Video wird geladen...

Video konnte nicht geladen werden

Beim Laden dieses Videos ist ein Problem aufgetreten. Dies könnte an einem vorübergehenden Netzwerkproblem liegen oder das Video ist möglicherweise nicht verfügbar.

Bitlis Tatvan’da bir baba… Yoksullukla mücadele ediyor; biri ağır engelli iki evladı ile bir göz odanın içinde hayata tutunmaya çalışıyor. Evin içinde içme suyu akacak bir musluk bile yok. Üstelik ailenin annesi de şu anda hastanede tedavi görüyor. Bir yanda hastalık, bir yanda yoksulluk, bir yanda çaresizlik… Ve onların... show more

LeylaPeker

4,172 subscribers

273,310 Aufrufe • vor 9 Monaten •via X (Twitter)

Gesundheit & Wellness Nachrichten & Politik Bildung

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

0 Kommentare

Keine Kommentare verfügbar

Kommentare vom Original-Post werden hier angezeigt

Ähnliche Videos

Yoksulluk bir yanda… Bir de iki yıl önce felç geçiren eşi, artık yatağa bağlı yaşıyor. Bu anne tek başına hem evin yükünü taşıyor hem de eşine bakıyor. Tek isteği, eşinin biraz olsun özgürce nefes alabilmesi için bir akülü sandalye. Lütfen bu annenin sesini duyun. 0543 900 52 40 RIDVAN BADE

Yoksulluk bir yanda… Bir de iki yıl önce felç geçiren eşi, artık yatağa bağlı yaşıyor. Bu anne tek başına hem evin yükünü taşıyor hem de eşine bakıyor. Tek isteği, eşinin biraz olsun özgürce nefes alabilmesi için bir akülü sandalye. Lütfen bu annenin sesini duyun. 0543 900 52 40 RIDVAN BADE

LeylaPeker

96,521 Aufrufe • vor 9 Monaten

Urfa Bu bir istek değil, hayatta kalma çağrısı bir anne, üç engelli çocuğuyla yaşam mücadelesi veriyor. Evde yeterli gıda yok, Çocuklar için hasta bezi yok. Bir annenin yükü zaten ağır… Bir de çaresizlik eklenince insanın sesi duyulsun istiyor. Lütfen görmezden gelmeyin. Bir paylaşım, bir destek; üç çocuğun hayatını kolaylaştırabilir. RIDVAN BADE 0543 900 52 40

Urfa Bu bir istek değil, hayatta kalma çağrısı bir anne, üç engelli çocuğuyla yaşam mücadelesi veriyor. Evde yeterli gıda yok, Çocuklar için hasta bezi yok. Bir annenin yükü zaten ağır… Bir de çaresizlik eklenince insanın sesi duyulsun istiyor. Lütfen görmezden gelmeyin. Bir paylaşım, bir destek; üç çocuğun hayatını kolaylaştırabilir. RIDVAN BADE 0543 900 52 40

LeylaPeker

14,339 Aufrufe • vor 6 Monaten

Beyefendiyi tebrik ediyorum. Hani şu meşhur söz var ya: “Hobiniz işiniz olursa asla yorulmazsınız.” İşte burada, o vecizenin teoriden çıkıp pratikte terlemiş, üstüne bir de parlak cilâ çekilmiş hâlini görüyoruz. Adam, hayatta iki şeyi aynı anda başarmış, bir yandan BDSM kültürünü doya doya yaşamak, öte yandan “şifacı” kimliğiyle insanlara yardım etmek… Hatta insan ister istemez düşünüyor, eminim ki bilâbedel yapıyordur. Çünkü bazı insanlar yardım etmeyi “mesai” sanmaz; bazıları da “mesai”yi yardıma çevirir. Bu beyefendi ikinci kategori. Muhatabın hâli ise… Çok ıztırap çektiği belli. Öyle “biraz zorlandım” ıztırabı değil, daha çok “hayat beni üç vardiya çalıştırdı” ıztırabı. Caraskal’ın ucundaki feryatlar, odanın içine akustik bir düzenleme gibi yayılıyor, adeta bir melodi. Böyle hani bazı şarkılar vardır, sözleri acıklı ama ritim oynatır… Burada da durum o… Feryat var, ıztırap var, ama ortamın genelinde sanki bir “memnuniyet yönetimi” kurulmuş. Herkes memnun. Herkesin rolü net. Kimse “Bu toplantının ajandası neydi?” diye sormuyor, ajanda zaten tavanda. Ve üçüncü kişi… Ah, üçüncü kişi! O hep kritik figürdür. İnsan ilişkilerinde de, hayatta da, kameranın görmediği yerde de… Ortamın enerjisine kayıtsız kalmayarak mutluluğunu yüzüne yansıtıyor. Yani “ben burada tesadüfen bulunuyorum” soğukluğu yok. Tam tersine, yüzünde o ifade: ‘Demek ki hayat, doğru ekosistemde yaşanınca böyle oluyor. Bir çeşit sessiz onay, bir çeşit “iyi ki geldik” gülümsemesi. Netice? Bir yanda “hobi-iş” birleşiminin zirvesi; bir yanda şifa niyetiyle yapılan bir hizmet, diğer yanda caraskal ucunda melodik feryatlar… Ve sonuçta herkesin ortaklaştığı tek bir gerçek var; Doğru organizasyon, doğru enerji, doğru rol dağılımı… İnsan bazen kendini bile şaşırtacak kadar ‘uyumlu’ yaşayabiliyor.

Beyefendiyi tebrik ediyorum. Hani şu meşhur söz var ya: “Hobiniz işiniz olursa asla yorulmazsınız.” İşte burada, o vecizenin teoriden çıkıp pratikte terlemiş, üstüne bir de parlak cilâ çekilmiş hâlini görüyoruz. Adam, hayatta iki şeyi aynı anda başarmış, bir yandan BDSM kültürünü doya doya yaşamak, öte yandan “şifacı” kimliğiyle insanlara yardım etmek… Hatta insan ister istemez düşünüyor, eminim ki bilâbedel yapıyordur. Çünkü bazı insanlar yardım etmeyi “mesai” sanmaz; bazıları da “mesai”yi yardıma çevirir. Bu beyefendi ikinci kategori. Muhatabın hâli ise… Çok ıztırap çektiği belli. Öyle “biraz zorlandım” ıztırabı değil, daha çok “hayat beni üç vardiya çalıştırdı” ıztırabı. Caraskal’ın ucundaki feryatlar, odanın içine akustik bir düzenleme gibi yayılıyor, adeta bir melodi. Böyle hani bazı şarkılar vardır, sözleri acıklı ama ritim oynatır… Burada da durum o… Feryat var, ıztırap var, ama ortamın genelinde sanki bir “memnuniyet yönetimi” kurulmuş. Herkes memnun. Herkesin rolü net. Kimse “Bu toplantının ajandası neydi?” diye sormuyor, ajanda zaten tavanda. Ve üçüncü kişi… Ah, üçüncü kişi! O hep kritik figürdür. İnsan ilişkilerinde de, hayatta da, kameranın görmediği yerde de… Ortamın enerjisine kayıtsız kalmayarak mutluluğunu yüzüne yansıtıyor. Yani “ben burada tesadüfen bulunuyorum” soğukluğu yok. Tam tersine, yüzünde o ifade: ‘Demek ki hayat, doğru ekosistemde yaşanınca böyle oluyor. Bir çeşit sessiz onay, bir çeşit “iyi ki geldik” gülümsemesi. Netice? Bir yanda “hobi-iş” birleşiminin zirvesi; bir yanda şifa niyetiyle yapılan bir hizmet, diğer yanda caraskal ucunda melodik feryatlar… Ve sonuçta herkesin ortaklaştığı tek bir gerçek var; Doğru organizasyon, doğru enerji, doğru rol dağılımı… İnsan bazen kendini bile şaşırtacak kadar ‘uyumlu’ yaşayabiliyor.

Can Yılmaz

71,661 Aufrufe • vor 7 Monaten

Gaziantep İyilik Hareketi Derneği olarak, bugün bize başvuran bir ailemizin kapısını çaldık… Dört çocukları var. İki kız, iki erkek. En küçüğü Adem, daha 7 aylık. Annesinin tek hayali, Adem’in ilk yaş gününü görebilmek, 0–1 yaş kıyafetlerini alabilmek… Ama evde ne halı var, ne camı sağlam kapı, ne de yakacak odun–kömür. Mutfakta kaynayacak bir tencere erzak bile yok. 3 kardeşin hepsine tek tek sorduk tek hayaliniz ne diye hepsi 7 aylık Adem'e BEBEK BEŞİĞİ İSTEDİLER… Anne "çocuğum kuruyerde yatıyor ben vicdan azabı çekiyorum" dedi… Ve annenin tek hayali bebek beşiği ve çamaşır makinası… Bugün iftar için makarna pişirip, komşunun verdiği bir tabak pilavla sofralarını kurmaya çalışmışlar. Bir annenin mahcubiyeti, çocukların sessizliği hâlâ gözümüzün önünde… Bu aile yardım değil, insan gibi yaşamayı hak ediyor. Hadi gelin, hep birlikte bu evin camını da takalım, halısını da serelim, mutfağını da dolduralım. Birlik olursak bir ailenin kaderi değişir. Şimdi iyiliğe omuz verme zamanı. Antep Gündemi

Gaziantep İyilik Hareketi Derneği olarak, bugün bize başvuran bir ailemizin kapısını çaldık… Dört çocukları var. İki kız, iki erkek. En küçüğü Adem, daha 7 aylık. Annesinin tek hayali, Adem’in ilk yaş gününü görebilmek, 0–1 yaş kıyafetlerini alabilmek… Ama evde ne halı var, ne camı sağlam kapı, ne de yakacak odun–kömür. Mutfakta kaynayacak bir tencere erzak bile yok. 3 kardeşin hepsine tek tek sorduk tek hayaliniz ne diye hepsi 7 aylık Adem'e BEBEK BEŞİĞİ İSTEDİLER… Anne "çocuğum kuruyerde yatıyor ben vicdan azabı çekiyorum" dedi… Ve annenin tek hayali bebek beşiği ve çamaşır makinası… Bugün iftar için makarna pişirip, komşunun verdiği bir tabak pilavla sofralarını kurmaya çalışmışlar. Bir annenin mahcubiyeti, çocukların sessizliği hâlâ gözümüzün önünde… Bu aile yardım değil, insan gibi yaşamayı hak ediyor. Hadi gelin, hep birlikte bu evin camını da takalım, halısını da serelim, mutfağını da dolduralım. Birlik olursak bir ailenin kaderi değişir. Şimdi iyiliğe omuz verme zamanı. Antep Gündemi

