Erhan İdiz's banner

Erhan İdiz

@idizerhan • 86,890 subscribers

@etimoloji Göç, İnsan, Yol, Kelimeler ve Hikâyeler.

Shorts

Aslında planda bana değil, ailesine koşması gerekiyordu. Biz ona bir sürpriz yapalım derken o bize sürpriz yaptı. :) Mustafa (namıdiğer Mışko) :) bundan sonra bir naylonun içerisinde yaşamak zorunda değil. Sayenizde bir evi var. Babası da bizimle çalışacak.

Aslında planda bana değil, ailesine koşması gerekiyordu. Biz ona bir sürpriz yapalım derken o bize sürpriz yaptı. :) Mustafa (namıdiğer Mışko) :) bundan sonra bir naylonun içerisinde yaşamak zorunda değil. Sayenizde bir evi var. Babası da bizimle çalışacak.

1,025,270 görüntüleme

Sevda, 40 yaşında. Sol tarafı tutmuyor. Mısır unu dağıttığımızı duyunca 12 kilometre uzaktaki köyünden çıkıp gelmiş. İki ablası da engelli ve hepsine bir yeğenleri bakıyor. Adamın günlük kazancı bir dolar ve bununla karınlarını doyurmaları bile mümkün değil. Sevda’ya, bizim mısır unu dağıttığımızı nereden duydun, diye sordum. “Akşam vakti bir komşumdan duydum. Hazırlanıp gece 3’te yola çıktım. Yol uzun olduğu için tarlaların arasından gelmeye çalıştım ama karanlıkta kaybolduğum için daha uzun sürdü.” Normalde alıştım bunlara, bu yüzden sarsılmıyorum ama kadın gece 3’te yola çıktım deyince çok kötü hissettim çünkü geldiği yol boyunca bırakın elektriği tek bir el feneri bile yok. Onca yolu, tehlikeyi neden göze aldın dedim, “Başka çarem yoktu” dedi. Ben kötü hissediyordum ama o mutluluktan yerinde duramıyordu. Çünkü bir aya yetecek kadar mısır unu vardı artık. Bizden önce ateşe koyduğu tencereye göz attım içinde sadece kabak yapraklarıyla biraz su vardı. Son iki haftadır bunu yiyorlarmış. Sevda mutluydu ve ben benzeri mutlulukları Türkiye’de her anlattığımda “cehalet mutluluktur.” yakıştırması geliyor ama cehalet hangisi? Emin olamıyorum. Çevrenize bakın lütfen, ne kadar acı çeken insan var. Sosyal medyada gördüğü hayatı yaşayamayan, son model telefon alamayan, istediği gibi tüketemeyen… Bunları küçümsemiyorum çünkü bunlar da gerçek acılar. Fakat dediğim gibi, diğerinin mutluluğunu cehaletten kaynaklı görenler, kendi mutsuzluğunu hangi yüksek bilgilere dayandırıyorlar? İnsanımızı bunca mutsuz eden şey bildikleri mi (herkes üniversite mezunu sonuçta) yoksa saplanıp kaldığımız hastalıklarımız mı?

Sevda, 40 yaşında. Sol tarafı tutmuyor. Mısır unu dağıttığımızı duyunca 12 kilometre uzaktaki köyünden çıkıp gelmiş. İki ablası da engelli ve hepsine bir yeğenleri bakıyor. Adamın günlük kazancı bir dolar ve bununla karınlarını doyurmaları bile mümkün değil. Sevda’ya, bizim mısır unu dağıttığımızı nereden duydun, diye sordum. “Akşam vakti bir komşumdan duydum. Hazırlanıp gece 3’te yola çıktım. Yol uzun olduğu için tarlaların arasından gelmeye çalıştım ama karanlıkta kaybolduğum için daha uzun sürdü.” Normalde alıştım bunlara, bu yüzden sarsılmıyorum ama kadın gece 3’te yola çıktım deyince çok kötü hissettim çünkü geldiği yol boyunca bırakın elektriği tek bir el feneri bile yok. Onca yolu, tehlikeyi neden göze aldın dedim, “Başka çarem yoktu” dedi. Ben kötü hissediyordum ama o mutluluktan yerinde duramıyordu. Çünkü bir aya yetecek kadar mısır unu vardı artık. Bizden önce ateşe koyduğu tencereye göz attım içinde sadece kabak yapraklarıyla biraz su vardı. Son iki haftadır bunu yiyorlarmış. Sevda mutluydu ve ben benzeri mutlulukları Türkiye’de her anlattığımda “cehalet mutluluktur.” yakıştırması geliyor ama cehalet hangisi? Emin olamıyorum. Çevrenize bakın lütfen, ne kadar acı çeken insan var. Sosyal medyada gördüğü hayatı yaşayamayan, son model telefon alamayan, istediği gibi tüketemeyen… Bunları küçümsemiyorum çünkü bunlar da gerçek acılar. Fakat dediğim gibi, diğerinin mutluluğunu cehaletten kaynaklı görenler, kendi mutsuzluğunu hangi yüksek bilgilere dayandırıyorlar? İnsanımızı bunca mutsuz eden şey bildikleri mi (herkes üniversite mezunu sonuçta) yoksa saplanıp kaldığımız hastalıklarımız mı?

