden te zijn met hun verdere voortbestaan in diaspora, besloten Joden niet langer afhankelijk te willen zijn van andermans antisemitische pogromdrang. Die houding wordt hun nu aangerekend als post-Holocaustiaanse ondankbaarheid. Aisha’s nominatie biedt een kans om de ontstane verhoudingen recht te trekken. Haar grootvader Yasser Arafat kreeg in 1994 de Nobelprijs voor de Vrede, toen nog samen met Yitzhak Rabin en Shimon Peres. Dat Arafat leidinggaf aan een beweging met een lange geschiedenis van terreur en gewapende strijd tegen Israël, bewijst volgens Trouw dat niemand benauwd hoeft te doen over eventuele tegenstrijdigheden. Vrede kan immers ook betekenen dat Joden alsnog verdwijnen en de islamitische wereld dat als bevrijding ervaart. De petitie is inmiddels ondertekend door niemand minder dan Femke Halsema, Kati Piri, Frans Timmermans en Dolf Jansen. DISCLAIMER: Satire.
Een ex-woke docent14,076 görüntüleme • 17 gün önce
Ik snap best dat Palestijnen gefrustreerd zijn. Niemand, maar dan ook niemand neemt hen écht serieus. Hun vrienden niet. Hun vijanden niet. Niemand hoort de Palestijnen écht, terwijl ze ons zó duidelijk vertellen wat ze willen. En wat vertellen deze zogenaamde Palestijnen ons al generaties lang? Zij vertellen ons dat hun strijd niet eindigt bij een eigen staat. Niet bij welvaart, economische ontwikkeling of een mooi leven in Gaza of Ramallah. De Palestijnen hebben hun genocidale einddoel steeds opnieuw herhaald: de vernietiging van alle Joden in hun thuisland Israel. Dit is het nogal ongemakkelijke deel dat het Westen telkens braaf deugend wegrelativeert. Wanneer Arabieren zeggen dat heel Palestina “bevrijd” moet worden, leggen wij hen uit dat ze eigenlijk toch stiekem een tweestatenoplossing bedoelen. Wanneer zij miljoenen Arabieren naar Israël willen laten migreren, doen wij alsof dat verenigbaar is met het voortbestaan van een Joodse staat. Wanneer Hamas openlijk spreekt over dood van alle Joden en “resistance” tot de overwinning, katten wij dat om tot frustratie, trauma of onderhandelingstaal. Einat Wilf noemt deze neerbuigende postmoderne reflex terecht Westsplaining: Palestijnen vertellen ons wat hun politieke doel is en westerlingen antwoorden vervolgens dat zij het allemaal véél beter begrijpen. Wilf merkte op dat Palestijnse Arabieren jarenlang duidelijk waren over hun afwijzing van een Joodse staat, terwijl westerlingen zichzelf geruststelden met de gedachte dat de Palestijnen hun eigen onversneden volkerenmoordretoriek onmogelijk konden menen. Misschien moeten we eindelijk ophouden met de Palestijnen hun woorden en ideeën af te nemen. Want vrede begint niet wanneer Israël nóg een concessie doet. Vrede begint wanneer de zieke fantasie van een Palestina op de ruïnes van de Joodse staat eindelijk wordt opgegeven. Zolang dat niet gebeurt, onderhandelt Israël over de voorwaarden waaronder Palestijnen de volgende 7 oktober kunnen voorbereiden. Zo eenvoudig is en blijft het. Link in onderstaande tweet. Fragment:
Een ex-woke docent54,193 görüntüleme • 2 ay önce
Na het veelbesproken tv-optreden van oud-minister Gouke Moes duidt Jelle van Baardenwijk bij De Nieuwe Wereld wat de stichting Democratische Vernieuwing beoogt met het beschermen van de Nederlandse cultuur. We hebben anno 2026 te maken met een lange periode waarin letterlijk alles en iedereen moest wijken voor diversiteit, om uiteindelijk te komen tot een superdiverse utopie. Nederlanderschap wordt in het superdiverse kader opgevat als een volkomen vrijblijvende identiteit, waarin iedereen vooral eindeloos ‘zichzelf’ moet kunnen zijn, zonder enige verwachtingen over gedeelde normen of maatschappelijke betrokkenheid. Tegelijkertijd groeide de bevolking in tien jaar tijd met ongeveer een miljoen nieuwe mensen. Daardoor ontstaat de terechte vraag