𝓚𝓪𝓭𝓲𝓻 𝓨𝓐𝓡𝓓𝓘𝓜

31,970 Aufrufe • vor 5 Monaten

Refaha Yürüyen Vicdan: Çocuklarımızın Yüzüne Bakmak İstiyorsak Kahire’de güneş, sabahın ilk saatlerinde bile bir keder gibi doğuyordu. Tozlu sokaklardan geçip Refah’a uzanan kalabalık bir yürüyüş başlamıştı. Herkesin adımlarında başka bir hikâye, başka bir suskunluk vardı. Kalabalık büyüktü ama sessizlik daha büyüktü. Bu sessizlik, utancın ve vicdanın ortak diline dönüşmüştü. İnsan bazen konuşarak değil, yürüyerek anlatır içindeki feryadı. Yürüyüş esnasında kalabalığın içinde, yüzünde ne medya kimliği ne de ülke rozeti taşıyan bir kadınla göz göze geldim. Adı Stella’ydı. Almanya’dan geldi. Elinde yalnızca bir su şişesi ve yorgun bir sırt çantası vardı. Ona kim olduğunu sormadım; ama neden burada olduğunu, durduğu yer, taşıdığı ifade zaten sessizce anlatıyordu. Sadece birkaç kelime etti, ama o kelimeler kalabalığın uğultusunda yankı oldu: “Bu hayatta çok kötü şeyler oluyor. Eğer çocuklarımızın yüzüne bakmak istiyorsak, sessiz kalamayız. Almanlar, Türkler… artık kim olduğumuzun önemi yok. Herkes burada çünkü herkes her şeyi görüyor. Elimizde telefonlar var, görüntüler var… Ama evde oturup kahvemizi içmeye, işe gitmeye devam edemeyiz. Böyle şey olmaz. Ayağa kalkmak lazım. Çünkü çocuklar ölüyor… Anneleri, babaları ölüyor...” Stella bir gazeteci değildi o gün. Haber yapan değil, acıyı taşıyan bir insandı. Belki de en gerçek habercilik artık kalbiyle yürümekten geçiyordu. Sessizce yürüyen insanların gözlerinde, anlatılamayan bir yük, bastırılmış bir haykırış vardı. Refah’a atılan adımların arasında yalnızca Ortadoğu’dan insanlar yoktu. İspanyol bir çift, ellerinde zeytin dalı taşıyordu. Kanada’dan gelen bir kadın gözyaşlarını mendiline değil, küçük bir çocuğun oyuncak ayısına siliyordu. Her birinin ortak bir yarası vardı: Görmek. Ve artık hiçbir şey olmamış gibi yaşayamamak. İnsan bazen kendi acısına bile yabancılaşır. Ama bu yürüyüşte insanlar birbirinin acısına yabancı değildi. Herkesin kalbinde, başkalarının çocukları için atan bir parça. Herkesin omuzunda, dünyanın başka ucundaki bombalanmış bir evin tuğlası. Kimileri sustukça içten içe yanıyor, kimileri ağlamayı bile unutur hale gelmişti. Bu yürüyüş, Gazze için yürünüyordu. O coğrafyada bombaların altında kalan çocuklar, enkazdan sağ çıkamayan anneler, göz göre göre susulan, görmezden gelinen bir vahşetin ortasındaydılar. Kalabalık; Gazzeli çocukların, annelerin, insanların hayatta kalabilmesi için yola düşmüştü. Bu yürüyüş, onların sesi olma gayretiydi. Gazze artık yalnız değildi. Bu kalabalık, o acının yalnızca bir ülkeye, dine ya da sınıra ait olmadığını gösteriyordu. Alanda Müslümanlar kadar Hristiyanlar da vardı. agnostikler de... Farklı kıtalardan, inançlardan, geçmişlerden gelen insanlar tek bir duyguda birleşmişti: Vicdan. Toprağın sıcağı, bedenin yorgunluğuyla birleşiyordu ama kimse durmak istemiyordu. Çünkü bu yürüyüş sadece Refah’a değil; insanlığın kendine dönüşüydü. Kalabalık, yeryüzünde hâlâ kalmış azıcık merhametin izini sürüyordu. Yol boyunca birbirine sıkıca sarılan insanlar vardı. Diller farklıydı ama duygular aynıydı. Göz göze gelen iki insan, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabiliyordu. O anda ne siyaset konuşuluyordu, ne analiz yapılıyordu. O anda sadece kalp konuşuyordu. Bir yaşlı adam, elinde bastonla yürüyordu. Her adımda hafifçe sendeleyerek ama inatla ilerliyordu. Yanından geçen genç bir adam, koluna girdi. İsimlerini sormadılar. Kim oldukları önemli değildi, neden orada oldukları yeterince güçlü bir cevaptı. Bir köşede susarak yürüyen genç bir kızın elinde kendi çizdiği bir pankart vardı: "İnsanım, çünkü acıyı taşıyabiliyorum." Yalnızca o yazı bile, sayfalarca rapordan, manşetten, söylemden daha etkiliydi. O gün Kahire’de, adımlarımızı bir hedefe değil, bir haykırışa doğru attık. Bu haykırış, sadece Gazze için değil; kaybettiğimiz merhamet için, unuttuğumuz ortak insanlık için, susturulmuş çocukların sesi için yankılandı. Ve o ses hâlâ kulaklarımızda çınlıyor: "Ayağa kalkmak lazım." Erdal Elibüyük 15.06. 2025, Kahire

Refaha Yürüyen Vicdan: Çocuklarımızın Yüzüne Bakmak İstiyorsak Kahire’de güneş, sabahın ilk saatlerinde bile bir keder gibi doğuyordu. Tozlu sokaklardan geçip Refah’a uzanan kalabalık bir yürüyüş başlamıştı. Herkesin adımlarında başka bir hikâye, başka bir suskunluk vardı. Kalabalık büyüktü ama sessizlik daha büyüktü. Bu sessizlik, utancın ve vicdanın ortak diline dönüşmüştü. İnsan bazen konuşarak değil, yürüyerek anlatır içindeki feryadı. Yürüyüş esnasında kalabalığın içinde, yüzünde ne medya kimliği ne de ülke rozeti taşıyan bir kadınla göz göze geldim. Adı Stella’ydı. Almanya’dan geldi. Elinde yalnızca bir su şişesi ve yorgun bir sırt çantası vardı. Ona kim olduğunu sormadım; ama neden burada olduğunu, durduğu yer, taşıdığı ifade zaten sessizce anlatıyordu. Sadece birkaç kelime etti, ama o kelimeler kalabalığın uğultusunda yankı oldu: “Bu hayatta çok kötü şeyler oluyor. Eğer çocuklarımızın yüzüne bakmak istiyorsak, sessiz kalamayız. Almanlar, Türkler… artık kim olduğumuzun önemi yok. Herkes burada çünkü herkes her şeyi görüyor. Elimizde telefonlar var, görüntüler var… Ama evde oturup kahvemizi içmeye, işe gitmeye devam edemeyiz. Böyle şey olmaz. Ayağa kalkmak lazım. Çünkü çocuklar ölüyor… Anneleri, babaları ölüyor...” Stella bir gazeteci değildi o gün. Haber yapan değil, acıyı taşıyan bir insandı. Belki de en gerçek habercilik artık kalbiyle yürümekten geçiyordu. Sessizce yürüyen insanların gözlerinde, anlatılamayan bir yük, bastırılmış bir haykırış vardı. Refah’a atılan adımların arasında yalnızca Ortadoğu’dan insanlar yoktu. İspanyol bir çift, ellerinde zeytin dalı taşıyordu. Kanada’dan gelen bir kadın gözyaşlarını mendiline değil, küçük bir çocuğun oyuncak ayısına siliyordu. Her birinin ortak bir yarası vardı: Görmek. Ve artık hiçbir şey olmamış gibi yaşayamamak. İnsan bazen kendi acısına bile yabancılaşır. Ama bu yürüyüşte insanlar birbirinin acısına yabancı değildi. Herkesin kalbinde, başkalarının çocukları için atan bir parça. Herkesin omuzunda, dünyanın başka ucundaki bombalanmış bir evin tuğlası. Kimileri sustukça içten içe yanıyor, kimileri ağlamayı bile unutur hale gelmişti. Bu yürüyüş, Gazze için yürünüyordu. O coğrafyada bombaların altında kalan çocuklar, enkazdan sağ çıkamayan anneler, göz göre göre susulan, görmezden gelinen bir vahşetin ortasındaydılar. Kalabalık; Gazzeli çocukların, annelerin, insanların hayatta kalabilmesi için yola düşmüştü. Bu yürüyüş, onların sesi olma gayretiydi. Gazze artık yalnız değildi. Bu kalabalık, o acının yalnızca bir ülkeye, dine ya da sınıra ait olmadığını gösteriyordu. Alanda Müslümanlar kadar Hristiyanlar da vardı. agnostikler de... Farklı kıtalardan, inançlardan, geçmişlerden gelen insanlar tek bir duyguda birleşmişti: Vicdan. Toprağın sıcağı, bedenin yorgunluğuyla birleşiyordu ama kimse durmak istemiyordu. Çünkü bu yürüyüş sadece Refah’a değil; insanlığın kendine dönüşüydü. Kalabalık, yeryüzünde hâlâ kalmış azıcık merhametin izini sürüyordu. Yol boyunca birbirine sıkıca sarılan insanlar vardı. Diller farklıydı ama duygular aynıydı. Göz göze gelen iki insan, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabiliyordu. O anda ne siyaset konuşuluyordu, ne analiz yapılıyordu. O anda sadece kalp konuşuyordu. Bir yaşlı adam, elinde bastonla yürüyordu. Her adımda hafifçe sendeleyerek ama inatla ilerliyordu. Yanından geçen genç bir adam, koluna girdi. İsimlerini sormadılar. Kim oldukları önemli değildi, neden orada oldukları yeterince güçlü bir cevaptı. Bir köşede susarak yürüyen genç bir kızın elinde kendi çizdiği bir pankart vardı: "İnsanım, çünkü acıyı taşıyabiliyorum." Yalnızca o yazı bile, sayfalarca rapordan, manşetten, söylemden daha etkiliydi. O gün Kahire’de, adımlarımızı bir hedefe değil, bir haykırışa doğru attık. Bu haykırış, sadece Gazze için değil; kaybettiğimiz merhamet için, unuttuğumuz ortak insanlık için, susturulmuş çocukların sesi için yankılandı. Ve o ses hâlâ kulaklarımızda çınlıyor: "Ayağa kalkmak lazım." Erdal Elibüyük 15.06. 2025, Kahire

Erdal ELİBÜYÜK

23,319 Aufrufe • vor 1 Jahr

Arşiv olarak bir köşede bulunsun! Alışılmışın dışında biraz uzun bir video oldu. Altı dakika kırk dokuz saniye. Bana göre üç sebepten; 1-KHK hukuksuzluğunun açtığı derin travmayı ve oluşturduğu adaletsizliğin boyutunu anlamak, 2-"Ayrımsız Adalet" için verilen emek ve çabaya saygı, 3-Sessizligin bedelinin ağır olduğu gerçeğini anlamak için seyredilmeye değer; #KHK'lar, Türkiye’nin yakın tarihinde derin yaralar açan bir insanlık dramıdır! OHAL kapsamında çıkarılan KHK’lar, yüz binlerce insanın hayatını bir gecede altüst etti. Sadece ihraç edilmekle kalmayıp "sosyal ölüme" mahkûm edilen insanlar, aileleriyle birlikte tarifsiz acılar yaşadı! Bu haksızlıklar ve ölümler hem duygu dolu bir çığlık hem de soğuk bir gerçeklik olarak hâlâ karşımızda duruyor! Bir sabah uyandığınızda, yıllarca emek verdiğiniz mesleğinizden, hiçbir somut delil olmadan, sadece bir listede adınız geçtiği için koparılıyorsunuz! Öğretmenler, doktorlar, akademisyenler, polisler, memurlar, askerler, sanatçılar, her biri, bir anda "terörist" damgasıyla yaftalandı! Bu damga, sadece işlerini değil, ailelerini, gelecek hayâllerini de ellerinden aldı! Çocuklarına, "Baban işsiz" diyemeyenler, eşinin hastalığına çare bulamayanlar, toplumdan dışlanıp dört duvar arasında nâçar bekliyorlar. Bu insanların hikâyeleri, gözyaşlarıyla yazılmış bir destandır! Haksızlık, sadece işten çıkarmayla sınırlı kalmadı. Pasaportları ellerinden alındı, özel sektörde çalışmaları engellendi, banka hesapları donduruldu. Emekli edilmedi, edilenlerin maaşları ellerinden alındı, çocuklarının eğitim hakkı bile sorgulandı! Adeta bir "sivil ölüm" yaşatıldı. Bu süreçte, kimi kanserden, kimi kalp krizinden, kimi intihardan kimi ise çaresizlik stresinden hayatını kaybetti! Meriç Nehri’nde boğulanlar, cezaevlerinde sessiz/kimsesiz yitenler, camide intihar eden teğmen Adem Gürbüz, Galata kulesinden atlayan KHK'lı anne babanın çocuğu üniversite öğrencisi Nahit Emre Güney, kendini apartman boşluğuna bırakan KHK'lı babanın 16 yaşındaki oğlu Bahadır Odabaşı, kanser illetine yakalanan ve anne özlemiyle yiten 7 yaşındaki melek Yusuf Kerim, 8 yaşında kanser hastalığının pençesine düşen ve baba hasretiyle inleyerek melek olan Ahmet Ataç ve daha sayamadığım nice can! Her biri, bu hukuksuzluğun kanlı birer izi oldu. Aileler parçalandı; anneler, babalar, çocuklar, sevdiklerini toprağa verirken bir yandan da adalet arayışını sürdürdü! Bu insanların çoğu, ne bir mahkeme kararıyla suçlu bulundu ne de adil bir yargılama sürecinden geçti. Yargısız infazla hayatları karartıldı. AYM'nin "dernek üyeliği suç değildir" kararına rağmen, sendika üyeliği gibi masum gerekçelerle ihraç edilenler maalesef görevlerine iade edilmedi. İnsanlar, her şeyi yapmayanlardan, her şeyi yapamayacak olanlardan bile her şeyi bekleyerek yaşar oldu! Yıllardır bekleyenlerin umutları tükeniyor, sesleri duyulmuyor. Bu dram, bir sayıdan ibaret değil. Her bir KHK’lı; anne, baba, evlat! Kanserle mücadele ederken işinden atılan bir öğretmenin, son nefesinde çocuklarına sarılamadan ölmesi, Meriç’te botu devrilen bir ailenin, karanlık sularda kaybolurken birbirine veda edememesi. Bunlar, istatistik değil, kanayan yara! Bu haksızlıklar, sadece mağdurları değil, toplumun vicdanını da sınadı. Hakîkat bu insanların gözlerindeki çaresizlikte, sessiz çığlıklarında, hakikat; hukukun çiğnendiği, masumiyetin hiçe sayıldığı bir sistemin soğuk yüzünde yatıyor! KHK ile ihraç edilenlerin uğradığı bu zulüm, ne unutulabilir ne de affedilebilir! Onların hikâyesi, adaletin yeniden inşa edilmesi için bir çağrı; çünkü bu yaralar, ancak hakikati görmek ve vicdanlı olmakla iyileşebilir! Düşünceye düşünce ile karşı çıkılır, cezayla değil! Bir ülkenin gelişmişliği insan haklarına verdiği önem ile ölçülür! Beyaz, saflık ve temizliği temsil eder. Özünde saflık/temizlik olan her şey/renk ona koşar!