311,659 görüntüleme

Bu adam neden tanıtıma milyonlarca lira harcayan kurumlarımızdan daha başarılı? Geçen hikâye eğitiminde bunu örnek verdim. Al yanaklı abimiz internetin yeni yıldızlarından. Her zaman bir elinde telefon diğerinde çanta olur. Hikâye aşağı yukarı hep aynıdır ama bir hikâye vardır. Kurumlarımız gibi peş peşe gelen videolardan slayt yapmıyor.

Bu adam neden tanıtıma milyonlarca lira harcayan kurumlarımızdan daha başarılı? Geçen hikâye eğitiminde bunu örnek verdim. Al yanaklı abimiz internetin yeni yıldızlarından. Her zaman bir elinde telefon diğerinde çanta olur. Hikâye aşağı yukarı hep aynıdır ama bir hikâye vardır. Kurumlarımız gibi peş peşe gelen videolardan slayt yapmıyor.

71,435 görüntüleme

Eyda, sağır bir annenin albino çocuğu. Babası yok. Vücudundaki pigment eksikliği nedeniyle “beyaz” doğdu. Yaşadığı toplumdaki farklılığı nedeniyle hayatı hiç kolay olmayacak. İlk düşmanı güneş. Eğer güneşte durursa vücudunda oluşan yanıklar onu kanser edecek. Fakat onun için güneşten daha büyük bir tehlike daha var: Cehalet. Bazı Afrika ülkelerinde albinoların uzuvları, şans getirdiği inancıyla kesilip satılıyor. AIDS’i iyileştirdiğine inananlar, onlara tecavüz edip öldürüyor. Zengin olmak isteyenler bir albino öldürmenin hayalini kuruyor. Seçim yarışında olan siyasiler, zaferin bir albino parmağını kesmekten geçtiğine inanıyor. Bazı ülkelerde durum o kadar kötü ki onları özel korumaya alan kamplar kuruluyor. Fakat albinolar için hayat yine de çok zor. Tek suçları, diğerlerinden farklı görünmek. Bu cehaleti anlamak zor. Muhtemelen hiçbirimiz insanın bu kadar vahşi olabilmesine ihtimal vermeyeceğiz. Fakat uzun zamandır fark ettiğim bir şey var: Herkes kendi toplumundaki cehalete kör. Mesela biz, nasıl olur da farklı olduğu için bir albinoya bunların reva görüldüğüne anlam veremeyeceğiz. Fakat yine biz, kendi toplumumuzda (Zonguldak’ta) bir göçmen işçinin yakılarak öldürülme cehaletine mazeret bulacağız. Çünkü hepimiz, kendi cehaletimize körüz.

