چند روزی است درباره «لوکیشن» من، از تهران تا تلآویو، شایعهسازی میکنند. متاسفانه در بر خورد با عده ای مسئله ما تقابل با عقلانیت است، واقعیت اما بسیار سادهتر از این حرفهاست: بهدلیل مواضعم علیه وضعیت امروزحکمرانانی درایران ، امکان بازگشت امن به کشورم را ندارم و طبیعی است که بهخاطر مسائل امنیتی، محل زندگی و سفرهایم را فقط با خانوادهام در میان بگذارم. در این سالها تلاش کردهام در کنار مردم بایستم. اگر امروز برای برخی راحتتر است به من هزار برچسب بزنند تا کارنامهام را نببینند، شاید همان باشد که سعدی گفت: مردم بیگانه را خاطر نگه دارند خلق دوستانِ ما بیازردند یارِ خویش را پ.ن: ۱-بدیهی است این تلاش مذبوحانه جهت تخریب و اعتبارزدایی مبتنی بر مستندات نیست و همچون گذشته ادامه خواهد داشت اما برای همراهانم وکسانی که در این سالها به من اعتماد کردند با پذیرش تمام عواقبش اسناد مربوط به آخرین سفرم به غرب آسیا (West Asia) را در ادامه این پست منتشر میکنم. ۲-ضمنا مدتی صبوری کردم تا ایران ستیزان و بدخواهان ملت ایران در اتهام زنی و بدگویی نسبت به من از همدیگر سبقت بگیرند و بعد این اسناد و توضیحات را منتشر کنم. اسناد در ادامه همین پست قابل مشاهده است
85,036 просмотров
آقای پزشکیان صدای مارو میشنوی؟ آمده بودی ابروشو درست کنی، با انتصاب شمخانی به عنوان دبیر شورای دفاع، زدی چشمشو هم کور کردی!!! بیشتر از این مردم را عصبی نکنید. موج خشم به راه افتاده و خشک و تر را با هم میبرد و به هیچکس رحم نخواهد کرد.
54,052 просмотров
من و امیرحسین ثابتی، هر دو از منتقدان و مخالفان آیتالله خامنهای هستیم، اما راه و روشمان در این مخالفت، زمین تا آسمان با هم فرق دارد. من اگر حرفی داشته باشم، داد میزنم، صراحت دارم، نه حوصله تعارف دارم نه وقت تظاهر. نقد میکنم، حتی اگر به مذاق کسی خوش نیاید و البته نتیجه اش هم می شود سالها دوری از وطن! اما امیرحسین، او بازی را بلد است. مثل موریانه، آرام و بیسروصدا، پایههای همان عمارت را میجود که بهظاهر برایش سر تعظیم فرود میآورد و هدفش روشن است: کشیدن چهارپایهای که آیتالله بر آن ایستاده. او و رئیسش هدفشان روشنتر از آن است که پنهان شود، تضعیف مشروعیت آیت الله و صافکردن جاده برای کسی که در «دولت سایه حاکمیت» انتخاب کرده اند. با افشاگریهای حسابشده علیه چهرههای منصوب یا مورد اعتماد آیتالله، نقشهای را گامبهگام اجرا میکنند که هدف غاییاش چیزی نیست جز زدودن مشروعیت از چهره رهبر و هموار کردن مسیر برای جانشینی که تعیین کرده اند. چهره امیرحسین و رئیسش بیشباهت به مسعود کشمیری نیست و ناگزیر ذهن را به یاد نفوذ میاندازد. اما شاید راهی که میروند، گرچه آشنا، سرنوشتی متفاوت داشته باشد.