Arşiv olarak bir köşede bulunsun! Alışılmışın dışında biraz uzun bir video oldu. Altı dakika kırk dokuz saniye. Bana göre üç sebepten; 1-KHK hukuksuzluğunun açtığı derin travmayı ve oluşturduğu adaletsizliğin boyutunu anlamak, 2-"Ayrımsız Adalet" için verilen emek ve çabaya saygı, 3-Sessizligin bedelinin ağır olduğu gerçeğini anlamak için seyredilmeye değer; #KHK'lar, Türkiye’nin yakın tarihinde derin yaralar açan bir insanlık dramıdır! OHAL kapsamında çıkarılan KHK’lar, yüz binlerce insanın hayatını bir gecede altüst etti. Sadece ihraç edilmekle kalmayıp "sosyal ölüme" mahkûm edilen insanlar, aileleriyle birlikte tarifsiz acılar yaşadı! Bu haksızlıklar ve ölümler hem duygu dolu bir çığlık hem de soğuk bir gerçeklik olarak hâlâ karşımızda duruyor! Bir sabah uyandığınızda, yıllarca emek verdiğiniz mesleğinizden, hiçbir somut delil olmadan, sadece bir listede adınız geçtiği için koparılıyorsunuz! Öğretmenler, doktorlar, akademisyenler, polisler, memurlar, askerler, sanatçılar, her biri, bir anda "terörist" damgasıyla yaftalandı! Bu damga, sadece işlerini değil, ailelerini, gelecek hayâllerini de ellerinden aldı! Çocuklarına, "Baban işsiz" diyemeyenler, eşinin hastalığına çare bulamayanlar, toplumdan dışlanıp dört duvar arasında nâçar bekliyorlar. Bu insanların hikâyeleri, gözyaşlarıyla yazılmış bir destandır! Haksızlık, sadece işten çıkarmayla sınırlı kalmadı. Pasaportları ellerinden alındı, özel sektörde çalışmaları engellendi, banka hesapları donduruldu. Emekli edilmedi, edilenlerin maaşları ellerinden alındı, çocuklarının eğitim hakkı bile sorgulandı! Adeta bir "sivil ölüm" yaşatıldı. Bu süreçte, kimi kanserden, kimi kalp krizinden, kimi intihardan kimi ise çaresizlik stresinden hayatını kaybetti! Meriç Nehri’nde boğulanlar, cezaevlerinde sessiz/kimsesiz yitenler, camide intihar eden teğmen Adem Gürbüz, Galata kulesinden atlayan KHK'lı anne babanın çocuğu üniversite öğrencisi Nahit Emre Güney, kendini apartman boşluğuna bırakan KHK'lı babanın 16 yaşındaki oğlu Bahadır Odabaşı, kanser illetine yakalanan ve anne özlemiyle yiten 7 yaşındaki melek Yusuf Kerim, 8 yaşında kanser hastalığının pençesine düşen ve baba hasretiyle inleyerek melek olan Ahmet Ataç ve daha sayamadığım nice can! Her biri, bu hukuksuzluğun kanlı birer izi oldu. Aileler parçalandı; anneler, babalar, çocuklar, sevdiklerini toprağa verirken bir yandan da adalet arayışını sürdürdü! Bu insanların çoğu, ne bir mahkeme kararıyla suçlu bulundu ne de adil bir yargılama sürecinden geçti. Yargısız infazla hayatları karartıldı. AYM'nin "dernek üyeliği suç değildir" kararına rağmen, sendika üyeliği gibi masum gerekçelerle ihraç edilenler maalesef görevlerine iade edilmedi. İnsanlar, her şeyi yapmayanlardan, her şeyi yapamayacak olanlardan bile her şeyi bekleyerek yaşar oldu! Yıllardır bekleyenlerin umutları tükeniyor, sesleri duyulmuyor. Bu dram, bir sayıdan ibaret değil. Her bir KHK’lı; anne, baba, evlat! Kanserle mücadele ederken işinden atılan bir öğretmenin, son nefesinde çocuklarına sarılamadan ölmesi, Meriç’te botu devrilen bir ailenin, karanlık sularda kaybolurken birbirine veda edememesi. Bunlar, istatistik değil, kanayan yara! Bu haksızlıklar, sadece mağdurları değil, toplumun vicdanını da sınadı. Hakîkat bu insanların gözlerindeki çaresizlikte, sessiz çığlıklarında, hakikat; hukukun çiğnendiği, masumiyetin hiçe sayıldığı bir sistemin soğuk yüzünde yatıyor! KHK ile ihraç edilenlerin uğradığı bu zulüm, ne unutulabilir ne de affedilebilir! Onların hikâyesi, adaletin yeniden inşa edilmesi için bir çağrı; çünkü bu yaralar, ancak hakikati görmek ve vicdanlı olmakla iyileşebilir! Düşünceye düşünce ile karşı çıkılır, cezayla değil! Bir ülkenin gelişmişliği insan haklarına verdiği önem ile ölçülür! Beyaz, saflık ve temizliği temsil eder. Özünde saflık/temizlik olan her şey/renk ona koşar!

Sırrı Er

21,639 Aufrufe • vor 1 Jahr

Bugün Almanya’da, sırf “Allah benim Rabbimdir” dediği için, dev bir medya ve güvenlik makinesinin karşısında tek başına duran bir Müslüman kadın var. Eski profesyonel Alman boksör Hanna Hansen… Ne bir suç işledi, ne şiddete çağırdı. Yaptığı tek şey Müslüman olmak ve Müslüman kadınlarla iletişim kurup onları Allah’a çağırmak, onlara imanın ve huzurun anlamından söz etmekti. Bir anda Alman medyası onu büyüteci altına aldı: Kurgulanmış dramatik müziklerle yayınlar yapılmaya, sokaklarda adeta “aranan bir suçlu” gibi takip edilmeye başlandı. Peki hangi adalet bu? Ve onun suçu ne? Asıl “suçu” şu: Müslüman kadınlarla bir kafede oturup konuşmak istemesi… Sadece konuşmak! Yine de bir kafeden kovuldu; çünkü sahibi devletin ve medyanın insanların zihninde ürettiği “terör” hayaletinden korktu. Ona “selefi” diyorlar! Çarşaf giydiği için radikallik ile suçluyorlar! Oysa kendisi böyle bir tanımı bilmiyor bile, böyle bir iddiası yok. Ne kıyafeti ne üslubu herhangi bir ekole bağlılığını gösteriyor. Hatta onunla iletişimde olan kadınların çoğu ne peçe takıyor ne de tam örtünme şartlarını taşıyor! Peki öyleyse niçin “aşırılıkçı” damgası vuruluyor? Çünkü çok basit… Allah’a çağırdığı için. Burada göz ardı edilemeyecek bir çelişki ortaya çıkıyor: Almanya’da gerçekten tekfirci bir kişi var; milyonlarca takipçisi bulunuyor, Müslüman âlimlere saldırıyor, ümmeti bölüyor, gece gündüz tekfir, tebdî‘ ve tafsîk ediyor… Ama ona kimse dokunmuyor! Bilakis, kendisi çıkıp Almanya’nın “özgürlüğünü” övüyor; çünkü bu özgürlük onu koruyor. Peki neden o takip edilmiyor? Neden tehdit olarak sunulmuyor? Neden hakkında raporlar hazırlanmıyor? Çünkü onun varlığı işe yarıyor… Müslümanların içinde bölünme üretiyor, fitneyi büyütüyor, çatlağı derinleştiriyor. Düşman için onun sesi yükseldikçe daha iyi. Ya Hanna? Tam tersi. Önemsiz şeyleri bırakmış, sessiz ve hikmetli bir davete yönelmiş, saf İslâm’ı anlatıyor, içsel ıslahı öne çıkarıyor, kadınların kalbine iman ışığını taşıyor. Ve işte bu — onların gözünde — en gürültülü tekfirci söylemlerden çok daha tehlikeli. Bu yüzden izleniyor, şeytanlaştırılıyor, fişleniyor… Sırf bölmek değil, iyileştirmek istediği için. Diğer yandan, ümmeti parçalayanlara, Müslümanları birbirine düşürenlere yollar açılıyor; onlara kürsüler veriliyor; evlerine binlerce euro destek ve “kutular dolusu kitaplar” gönderiliyor — hem de devletin gözü önünde! insanları hidayete davet eden, etrafında kalplerin toplandığı, samimi bir mü’min davetçiden niçin korkarlar… Bu yüzden Hanna gibiler baskılanır, bölücülük yapanlar ise desteklenir. Böylece şu gerçeğin maskesi düşer: Sözde “özgürlük” dedikleri şey, sadece kendi projelerine hizmet edenler içindir… Allah’a samimiyetle çağıranlar için değil.