Eyda, sağır bir annenin albino çocuğu. Babası yok. Vücudundaki pigment eksikliği nedeniyle “beyaz” doğdu. Yaşadığı toplumdaki farklılığı nedeniyle hayatı hiç kolay olmayacak. İlk düşmanı güneş. Eğer güneşte durursa vücudunda oluşan yanıklar onu kanser edecek. Fakat onun için güneşten daha büyük bir tehlike daha var: Cehalet. Bazı Afrika ülkelerinde albinoların uzuvları, şans getirdiği inancıyla kesilip satılıyor. AIDS’i iyileştirdiğine inananlar, onlara tecavüz edip öldürüyor. Zengin olmak isteyenler bir albino öldürmenin hayalini kuruyor. Seçim yarışında olan siyasiler, zaferin bir albino parmağını kesmekten geçtiğine inanıyor. Bazı ülkelerde durum o kadar kötü ki onları özel korumaya alan kamplar kuruluyor. Fakat albinolar için hayat yine de çok zor. Tek suçları, diğerlerinden farklı görünmek. Bu cehaleti anlamak zor. Muhtemelen hiçbirimiz insanın bu kadar vahşi olabilmesine ihtimal vermeyeceğiz. Fakat uzun zamandır fark ettiğim bir şey var: Herkes kendi toplumundaki cehalete kör. Mesela biz, nasıl olur da farklı olduğu için bir albinoya bunların reva görüldüğüne anlam veremeyeceğiz. Fakat yine biz, kendi toplumumuzda (Zonguldak’ta) bir göçmen işçinin yakılarak öldürülme cehaletine mazeret bulacağız. Çünkü hepimiz, kendi cehaletimize körüz.

114,233 görüntüleme

Güzel güzel insan hikayeleri paylaşıyorum, arada dayanamayıp PKK’ya girişsem de siyasetin hiçbir türüne değinmek istemiyorum. Fakat bu Ümit Özdağ enikleri neden sürekli tecavüze uğrayacakmış gibi konuşuyorlar. Bütün insani ilişkileri, tarih okumaları hep bir “namus” ekseninde.

Güzel güzel insan hikayeleri paylaşıyorum, arada dayanamayıp PKK’ya girişsem de siyasetin hiçbir türüne değinmek istemiyorum. Fakat bu Ümit Özdağ enikleri neden sürekli tecavüze uğrayacakmış gibi konuşuyorlar. Bütün insani ilişkileri, tarih okumaları hep bir “namus” ekseninde.

43,023 görüntüleme

Afganistan’ın kuzeyindeki bir yetimhanede şenlikteydik. Çocuklara hediyeler dağıttıktan sonra birlikte sofraya oturduk. Her biri fotoğrafını çekmem için ayrı şaklabanlık yapıyordu. O an çaprazımda oturan bir çocuğu fark ettim. Gözlerini karşıya dikmiş boşluğa bakıyordu. Bakışı içime öyle bir oturdu ki hemen o havayı dağıtmak için onu eğlendirmeye çalıştım ama ilgilenmedi. Fotoğrafını çekip gösterdim, bakmadı. Bugüne kadar fotoğraf makinesine bakmayan çocuğa ilk kez rastlıyordum. Fakat kafaya takmıştım, onu da güldürecektim. Yemeğin bitmesini bekledim. Çocukların parka akın ettiği esnada onu bir saçağın altına sığınmış halde buldum. Yine gözlerini dikmiş boşluğa bakıyordu. Tekrar fotoğrafını çektim, yine ilgilenmedi. Diğer çocuklar da bana eşlik etti fakat nafile. Ne kafasını çevirip yüzüme bakıyor ne de gülüyordu. Kolilerin içerisinden en iyi oyuncakları çıkarıp verdim, oynamadı. Çocuk ne ağzını açıyor ne de yüzüme bakıyordu. Hani gözlerini kaçırıyor desem o da değil, yüzüme bakarken bile gözleri boşlukta asılı kalıyordu. Bakışları beni çok rahatsız etmişti. Bir çocuk böyle bakamazdı. Hele ki oyuna, oyuncağa ilgisiz kalamazdı çünkü katliamdan kaçan çocukları bile sevindirmişti bu oyuncaklar. Artık emindim, çok kötü bir şey yaşamıştı. Çevredeki birçok kişiye sorsam da bir yanıt alamadım. Kimse çocuğu tanımıyordu. Sonunda yetimhane müdiresine yönlendirdiler beni, baktım çocuk da yanında. Bir tek onun yanında duruyormuş. Durumu anlatınca kadının da gözleri doldu ve anlatmaya başladı. “Babası askerdi ve bir süre önce öldürüldü. Annesi de çocuklarına bakabilmek için yeniden evlendi. Fakat yeni babası bu çocuğu evde istemedi. Bırakacak bir yer de bulamayınca birkaç gün önce buraya getirdiler. Annesini ve kardeşlerini özlüyor..” Sadrettin, 6 yaşındaydı. O yaşlarda bir çocuğun annesinden birkaç dakikalığına ayrıldığını düşündüm. Sadrettin bunu birkaç gündür yaşıyordu ve uzun yıllar yaşayacaktı. Üstelik en acısı da istenmediğini biliyordu. Boğazımdaki düğümü çözmem baya zaman almıştı. Şimdi zaman zaman bu çocuk düşer önüme ve onu her gördüğümde aklıma Sadrettin gelir. Yüzü, yaşı, bakışı, duruşu, her şeyiyle onu andırıyor. Her gördüğümde bir kez daha düğümlenir boğazım.

