Obydzakaniعُبیدزاکانی

چو پایان شاهنامه، گاهِ شکست زمستان ننگینِ پنجاه و هفت ز میهن کیان رفت و بی شاه شد دو دیده پر اشک و به دل آه شد از این مردمِ زنده کُش ناسپاس هوا خواهِ بیگانه و ناشناس شَهَنشاهِ ایران همان پاکزاد به پاکی ‌و داد همچو شَه کیقُباد

33,006 görüntüleme