Bugün Almanya’da, sırf “Allah benim Rabbimdir” dediği için, dev bir medya ve güvenlik makinesinin karşısında tek başına duran bir Müslüman kadın var. Eski profesyonel Alman boksör Hanna Hansen… Ne bir suç işledi, ne şiddete çağırdı. Yaptığı tek şey Müslüman olmak ve Müslüman kadınlarla iletişim kurup onları Allah’a çağırmak, onlara imanın ve huzurun anlamından söz etmekti. Bir anda Alman medyası onu büyüteci altına aldı: Kurgulanmış dramatik müziklerle yayınlar yapılmaya, sokaklarda adeta “aranan bir suçlu” gibi takip edilmeye başlandı. Peki hangi adalet bu? Ve onun suçu ne? Asıl “suçu” şu: Müslüman kadınlarla bir kafede oturup konuşmak istemesi… Sadece konuşmak! Yine de bir kafeden kovuldu; çünkü sahibi devletin ve medyanın insanların zihninde ürettiği “terör” hayaletinden korktu. Ona “selefi” diyorlar! Çarşaf giydiği için radikallik ile suçluyorlar! Oysa kendisi böyle bir tanımı bilmiyor bile, böyle bir iddiası yok. Ne kıyafeti ne üslubu herhangi bir ekole bağlılığını gösteriyor. Hatta onunla iletişimde olan kadınların çoğu ne peçe takıyor ne de tam örtünme şartlarını taşıyor! Peki öyleyse niçin “aşırılıkçı” damgası vuruluyor? Çünkü çok basit… Allah’a çağırdığı için. Burada göz ardı edilemeyecek bir çelişki ortaya çıkıyor: Almanya’da gerçekten tekfirci bir kişi var; milyonlarca takipçisi bulunuyor, Müslüman âlimlere saldırıyor, ümmeti bölüyor, gece gündüz tekfir, tebdî‘ ve tafsîk ediyor… Ama ona kimse dokunmuyor! Bilakis, kendisi çıkıp Almanya’nın “özgürlüğünü” övüyor; çünkü bu özgürlük onu koruyor. Peki neden o takip edilmiyor? Neden tehdit olarak sunulmuyor? Neden hakkında raporlar hazırlanmıyor? Çünkü onun varlığı işe yarıyor… Müslümanların içinde bölünme üretiyor, fitneyi büyütüyor, çatlağı derinleştiriyor. Düşman için onun sesi yükseldikçe daha iyi. Ya Hanna? Tam tersi. Önemsiz şeyleri bırakmış, sessiz ve hikmetli bir davete yönelmiş, saf İslâm’ı anlatıyor, içsel ıslahı öne çıkarıyor, kadınların kalbine iman ışığını taşıyor. Ve işte bu — onların gözünde — en gürültülü tekfirci söylemlerden çok daha tehlikeli. Bu yüzden izleniyor, şeytanlaştırılıyor, fişleniyor… Sırf bölmek değil, iyileştirmek istediği için. Diğer yandan, ümmeti parçalayanlara, Müslümanları birbirine düşürenlere yollar açılıyor; onlara kürsüler veriliyor; evlerine binlerce euro destek ve “kutular dolusu kitaplar” gönderiliyor — hem de devletin gözü önünde! insanları hidayete davet eden, etrafında kalplerin toplandığı, samimi bir mü’min davetçiden niçin korkarlar… Bu yüzden Hanna gibiler baskılanır, bölücülük yapanlar ise desteklenir. Böylece şu gerçeğin maskesi düşer: Sözde “özgürlük” dedikleri şey, sadece kendi projelerine hizmet edenler içindir… Allah’a samimiyetle çağıranlar için değil.

Turan Kışlakçı

198,667 Aufrufe • vor 9 Monaten

Dün İttifak Olan, Bugün Tuzaktır İbrahim Halil Baran 13 Temmuz 2025 Deniyor ki, 2014 yılında Selahattin Demirtaş, “Ver başkanlığı, al özerkliği diyenler kusura bakmasın; biz demokrasi için mücadele ediyoruz” dediğinde ona kızıyor ve neden Tayyip Erdoğan ile AKP arasında bir Kürt ittifakı kurulmadığına öfkeleniyordunuz. Şimdi ise Öcalan, tam da o günlerde savunduğunuz biçimde Erdoğan’la bir ittifak kurmaya çalışıyor ve bu kez yine karşı çıkıyorsunuz. Elbette haklı bir serzeniş gibi görünebilir ama durum aslında böyle değil. Peki ama neden? Çünkü o günün koşulları farklıydı. Erdoğan, o dönem Ergenekon, Ötükenciler ve Fethullahçılara karşı ciddi şekilde zayıflamıştı. Onu ayakta tutabilecek yegâne güç, Kürtlerle kurulacak bir ittifaktı. Karşılığında ise Kürt özerkliğini tanımaya ve Kürtlerle ortak hükümet kurmaya hazırdı. Devlet içindeki klikler arası güç dengesi, Erdoğan ile Kürtler arasında bir ittifakı zaruri hale getirmişti. Ancak o dönemde Kürt siyasetini yönlendiren aktörler bu tarihi fırsatı yeterince kavrayamadı. Bu fırsatı değerlendirmek yerine heba ettiler. Halbuki çözüm sürecinde zaten güçlü bir konumda olan Kürtlerin eli, bu ittifakla daha da güçlenecek, hükümet ortağı haline geleceklerdi. Ama bunu yapmadılar ve ardından çözüm süreci de akamete uğradı. Durumu doğru okuyan Ötüken çizgisi ise Devlet Bahçeli’yi Erdoğan’la buluşturdu. Ergenekoncular da, Fethullahçıların ve Kürtlerin tasfiyesi karşılığında bu yeni güç dengesiyle anlaştı. Selahattin Demirtaş bu yanlışın günah keçisi ilan edildi ve hâlâ Edirne Cezaevinde bu tarihsel hatasının bedelini ödüyor. Öte yandan siyasi manevra kabiliyeti yüksek ve Türkiye içindeki dengeleri okumakta son derece başarılı olan Öcalan, bu gelişmeleri erkenden fark ederek Erdoğan’a destek verdi. Sonuçta Erdoğan, Fethullahçıları tamamen tasfiye etti. Eski Ergenekoncuların bir kısmını, örneğin Doğu Perinçek, Hulki Cevizoğlu, Levent Ergün, Hasan Atilla Uğur, Nedim Şener ve Mehmet Ali Çelebi gibi küçüklü büyüklü isimleri yanına aldı. Daha önce meydanlarda kendisine “ip atan” ve 17-25 olayları çerçevesinde Erdoğan'ı hırsız olarak suçlayan Bahçeli ile de bir araya gelerek, halen de iktidarda bulunan Cumhur İttifakı’nı ilan etti. Sonrası sizin de mâlumunuz; Kürtlerin şehirleri yerle bir edildi, ben de dahil olmak üzere Kürt siyasiler tutuklandı, işkence edildi ve Kürtlerin seçtiği tüm belediyeler ellerinden alındı. Bugün ise tablo çok farklı. Ne Kürtler eski güçlerinde, ne de Erdoğan, Kürtlere özerklik teklif edecek kadar zayıf. Her ne kadar Türkiye, ekonomik olarak zor bir zamandan geçse de bu süreçte Erdoğan, siyasi olarak çok güçlü; Ergenekon ve Ötüken çevresiyle ittifak halinde, muhaliflerini sindirmiş durumda ve ülkenin kurucu partisi CHP’yi bile zayıflatmayı başardığı görülüyor. Yargıyı bir silaha dönüştürmüş olan Erdoğan, CHP'nin kendisinin karşısına dikebileceği en güçlü cumhurbaşkanı adayını bile hapse tıktı ve bununla yetinmeyerek CHP'nin belediyelerine bile el koyuyor. Öcalan ise bu yeni süreçte, İsrail’in bölgesel yükselişini bir fırsat olarak görüyor ve oyunu kendisinin de dahil olabileceği bir noktaya çekmeye çalışıyor. Oysa 2014’te Diyarbakır’da Mahsun Korkmaz’ın heykelini dikebilen PKK, bugün Türk milliyetçiliği açısından sembolik bir öneme sahip olan Cesene Mağaraları önünde silahlarını yakıyor ve fiilen yenilgiyi kabul ediyor. Kürtlere ise bugün, anadilde eğitim dahil olmak üzere hiçbir hak vaat edilmiyor. Ortada kalan tek tasarım, Kürtlerin Türklük içinde eritilmesi projesidir ve buna itiraz eden kimse yok. Sonuç olarak şartlar değişmiştir. O günle bugün aynı değildir. Dün Kürtler adına bir kazanım sağlayabilecek bir ittifak, bugün onları daha derin bir kuşatma altına sokma riski taşımaktadır. Bugün Kürtlerin yapması gereken, yalnızca Türkiye ile diğer bölgesel ve küresel güçler arasındaki çelişkilerden yararlanmak değil; aynı zamanda Türkiye iç politikasında da Erdoğan’a teslim olmak yerine, onun çevresinde toplanan güç merkezini dağıtmaya yönelik bir siyasi strateji geliştirmektir. Türkiye’de ne zaman bir klik, diğer tüm klikleri tasfiye ederek tek hâkim güç haline gelirse, bu durumun ilk hedefi her zaman Kürtler olur. Bu da genellikle ağır bir yenilgiyle sonuçlanır. Bu nedenle Kürtler açısından Türkiye iç siyasetinde belirleyici olan şey, klikler arasındaki güç çelişkilerini ustalıkla kullanmak ve her birini kendilerine muhtaç hale getirecek dengeli bir pozisyon oluşturmaktır.

Dün İttifak Olan, Bugün Tuzaktır İbrahim Halil Baran 13 Temmuz 2025 Deniyor ki, 2014 yılında Selahattin Demirtaş, “Ver başkanlığı, al özerkliği diyenler kusura bakmasın; biz demokrasi için mücadele ediyoruz” dediğinde ona kızıyor ve neden Tayyip Erdoğan ile AKP arasında bir Kürt ittifakı kurulmadığına öfkeleniyordunuz. Şimdi ise Öcalan, tam da o günlerde savunduğunuz biçimde Erdoğan’la bir ittifak kurmaya çalışıyor ve bu kez yine karşı çıkıyorsunuz. Elbette haklı bir serzeniş gibi görünebilir ama durum aslında böyle değil. Peki ama neden? Çünkü o günün koşulları farklıydı. Erdoğan, o dönem Ergenekon, Ötükenciler ve Fethullahçılara karşı ciddi şekilde zayıflamıştı. Onu ayakta tutabilecek yegâne güç, Kürtlerle kurulacak bir ittifaktı. Karşılığında ise Kürt özerkliğini tanımaya ve Kürtlerle ortak hükümet kurmaya hazırdı. Devlet içindeki klikler arası güç dengesi, Erdoğan ile Kürtler arasında bir ittifakı zaruri hale getirmişti. Ancak o dönemde Kürt siyasetini yönlendiren aktörler bu tarihi fırsatı yeterince kavrayamadı. Bu fırsatı değerlendirmek yerine heba ettiler. Halbuki çözüm sürecinde zaten güçlü bir konumda olan Kürtlerin eli, bu ittifakla daha da güçlenecek, hükümet ortağı haline geleceklerdi. Ama bunu yapmadılar ve ardından çözüm süreci de akamete uğradı. Durumu doğru okuyan Ötüken çizgisi ise Devlet Bahçeli’yi Erdoğan’la buluşturdu. Ergenekoncular da, Fethullahçıların ve Kürtlerin tasfiyesi karşılığında bu yeni güç dengesiyle anlaştı. Selahattin Demirtaş bu yanlışın günah keçisi ilan edildi ve hâlâ Edirne Cezaevinde bu tarihsel hatasının bedelini ödüyor. Öte yandan siyasi manevra kabiliyeti yüksek ve Türkiye içindeki dengeleri okumakta son derece başarılı olan Öcalan, bu gelişmeleri erkenden fark ederek Erdoğan’a destek verdi. Sonuçta Erdoğan, Fethullahçıları tamamen tasfiye etti. Eski Ergenekoncuların bir kısmını, örneğin Doğu Perinçek, Hulki Cevizoğlu, Levent Ergün, Hasan Atilla Uğur, Nedim Şener ve Mehmet Ali Çelebi gibi küçüklü büyüklü isimleri yanına aldı. Daha önce meydanlarda kendisine “ip atan” ve 17-25 olayları çerçevesinde Erdoğan'ı hırsız olarak suçlayan Bahçeli ile de bir araya gelerek, halen de iktidarda bulunan Cumhur İttifakı’nı ilan etti. Sonrası sizin de mâlumunuz; Kürtlerin şehirleri yerle bir edildi, ben de dahil olmak üzere Kürt siyasiler tutuklandı, işkence edildi ve Kürtlerin seçtiği tüm belediyeler ellerinden alındı. Bugün ise tablo çok farklı. Ne Kürtler eski güçlerinde, ne de Erdoğan, Kürtlere özerklik teklif edecek kadar zayıf. Her ne kadar Türkiye, ekonomik olarak zor bir zamandan geçse de bu süreçte Erdoğan, siyasi olarak çok güçlü; Ergenekon ve Ötüken çevresiyle ittifak halinde, muhaliflerini sindirmiş durumda ve ülkenin kurucu partisi CHP’yi bile zayıflatmayı başardığı görülüyor. Yargıyı bir silaha dönüştürmüş olan Erdoğan, CHP'nin kendisinin karşısına dikebileceği en güçlü cumhurbaşkanı adayını bile hapse tıktı ve bununla yetinmeyerek CHP'nin belediyelerine bile el koyuyor. Öcalan ise bu yeni süreçte, İsrail’in bölgesel yükselişini bir fırsat olarak görüyor ve oyunu kendisinin de dahil olabileceği bir noktaya çekmeye çalışıyor. Oysa 2014’te Diyarbakır’da Mahsun Korkmaz’ın heykelini dikebilen PKK, bugün Türk milliyetçiliği açısından sembolik bir öneme sahip olan Cesene Mağaraları önünde silahlarını yakıyor ve fiilen yenilgiyi kabul ediyor. Kürtlere ise bugün, anadilde eğitim dahil olmak üzere hiçbir hak vaat edilmiyor. Ortada kalan tek tasarım, Kürtlerin Türklük içinde eritilmesi projesidir ve buna itiraz eden kimse yok. Sonuç olarak şartlar değişmiştir. O günle bugün aynı değildir. Dün Kürtler adına bir kazanım sağlayabilecek bir ittifak, bugün onları daha derin bir kuşatma altına sokma riski taşımaktadır. Bugün Kürtlerin yapması gereken, yalnızca Türkiye ile diğer bölgesel ve küresel güçler arasındaki çelişkilerden yararlanmak değil; aynı zamanda Türkiye iç politikasında da Erdoğan’a teslim olmak yerine, onun çevresinde toplanan güç merkezini dağıtmaya yönelik bir siyasi strateji geliştirmektir. Türkiye’de ne zaman bir klik, diğer tüm klikleri tasfiye ederek tek hâkim güç haline gelirse, bu durumun ilk hedefi her zaman Kürtler olur. Bu da genellikle ağır bir yenilgiyle sonuçlanır. Bu nedenle Kürtler açısından Türkiye iç siyasetinde belirleyici olan şey, klikler arasındaki güç çelişkilerini ustalıkla kullanmak ve her birini kendilerine muhtaç hale getirecek dengeli bir pozisyon oluşturmaktır.