Afganistan’ın kuzeyindeki bir yetimhanede şenlikteydik. Çocuklara hediyeler dağıttıktan sonra birlikte sofraya oturduk. Her biri fotoğrafını çekmem için ayrı şaklabanlık yapıyordu. O an çaprazımda oturan bir çocuğu fark ettim. Gözlerini karşıya dikmiş boşluğa bakıyordu. Bakışı içime öyle bir oturdu ki hemen o havayı dağıtmak için onu eğlendirmeye çalıştım ama ilgilenmedi. Fotoğrafını çekip gösterdim, bakmadı. Bugüne kadar fotoğraf makinesine bakmayan çocuğa ilk kez rastlıyordum. Fakat kafaya takmıştım, onu da güldürecektim. Yemeğin bitmesini bekledim. Çocukların parka akın ettiği esnada onu bir saçağın altına sığınmış halde buldum. Yine gözlerini dikmiş boşluğa bakıyordu. Tekrar fotoğrafını çektim, yine ilgilenmedi. Diğer çocuklar da bana eşlik etti fakat nafile. Ne kafasını çevirip yüzüme bakıyor ne de gülüyordu. Kolilerin içerisinden en iyi oyuncakları çıkarıp verdim, oynamadı. Çocuk ne ağzını açıyor ne de yüzüme bakıyordu. Hani gözlerini kaçırıyor desem o da değil, yüzüme bakarken bile gözleri boşlukta asılı kalıyordu. Bakışları beni çok rahatsız etmişti. Bir çocuk böyle bakamazdı. Hele ki oyuna, oyuncağa ilgisiz kalamazdı çünkü katliamdan kaçan çocukları bile sevindirmişti bu oyuncaklar. Artık emindim, çok kötü bir şey yaşamıştı. Çevredeki birçok kişiye sorsam da bir yanıt alamadım. Kimse çocuğu tanımıyordu. Sonunda yetimhane müdiresine yönlendirdiler beni, baktım çocuk da yanında. Bir tek onun yanında duruyormuş. Durumu anlatınca kadının da gözleri doldu ve anlatmaya başladı. “Babası askerdi ve bir süre önce öldürüldü. Annesi de çocuklarına bakabilmek için yeniden evlendi. Fakat yeni babası bu çocuğu evde istemedi. Bırakacak bir yer de bulamayınca birkaç gün önce buraya getirdiler. Annesini ve kardeşlerini özlüyor..” Sadrettin, 6 yaşındaydı. O yaşlarda bir çocuğun annesinden birkaç dakikalığına ayrıldığını düşündüm. Sadrettin bunu birkaç gündür yaşıyordu ve uzun yıllar yaşayacaktı. Üstelik en acısı da istenmediğini biliyordu. Boğazımdaki düğümü çözmem baya zaman almıştı. Şimdi zaman zaman bu çocuk düşer önüme ve onu her gördüğümde aklıma Sadrettin gelir. Yüzü, yaşı, bakışı, duruşu, her şeyiyle onu andırıyor. Her gördüğümde bir kez daha düğümlenir boğazım.

113,559 görüntüleme

150 kişiden hiçbiri Hz. Bilâl’i bilmiyor. İlk kez adını duydukları hâlde onu görünce coşuyorlar.

150 kişiden hiçbiri Hz. Bilâl’i bilmiyor. İlk kez adını duydukları hâlde onu görünce coşuyorlar.

