محمدعلي آهنگران's banner

محمدعلي آهنگران

@ma_ahangaran • 29,141 subscribers

.در این مقام مجازی به جز پیاله مگیر /در این سراچه بازیچه غیر عشق مباز

Shorts

من فردا ۴۴ سالگی را تمام می کنم از خدا میخواهم مثل این پیرمرد همینطوری امام حسینی پیر شوم و امام حسینی بمیرم

من فردا ۴۴ سالگی را تمام می کنم از خدا میخواهم مثل این پیرمرد همینطوری امام حسینی پیر شوم و امام حسینی بمیرم

99,001 просмотров

Videos

Anya Rossi

sweetdream.ai

SweetDream.ai•Sponsored•Livecam

Watch Anya Live

Anya is streaming live right now! Join her private show and enjoy exclusive content.

Exclusive private shows

1.2k viewers online

Private Show

Join now for exclusive access

Free preview available • Premium content

این ویدیو مربوط به سال ۲۰۰۴ است و دونالد ترامپ در حال تبلیغ بال مرغ رستورانش است . این تصویر پیش‌نمایشی دقیق از شخصیتی است که سال‌ها بعد به کاخ سفید رفت؛ ترامپ عوض نشد، فقط صحنه بزرگ‌تر شد. از آشپزخانه رستوران تا دفتر بیضی، منطق یکی بود: تاجرِ شوومنی که سیاست را مثل منو می‌چیند؛ امروز «فشار حداکثری»، فردا «توافق تاریخی»، پس‌فردا تخفیف ویژه برای رأی‌دهندگان خسته. سیاست، برای او، نه میدان ارزش‌ها که صحنه معامله است. برای ترامپ، ایران هرگز مسئله اخلاق، حقوق بشر یا دشمنی ایدئولوژیک نبود؛ یک پرونده سودآور بود، فشاری برای رأی، بحرانی برای ترساندن بازار، و توافقی که اگر لازم شد می‌شد مثل یک برند تازه فروخت. همان دستی که بیست سال پیش بال مرغ را بالا می‌برد، دیروز برجام را پاره کرد، امروز تحریم را تشدید می‌کند و فردا اگر به‌صرفه باشد با همان لبخند می‌گوید «Let’s make a deal ». نه از سر نفرت از جمهوری اسلامی، و نه از سر عشق به مردم ایران؛ فقط با یک معیار ساده: سود دارد یا ندارد؟ تراژدی اما آنجاست که عده‌ای از اپوزیسیون ایرانی، سال‌ها بعد، تازه دل به همین شوومن بستند؛ گویی آزادی قرار است در یک جعبه فست‌فود سیاسی، با تأخیر، از همان منوی قدیمی واشنگتن ارسال شود. امید بستن به کسی که پیشاپیش منطقش روشن بوده، نه خوش‌بینی که ساده‌انگاری است. ترامپی که حتی به رأی‌دهنده آمریکایی، متحد اروپایی و امضای خودش وفادار نیست، چگونه می‌تواند ناجی آزادی دیگران باشد؟ این ویدیوِ ۲۰۰۴ دقیقاً می‌گوید با چه منطقی طرفیم: سیاست به‌مثابه نمایش، بحران به‌مثابه کالا، و ملت‌ها به‌مثابه بازار. هیچ ملتی با امید بستن به انتخابات کشور دیگر، با دعا کردن برای تحریم شدیدتر و با ذوق‌زدگی از تهدید نظامی آزاد نشده است. آزادی نه از بال مرغ می‌آید، نه از توییت، نه از شوومن‌هایی که جنگ و تحریم را مثل شوی تلویزیونی اجرا می‌کنند. اگر قرار است تغییری رخ دهد، از درون همین جامعه می‌آید؛ نه از منوی قدیمی رستوران سیاست آمریکا.

