Jelibonumu Kim Yedi's banner
Jelibonumu Kim Yedi's profile picture

Jelibonumu Kim Yedi

@kim_yedi • 1,165 subscribers

¯\_(ツ)_/¯ Hayat çok jelibon

Shorts

Kızı üşümesin diye milyonları ateşe atan Pablo Escobar… Oğlu o evde ateşler içinde yandı diye o konağı yakan Cihan Albora… Bazı adamlar sevdikleri için kuralları değil, kaderi yakıyor🔥 #UzakŞehir

Kızı üşümesin diye milyonları ateşe atan Pablo Escobar… Oğlu o evde ateşler içinde yandı diye o konağı yakan Cihan Albora… Bazı adamlar sevdikleri için kuralları değil, kaderi yakıyor🔥 #UzakŞehir

288,004 Aufrufe

Bence Cihan’ın karakterindeki en güçlü kırılma noktalarından biri, kendi korkularını zamanla birer kehanete dönüştürmesi. Yaşadığı kayıplar yüzünden sürekli aynı ihtimali dillendiriyor: Sevdiğim şeyi kaybederim, bağlanırsam acı çekerim, mutlu olursam bunun bedelini öderim. Ve bunu o kadar uzun süre tekrarlıyordu ki, Mine bile artık Cihan’ın bu düşünce biçimini fark edip dile getiriyordu. Alya’ya “Ben sevmemeyi öğrendim. Çünkü insan kaybedeceğini sever ve ben kaybetmekten korkuyorum.” demesi de aslında Cihan’ın dünyasıyla çok güçlü bir paralellik kuruyor. Nare’nin “Bizde mutlu evlilik yok.” sözü de aynı döngünün başka bir versiyonu. Nare tam anlamıyla sevdiğine kavuştuğu zaman Şahin’i kaybediyor. Keza Kaya baba oluyor ama Zerrin ondan uzakta. Yani bu hikâyede karakterlerin korkuları yalnızca söz olarak kalmıyor; korktukları şeyler gerçekleşerek onların inançlarını daha da güçlendiriyor. Hatırlarsanız birinci sezonda Cihan’ın en büyük korkularından biri de aile olarak yaşadığı güzel anıların gelecekte yalnızca kendi hafızasında kalmasıydı. Bir gün herkesin gideceğini, kendisinin geride kalacağını düşünüyordu. Ve yine korktuğu oldu: Alya gitti, Cihan yalnız kaldı. Bu yüzden Cihan’ın meselesi yalnızca Alya’yı sevmek değil; Alya’ya yeniden bağlanırsa onu bir kez daha kaybetme ihtimaliyle yüzleşmek. Çünkü Cihan artık biliyor: Bir kez daha düşerse, bu sefer toparlanması çok daha zor olacak. Belki Nare için kaktı, düştüğü yerden kalkması için elinden tutan kişi oldu. Hepimiz Nare’nin abisiyle olan bağını biliyoruz .Ama Cihan’ın zihninde asıl mesele hâlâ değişmedi. Ne kadar onları Mardin’e götürmek istese de Alya’nın yeniden gitmek isteyebileceğini düşünüyor. Ona yeniden bağlanıp, onu yeniden ellerinden kaybetmekten korkuyor. Bu nedenle Deniz’e “Cihan oğlum” demek yerine “çocuk” demesi bile bana göre bilinçli bir mesafe koyma hâli. Çünkü Cihan için isim koymak, bağ kurmak demek. “Oğlum” dediği anda Deniz’i yalnızca bir çocuk olarak değil, kendi ailesinin, kendi hayatının bir parçası olarak kabul etmiş olacak. Oysa Cihan şu anda kendisini o bağın içine tamamen bırakmaya korkuyor. Sanki zihninde şöyle bir denklem var: Bağlanırsam kaybederim. Seversem acı çekerim. Aile olursam yine yalnız kalırım. Ve Cihan’ın trajedisi tam da burada: Kaybetmekten korktuğu için bağlanmaktan kaçıyor; bağlanmaktan kaçtıkça da kaybetmekten en çok korktuğu şeylere kendi elleriyle mesafe koyuyor. Kendi kendini gerçekleştiren kehaneti de aslında tam olarak bu. Umarım bu sezon bu iç hesaplaşmaları uzun uzun izleriz

