تنها کسی که با نگاهش بهم میگه نرو تا... همیشه کنارم بمون🥹😍تا حالا کسی اینقدر دوستم نداشته که با چشماش باهام حرف بزنه🥰show more

تنها کسی که میتونه با ما رورا(لرا) شوخی کنه... این وزه س😍😂🐰show more

همیشه دلخوری هاتونو نگرانی هاتونو به موقع بگین... حرف... های خودتون به همدیگرو با ″کلام ″ مطرح کنین ، نه با ″رفتار ″ !! که از کلامتون همونو برداشت میکنن ولی از رفتارتون هزار تا برداشت میشه !!!show more

زمین بدجورگرده، سپاه دیلمان رو زدن نابود کردن✌🏻 همونایی... که به سر پسر من شلیک کردندو پسرم هشت ماه و نیم درد کشید فلج شده بود نمیتونست حرف بزنه اما با چشماش التماس میکردالان دارن تقاص پس میدن زیر اتیشن همون چیزی که همیشه میگفتم تو اتیش بسوزید فقط افسوس پسرم هیچ وقت دیگه برنمیگردهshow more

مشکل شما این است که منتظر می‌مانید تا رهبر... نظرشو با صراحت در مورد همه چیز اعلام کند و بعد موضع بگیرید. اگر این اتفاق نیوفتاد به خناسان اقتدا می‌کنید! حالا عیبی نداره؛ مرد باش سر حرفت بمون. اولین نفر علیه تفاهم صحبت کن!show more

شما یک [رهبر] ۸۶ ساله با مشکل سلامتی را... که علیه تولید سلاح هسته‌ای فتوا داشت، با کسی در دهه ۵۰ سالگی و تندروتر جایگزین کردید – که اگر تا پیش از این به قدر کافی تندرو نبود، شما تمام خانواده نزدیکش را کشتید! آیا این هم بخشی از برنامه بود؟ آیا این تغییر رژیمی بود که به دنبالش بودید؟show more

شاید ما تنها ملتی در جهان هستیم که ۱۴۰۰... سال مبارزه و مقاومت کردیم، تا دین و آیین بیگانه را از خود بزداییم. با این رنسانس ایرانی،هم جمهوری و هم اسلام برای همیشه از این سرزمین اهورایی بیرون انداخته می‌شوند. #جاویدشاه #پاينده_ایران_جاویدشاهshow more

مرجان، جانِ همه بود! کسی که با آبروی دیگران... بازی میکند و به آنها تهمتهای دروغ میزند، خداوند او را خوار و رسوا میکند؛ همانطور که امروز این "ژنرال پلاستیکی" خوشحال فراری با زبان خودش به رسواییاش اعتراف میکند۔ خودش قبول دارد که لایق آن مقامی که اشرف غنی به او داد، نبوده است۔ پس چرا۔۔۔اشرف غنی و کاخ ریاست جمهوری اینقدر مهربان بودند؟؟؟ فقط همین را بفهمید۔۔۔ مرجان، جانِ همه بود! 💀 خداوندا، تنها تو برترین دادگری۔show more

این فیلم‌ها مال دوازده سال پیش است. ژوییه ۲۰۱۴.... چه روزگاری سپری شد تا پرچم شیروخورشیدمان دوباره جایگاه واقعیش را پیدا کرد. اون موقع پرچم شیروخورشید گیر نمیومد. خودمون این پرچم‌ها رو با ساتن دوختیم و شیروخورشید رو روش کشیدیم. اون روزها ما همیشه با پرچم راستین ایران به ورزشگاه‌ها میرفتیم. صدها پرچم کوچک شیروخورشید با خود می‌بردیم که بین هم‌میهنان پخش کنیم، اما کمتر کسی حاضر بود این پرچم‌ها را در دست بگیرد. در عوض، سفارت پرچم‌های کثیف و ایدیولوژیک قاتلانمان را دست هم‌میهنان میداد. همیشه افتخار کردیم که سرباز ایران بودیم و از همان روزگار یقین داشتیم که روزی همه ملت ما گرد همین پرچم واقعیشان حلقه خواهند زد تا مام میهن را آزاد کنند. هم‌وطن، از آن زمان تاکنون تنها ۱۲ سال گذشته، اما ببین چه راه درازی را جلو آمده‌ایم. ما همین الان هم پیروزیم، چون در حال گذراندن آخرین نبرد خود با موفقیت هستیم. پیروز باد انقلاب شیروخورشید ملت بزرگ ایران #انقلاب_شیروخورشید #پاينده_ایران #جاویدشاهshow more