این ویدیو مربوط به سال ۲۰۰۴ است و دونالد ترامپ در حال تبلیغ بال مرغ رستورانش است . این تصویر پیش‌نمایشی دقیق از شخصیتی است که سال‌ها بعد به کاخ سفید رفت؛ ترامپ عوض نشد، فقط صحنه بزرگ‌تر شد. از آشپزخانه رستوران تا دفتر بیضی، منطق یکی بود: تاجرِ شوومنی که سیاست را مثل منو می‌چیند؛ امروز «فشار حداکثری»، فردا «توافق تاریخی»، پس‌فردا تخفیف ویژه برای رأی‌دهندگان خسته. سیاست، برای او، نه میدان ارزش‌ها که صحنه معامله است. برای ترامپ، ایران هرگز مسئله اخلاق، حقوق بشر یا دشمنی ایدئولوژیک نبود؛ یک پرونده سودآور بود، فشاری برای رأی، بحرانی برای ترساندن بازار، و توافقی که اگر لازم شد می‌شد مثل یک برند تازه فروخت. همان دستی که بیست سال پیش بال مرغ را بالا می‌برد، دیروز برجام را پاره کرد، امروز تحریم را تشدید می‌کند و فردا اگر به‌صرفه باشد با همان لبخند می‌گوید «Let’s make a deal ». نه از سر نفرت از جمهوری اسلامی، و نه از سر عشق به مردم ایران؛ فقط با یک معیار ساده: سود دارد یا ندارد؟ تراژدی اما آنجاست که عده‌ای از اپوزیسیون ایرانی، سال‌ها بعد، تازه دل به همین شوومن بستند؛ گویی آزادی قرار است در یک جعبه فست‌فود سیاسی، با تأخیر، از همان منوی قدیمی واشنگتن ارسال شود. امید بستن به کسی که پیشاپیش منطقش روشن بوده، نه خوش‌بینی که ساده‌انگاری است. ترامپی که حتی به رأی‌دهنده آمریکایی، متحد اروپایی و امضای خودش وفادار نیست، چگونه می‌تواند ناجی آزادی دیگران باشد؟ این ویدیوِ ۲۰۰۴ دقیقاً می‌گوید با چه منطقی طرفیم: سیاست به‌مثابه نمایش، بحران به‌مثابه کالا، و ملت‌ها به‌مثابه بازار. هیچ ملتی با امید بستن به انتخابات کشور دیگر، با دعا کردن برای تحریم شدیدتر و با ذوق‌زدگی از تهدید نظامی آزاد نشده است. آزادی نه از بال مرغ می‌آید، نه از توییت، نه از شوومن‌هایی که جنگ و تحریم را مثل شوی تلویزیونی اجرا می‌کنند. اگر قرار است تغییری رخ دهد، از درون همین جامعه می‌آید؛ نه از منوی قدیمی رستوران سیاست آمریکا.

محمدعلي آهنگران

77,488 просмотров • 4 месяцев назад

مسعود سفیری زمانی مجری صدای امریکا بود. ملت زنگ میزدند و او را سر کار می گذاشتند اینقدر خنگ بود که نمی فهمید اوسگلش کرده اند این شد که او را با اردنگی از صدای امریکا به بیرون پرتاب کردند همانطور که قبل از آن از سردبیری روزنامه همبستگی به دلیل لفت و لیس و کلاهبرداری اخراج شده بود حالا بین و توییتر و کلاب هاوس در به در و آواره است

مسعود سفیری زمانی مجری صدای امریکا بود. ملت زنگ میزدند و او را سر کار می گذاشتند اینقدر خنگ بود که نمی فهمید اوسگلش کرده اند این شد که او را با اردنگی از صدای امریکا به بیرون پرتاب کردند همانطور که قبل از آن از سردبیری روزنامه همبستگی به دلیل لفت و لیس و کلاهبرداری اخراج شده بود حالا بین و توییتر و کلاب هاوس در به در و آواره است

محمدعلي آهنگران

60,178 просмотров • 4 месяцев назад

اینترنشنال از این جماعت حرامی کم ندارد شاهد علوی و مراد ویسی و روح الله رحیم پور

اینترنشنال از این جماعت حرامی کم ندارد شاهد علوی و مراد ویسی و روح الله رحیم پور

محمدعلي آهنگران

32,783 просмотров • 5 месяцев назад

به پدر بزرگوارم افتخار می کنم اول چون نوکر و ذاکر حضرت سیدالشهدا حسین بن علی و اهل بیت علیهم السلام است دوم چون مفتخر به سرداری سپاه و پاسداری انقلاب است سوم چون به نام بلبل «خمینی» معروف و مشهور شده است پدر مجاهد و جاودانم روزت مبارک

به پدر بزرگوارم افتخار می کنم اول چون نوکر و ذاکر حضرت سیدالشهدا حسین بن علی و اهل بیت علیهم السلام است دوم چون مفتخر به سرداری سپاه و پاسداری انقلاب است سوم چون به نام بلبل «خمینی» معروف و مشهور شده است پدر مجاهد و جاودانم روزت مبارک

محمدعلي آهنگران

30,082 просмотров • 1 год назад

Больше нет контента для загрузки