67,563 görüntüleme

İnstagram’da şöyle bir akım var. Eli kanlı bir diktatörü rahatlıkla alkışlayabiliyorlar. Neden?

İnstagram’da şöyle bir akım var. Eli kanlı bir diktatörü rahatlıkla alkışlayabiliyorlar. Neden?

12,623 görüntüleme

. Fazıl Ahmet’ten herkese mesaj var. Tıklayıp dinleyebilirsiniz. . .

. Fazıl Ahmet’ten herkese mesaj var. Tıklayıp dinleyebilirsiniz. . .

13,619 görüntüleme

Bugün Şemim’e gittik ve istediği tekneyi satın almasını söyledik. Çalıştığı tekneyi almak istedi. Patronuyla uzun bir pazarlıktan sonra 5 bin TL’de anlaştık. Tekne parasını ve geri kalan 3 bin TL’yi Şemim’e uzatınca heyecandan bayılacak gibi oldu. Onun için o kadar uzak bir ihtimalin bu kadar kolay olması dizlerinin bağını çözdü. Burada ne yaparsak yapalım insanların mutluluğu kolay kolay görünmez (un dağıtımındaki dans dışında :). Fakat Şemim’in titreyişini görünce sarıldım hemen. Bayılacak gibi olmasına, mutluluktan olduğu için sevindim ama bir yandan da üzüldüm. Küçük bir dokunuş, bir insanın hayatını sonsuza dek değiştirebiliyor. Ben sırf güzel bir hikâye diye paylaştım. Siz o dokunuşu yaptınız, teşekkür ediyorum. Şemim artık kendi teknesinin kaptanı :) alır almaz ilk işi tur atmak oldu.

Bugün Şemim’e gittik ve istediği tekneyi satın almasını söyledik. Çalıştığı tekneyi almak istedi. Patronuyla uzun bir pazarlıktan sonra 5 bin TL’de anlaştık. Tekne parasını ve geri kalan 3 bin TL’yi Şemim’e uzatınca heyecandan bayılacak gibi oldu. Onun için o kadar uzak bir ihtimalin bu kadar kolay olması dizlerinin bağını çözdü. Burada ne yaparsak yapalım insanların mutluluğu kolay kolay görünmez (un dağıtımındaki dans dışında :). Fakat Şemim’in titreyişini görünce sarıldım hemen. Bayılacak gibi olmasına, mutluluktan olduğu için sevindim ama bir yandan da üzüldüm. Küçük bir dokunuş, bir insanın hayatını sonsuza dek değiştirebiliyor. Ben sırf güzel bir hikâye diye paylaştım. Siz o dokunuşu yaptınız, teşekkür ediyorum. Şemim artık kendi teknesinin kaptanı :) alır almaz ilk işi tur atmak oldu.

17,314 görüntüleme

Videos

Anya Rossi

sweetdream.ai

SweetDream.ai•Sponsored•Livecam

Watch Anya Live

Anya is streaming live right now! Join her private show and enjoy exclusive content.

Exclusive private shows

1.2k viewers online

Private Show

Join now for exclusive access

Free preview available • Premium content

Üzerindeki tişörtte ne yazıyor?

Üzerindeki tişörtte ne yazıyor?

1,626,926 görüntüleme • 1 ay önce

Neden bu konu hiç gündem olmuyor? Neden bunun üzerine yeterince konuşulmuyor? Bir öğretmen, bahis illeti yüzünden hayatına son verdi. Ondan geriye kanser bir anne ve Kıbrıs gazisi bir baba kaldı. Belki çok iyi bir insandı, belki muhteşem bir evlattı. Belki bir bakayım deyip kendini bu illetin ortasında buldu. Yazık değil mi bu insanlara? Türkiye evlatlarına sahip çıkmalı. Bu kumarın yasa dışısı, yasalı olmaz. Kumar beladır.

Neden bu konu hiç gündem olmuyor? Neden bunun üzerine yeterince konuşulmuyor? Bir öğretmen, bahis illeti yüzünden hayatına son verdi. Ondan geriye kanser bir anne ve Kıbrıs gazisi bir baba kaldı. Belki çok iyi bir insandı, belki muhteşem bir evlattı. Belki bir bakayım deyip kendini bu illetin ortasında buldu. Yazık değil mi bu insanlara? Türkiye evlatlarına sahip çıkmalı. Bu kumarın yasa dışısı, yasalı olmaz. Kumar beladır.