شما کسی رو سرنگون کردین که مجری تهیه کننده... و روزنامه‌نگار قدَر و مطرح آمریکایی رو با زیر سؤال بردن سواد و دانشش مجبور کرد بگه "خلیج فارس"، تا کسانی رو روی کار بیارین که تخم نکنن به مجری قطری بگن باید بگی خلیج فارس و مقابلش لالمونی مرگ بگیرن؟ ننگ ابدی به شما سه فاسد!show more

استایل فقط لباس نیست؛ روایتِ بی‌کلامِ شخصیت توئه. کاریزما... هم دیده نمی‌شه، حس می‌شه—از طرز حرف زدنت تا حضورت در جمع. وقتی این دو کنار هم قرار می‌گیرن، قبل از اینکه چیزی بگی، اثر خودتو گذاشتی. دوستان تا جایی که میتونستم به دوستان پادشاهی خواه بک دادم 🙏اگر کسی رو فراموش کردم🫣 زیر همین پست منشن بزاره تا بک بدم بهش. هرکسی هم فالوو کرد بدون منت بک میدم حتی اگه یدونه فالوورش من باشم. شما هم همدیگرو فالوو کنید تا سیل پادشاهی خواه راه بندازیم. 😍😍😍show more

قابل توجه بچه‌های سی متری جی و آریاشهر! این... دکتر جراج دندانپزشک، امیرمحمد شرفی، اسم همسرش فروزان ضیائیه؛ توی اینستاگرام هم خیلی فعاله توی همین مسیر با هم همراه و همکارن. بعد جالب اینجاست که طرف به‌اصطلاح دندانپزشکه، ولی ظاهراً اون‌قدر وقت داره که سر و کله‌ش توی پست‌های بازرسی هم پیدا می‌شه! آدم می‌تونه با سهمیه و پارتی و رانت هزار تا عنوان و مدرک هم برای خودش جور کنه، ولی آخرش چیزی که آدم رو تعریف می‌کنه رفتارش و کاریه که انجام می‌ده. روپوش سفید و عنوان «دکتر» که نمی‌تونه بی‌شرافتی و پشت‌کردن به مردم رو قایم کنه. بله اصلاً به اسم «دکتر» توهین نکنید! هر کسی که برید و دوخت که جراح نمی‌شه. کسی که برای نجات جان آدم‌ها قسم خورده، وقتی خودش کنار سرکوب و خشونت می‌ایسته، دیگه نمی‌تونه پشت مدرک و عنوانش پنهان بشه. #جاويدشاه‌ #افشاگری #مزدوران_حکومتیshow more

ایشون میگه بزنید خار مادورو رو بگایید و ونزوئلا... رو آزاد کنید. رضا پهلوی رو هم دعوت کردن اسراییل که ازش ی همچین جملاتی بشنون تا به سرنگونی آخوند با گزینه نظامی مشروعیت بده. شازده هم برگشت گفت به هیچ وجه،حمله به ج.ا خط قرمز منه. حالا هی بگید ترامپ نذاشت اسراییل کار ج.ا رو تموم کنه.show more

امروز پنجم اسفند سالروز تولد #محسن_شکاری بود که اگر... به دست جمهوری اسلامی در زندان اعدام نمی‌شد حالا تولد ۲۳ سالگی خود را جشن می‌گرفت. امروز تعدادی از ایرانیان به مناسبت تولدش گرد هم جمع شدند و یادش را گرامی داشتند. محسن شکاری اولین کسی بود که در انقلاب «زن زندگی آزادی» به دست جمهوری اسلامی اعدام شد. یاد و خاطره او تا همیشه در قلب ما مردم ایران زنده خواهد بود. ما نمی‌بخشیم و فراموش نمی‌کنیم. #مهسا_امینیshow more