ibrahim halil baran

32,599 Aufrufe • vor 1 Jahr

Videodaki Mısırlı araştırmacı, İbrahimi dinlerdeki "arkeolojik Alzheimer"ı değerlendirmiş. Tabir 🇮🇹🇪🇬مصري'in. Güçlü bir ifade. Bir zamanlar dünyaya İslamcılık ihraç eden Mısır, şimdi eleştirel düşüncenin çarpıcı örneklerini sunuyor. Mısır, İhvancılığın doğduğu yer. İslamcılık oradan dünyaya yayıldı. Ezher'in etkisi tabii ki var. Ama galiba ondan ziyade Kavalalının reformculuğu, anayasa hareketi, dinde ıslahat girişimleri iyi bir gelenek oluşturdu. Şimdi de din kültürüne eleştirel bakış Mısır'dan Arap dünyasına dalga dalga yayılıyor. Osmanlı devletinde anayasa hareketi Tunus, İran ve Mısır'la eşzamanlı yürüdü. Cumhuriyetle de açık ara öne geçti. Fakat şu andaki iktidarıyla Türkiye, İslam dünyasındaki aydınlanmanın bir asır gerisinde. Bu yetmezmiş gibi bir de "Halkı kin ve düşmanlığa tahrik, dini değerleri aşağılama" kanunu var, dudağını kıpırdatana ceza yağıyor. Düşünün, hiçbir dini eğitimi olmayan genç bir savcı, dini değerlerin aşağılandığına hükmedip tutuklama talebiyle hakimin karşısına çıkarıyor insanları. Komünistler için 141 ve 142, İslamcılar için de 163. madde vardı 30 sene önce. Bugün TCK 216'nın gördüğü işe istihdam edilmişti o maddeler. Ben 40 sene önce 163'ten soruşturma geçirdim. 1990'da da Kürt meselesiyle ilgili bir röportaj nedeniyle 142'den soruşturma geçirdim. Adliyedeki katip "komünist misin?" demişti. İslamcıyım dediğimde kafası karıştı biraz.🙂 Şimdi de TCK 216 kapsamında ifade verdim. Bakalım ne çıkacak? Türkiye'nin böyle davranarak mesafe alması mümkün mü? Bir de dekolonizasyon toplantısı yapıyorlar ve orada Türkiye'de üretilen bilginin Batılı bilginin yerine geçmesi hedefinden bahsediyorlar. Komik tabii ki. Neyse. Videoyu yayınlayan Muhammed, takdim yazısında diyor ki: "Antik uygarlıklar, ürün hasadından sürme tarifine kadar her şeyi kaydettiler; ama sıra büyük İbrahimi olaylara gelince bir anda 'arkeolojik Alzheimer'a yakalandılar! İşin komik yanı, delil sorduğunda sana 'belagat meydan okuması' derler... Yani Tolkien 1200 sayfalık çelişkisiz ve sağlam bir kurgu yazdı diye Frodo'ya mı tapmamız gerekiyor?" *** Videodaki araştırmacının söyledikleri yabana atılır şeyler değil. Sadece inançlıların değil, inançsız bile olsalar kültür tarihi üzerine çalışanların bu konuda araştırma yapması gerek. Şöyle demiş: Çok garip bir şey var. İbrahimi dinler insanlığın yaklaşık yarısını temsil ediyor. Ve bu dinlerin şahsiyetlerinden herhangi birine ait gerçek, somut ve kanıtlanmış arkeolojik bir kalıntı ararsanız, hiçbir şey bulamazsınız. Tek bir maddi delil bile yok! Yani, bazı peygamberlerle aynı dönemde yaşadığı varsayılan antik uygarlıklara bakarsanız... Örneğin Firavunlar. Onların sayısız arkeolojik kalıntısı vardır, hepsi somut kanıtlarla doludur. Firavunlar her şeyi detaylarıyla yazmışlar: Ne yerlerdi, ne giyerlerdi, süslerini, sürmelerini, makyajlarını... vb. Hatta Firavunlardan da önceki medeniyetlere, örneğin Sümerlere bakarsanız, her şey hakkında aynı detaylara ulaşırsınız. Dinlerin şahsiyetleri hariç! Onların gerçekten var olduğuna ve yaşadığına dair tek bir delil bile yok. Kardeşim, kadının erkek mi kız mı doğuracağını nasıl anladığına varana kadar her detayı yazan Firavunların; İbrahim, Musa, Yusuf ve diğerleri hakkında tek bir harf bile yazmayı unutmuş olmaları mümkün mü? Örneğin Musa ile Firavun'un hikayesi... Bu çok büyük bir olay! Firavunlar her şeyi yazıp da bu kadar büyük bir olayda Musa'dan hiç bahsetmemiş olabilirler mi? Anlamak istediğim şey şu: İnsanlar neye dayanarak tüm bunlara inanıyor? Deliliniz nerede? Cevabı olmayan bu soruyu sorduğunuzda, karşınıza hep o tekrar eden tek cevabı verirler. Biri çıkar ve der ki: 'Delil, kitaplardaki mucizedir.' Biri gelip der ki: 'Tevrat, İncil veya Kur'an gibi bir kitap yazabilen birini gördün mü?' Canım benim, din kitaplarında mucize falan yok. Bunların %90'ı aktarılan hikayelerdir. İnsanların hikayelerini anlatıyorlar, hepsi bu; mucizevi kitaplar değiller. Ayrıca 'Kimse bu kadar muhteşem ve bu hacimde bir kitap yazamadı' demek istiyorsan, sana anlatayım: İncil (Eski ve Yeni Ahit) toplamda 1800 ile 2000 sayfa arasındadır. Kur'an 600 ile 700 sayfadır. Tevrat ise hepimizin bildigi gibi Eski Ahit'tir. Peki, Yüzüklerin Efendisi filmini biliyor musun? Ki kendisi aslında bir romandır. Bu roman yaklaşık 1200 sayfadır. Okumaya başladığında, romandaki o doğru ve düzenli kurgudan, hikayenin tüm yönlerindeki detaylardan büyülenirsin. Ya da sana daha büyüğünü söyleyeyim: Marcel Proust'un Kayıp Zamanın İzinde adında bir romanı vardır. Bu romanın hacmi 3000 sayfadır! Yine aynı şekilde, harika ve muazzam bir kurgu. Yani dini kitapların mucizevi olduğu iddiası gerçeklerden çok uzaktır. Bu kitapların hepsi akıl almaz derecede çelişkilerle doludur. Size Yüzüklerin Efendisi hikayesini okumanızı tavsiye ederim. Mantıklıdır kardeşim, içinde çelişki yoktur. Ama sakın onu çok fazla ciddiye alıp Yüzüklerin Efendisi dünyasına inanmaya kalkmayın; bu sadece bir hikayedir. Sizi uyarıyorum, çünkü bu konuda sabıkanız olduğunu biliyorum! Selametle.