wat mensen in Nederland eigenlijk nog met elkaar delen en wat Nederlanderschap concreet betekent, of zou moeten betekenen. De discussie gaat over een redelijke mate van betrokkenheid bij de samenleving. Culturele diversiteit staat op zichzelf helemaal niet ter discussie, zolang mensen bijdragen en deelnemen aan een enigszins wederkerig sociaal bestaan. Een probleem ontstaat wanneer iedere gedeelde basis verdwijnt, wanneer groepen zich steeds meer in hun eigen parallelle samenlevingen bewegen en helemaal niets hebben met Nederland. In dit licht is een stevig debat over nationale verbondenheid een volkomen logische stap. Politiek en samenleving zouden zich minder moeten richten op het beschermen van allerlei afzonderlijke identiteiten en veel meer op de vraag welke gedeelde cultuur, taal en verantwoordelijkheden mensen met elkaar verbinden. Die discussie wordt te snel weggezet als racisme, terwijl het juist gaat over verbinding en sociale cohesie. En juist omdat ieder debat onmogelijk wordt gemaakt door de Carola’s, Henri’s en Sylvana’s van dit weggegeven deugland, is het interessant te onderzoeken hoe het recht zich verhoudt tot de bovenstaande kwestie. Link: Fragment:
Een ex-woke docent109,860 görüntüleme • 7 ay önce
Gisteren in #vandaaginside: Een vlekkeloos betoog van Wierd Duk ܦܝܪܬ ܕܘܟ over de onmogelijke situatie waarin Israël zich bevindt: een land dat vecht voor zijn voortbestaan, tegen vijanden die niets minder dan de totale vernietiging van het Joodse volk ambiëren. Vanaf de veilige driezitsbank begrijpt men hier maar niet dat Israël niet uitsluitend tegen Hamas vecht, maar op vijf fronten tegelijk strijdt tegen een netwerk van Iraanse proxy’s: Hezbollah, de Houthi’s en shia-milities in Irak. Dit is een existentiële strijd, waarin Israël gedwongen wordt om brute kracht te tonen om te overleven. In het Midden-Oosten is dit de énige taal die telt en gehoord wordt! Wat velen bovendien niet zien, is dat Israël ook een essentiële grenspost is voor het Westen. Hun strijd tegen het islamitisch extremisme beschermt immers óók onze beschaving tegen de vijandige, destabiliserende invloed van Iran. Zonder Israël zou het Westen veel kwetsbaarder zijn voor de terreur en de chaos die deze radicale, destructieve krachten zo graag verspreiden. Ook een compliment voor Raymond Mens. Twee heren met gezond verstand en realiteitszin. Waar vinden we ze nog?
Een ex-woke docent276,090 görüntüleme • 2 yıl önce
Pasen 2025 Wie denkt dat het toeval is dat moskeeën uitgerekend tijdens Pasen een “protestmars voor Gaza” organiseerden, is óf volkomen naïef, óf ernstig onthecht, óf gewoon dom. Voor de imams is onze christelijke feestdag, de herdenking van de verrijzenis van Jezus, geen detail. Voor hen was dit een boodschap: twee vliegen in één klap. Jihad tegen de zaterdagmensen. Jihad tegen de zondagmensen. Dit is geen solidariteit met Palestijnen. Het leed in Gaza is slechts een alibi, een excuus dat exáct wordt aangewend waarvoor het gecreëerd is én waarvoor het zorgvuldig in stand gehouden wordt. Dit is tribale intimidatie. Georganiseerde dreiging. Een collectivistisch-identitaire jurkenmars. Wij mogen dan een geseculariseerd modern land zijn, losgezongen van onze wortels, onze cultuur, van het geloof- zij zijn dat niet. Zij willen álles onderwerpen dat aan onze God, de God van Israël, doet denken: De Jood. De christen. De kafir. Iedereen buiten de reli-fascistische totalitaire veroveringssekte. Wie denkt dat hij gespaard blijft, omdat hij “neutraal” is, of meebuigt, of zwijgt - think again. Ook jij staat op de lijst. Want deze middeleeuwse haat stopt niet bij Israël. Die stopt pas bij totale onderwerping. Al 1400 jaar. Ook de nazi’s keerden zich tegen Zijn volk. Tegen de God van Israël. Het oerkwaad kwam aan de oppervlakte en scheurde eeuwen beschaving moeiteloos aan flarden. En nu gebeurt het opnieuw. Voor onze ogen. In onze straten. We zeiden ‘nooit weer’ maar ‘nooit weer’ blijkt ‘nooit nooit’. Slaap rustig verder, Nederland. Zwijg. Buig. Kijk toe. En wens elkaar vrolijk Pasen. Eet een ei. Kauw op een stol. Neem nog een glaasje. Nu kan het nog! Een compilatie van Palliepasen:
Een ex-woke docent212,848 görüntüleme • 1 yıl önce
Godzijdank is er Nieuws van de Dag, waar helder werd uitgelegd wat er tijdens de uit de hand gelopen demonstratie van Els Rechts precies gebeurde. Er waren drie groepen op het Malieveld: duizenden vreedzame burgers die hun zorgen wilden uiten over het asielbeleid en huisvesting, voetbalsupporters die aanvankelijk afspraken hadden gemaakt om geen geweld te gebruiken en een gewelddadige groep van zo’n honderd opruiers die de hooligans aanjoeg en die de rampzalige gang richting de A12 initieerde. Des te kwalijker en schandaliger is het dat Rob Jetten van D66 en Frans Timmermans van GroenLinks-PvdA deze nachtmerrie hebben misbruikt om het hele protest weg te zetten als extreemrechts: de zoveelste perfide poging om de groeiende en terechte frustratie over massamigratie, de voorrang van statushouders op huurwoningen en het uithollen van onze verzorgingsstaat en veiligheid te bagatelliseren. Het is onder de streep ronduit schandalig dat deze demonstratie überhaupt nodig was. Er is in dit land nóóit een democratische meerderheid geweest voor het binnenhalen van random migranten. Geen dag! En toch wordt dit fenomeen ons al ruim een halve eeuw door de strot geduwd. Burgers die nu opkomen voor hun inmiddels verdwenen grondrechten en die rouwen om het verlies van hun cultuur en gemeenschap, worden nog steeds weggezet en gestigmatiseerd als fascist of racist. Juist het pathologische getreiter vanuit progressief links vergroot de polarisatie die men nota bene zélf heeft veroorzaakt. Dit protest had nóóit hoeven plaatsvinden als politiek Den Haag er daadwerkelijk voor onze samenleving was geweest.
Een ex-woke docent157,967 görüntüleme • 1 yıl önce
Ik ben een Nederlander die best wil uitleggen wat het betekent wanneer het land waarin je geboren en opgegroeid bent om je heen verandert in een volstrekt onbekend gebied en wanneer het land waar jouw voorouders aan hebben bijgedragen stukje bij beetje wordt weggegeven door bestuurders die ieder besef van historische continuïteit kwijt zijn. Wie niet snapt wat er precies behouden moet worden aan Nederland, moet een paar dagen doorbrengen in een wijk waar alle oorspronkelijke omgangsvormen, vanzelfsprekendheden en verhoudingen zijn verdrongen door tribaal gedrag, middeleeuwse opvattingen en waarden die met Nederland niets meer te maken hebben. Precies hier raakt Wierd Duk in zijn podcast de kern. We moeten het eerst hebben over de elementaire vraag of Nederlanders überhaupt nog mogen benoemen dat hun land een eigen cultuur heeft, een eigen publieke moraal, een eigen manier van samenleven, en of die unieke eigenschappen bescherming verdienen. De werkelijkheid: alleen al het uitspreken van woorden als inheems, geworteld of cultuur is inmiddels voldoende om door talkshowtafels, beroepsverontwaardigden en moraalridders te worden weggezet als ‘verdacht’. Dit is bijzonder veelzeggend: een samenleving die het eigen karakter niet meer onder woorden mag brengen, heeft de capitulatie feitelijk al voltooid. Het optreden van Gouke Moes toonde maar weer eens aan hoe dit mechanisme werkt. Moes probeerde een vraag op tafel te leggen die in een gezond land volkomen legitiem zou zijn: wat betekent het nog om Nederlander te zijn wanneer de staat decennialang beleid voert dat ontworteling, massale asielinstroom en culturele vervaging normaliseert? Meteen schoot de hele tafel in de deugstuip, waarna het bekende ritueel