Heel even dan nog over het wetsvoorstel van Mona... Keijzer dat door de Raad voor Statushoude.. eh.. de Raad van State werd getorpedeerd. In het advies stelt de Raad dat statushouders een ‘ongelijke positie hebben op de woningmarkt’. Joh! Statushouders hebben géén jaren op een wachtlijst gestaan, geen bestaand netwerk opgebouwd, meestal geen zelfstandig inkomen én ze verblijven doorgaans in een opvanglocatie. Niet zo vreemd: ze zijn namelijk op moment X komen binnenwandelen in dit land, dus tja… Deze fictieve ‘achterstand’ van de nieuwkomer zou in theorie gecompenseerd kunnen worden via de bestaande voorrangsregelingen van gemeenten. En dit is dus exact wat er nú gebeurt. Het klinkt sociaal en wenselijk, maar onder de streep zorgt het voor de ultieme omkering van álles wat onze Grondwet beoogt en (dus) voor een gruwelijke vorm van rechtsongelijkheid. Vandaar dus het wetsvoorstel van Mona Keijzer. Zucht… Een praktijkvoorbeeld! Een vriendin van mij werkt vanaf haar zestiende, is inmiddels dik in de vijftig en probeerde samen met haar dochter weg te komen bij haar gewelddadige echtgenoot. Zij kon echter geen kant op, want statushouders gingen steeds voor op huurwoningen. Jaar in, jaar uit. De situatie werd compleet onhoudbaar en inmiddels betaalt zij al jarenlang de hoofdprijs aan particuliere huur, waardoor zij nauwelijks rondkomt. Bizar. Deze perverse omkering van gezond verstand en van elementaire rechtvaardigheid is helaas precies wat de Raad van State in stand wil houden. Krankzinnig! Het klassieke gelijkheidsbeginsel is zeer eenvoudig en was nóóit bedoeld voor een situatie waarin men massaal ongelijke gevallen binnenhaalt. Wat moet er dus gebeuren? Precies hetzelfde als altijd: gelijke gevallen behandel je gelijk en ongelijke gevallen niet. De Raad van State probeert dit beginsel te vervangen door een uitkomstbeginsel, waardoor ongelijke gevallen (de statushouders) eerst fictief gelijk worden gemaakt, waarna ze doodleuk als gelijke gevallen worden behandeld. Zo wordt artikel 1 van onze prachtige Grondwet misbruikt als politiek instrument om gewortelde burgers, Nederlanders die hier hun hele leven wonen en bijdragen, structureel te benadelen. Statushouders zijn na aankomst logischerwijs geen ‘gelijk geval’ én zullen dat ook nooit bij voorbaat worden. Als je al in de buurt wilt komen van daadwerkelijke gelijkheid, zou je hen ook twaalf jaar laten wachten op een sleutel. Gelijke behandeling zou tevens vereisen dat zij eerst decennialang moeten meedraaien op de arbeidsmarkt en moeten bijdragen. Zij zouden hun ‘achterstand’ materieel moeten compenseren om überhaupt ooit in een vergelijkbare positie te komen, niet andersom. Nu wordt juist van de mensen die hun positie hebben opgebouwd verwacht dat zij hun verworvenheden inleveren. Zo ontstaat er een dystopische werkelijkheid, een hellend vlak. De rekening wordt betaald door hardwerkende en loyale mensen zoals mijn vriendin, die altijd precies hebben gedaan wat er van hen werd verwacht. Zij vertrouwden op de rechtsstaat, maar hun positie en bijdragen worden inmiddels opgeofferd op het altaar van politiek correct activisme. Activisme dat uitkomsten nivelleert en tegelijk de asielindustrie in stand houdt en bevordert. En natuurlijk doet deugdandy Kustaw Bessems er in de Volkskrant nog een schepje bovenop door Keijzer weg te zetten volgens dezelfde anti-rechtsstatelijke progdrog. Keiharde propaganda. De feiten zijn simpel: wie ongelijke gevallen fictief gelijkmaakt, ondermijnt de Grondwet, vernietigt de rechtsstaat, heeft lak aan rechtsgelijkheid en beschadigt het democratisch draagvlak. All animals will no longer be equal. New animals will be more equal than existing animals.show more