این ۲۰ ثانیه پایانی از مصاحبه آقای #شهريار_آهی با... بی‌بی‌سی فارسی را اینجا گذاشتم؛ نه برای آن‌که #شاهزاده_رضا_پهلوی بشنود، چرا که در فضایی که رسانه‌های هم‌سو و تیم او ساخته‌اند، عملاً نیازی به #همگرایی و #رهبری_کثرت‌گرا احساس نمی‌شود. این ویدئو را گذاشتم تا برای آینده‌ای نه‌چندان دور بماند؛ روزی که قرار است به بررسی نقاط ضعف و فرصت‌های از‌دست‌رفته پرداخته شود. آن روز شاید به یاد آورده شود که به توصیه‌ای گوش داده نشد که می‌توانست #رمز_پیروزی باشد؛ آن‌هم توصیه‌ کسی که نه‌تنها دلسوز او، بلکه خیرخواه پدرش نیز بوده است. #اعتراضات_سراسری #اعتصابات_سراسری Reza Pahlavishow more

خودشیفته، نارسیسیت، نابالغ، اینسکیور، دغل‌باز، لاشی... فرقی نمی‌کنه که... اسمش رو چی بذارید. اما اگه اندازه ۵ دقیقه حوصله کنید می‌خوام برای شما از یک لحظه بگم. لحظه‌ای که اولین جرقه‌ی همه دردسرهای بعدی رو می‌زنه. لحظه‌ای که مثل تیغی در گلو هم دردآوره و هم اجازه نمی‌ده غذا بخوری. که اگه فکری به حالش نکنی، باعث می‌شه سوتغذیه نحیفت کنه یا حتی بکشتت. (قبلش ویدیوی این پست رو ببینید) 🔖 پرده اول: کودکی گریه می‌کنه. شاید از گشنگی کلافه شده، شاید از تنهایی ترسیده. شاید پوشکش اذیتش می‌کنه. شاید پرخاش مراقبینش به همدیگه رو دیده. دستانش رو در هوا تکون می‌ده و رد چشمانش به دنبال چهره گرم مامان یا دست حمایتگر بابا می‌گرده. مامان درد مزمنی پیدا کرده. شاید کمرش درد می‌کنه. شاید چند وقتیه درگیر ترفیع شغلی باباست چون بابا پروژه جدیدی گرفته و چند وقتیه دیر وقت به خونه میاد و در دسترس نیست. مامان شاید بعد از زایمان، افسردگی گرفته. شاید مشکل مالی‌ای پیش اومده و بابای تحت فشار، مامان رو هم مضطرب و نگران کرده. شاید مامان و بابا به این‌جای زندگی فکر نکرده بودن و حالا چکه‌های گاه و بی‌گاه سقف رابطه‌شون تبدیل به نم‌گرفتگی همیشگی و پوسیدگی رنگ و گچ شده. هر چه که هست چشم‌های کودک می‌گرده و خط نگاهش به چهره در هم کشیده‌ای می‌خوره. به چشمانی کم‌فروغ. به صورتی عصبانی. به لب‌هایی که گوشه‌هاش پایین افتاده. به ابروهای درهم‌کشیده‌ای که نشانی از محبت در اون‌ها نیست. شاید چشم‌‌های کودک می‌گرده و می‌گرده اما نگاهی پیدا نمی‌کنه. و این نه ماجرای امشب و هفته پیش و ماه گذشته، بلکه پاسخیه که - شاید همیشه، شاید گاه‌به‌گاه - اما مستمر و پیوسته دریافت می‌کنه: ⚡️لحظه‌ای که چشم‌ها به جست‌وجوی چشمه خنک و زلال توجه و محبت رفتن اما تشنه، با مشک خالی و با مُشتی خاک در کام برگشتن. 🔖 پرده دوم: کودک بزرگ‌تر می‌شه. به هر حال شیرین و بامزه‌اس (مگر این که خیلی بدشانس باشه که حتی بامزه و لپ‌دار هم نباشه). اون‌طور که هر کودک ۳-۴ ساله‌ای به توجه و دیده شدن نیاز داره، او هم به دنبال نیازش می‌گرده. مثل ریشه‌ای در خاک به دنبال آب، مثل گرسنه‌ای به دنبال غذا. شاید اگه بچه گربه وحشی رو در جنگل یا صحرا پیدا کنید و نون خشکی جلوش بندازید، حتی بوش هم نکنه. اما گربه‌ی توی کوچه - البته نه کوچه‌های حالا که پر از غذای خشک خارجیه - با دنده‌هایی که از زیر پوستش کمی معلومه و تن نحیفش، همون نون خشک رو هم به دندون می‌کشه و با میو کردن ضعیفی سعی می‌کنه شما رو راضی کنه تا سوسیس وسط نون که بوش بهش خورده رو هم بهش بدید. هر چه که هست، کودک به روشی که نمی‌دونه از کجا میاد ولی براش کار می‌کنه، توجه رو می‌گیره و سیراب می‌شه. شاید چون مودبه، شاید چون همیشه موهاش آب و شونه شده‌اس، شاید چون بلده دست به کنترل تلویزیون نزنه. شاید چون وقتی عصبانیه می‌گه چشم و گریه نمی‌کنه، شاید چون بلده شعری که بچه‌های ۷-۸ ساله با مشکل می‌خونن رو از حفظ بخونه. شاید چون بلده باز هم به چشمان بی‌فروغ و صورت در هم‌کشیده یا لب‌هایی که نمی‌جنبه و شاید حتی چشمی که نیست، نگاه کنه بی آن که خم به ابرو بیاره. در عوض کاری کنه که اون چشم‌ها اندکی برق بزنن و لب‌ها کمی بخندن. ⚡️بالاخره راه‌حل کنار اومدن با اون لحظه پیدا می‌شه. 