2,908,581 görüntüleme • 8 ay önce

Dahası var. Birçok kız çocuğu yalnızca dini eğitim alabiliyor. Küçük yaşta evlenip çocuk yapmak zorundalar. Kolayca boşanamadıkları gibi dini eğitim alan kocalarına bakmak için de çalışmak zorundalar. Üstelik bunların tamamı Amerika’nın merkezinde yaşanıyor. Afganistan’a benzer tarafları çok. Fakat ne ilginçtir ki 10 bin kilometre uzaklıktan Afganistan’a özgürlük getiren Amerika, kendi merkezindeki kız çocuklarına özgürlük getirmiyor. Üstelik bütün siyasileri, bütün ünlüleri onlarla görünmek için can atıyor.

Dahası var. Birçok kız çocuğu yalnızca dini eğitim alabiliyor. Küçük yaşta evlenip çocuk yapmak zorundalar. Kolayca boşanamadıkları gibi dini eğitim alan kocalarına bakmak için de çalışmak zorundalar. Üstelik bunların tamamı Amerika’nın merkezinde yaşanıyor. Afganistan’a benzer tarafları çok. Fakat ne ilginçtir ki 10 bin kilometre uzaklıktan Afganistan’a özgürlük getiren Amerika, kendi merkezindeki kız çocuklarına özgürlük getirmiyor. Üstelik bütün siyasileri, bütün ünlüleri onlarla görünmek için can atıyor.

211,879 görüntüleme • 1 ay önce

Çok şaşırdım, bilmem tanır mısınız?

Çok şaşırdım, bilmem tanır mısınız?

74,610 görüntüleme • 21 gün önce

Ermeni, ateist yazar Sevan Nişanyan'dan Gazze yorumu.

Ermeni, ateist yazar Sevan Nişanyan'dan Gazze yorumu.

2,736,972 görüntüleme • 3 yıl önce

Şu adam var ya zehir zehir! YouTube kanalına göz atmanızı tavsiye ederim.

Şu adam var ya zehir zehir! YouTube kanalına göz atmanızı tavsiye ederim.

1,394,778 görüntüleme • 1 yıl önce

Üsküdar’da bir yorgancı… Bu kadar düzen nasıl gerçek olur diye merak ettim ve ortaya bu hikâye çıktı.

Üsküdar’da bir yorgancı… Bu kadar düzen nasıl gerçek olur diye merak ettim ve ortaya bu hikâye çıktı.

789,909 görüntüleme • 1 yıl önce

İhtiyar diye kadına yer vermiş ve aldığı karşılığa bak.

İhtiyar diye kadına yer vermiş ve aldığı karşılığa bak.

1,149,629 görüntüleme • 2 yıl önce

Ya İsrail hiç kimseyi öldürmediyse? Ya izlediğimiz tüm videolar sahteyse?

Ya İsrail hiç kimseyi öldürmediyse? Ya izlediğimiz tüm videolar sahteyse?

419,398 görüntüleme • 10 ay önce

Afganlar Türkiye’ye neden geliyor? En büyük sebeplerinden biri bu.

Afganlar Türkiye’ye neden geliyor? En büyük sebeplerinden biri bu.

362,944 görüntüleme • 11 ay önce

Her şeyi unutsanız bile bunu unutmayın. Evlerinden çıkmaları için tehdit ettikleri halkı yollarda bombalayan bu teröristleri unutmayın. Siz alçaksınız, siz insanlık tarihinin gördüğün en alçak insanlarsınız.

Her şeyi unutsanız bile bunu unutmayın. Evlerinden çıkmaları için tehdit ettikleri halkı yollarda bombalayan bu teröristleri unutmayın. Siz alçaksınız, siz insanlık tarihinin gördüğün en alçak insanlarsınız.