volgde waarbij de vraagsteller zelf tot probleem wordt verklaard. Wat we zagen was triest poortwachtersgedrag, waarbij het debat niet gevoerd wordt om feiten boven tafel te krijgen, maar om de grenzen van het zegbare te bepalen. Wat het betekent als Nederland verdwijnt, voel je in de omgedemografiseerde delen van de grote stad. Je voelt het in de manier waarop groepen jongens de openbare ruimte claimen. Je merkt het aan het permanente, onaangepaste en respectloze gedrag. Je ziet het in de agressieve vanzelfsprekendheid waarmee jouw aanwezigheid, jouw gewoonten, jouw vrijmoedigheid en jouw manier van leven als hinderlijk of aanstootgevend worden behandeld. Je merkt het aan de sfeer van intimidatie, aan vervuiling, lawaai, normloosheid en sociale druk die zich meester maakt van straten waar vroeger wederkerigheid bestond. Dan zie je ineens haarscherp wat Nederlandse cultuur óók is: afstand kunnen houden, anderen met rust laten, publieke ruimte delen zonder die te domineren, vrouwen vrij laten bewegen, kinderen leren zich te gedragen, gezag erkennen, de taal spreken, tradities erkennen en de omgeving netjes houden. Een land leer je vaak pas echt kennen zodra je ziet hoe het wordt afgebroken. Pas wanneer jouw buurt verandert in een plek waar jij jezelf moet inhouden en aanpassen, besef je hoe kostbaar een beschaving is waarin vrijheid, rust, veiligheid en onderlinge herkenning vanzelfsprekend waren. Link: Fragment:
Een ex-woke docent97,669 görüntüleme • 7 ay önce
Het failliet van academisch Nederland in twee minuten: Kamerlid René Claassen had een retegezellige bijdrage over hervormingen in het hoger onderwijs voorbereid, maar besloot uit bittere noodzaak de pathologische terreurknuffeldwang binnen onze universiteiten aan de kaak te stellen. Aanleiding is de Gazaanse student aan de Universiteit Maastricht die bij beelden van de Hamas-gruwelen van 7 oktober 2023 naar een gemaskerde terrorist wees en verklaarde: “This is me.” Het OM stelde na amper een weekje ‘onderzoek’ geen strafbare feiten vast (verrassend!), maar daarmee is de discussie over extremistische sympathieën, genocidale Jodenhaat en de veiligheid op onze universiteiten natuurlijk niet verdwenen. Claassen hekelt hoe de uitspraken van het gazabroedsel werden “witgewassen” door (tadááá!) de voorzitter van Stichting Meld Islamofobie. Hij doelt op antropoloog Rahma Bavelaar, die beweerde dat de student in zijn Gazaanse dialect helemaal niet “This is me” zegt, maar iets wat vertaald zou moeten worden als “Neem me mee naar buiten”. Een bizarre en volkomen ongeloofwaardige herinterpretatie van het filmpje, het zoveelste voorbeeld van de reflex om verontrustende islamitische uitingen onmiddellijk van een toxische taqiyyasaus te voorzien. Toen de zwarte crimineel George Floyd in Amerika omkwam tijdens zijn arrestatie, was voor Nederlandse universiteiten de wereld te klein. Massaal werden nieuw beleid, protocollen en maatregelen opgetuigd om vermeend institutioneel racisme te bestrijden. Maar nu Joodse studenten geconfronteerd worden met antisemitisme en intimidatie, blijft het angstvallig stil. Universiteitsbesturen bagatelliseren het probleem en dragen er nog liever graag pro-actief aan bij. Dus zo rolt onze academische bestuurselite. De instellingen die voortdurend tolerantie, inclusiviteit en sociale veiligheid prediken, blijken die verheven principes nogal selectief toe te passen. Voor iedere denkbare vorm van gekwetstheid wordt een compleet beleidsapparaat opgetuigd, maar zodra Joden bescherming nodig hebben, verandert diezelfde academische daadkracht in bestuurlijke lafheid, fatale wegkijkeritis, eindeloos begrip en zélfs accommodatie voor het oertuig dat de onveiligheid veroorzaakt. We leven in diepduistere tijden.
Een ex-woke docent15,402 görüntüleme • 25 gün önce