Videodaki Mısırlı araştırmacı, İbrahimi dinlerdeki "arkeolojik Alzheimer"ı değerlendirmiş. Tabir 🇮🇹🇪🇬مصري'in. Güçlü bir ifade. Bir zamanlar dünyaya İslamcılık ihraç eden Mısır, şimdi eleştirel düşüncenin çarpıcı örneklerini sunuyor. Mısır, İhvancılığın doğduğu yer. İslamcılık oradan dünyaya yayıldı. Ezher'in etkisi tabii ki var. Ama galiba ondan ziyade Kavalalının reformculuğu, anayasa hareketi, dinde ıslahat girişimleri iyi bir gelenek oluşturdu. Şimdi de din kültürüne eleştirel bakış Mısır'dan Arap dünyasına dalga dalga yayılıyor. Osmanlı devletinde anayasa hareketi Tunus, İran ve Mısır'la eşzamanlı yürüdü. Cumhuriyetle de açık ara öne geçti. Fakat şu andaki iktidarıyla Türkiye, İslam dünyasındaki aydınlanmanın bir asır gerisinde. Bu yetmezmiş gibi bir de "Halkı kin ve düşmanlığa tahrik, dini değerleri aşağılama" kanunu var, dudağını kıpırdatana ceza yağıyor. Düşünün, hiçbir dini eğitimi olmayan genç bir savcı, dini değerlerin aşağılandığına hükmedip tutuklama talebiyle hakimin karşısına çıkarıyor insanları. Komünistler için 141 ve 142, İslamcılar için de 163. madde vardı 30 sene önce. Bugün TCK 216'nın gördüğü işe istihdam edilmişti o maddeler. Ben 40 sene önce 163'ten soruşturma geçirdim. 1990'da da Kürt meselesiyle ilgili bir röportaj nedeniyle 142'den soruşturma geçirdim. Adliyedeki katip "komünist misin?" demişti. İslamcıyım dediğimde kafası karıştı biraz.🙂 Şimdi de TCK 216 kapsamında ifade verdim. Bakalım ne çıkacak? Türkiye'nin böyle davranarak mesafe alması mümkün mü? Bir de dekolonizasyon toplantısı yapıyorlar ve orada Türkiye'de üretilen bilginin Batılı bilginin yerine geçmesi hedefinden bahsediyorlar. Komik tabii ki. Neyse. Videoyu yayınlayan Muhammed, takdim yazısında diyor ki: "Antik uygarlıklar, ürün hasadından sürme tarifine kadar her şeyi kaydettiler; ama sıra büyük İbrahimi olaylara gelince bir anda 'arkeolojik Alzheimer'a yakalandılar! İşin komik yanı, delil sorduğunda sana 'belagat meydan okuması' derler... Yani Tolkien 1200 sayfalık çelişkisiz ve sağlam bir kurgu yazdı diye Frodo'ya mı tapmamız gerekiyor?" *** Videodaki araştırmacının söyledikleri yabana atılır şeyler değil. Sadece inançlıların değil, inançsız bile olsalar kültür tarihi üzerine çalışanların bu konuda araştırma yapması gerek. Şöyle demiş: Çok garip bir şey var. İbrahimi dinler insanlığın yaklaşık yarısını temsil ediyor. Ve bu dinlerin şahsiyetlerinden herhangi birine ait gerçek, somut ve kanıtlanmış arkeolojik bir kalıntı ararsanız, hiçbir şey bulamazsınız. Tek bir maddi delil bile yok! Yani, bazı peygamberlerle aynı dönemde yaşadığı varsayılan antik uygarlıklara bakarsanız... Örneğin Firavunlar. Onların sayısız arkeolojik kalıntısı vardır, hepsi somut kanıtlarla doludur. Firavunlar her şeyi detaylarıyla yazmışlar: Ne yerlerdi, ne giyerlerdi, süslerini, sürmelerini, makyajlarını... vb. Hatta Firavunlardan da önceki medeniyetlere, örneğin Sümerlere bakarsanız, her şey hakkında aynı detaylara ulaşırsınız. Dinlerin şahsiyetleri hariç! Onların gerçekten var olduğuna ve yaşadığına dair tek bir delil bile yok. Kardeşim, kadının erkek mi kız mı doğuracağını nasıl anladığına varana kadar her detayı yazan Firavunların; İbrahim, Musa, Yusuf ve diğerleri hakkında tek bir harf bile yazmayı unutmuş olmaları mümkün mü? Örneğin Musa ile Firavun'un hikayesi... Bu çok büyük bir olay! Firavunlar her şeyi yazıp da bu kadar büyük bir olayda Musa'dan hiç bahsetmemiş olabilirler mi? Anlamak istediğim şey şu: İnsanlar neye dayanarak tüm bunlara inanıyor? Deliliniz nerede? Cevabı olmayan bu soruyu sorduğunuzda, karşınıza hep o tekrar eden tek cevabı verirler. Biri çıkar ve der ki: 'Delil, kitaplardaki mucizedir.' Biri gelip der ki: 'Tevrat, İncil veya Kur'an gibi bir kitap yazabilen birini gördün mü?' Canım benim, din kitaplarında mucize falan yok. Bunların %90'ı aktarılan hikayelerdir. İnsanların hikayelerini anlatıyorlar, hepsi bu; mucizevi kitaplar değiller. Ayrıca 'Kimse bu kadar muhteşem ve bu hacimde bir kitap yazamadı' demek istiyorsan, sana anlatayım: İncil (Eski ve Yeni Ahit) toplamda 1800 ile 2000 sayfa arasındadır. Kur'an 600 ile 700 sayfadır. Tevrat ise hepimizin bildigi gibi Eski Ahit'tir. Peki, Yüzüklerin Efendisi filmini biliyor musun? Ki kendisi aslında bir romandır. Bu roman yaklaşık 1200 sayfadır. Okumaya başladığında, romandaki o doğru ve düzenli kurgudan, hikayenin tüm yönlerindeki detaylardan büyülenirsin. Ya da sana daha büyüğünü söyleyeyim: Marcel Proust'un Kayıp Zamanın İzinde adında bir romanı vardır. Bu romanın hacmi 3000 sayfadır! Yine aynı şekilde, harika ve muazzam bir kurgu. Yani dini kitapların mucizevi olduğu iddiası gerçeklerden çok uzaktır. Bu kitapların hepsi akıl almaz derecede çelişkilerle doludur. Size Yüzüklerin Efendisi hikayesini okumanızı tavsiye ederim. Mantıklıdır kardeşim, içinde çelişki yoktur. Ama sakın onu çok fazla ciddiye alıp Yüzüklerin Efendisi dünyasına inanmaya kalkmayın; bu sadece bir hikayedir. Sizi uyarıyorum, çünkü bu konuda sabıkanız olduğunu biliyorum! Selametle.

Kenan Çamurcu

11,633 Aufrufe • vor 1 Monat

Güney Asya’da Bir Kıvılcım, Kürdistan’da Bir Yangın İbrahim Halil Baran 29 Nisan 2025 Hindistan ile Pakistan arasında son günlerde tırmanan gerilim, sadece iki ülkeyi ilgilendiren bir mesele olmanın çok ötesinde. Nükleer silah kapasiteleri, Keşmir ihtilafı ve küresel güç dengeleri nedeniyle, bu kriz tüm dünya için ciddi bir tehdit oluşturuyor. Gelişmeler, Hint-Pasifik bölgesinde zaten kırılgan olan dengeyi daha da sarsıyor. Son olaylar zinciri, Keşmir’de bir turizm bölgesinde 26 erkeğin öldürülmesiyle başladı. Bu saldırı, Hindistan’ın Pakistan’a karşı sert diplomatik ve ekonomik adımlar atmasına yol açtı. Hindistan, Pakistan'la diplomatik ilişkileri düşürme kararı aldı, İndus Suları Anlaşması'nın askıya alınabileceğini duyurdu ve iki ülke arasındaki tüm ticari ilişkileri sonlandıracağını ilan etti. İndus sularının kontrolünün Hindistan’da olması, Pakistan için hayati bir tehdit oluşturuyor. Pakistan ise misilleme olarak Hindistan’a ait sivil ve askeri uçaklar için hava sahasını kapattı, Hindistan'ın diplomatik personel sayısına sınırlama getirdi ve Wagah Sınır Kapısı'nı kapattı. Ayrıca, İndus Suları Anlaşması’nın askıya alınmasını açıkça "savaş ilanı" olarak göreceğini belirtti. Uluslararası toplum, iki nükleer gücün çatışmasının yaratabileceği yıkım nedeniyle büyük endişe duyuyor. Çin her iki tarafa da itidal çağrısında bulunurken, Rusya, geçmişte sunduğu arabuluculuk girişimlerine rağmen şu anda sürece aktif bir şekilde dahil değil. ABD ve Avrupa Birliği ise sessiz diplomasi yürütüyor. Ancak sahada gerçek dengeler daha belirgin: Çin Pakistan’ın arkasında, ABD ise Hindistan’ın yanında duruyor. Keşmir meselesi, 1947'den bu yana Hindistan ve Pakistan arasında çözülememiş tarihi bir anlaşmazlık. Bu bölge, bugüne kadar üç savaşa (1947-48, 1965, 1971) ve yüzlerce sınır çatışmasına sahne oldu. 2019'da Hindistan’ın Cammu Keşmir’in özerk statüsünü kaldırması, bugünkü krizin temelini oluşturdu. Gerilimi tehlikeli kılan en büyük unsur ise iki ülkenin nükleer silah kapasiteleri. Hindistan’ın Agni-5 füzeleri 5.000 km menzile sahipken, Pakistan’ın Shaheen-III füzeleri 2.750 km'ye ulaşabiliyor. Bu, Güney Asya'da patlak verecek bir çatışmanın kısa sürede küresel bir krize dönüşebileceği anlamına geliyor. Bölgesel dinamikler de bu krizi büyütüyor. Hindistan, ABD'nin Çin’e karşı geliştirdiği Hint-Pasifik stratejisinde kritik bir müttefikken; Pakistan, Çin'in "demir kardeşi" olarak görülüyor. Dolayısıyla Hindistan ile Pakistan arasında çıkacak bir savaş, sadece Güney Asya’yı değil, küresel stratejik düzeni de sarsabilir. ABD, Hint-Pasifik bölgesine büyük yatırım yapıyor. Ancak Hindistan’ın Pakistan’la bir savaşa sürüklenmesi, Washington’un dikkatini Çin cephesinden uzaklaştırabilir. Bu da Çin’e, Güney Çin Denizi ve Tayvan üzerindeki hamleleri için daha fazla alan açar. Öte yandan, Çin-Pakistan Ekonomik Koridoru (CPEC) Pekin için hayati önemde. Bu koridor, Çin’in küresel ticaret ağı OBOR’un (Bir Kuşak Bir Yol) ana damarı konumunda. Hindistan, ABD ve Avrupa ülkeleri ise buna alternatif olarak Hindistan-Ortadoğu-Avrupa Ekonomik Koridoru (IMEC) projesini geliştirmeye çalışıyor. Bir Hindistan-Pakistan savaşı, Çin’in Pakistan’daki çıkarlarını tehdit ederek Pekin’in doğrudan müdahil olma ihtimalini artırıyor. Ayrıca İndus Suları Anlaşması’nın askıya alınması ihtimali, Güney Asya’da su savaşları riskini ciddi şekilde gündeme taşıyor. Pakistan'ın tarım ve içme suyu kaynaklarının %80'den fazlası İndus Nehri sistemine bağlı. Bir su krizi, gıda güvenliğini ve enerji arzını tehlikeye atarak dünya genelinde istikrarı bozabilir. 300 milyon insanı barındıran İndus havzasındaki büyük bir göç dalgası, küresel bir felaketi tetikleyebilir. Bu gerilim aynı zamanda Çin-ABD rekabetinin Güney Asya'ya taşınmasına zemin hazırlıyor. Bir yanda CPEC, diğer yanda IMEC gibi dev projeler doğrudan risk altında. Bu da Körfez ülkeleri, İsrail ve Avrupa'nın meselelere daha aktif şekilde müdahil olmasına yol açabilir. Nitekim Hindistan, Fransa’dan 26 Rafale-M savaş uçağı almak üzere 7,3 milyar dolarlık bir anlaşmaya hazırlanıyor. Ayrıca ABD, İsrail, Yunanistan, Fransa, Katar, BAE ve Hindistan'ın katılımıyla Yunanistan ev sahipliğinde büyük bir hava tatbikatı gerçekleştiriliyor. Krizin derinleşme riski, sadece Hindistan ve Pakistan'la da sınırlı değil. İran’ın Belucistan bölgesindeki bağımsızlıkçı hareketler, Afganistan’daki Taliban yönetiminin istikrarsızlığı ve Ortadoğu’daki mevcut kaos ortamı, Güney Asya'da başlayacak bir yangının çok daha geniş bir coğrafyaya sıçrama ihtimalini artırıyor. Bugün itibarıyla gerilim, diplomatik, ekonomik ve sınırlı askeri adımlarla sürüyor. Ancak nükleer güçler arasındaki her yeni tırmanma, öngörülemez riskler barındırıyor. Bu nedenle itidal çağrıları ve etkin kriz yönetimi girişimleri, hiç olmadığı kadar büyük önem taşıyor. Sonuç olarak, Hindistan-Pakistan gerilimi, yalnızca Keşmir ihtilafı veya Güney Asya dengeleri üzerinden okunabilecek bir kriz değil. Nükleer risk, su ve enerji güvenliği, küresel ticaret koridorları ve Çin-ABD rekabeti üzerinden tüm dünya sistemini etkileyebilecek bir tehdide dönüşmüş durumda. Şimdilik ne alakası var denilse de Hindistan ile Pakistan arasındaki kriz, Kürtler açısından doğrudan bir taraf seçimi meselesidir. Çünkü Kürtlerin Ortadoğu’daki geleceği, doğrudan ABD ve İsrail’in bölgesel politikalarına bağlı bir evrim geçirmektedir. Özellikle Suriye, Irak ve İran üçgeninde Kürtler, ABD ile fiili, İsrail ile ise stratejik bir ittifak ilişkisine sahiptir. Yakın bir zamanda Suriye'de Kürtler doğrudan ABD'nin askeri ve siyasi desteğiyle özgürleştiler. İsrai’in operasyonlarıyla Suriye’de İran’ın etkisi azaltıldı ve sonuçta Kürtler artık federe bölge kurmaktan bahseder hale geldiler ve buradaki kaderimiz de İsrail’in bölgedeki güç dengesini elinde tutmasıyla mümkün. Irak'ta 1991 Körfez Savaşı sonrası kurulan güvenli bölge ve ardından Kürdistan için oluşturulan federal statü süreci doğrudan ABD etkisiyle gerçekleşti. Irak’ın bir karşıtı olarak İsrail, bu statünün korunmasında oldukça stratejik bir role sahip. Bugün İran’da da Kürtlerin özgürleşmesi, doğrudan ABD’nin ve İsrail’in İran’a yönelik tutumuyla kesinlikle yakından ilgilidir. Türkiye’de de durum farklı değildir. Bu stratejik ittifak ilişkileri göz önüne alındığında, Kürtler açısından Pakistan ve Çin ekseninin desteklenmesi siyasi bir intihar anlamına gelir. Çünkü Pakistan ve Çin, İran rejimiyle dostane ilişkilere sahiptir ve Türkiye bu üçü ile ayrıca ittifaka sahiptir. Nitekim bu krizde Çin, Türkiye ve İran, doğrudan Pakistan’dan taraf olmuşlardır. Özellikle Türkiye’nin Pakistan’a verdiği destek, yalnızca dini ve siyasi yakınlıkla açıklanamaz. Asıl mesele, 20. yüzyılın başında İngilizler tarafından kurulan bölgesel statükoyu koruma amacıdır. İngilizler, Sovyetlerin sıcak denizlere inmesini engellemek üzere Yunanistan, Türkiye, İran, Afganistan, Hindistan ve daha sonra da Pakistan’ı bir set olarak inşa etmişti. Bugün de bu strateji hala değişmiş değildir. Türkiye, İran ve Pakistan gibi devletler, İngilizlerin çizdiği sınırları, özellikle Kürtsüz sınırları koruma refleksiyle hareket etmektedir. 1955 yılında kurulan ve Sento olarak bilinen Bağdat Paktı'nın temel amacı da budur: Kürtlerin statü talebini bastırmak ve bölgeyi Batıya entegre bir tampon kuşak halinde tutmak. Bugün Pakistan, İran rejimiyle askeri teknoloji işbirliği yapıyor, Taliban yönetimiyle ilişkilerini güçlendiriyor ve Türkiye’nin Kürt karşıtı politikalarını destekliyor. Türkiye ise hem Pakistan üzerinden Asya’ya üzerinde bir etki üretiyor hem de Birleşmiş Milletler ve İslam Konferansı Örgütü gibi platformlarda Kürtlerin uluslararası tanınırlığını bu güç birliği ile engelliyor. Sonuç olarak, Kürtler açısından Hindistan, Kürdistan özgürlük mücadelesinin dolaylı müttefiki konumundadır. ABD’nin Hindistan’a verdiği destek ve Hindistan’ın Çin-Pakistan-İran-Türkiye bloğuna ve elbette İngilizlerin bölgesel statükosuna karşı duruşu, Kürtler için stratejik bir fırsat alanı yaratmaktadır. Bu nedenle Hindistan'ın güçlenmesi, Pakistan’ın zayıflaması ve ABD ile Hindistan ekseninin bölgesel ağırlık kazanması, Kürt ulusal çıkarlarıyla uyumludur. Kürtlerin bölgesel siyasette doğru tarafı belirlerken bu tarihsel ve jeopolitik gerçekleri göz önünde bulundurması kritik önemdedir.