Bence Cihan’ın karakterindeki en güçlü kırılma noktalarından biri, kendi korkularını zamanla birer kehanete dönüştürmesi. Yaşadığı kayıplar yüzünden sürekli aynı ihtimali dillendiriyor: Sevdiğim şeyi kaybederim, bağlanırsam acı çekerim, mutlu olursam bunun bedelini öderim. Ve bunu o kadar uzun süre tekrarlıyordu ki, Mine bile artık Cihan’ın bu düşünce biçimini fark edip dile getiriyordu. Alya’ya “Ben sevmemeyi öğrendim. Çünkü insan kaybedeceğini sever ve ben kaybetmekten korkuyorum.” demesi de aslında Cihan’ın dünyasıyla çok güçlü bir paralellik kuruyor. Nare’nin “Bizde mutlu evlilik yok.” sözü de aynı döngünün başka bir versiyonu. Nare tam anlamıyla sevdiğine kavuştuğu zaman Şahin’i kaybediyor. Keza Kaya baba oluyor ama Zerrin ondan uzakta. Yani bu hikâyede karakterlerin korkuları yalnızca söz olarak kalmıyor; korktukları şeyler gerçekleşerek onların inançlarını daha da güçlendiriyor. Hatırlarsanız birinci sezonda Cihan’ın en büyük korkularından biri de aile olarak yaşadığı güzel anıların gelecekte yalnızca kendi hafızasında kalmasıydı. Bir gün herkesin gideceğini, kendisinin geride kalacağını düşünüyordu. Ve yine korktuğu oldu: Alya gitti, Cihan yalnız kaldı. Bu yüzden Cihan’ın meselesi yalnızca Alya’yı sevmek değil; Alya’ya yeniden bağlanırsa onu bir kez daha kaybetme ihtimaliyle yüzleşmek. Çünkü Cihan artık biliyor: Bir kez daha düşerse, bu sefer toparlanması çok daha zor olacak. Belki Nare için kaktı, düştüğü yerden kalkması için elinden tutan kişi oldu. Hepimiz Nare’nin abisiyle olan bağını biliyoruz .Ama Cihan’ın zihninde asıl mesele hâlâ değişmedi. Ne kadar onları Mardin’e götürmek istese de Alya’nın yeniden gitmek isteyebileceğini düşünüyor. Ona yeniden bağlanıp, onu yeniden ellerinden kaybetmekten korkuyor. Bu nedenle Deniz’e “Cihan oğlum” demek yerine “çocuk” demesi bile bana göre bilinçli bir mesafe koyma hâli. Çünkü Cihan için isim koymak, bağ kurmak demek. “Oğlum” dediği anda Deniz’i yalnızca bir çocuk olarak değil, kendi ailesinin, kendi hayatının bir parçası olarak kabul etmiş olacak. Oysa Cihan şu anda kendisini o bağın içine tamamen bırakmaya korkuyor. Sanki zihninde şöyle bir denklem var: Bağlanırsam kaybederim. Seversem acı çekerim. Aile olursam yine yalnız kalırım. Ve Cihan’ın trajedisi tam da burada: Kaybetmekten korktuğu için bağlanmaktan kaçıyor; bağlanmaktan kaçtıkça da kaybetmekten en çok korktuğu şeylere kendi elleriyle mesafe koyuyor. Kendi kendini gerçekleştiren kehaneti de aslında tam olarak bu. Umarım bu sezon bu iç hesaplaşmaları uzun uzun izleriz