905,651 görüntüleme • 3 yıl önce

Benim babam Ak Partili diyor Afrikalı. Muhteşem tespitler :)))

Benim babam Ak Partili diyor Afrikalı. Muhteşem tespitler :)))

177,422 görüntüleme • 6 ay önce

Malavi'de yoksulluk o kadar fazla ki bir bisiklet alabilmek için 5-6 yıl para biriktirmek gerekiyor. Tabii köylerde ulaşım aracı olmadığı için bir bisiklet hem ambulans hem nakliye demek. Parası olan bir tane alıp taksi gibi kiralıyor. Biz de bir grup gönüllü bir araya gelip 11 köyde, en yoksul 10 aileyi seçerek toplamda 110 bisiklet hediye ettik. Bu aileler hem bisikleti kullanacak hem de kiralayarak maddi kazanç elde edecekler.

Malavi'de yoksulluk o kadar fazla ki bir bisiklet alabilmek için 5-6 yıl para biriktirmek gerekiyor. Tabii köylerde ulaşım aracı olmadığı için bir bisiklet hem ambulans hem nakliye demek. Parası olan bir tane alıp taksi gibi kiralıyor. Biz de bir grup gönüllü bir araya gelip 11 köyde, en yoksul 10 aileyi seçerek toplamda 110 bisiklet hediye ettik. Bu aileler hem bisikleti kullanacak hem de kiralayarak maddi kazanç elde edecekler.

190,234 görüntüleme • 7 ay önce

Erikli su da nestle ürünü. Banyo bile yapılmaz denen su, Türkiye’nin dört bir yanında satılıyor, sanki alternatifi yokmuş gibi. Batı dışında kalan ülkeler, beyaz adam için hem bir deney alanı hem de para kazanma sahasıdır.

Erikli su da nestle ürünü. Banyo bile yapılmaz denen su, Türkiye’nin dört bir yanında satılıyor, sanki alternatifi yokmuş gibi. Batı dışında kalan ülkeler, beyaz adam için hem bir deney alanı hem de para kazanma sahasıdır.

360,418 görüntüleme • 1 yıl önce

Her defasında kahkahalarla izliyorum.

Her defasında kahkahalarla izliyorum.

206,986 görüntüleme • 9 ay önce

Maalesef #taksici ile ilgili yaşanan tam da bu.

Maalesef #taksici ile ilgili yaşanan tam da bu.

541,961 görüntüleme • 2 yıl önce

Bu milletin hamurunda iyilik var. Buna yürekten inandığım için bir yola çıktım. Yabancı öğrencilerin Türkiye’de karşılaştığı hikâyeleri anlatan bir seri yaptık adına da “Benim Türkiyem” dedik. Benim Türkiyem’in 50. bölümü yayınlandı. Nice 50 bölümlere… Hikâye de efsane :)

Bu milletin hamurunda iyilik var. Buna yürekten inandığım için bir yola çıktım. Yabancı öğrencilerin Türkiye’de karşılaştığı hikâyeleri anlatan bir seri yaptık adına da “Benim Türkiyem” dedik. Benim Türkiyem’in 50. bölümü yayınlandı. Nice 50 bölümlere… Hikâye de efsane :)

146,582 görüntüleme • 8 ay önce

Son zamanlarda gördüğüm en güzel görüntülerden. İlk günden beri deprem bölgesinde sessiz sedasız çalışan Gamze Özçelik, hem prefabrik bir kamp kurdu hem de şöyle bir sofra. İnsanlara yardım etmek güzel ama bunu böyle incelikle yapmak daha güzel.

Son zamanlarda gördüğüm en güzel görüntülerden. İlk günden beri deprem bölgesinde sessiz sedasız çalışan Gamze Özçelik, hem prefabrik bir kamp kurdu hem de şöyle bir sofra. İnsanlara yardım etmek güzel ama bunu böyle incelikle yapmak daha güzel.

556,669 görüntüleme • 3 yıl önce

Yaşlı olduğu için torbayı kapısına kadar taşıdığım teyzenin performansı :)

Yaşlı olduğu için torbayı kapısına kadar taşıdığım teyzenin performansı :)

322,581 görüntüleme • 2 yıl önce

Bu güne kadar sadece Twitter’dan tanımak eksik kalmış bence.

Bu güne kadar sadece Twitter’dan tanımak eksik kalmış bence.

378,310 görüntüleme • 2 yıl önce