Rahmatullah Nabil

این صدا، صدای یک کودک است؛ نه سیاست‌مدار است، نه فعال مدنی، و نه «دشمن طالبان». این صدای خفه‌شدهٔ نسلی‌ست که طالبان آگاهانه خفه‌اش می‌کنند. طالبان با تفنگ و معامله بر تخت نشستند، اما با بستن مکتب‌ها ثابت کردند که از کتاب، قلم و دخترِ آگاه می‌ترسند. آینده را به زنجیر کشیدند و نامش را «دین» گذاشتند. این دختر از قدرت نمی‌گوید، از سیاست نمی‌گوید؛ فقط دعا می‌کند که "مکتب‌ها باز شوند". و همین دعای معصومانه، کیفرخواست تاریخی علیه طالبان است. رژیمی که از آرزوی یک کودک می‌ترسد، مشروع نیست؛ این یک رژیمِ گروگان‌گیرِ آینده است. تاریخ طالبان را نه با شعارهای دینی‌شان، بلکه با اشک این کودکان قضاوت خواهد کرد. اشکی که بی‌تردید، نفرین ماندگار بر جهل و قساوت این ملاهای تاریک‌اندیش خواهد بود. این «امنیت» نیست؛ این حبس جمعیِ یک ملت است.

30,628 просмотров