10,807 Aufrufe

Videos

kim_yedi's profile picture

Bu bölüm #Cihal azlığı ve Cihan’ın davranışları yüzünden bölüm sonu kritiği yazmamayacaktım. Ama sabah sabah bir aydınlanma geldi. Kendimi bazı şeyleri sorgularken buldum. Neden Cihan bu kadar Alya’ya karşı kötü yazılıyor özellikle Alya ya hamile ya da hasta iken. (ben şu an ki erada hamilelik istemiyorum) Sonra anladım ki burada asıl konuşmamız gereken şey Alya’nın hamile olup olmadığı kadar, Cihan’ın Alya’ya karşı son iki bölümdür neden bu kadar acımasızlaştığı. Çünkü “Alya git” dedikten sonra gördüğümüz Cihan, âşık ama aynı zamanda inanılmaz kırıcı bir Cihan. İlk bölümde yaşananların bir kısmına anlam verebiliyordum ama ikinci bölümde özellikle bazı tavırları bana da fazla geldi. Ta ki bu sabah oturup sahneleri kafamda tekrar birleştirene kadar. Çünkü Cihan’ın davranışlarının altında yalnızca öfke değil, çok daha başka bir şey olabileceğini düşünmeye başladım. Öncelikle Cihan’ın Alya’nın konaktaki varlığından aslında ne kadar mutlu olduğunu gördük. Alya konağa geldiğinde Alya’nın Deniz’e sarılmasını izleyen o kaçamak bakışları, Sado’nun onu gördüğü anda yüzünün birden ciddileşmesi, ertesi sabah Alya’yı kahvaltıda beklemesi… Deniz “annem yemeğe gelmeyecek” dediğinde Cihan’ın yüzünün düşmesi ve hemen sofranın kaldırılmasını istemesi ama dışarıya karşı da “umurumda değil” modunda davranması bana çok şey söylüyor. Çünkü Cihan’ın duygularını ilk fark eden insanlardan biri zaten Sado. Hatta belki de ilk fark eden kişi. Sado oğlunun içini biliyor. Cihan ne kadar saklamaya çalışırsa çalışsın kalbinin hâlâ Alya için attığının farkında. Sonra o boşaltılmış oda sahnesi geliyor ve benim için bütün taşlar biraz daha yerine oturuyor. Alya odaya giriyor, odanın boşaltıldığını görünce hayal kırıklığıyla Cihan’a bakıyor. Cihan’ın yüzündeki o anlık değişimi görüyoruz. İçinin titrediği belli. Tam o sırada Deniz “Baba, eşyalar nerede?” diye soruyor ve Cihan “Değiştireceğim” diyor. Sonra Alya Deniz’i idare etmeye çalışıyor, ikisi de odaya bakarken aslında içten içe acı çekiyor. Çünkü o oda sadece fiziksel bir oda değil; ikisinin birlikte kurduğu hayatın, sonra da birbirlerinden koparılmasının sembolü gibi. Tam Alya canını acıtmak için “Sen de yeni bir sayfa açmışsın benim gibi, gayet güzel” dediğinde Cihan’ın yüzünün değişmesi bence çok önemli. Çünkü Cihan’ın kaldıramadığı şey Alya’nın üzülmesi değil yalnızca. Alya’nın gerçekten kendisinden vazgeçmiş olabileceği ihtimali. Alya ona “Sen de devam etmişsin, ben de edeceğim” mesajı veriyor. Cihan ise buna daha fazla katlanamıyor ve Alya’nın üzerine yürüyor. Çünkü zaten kendi içi acıyor. Üstelik Alya’nın da bunu söylerken canının yandığını görüyor. Gözleri dolu. O noktada daha fazla duygusal konuşmanın ikisini de dağıtacağını bildiği için direkt konuyu Ecmel’e çekiyor. Bu bana Cihan’ın Alya’yı ne kadar iyi tanıdığını tekrar düşündürdü. Cihan onun korkusunu, öfkesini, neye nasıl tepki vereceğini biliyor. Deniz’in sünneti meselesinde de bunu görmüştük. Alya’nın korkusunu ve stresini doğrudan “korkma” diyerek çözmeye çalışmak yerine onu sinirlendirerek, kelime oyunları yaparak o korkudan çıkarmaya çalışmıştı. Çünkü Cihan bazen Alya’yı rahatlatmanın yolunun ona şefkat göstermek değil, onu başka bir duygunun içine çekmek olduğunu düşünüyor. Yanlış bir yöntem belki ama Cihan’ın karakterine çok uygun. Şimdi buradan benim kafamda üç ihtimal oluşuyor. + #UzakŞehir

Jelibonumu Kim Yedi

14,775 Aufrufe • vor 1 Monat

Keine weiteren Inhalte verfügbar