Güney Asya’da Bir Kıvılcım, Kürdistan’da Bir Yangın İbrahim Halil Baran 29 Nisan 2025 Hindistan ile Pakistan arasında son günlerde tırmanan gerilim, sadece iki ülkeyi ilgilendiren bir mesele olmanın çok ötesinde. Nükleer silah kapasiteleri, Keşmir ihtilafı ve küresel güç dengeleri nedeniyle, bu kriz tüm dünya için ciddi bir tehdit oluşturuyor. Gelişmeler, Hint-Pasifik bölgesinde zaten kırılgan olan dengeyi daha da sarsıyor. Son olaylar zinciri, Keşmir’de bir turizm bölgesinde 26 erkeğin öldürülmesiyle başladı. Bu saldırı, Hindistan’ın Pakistan’a karşı sert diplomatik ve ekonomik adımlar atmasına yol açtı. Hindistan, Pakistan'la diplomatik ilişkileri düşürme kararı aldı, İndus Suları Anlaşması'nın askıya alınabileceğini duyurdu ve iki ülke arasındaki tüm ticari ilişkileri sonlandıracağını ilan etti. İndus sularının kontrolünün Hindistan’da olması, Pakistan için hayati bir tehdit oluşturuyor. Pakistan ise misilleme olarak Hindistan’a ait sivil ve askeri uçaklar için hava sahasını kapattı, Hindistan'ın diplomatik personel sayısına sınırlama getirdi ve Wagah Sınır Kapısı'nı kapattı. Ayrıca, İndus Suları Anlaşması’nın askıya alınmasını açıkça "savaş ilanı" olarak göreceğini belirtti. Uluslararası toplum, iki nükleer gücün çatışmasının yaratabileceği yıkım nedeniyle büyük endişe duyuyor. Çin her iki tarafa da itidal çağrısında bulunurken, Rusya, geçmişte sunduğu arabuluculuk girişimlerine rağmen şu anda sürece aktif bir şekilde dahil değil. ABD ve Avrupa Birliği ise sessiz diplomasi yürütüyor. Ancak sahada gerçek dengeler daha belirgin: Çin Pakistan’ın arkasında, ABD ise Hindistan’ın yanında duruyor. Keşmir meselesi, 1947'den bu yana Hindistan ve Pakistan arasında çözülememiş tarihi bir anlaşmazlık. Bu bölge, bugüne kadar üç savaşa (1947-48, 1965, 1971) ve yüzlerce sınır çatışmasına sahne oldu. 2019'da Hindistan’ın Cammu Keşmir’in özerk statüsünü kaldırması, bugünkü krizin temelini oluşturdu. Gerilimi tehlikeli kılan en büyük unsur ise iki ülkenin nükleer silah kapasiteleri. Hindistan’ın Agni-5 füzeleri 5.000 km menzile sahipken, Pakistan’ın Shaheen-III füzeleri 2.750 km'ye ulaşabiliyor. Bu, Güney Asya'da patlak verecek bir çatışmanın kısa sürede küresel bir krize dönüşebileceği anlamına geliyor. Bölgesel dinamikler de bu krizi büyütüyor. Hindistan, ABD'nin Çin’e karşı geliştirdiği Hint-Pasifik stratejisinde kritik bir müttefikken; Pakistan, Çin'in "demir kardeşi" olarak görülüyor. Dolayısıyla Hindistan ile Pakistan arasında çıkacak bir savaş, sadece Güney Asya’yı değil, küresel stratejik düzeni de sarsabilir. ABD, Hint-Pasifik bölgesine büyük yatırım yapıyor. Ancak Hindistan’ın Pakistan’la bir savaşa sürüklenmesi, Washington’un dikkatini Çin cephesinden uzaklaştırabilir. Bu da Çin’e, Güney Çin Denizi ve Tayvan üzerindeki hamleleri için daha fazla alan açar. Öte yandan, Çin-Pakistan Ekonomik Koridoru (CPEC) Pekin için hayati önemde. Bu koridor, Çin’in küresel ticaret ağı OBOR’un (Bir Kuşak Bir Yol) ana damarı konumunda. Hindistan, ABD ve Avrupa ülkeleri ise buna alternatif olarak Hindistan-Ortadoğu-Avrupa Ekonomik Koridoru (IMEC) projesini geliştirmeye çalışıyor. Bir Hindistan-Pakistan savaşı, Çin’in Pakistan’daki çıkarlarını tehdit ederek Pekin’in doğrudan müdahil olma ihtimalini artırıyor. Ayrıca İndus Suları Anlaşması’nın askıya alınması ihtimali, Güney Asya’da su savaşları riskini ciddi şekilde gündeme taşıyor. Pakistan'ın tarım ve içme suyu kaynaklarının %80'den fazlası İndus Nehri sistemine bağlı. Bir su krizi, gıda güvenliğini ve enerji arzını tehlikeye atarak dünya genelinde istikrarı bozabilir. 300 milyon insanı barındıran İndus havzasındaki büyük bir göç dalgası, küresel bir felaketi tetikleyebilir. Bu gerilim aynı zamanda Çin-ABD rekabetinin Güney Asya'ya taşınmasına zemin hazırlıyor. Bir yanda CPEC, diğer yanda IMEC gibi dev projeler doğrudan risk altında. Bu da Körfez ülkeleri, İsrail ve Avrupa'nın meselelere daha aktif şekilde müdahil olmasına yol açabilir. Nitekim Hindistan, Fransa’dan 26 Rafale-M savaş uçağı almak üzere 7,3 milyar dolarlık bir anlaşmaya hazırlanıyor. Ayrıca ABD, İsrail, Yunanistan, Fransa, Katar, BAE ve Hindistan'ın katılımıyla Yunanistan ev sahipliğinde büyük bir hava tatbikatı gerçekleştiriliyor. Krizin derinleşme riski, sadece Hindistan ve Pakistan'la da sınırlı değil. İran’ın Belucistan bölgesindeki bağımsızlıkçı hareketler, Afganistan’daki Taliban yönetiminin istikrarsızlığı ve Ortadoğu’daki mevcut kaos ortamı, Güney Asya'da başlayacak bir yangının çok daha geniş bir coğrafyaya sıçrama ihtimalini artırıyor. Bugün itibarıyla gerilim, diplomatik, ekonomik ve sınırlı askeri adımlarla sürüyor. Ancak nükleer güçler arasındaki her yeni tırmanma, öngörülemez riskler barındırıyor. Bu nedenle itidal çağrıları ve etkin kriz yönetimi girişimleri, hiç olmadığı kadar büyük önem taşıyor. Sonuç olarak, Hindistan-Pakistan gerilimi, yalnızca Keşmir ihtilafı veya Güney Asya dengeleri üzerinden okunabilecek bir kriz değil. Nükleer risk, su ve enerji güvenliği, küresel ticaret koridorları ve Çin-ABD rekabeti üzerinden tüm dünya sistemini etkileyebilecek bir tehdide dönüşmüş durumda. Şimdilik ne alakası var denilse de Hindistan ile Pakistan arasındaki kriz, Kürtler açısından doğrudan bir taraf seçimi meselesidir. Çünkü Kürtlerin Ortadoğu’daki geleceği, doğrudan ABD ve İsrail’in bölgesel politikalarına bağlı bir evrim geçirmektedir. Özellikle Suriye, Irak ve İran üçgeninde Kürtler, ABD ile fiili, İsrail ile ise stratejik bir ittifak ilişkisine sahiptir. Yakın bir zamanda Suriye'de Kürtler doğrudan ABD'nin askeri ve siyasi desteğiyle özgürleştiler. İsrai’in operasyonlarıyla Suriye’de İran’ın etkisi azaltıldı ve sonuçta Kürtler artık federe bölge kurmaktan bahseder hale geldiler ve buradaki kaderimiz de İsrail’in bölgedeki güç dengesini elinde tutmasıyla mümkün. Irak'ta 1991 Körfez Savaşı sonrası kurulan güvenli bölge ve ardından Kürdistan için oluşturulan federal statü süreci doğrudan ABD etkisiyle gerçekleşti. Irak’ın bir karşıtı olarak İsrail, bu statünün korunmasında oldukça stratejik bir role sahip. Bugün İran’da da Kürtlerin özgürleşmesi, doğrudan ABD’nin ve İsrail’in İran’a yönelik tutumuyla kesinlikle yakından ilgilidir. Türkiye’de de durum farklı değildir. Bu stratejik ittifak ilişkileri göz önüne alındığında, Kürtler açısından Pakistan ve Çin ekseninin desteklenmesi siyasi bir intihar anlamına gelir. Çünkü Pakistan ve Çin, İran rejimiyle dostane ilişkilere sahiptir ve Türkiye bu üçü ile ayrıca ittifaka sahiptir. Nitekim bu krizde Çin, Türkiye ve İran, doğrudan Pakistan’dan taraf olmuşlardır. Özellikle Türkiye’nin Pakistan’a verdiği destek, yalnızca dini ve siyasi yakınlıkla açıklanamaz. Asıl mesele, 20. yüzyılın başında İngilizler tarafından kurulan bölgesel statükoyu koruma amacıdır. İngilizler, Sovyetlerin sıcak denizlere inmesini engellemek üzere Yunanistan, Türkiye, İran, Afganistan, Hindistan ve daha sonra da Pakistan’ı bir set olarak inşa etmişti. Bugün de bu strateji hala değişmiş değildir. Türkiye, İran ve Pakistan gibi devletler, İngilizlerin çizdiği sınırları, özellikle Kürtsüz sınırları koruma refleksiyle hareket etmektedir. 1955 yılında kurulan ve Sento olarak bilinen Bağdat Paktı'nın temel amacı da budur: Kürtlerin statü talebini bastırmak ve bölgeyi Batıya entegre bir tampon kuşak halinde tutmak. Bugün Pakistan, İran rejimiyle askeri teknoloji işbirliği yapıyor, Taliban yönetimiyle ilişkilerini güçlendiriyor ve Türkiye’nin Kürt karşıtı politikalarını destekliyor. Türkiye ise hem Pakistan üzerinden Asya’ya üzerinde bir etki üretiyor hem de Birleşmiş Milletler ve İslam Konferansı Örgütü gibi platformlarda Kürtlerin uluslararası tanınırlığını bu güç birliği ile engelliyor. Sonuç olarak, Kürtler açısından Hindistan, Kürdistan özgürlük mücadelesinin dolaylı müttefiki konumundadır. ABD’nin Hindistan’a verdiği destek ve Hindistan’ın Çin-Pakistan-İran-Türkiye bloğuna ve elbette İngilizlerin bölgesel statükosuna karşı duruşu, Kürtler için stratejik bir fırsat alanı yaratmaktadır. Bu nedenle Hindistan'ın güçlenmesi, Pakistan’ın zayıflaması ve ABD ile Hindistan ekseninin bölgesel ağırlık kazanması, Kürt ulusal çıkarlarıyla uyumludur. Kürtlerin bölgesel siyasette doğru tarafı belirlerken bu tarihsel ve jeopolitik gerçekleri göz önünde bulundurması kritik önemdedir.