🔖 پرده سوم: نوجوون ۱۳ ساله در اتاقش نشسته و با خودش فکر می‌کنه - یا شاید حتی فکر نمی‌کنه و بعداً متوجه جریان ناخودآگاه فکرش می‌شه - و می‌گه: «دیدی چه بیابان وحشتی بود؟ دیدی که چه گرسنه و تشنه بودیم؟ اما ما موفق شدیم. نه! یه ذره دیگه تا موفقیت مونده... ولی دیدی چیزی رو ساختیم که دیگه همه چشم‌ها با ذوق و همه لب‌ها با خنده باهاش روبرو می‌شن؟ می‌دونم... همه‌ی همه که نیست. کلی چهره هست که تا حالا ندیدیم. این صورتایی که هر روز می‌بینیم هم به نظر می‌رسه هنوز هم بعضی وقت‌‌ها در‌هم‌کشیده و کم‌فروغه. آخ! دیدی پریروز دو تاشون بهمون لبخند نزدن؟ خیلی تلخ بود. ولی جای نگرانی نیست. چون این چیزی که داریم می‌سازیم یکم دیگه، اگه فقط یکم دیگه روش کار کنیم دیگه به همه چشم‌ها و لب‌ها ذوق و خنده میاره» 🔖 از پرده سوم به بعد، برنامه‌ریزی پیش‌فرض مشخصه: یکم دیگه روی اون چیزی که داریم می‌سازیم کار کنیم تا دیگه همه بپسندنش. تا دیگه از اون جست‌وجو با کام تشنه و پرخاک و مشک خالی برنگردیم. تا دیگه اون لحظه ⚡️ تکرار نشه. اما کیه که ندونه دنیا کارش ناکام کردنه؟ کیه که ندونه آدم‌ها اصلاً به مشک ما نگاه نمی‌کنن که بخوان پرش کنن؟ این رو من و شما می‌دونیم، اما گربه‌ای که با نون خشک سیر شده نمی‌دونه. ریشه‌ای که جون کنده تا خودش رو به آب برسونه نمی‌دونه. و این همون تیغ در گلوست. هر ارتباط جدید با برنامه‌ریزی پیش‌فرض تکرار نشدن اون لحظه آغاز می‌شه و بعد از اندکی - اگه ادامه‌دار بشه - به گروگان گرفته می‌شه تا هیچ وقت باعث رخ دادن دوباره اون لحظه ⚡️ نشه. به هر حال اون لحظه خیلی خیلی دردناکه و ما هم این همه سال زحمت کشیدیم تا این محصول همه‌پسند رو بسازیم. حالا درسته کماکان یکی دو تا جاش گیر و گور داره. اما تیم توسعه قول داده با فیدبک‌های جدید حتماً محصول نهایی رو تا چند ماه دیگه آماده کنه. چیزی که مهمه اینه که تیغ رو دست نزنیم. چون دست زدن بهش درد داره. اما خب این شکم گرسنه نیاز به غذا داره. با هر لقمه هم تیغْ گلو رو خراش می‌ده و درد داره و غذا بهش می‌چسبه. درسته که یکمی درد داره. اما محصول ما قراره درد تیغ رو در نسخه نهایی کاملاً رفع کنه. از طرفی اگه تیغ رو دربیاریم ممکنه گلومون بچسبه بهم و دیگه نتونیم غذا بخوریم. حتی تیم توسعه گفته شاید کل دستگاه گوارش رو از کار بندازه. ما که نمی‌دونیم چی می‌شه. بعد خب معده و روده رو هم نمی‌شناسیم که بخوایم بهشون رسیدگی کنیم. فقط تیغ و گلو رو می‌شناسیم و غذا. ولی این درد گلو باعث می‌شه نه درست طعم غذا رو بفهمیم، نه درست بجویم و قورتش بدیم. بقیه هم تا کی تحمل آخ و اوخ و غذا خوردن خاص ما رو بکنن؟ خسته می‌شن دیگه... البته ما هم می‌تونیم سریع‌تر از سر سفره پاشیم تا کسی متوجه تیغ در گلو و رژیم خاصمون نشه. رژیم غذاییمون هم به خاطر عفونت و زخم‌های مکرر محدود و محدودتر می‌شه. ♻️ و زندگی همین‌طور پیش می‌ره... اگه خوش‌شانس باشیم، با یکی هم‌سفره می‌شیم که بالاخره یه فیدبکی به این محصول و این حقیقت که هنوز بعد از این همه سال تحقیق و توسعه نتونسته مشکل تیغ در گلو رو حل کنه، بده. و سوالی که بعد از اون هر بار تکرار می‌شه و باید بهش جواب بدیم، اینه: آیا جرئت مواجه شدن با اون لحظه⚡️ و در آوردن تیغ و درد و مراقبت‌های بعدش رو داریم... یا به کار روی محصول ادامه می‌دیم؟show more

