ben babam ölmez zannederdim…

Baba ile ilgili bir video düşünce önüme neden hep yüreğime koca bir şey oturuyor.

…

Rahmetli babam da “Babam ölünce üzülmüştüm ama annem ölünce gerçekten bu hayatta yalnız kaldığımı anlamıştım” demişti

Büyüyor insan Babası ölünce ağlayamasa bile Büyümeyi seçiyor. Soğukta bir taburede oturup düşünüyor. Hayat görünenden ibaret değil. Üşüdükçe hayatın kıymetini anlıyor. Hayat bir rüyyadan ibaret ama değil.

Baba , seni fiziksel olarak dünyaya gelmene sebep olan değil kanından olmasan da canından bir parça gibi sevgisini hissettirendir . Nur içinde yat Biyolojik olmayan ama keşke senin kızın olsaydım dediğim babacım …

Yeraltında ki sağlara komşu olsun. Rahmetle... 🥀

Öyle zannedecek kadar bile yaşamayınca…. hem çokmuş hem hiç yokmuş gibi… 😢

Hiç ölmeyecek gelirdi bana ama 3 yıl oldu öleli gitti gider daha dönmez

Vefat haberini aldıktan sonra sabah çıkardığı tişörtüne sarılmıştım kokusu hala o tişörtteyken babam nasıl gider diye kendimle kavga etmiştim bu dünya böyle işte hep yarım kalınmışlık..

Babam vefat ettiğinde evlat sahibiydim. Lakin o an anladımki yetimliğin yaşı yokmuş.Yaşın ne olursa olsun bambaşka bir gariplik çöküyor insana.Babası vefat eden arkadaşlara taziye için gittiğimde,aynı hislerim tazelenir. Gözyaşlarımı tutamam :(