Peter Stam

Ik ga hier op X vanavond toch nog even iets uitgebreider toelichten waarom ik het altijd zo irritant vind als andere media, zonder te (willen) betalen, mijn verhalen en foto’s overnemen. Wat veel mensen vanaf de buitenkant niet zien, is dat in sommige nieuwsverhalen van een paar regels, soms wel een paar dagen werk zit en dat je voor sommige nieuwstips eerst jarenlang vertrouwen moet opbouwen en een netwerk moet opbouwen. Daarnaast zijn er best nog wel wat risico’s die bij journalistiek werk komen kijken. Om met die risico’s te beginnen: In de jaren dat ik dit werk doe, ben ik onder andere met geweld omvergeduwd, zijn mijn camera’s afgepakt, ben ik meermaals met de dood bedreigd, is gedreigd dat men mijn vrouw op ging zoeken als ik een verhaal niet offline zou halen, zijn er eieren tegen m’n woning gegooid, is er vuurwerk naar binnen in huis gegooid, is m’n vrouw lastig gevallen op straat, is er vuurwerk naar onze hond gegooid, zitten er sterren in de voorruit van m’n woning en ga zo maar door. Zelfs m’n peuter heb ik vanuit veiligheidsoverweging uit zijn eigen kamer naar een andere plek in huis moeten verhuizen, zodat ‘ie wat veiliger zit. Tegelijkertijd kwam het gevaar soms ook vanaf de andere kant. De kant die de journalisten in theorie zou moeten beschermen. Die kant vond ik persoonlijk het heftigst. Bijvoorbeeld van iemand van de rechtbank die tijdens een huiszoeking in Alblasserdam opdracht gaf om mijn spullen te laten afpakken door agenten in burger die zich niet kenbaar wilden maken als agenten. Dat soort acties van rechter-commissaris / recherche heeft in mijn geval voor een trauma gezorgd. Je kunt namelijk in de praktijk er als journalist nooit meer vanuit gaan dat ze je spullen niet onder het mom van ‘hinder’ gaan afpakken. Of dat ze stiekem in een woning je bronnen op een laptop gaan bekijken, in je (privé)foto’s gaan grasduinen en je video’s met bewijs gaan wissen etc. Als je nog de illusie hebt dat in een proces-verbaal van een rechter-commissaris altijd de waarheid staat, kan ik je bij dezen uit de droom helpen. Een ambtseed of ambtsbelofte is voor sommigen echt niets waard zodra er grotere belangen zijn. En dus moet je als verslaggever altijd op pad met extra camera’s, extra spanning, extra argwaan, extra backup-personen die bereikbaar zijn voor als het misgaat. Lang verhaal kort: je loopt gewoon risico als je onpartijdig verslag wilt doen van situaties op straat. En nu de klaagzang toch is gestart: je mag met dit werk ook om 03.00 uur in de nacht in de stromende regen op pad voor een loze melding die misschien toch wat had kunnen zijn. Die stromende regen sloopt ook nog weleens een lens, een camera of je nieuwe schoenen en zo ben je zeker een paar duizend euro per jaar kwijt aan afschrijving. Het hoort er allemaal bij en je zal me er niet snel over horen klagen. Ook het feit dat misschien wel 8 van 10 tien tips of p2000-meldingen niet tot nieuws leiden en je dus voor niets op pad bent geweest, hoort er nu eenmaal bij. Met de bovenstaande ‘ellende’ in het achterhoofd voelt het dus erg onrechtvaardig als je dan 'beet' hebt en je publiceert een verhaal, dat dit ongevraagd en onbetaald wordt overgeschreven door anderen die geen enkel risico liepen, wel de hele nacht konden slapen, niet zeiknat zijn geregend, niet zijn bedreigd, niet 2 uur moesten wachten op een antwoord etc. Als ZZP-journalist moet je zelf voor je inkomsten zorgen. Ik krijg in tegenstelling tot de lokale omroepen geen cent subsidie of overheidsgeld. Ook heb ik in mijn geval bijvoorbeeld ook geen inkomsten uit bijvoorbeeld een gemeentepagina, zoals sommige lokale kranten in ons land die hebben. En dus moet ik het hebben van het verkopen van mijn nieuws en het verkopen van advertenties. Als ik niets meer verkoop, betekent dat uiteindelijk dus ook weer iemand minder op straat en dus weer een beetje minder onafhankelijke eigen nieuwsgaring. Ik hoop dat de bureaujournalisten met het bovenstaande in gedachten nog eens aan me zullen denken als ze weer eens een ‘snoepje’ in mijn winkel zien liggen. Alle ‘snoepjes’ in m’n winkel zijn te koop. En om alles toch nog positief af te sluiten: we hebben in mijn gebied gelukkig ontzettend veel agenten die, als het er echt op aankomt, wel opkomen voor de rechten van journalisten, zoals onder meer te zien is in onderstaand fragment. ❤️