عرفان عزیزم، برادرم، نازنینم، چرا هر بار با خودم... فکر می‌کنم دیگر از آنچه دیده‌ام تلخ‌تر وجود ندارد، اما باز هم دنیا چیزی دردناک‌تر نشانم می‌دهد؟ عرفان جانم، وقتی تصویرت را دیدم، با دستانی بسته، روبه‌روی دیوار، با چشمانی پر از اشک که با زحمت پاکشان می‌کردی، قلبم شکست. انگار تمام آن اشک‌ها از چشم‌های من می‌ریخت. من هم با تو گریه کردم، نه فقط برای رنجت، برای تنهایی‌ات، برای بی‌پناهی‌ات. عرفان جانم، تو چرا باید این‌گونه مظلوم بروی؟ چرا باید ج‌ا-ایی وجود داشته باشد تا صدایت را در گلوی ترس و اجبار خفه کند و بعد نامش را «اعتراف» بگذارند؟ چرا باید اشک‌هایت را کسی نبیند، یا بدتر، ببیند و باز هم نادیده بگیرد؟ عرفان عزیز، تو بی‌نام و نشان نبودی، تو برادر من بودی، با رویاها، با زندگی. درد ما، دیدن حقیقتی که تحریف می‌شود است، درد شنیدن صدایی که از سر اجبار بیرون آمده است، درد از دست دادن انسانی که حتی فرصت دفاع از خودش را نداشت. عرفان جان، روحت آرام. این بغض، این سؤال، و این زخم در دل ما زنده خواهد ماند تا انتقام تورا از ج‌ا بگیریم. #عرفان_کیانیshow more