ibrahim halil baran

38,705 Aufrufe • vor 1 Jahr

BEDELLİ-PIRLANTAYA VERGİ Türkülere konu olmuş bir gerçekliğimizdir zenginimiz bedel verir, askerimiz fakirdendir. Şehit evleri sıvasız evlerdir, şehit evleri yokluk evleridir ve maalesef zenginimizin bedeli artık kanunla bir güvence sağlanmış durumdadır. Ordumuzun bugünkü personel yapısına baktığımızda subaylar, astsubaylar, uzman erbaşlar, sözleşmeli erler ve yedek subayların ordumuzun operasyonel kapasitesinin neredeyse % 100'ünü karşıladığını gördüğümüzde tam anlamıyla profesyonel bir orduya taraftar olduğumuzu ifade etmeliyiz. Tam anlamıyla profesyonel bir orduya geçtiğimizde o zaman kimin bedel ödeyerek askerlikten yırttığı, kimin bedel ödeyemeyerek evine şehit bayrağı astığı tartışmalarından da kurtulmuş oluruz. Ama bedelli askerlik mademki yasamızda var o zaman kendi içinde de birtakım tutarlılıklar olmalı. Mesela bu bedelli askerlik içerisinde yurt dışında yaşayanlar bedel ödediğinde kışladan muaf kalıyorlar ama yurt içinde yaşayan arkadaşlar bedelini ödemesine rağmen kışlaya gitmek zorunda kalıyor. Bu ikisinin arasındaki fark nedir? Biz bir aylık süre içerisinde ne temel savunma eğitimini ne temel saldırı eğitimini ne bir afet kurtarma eğitimini veremediğimiz hâlde bu kişileri kışlaya çekerek bir ay boyunca yeme, içme, tedarik, lojistik ve onlarla ilgilenen personel açısından niçin maliye için ek bir yükümlülük doğurmaktayız? Diğer tarafından 2016 ve 2017 yıllarında bin euroya kadar düşen yurt dışı vatandaşlarımız için bedel ödemenin, bugün 8-10 bin euro aralığına çıktığını görmekteyiz ve şunu biliyoruz: Bu gençlerin birçoğunun çifte vatandaşlığı var. Bu memleketle tek bağları vatan sevgisi, devlet sevgisi, millet sevgisi ve 8-10 bin euroluk ödemeler bu vatandaşlarımızın bir kısmının vatandaşlıktan çıkma riskini dahi doğuracaktır. Şöyle savunma yapılıyordu: "savunma sanayisine bütçe lazım." Olur ya, kanunu okuyanlar ne okuduğunu anlamaz diye değişiklik önergesi getirmişler. "Aman ha! Yanlış anlamayın, bu paranın yüzde 80'i genel bütçeye gelir kaydedilecek." deniliyor yani bedelli askerlik için elde edilecek tahsilatın yüzde 20'si savunma sanayisine, yüzde 80'i ise garanti ödemeli yollara, köprülere, şehir hastanelerine aktarılacak. Peki, bedelli askerlikten para toplarken nereden feragat ediyoruz? İşsizlik ödeneğinde işsizin hakkından, kara gün parasından feragat ediyoruz. Az sonra, bir önerge ile, 18'inci maddeyle birlikte değerli taşlardan alınması gereken vergi düzenlemesini geri çekiyor iktidar. Allah aşkına, soruyoruz: Pırlanta ve elmastan alınacak verginin size vereceği zararı nedir? Bunun niçin getirdiniz, niçin geri çekiyorsunuz? maliyenin asgari ücretliden, dar gelirliden, emekliden bırakın en küçük esnaftan bile beş kuruş gelir elde etmenin peşinde koştuğu bir dönemde niçin pırlanta gibi, elmas gibi veya benzeri değerli taşlarla ilgili bir vergi düzenlemesini şu anda geri çekiyorsunuz? Deyim yerindeyse, meteliğe kurşun atıyoruz. Bedelli askerlik yapacak çocukların cebindeki paraya göz dikmişiz, işçinin cebindeki paraya göz dikmişiz. İşsizlik Fonu'ndan işverene para aktarıyoruz ama pırlantayla ilgili yapılacak bir vergi teklifini bugün geri çekiyorsunuz. Sevgili AK PARTİLİ arkadaşlar, vicdanlı, dürüst, namuslu insanlar olduğunuzdan yana bir endişemiz yok. Size soruyorum, Allah aşkına, sigaranın ve alkolün reklamının yasak olduğu bir dönemde, molla, seyithan Mehmet Sait Yaz Hocama soruyorum: Biz niçin bahis reklamını tamamen yasaklamıyoruz? Dilimizde tüy bitti, iki haftadır burada yalvarıyoruz, "Şu bahis reklamlarını yasaklayın." diyoruz. İnsanlar intihar ediyorlar, evler yıkılıyor. Polislerimiz intihar ediyor, memurlarımız intihar ediyor, gençlerimiz intihar ediyor. Maliyeye buradan gelecek paradan Allah bereketini kaçırır. Gelin bahis düzenlemesinde de tıpkı pırlantayla ilgili düzenlemeyi tekririmüzakereyle geri çekeceğiniz gibi reklamı tamamen yasaklayalım, bahsin kendisini yasaklayalım diyorum, saygıyla selamlıyorum.

BEDELLİ-PIRLANTAYA VERGİ Türkülere konu olmuş bir gerçekliğimizdir zenginimiz bedel verir, askerimiz fakirdendir. Şehit evleri sıvasız evlerdir, şehit evleri yokluk evleridir ve maalesef zenginimizin bedeli artık kanunla bir güvence sağlanmış durumdadır. Ordumuzun bugünkü personel yapısına baktığımızda subaylar, astsubaylar, uzman erbaşlar, sözleşmeli erler ve yedek subayların ordumuzun operasyonel kapasitesinin neredeyse % 100'ünü karşıladığını gördüğümüzde tam anlamıyla profesyonel bir orduya taraftar olduğumuzu ifade etmeliyiz. Tam anlamıyla profesyonel bir orduya geçtiğimizde o zaman kimin bedel ödeyerek askerlikten yırttığı, kimin bedel ödeyemeyerek evine şehit bayrağı astığı tartışmalarından da kurtulmuş oluruz. Ama bedelli askerlik mademki yasamızda var o zaman kendi içinde de birtakım tutarlılıklar olmalı. Mesela bu bedelli askerlik içerisinde yurt dışında yaşayanlar bedel ödediğinde kışladan muaf kalıyorlar ama yurt içinde yaşayan arkadaşlar bedelini ödemesine rağmen kışlaya gitmek zorunda kalıyor. Bu ikisinin arasındaki fark nedir? Biz bir aylık süre içerisinde ne temel savunma eğitimini ne temel saldırı eğitimini ne bir afet kurtarma eğitimini veremediğimiz hâlde bu kişileri kışlaya çekerek bir ay boyunca yeme, içme, tedarik, lojistik ve onlarla ilgilenen personel açısından niçin maliye için ek bir yükümlülük doğurmaktayız? Diğer tarafından 2016 ve 2017 yıllarında bin euroya kadar düşen yurt dışı vatandaşlarımız için bedel ödemenin, bugün 8-10 bin euro aralığına çıktığını görmekteyiz ve şunu biliyoruz: Bu gençlerin birçoğunun çifte vatandaşlığı var. Bu memleketle tek bağları vatan sevgisi, devlet sevgisi, millet sevgisi ve 8-10 bin euroluk ödemeler bu vatandaşlarımızın bir kısmının vatandaşlıktan çıkma riskini dahi doğuracaktır. Şöyle savunma yapılıyordu: "savunma sanayisine bütçe lazım." Olur ya, kanunu okuyanlar ne okuduğunu anlamaz diye değişiklik önergesi getirmişler. "Aman ha! Yanlış anlamayın, bu paranın yüzde 80'i genel bütçeye gelir kaydedilecek." deniliyor yani bedelli askerlik için elde edilecek tahsilatın yüzde 20'si savunma sanayisine, yüzde 80'i ise garanti ödemeli yollara, köprülere, şehir hastanelerine aktarılacak. Peki, bedelli askerlikten para toplarken nereden feragat ediyoruz? İşsizlik ödeneğinde işsizin hakkından, kara gün parasından feragat ediyoruz. Az sonra, bir önerge ile, 18'inci maddeyle birlikte değerli taşlardan alınması gereken vergi düzenlemesini geri çekiyor iktidar. Allah aşkına, soruyoruz: Pırlanta ve elmastan alınacak verginin size vereceği zararı nedir? Bunun niçin getirdiniz, niçin geri çekiyorsunuz? maliyenin asgari ücretliden, dar gelirliden, emekliden bırakın en küçük esnaftan bile beş kuruş gelir elde etmenin peşinde koştuğu bir dönemde niçin pırlanta gibi, elmas gibi veya benzeri değerli taşlarla ilgili bir vergi düzenlemesini şu anda geri çekiyorsunuz? Deyim yerindeyse, meteliğe kurşun atıyoruz. Bedelli askerlik yapacak çocukların cebindeki paraya göz dikmişiz, işçinin cebindeki paraya göz dikmişiz. İşsizlik Fonu'ndan işverene para aktarıyoruz ama pırlantayla ilgili yapılacak bir vergi teklifini bugün geri çekiyorsunuz. Sevgili AK PARTİLİ arkadaşlar, vicdanlı, dürüst, namuslu insanlar olduğunuzdan yana bir endişemiz yok. Size soruyorum, Allah aşkına, sigaranın ve alkolün reklamının yasak olduğu bir dönemde, molla, seyithan Mehmet Sait Yaz Hocama soruyorum: Biz niçin bahis reklamını tamamen yasaklamıyoruz? Dilimizde tüy bitti, iki haftadır burada yalvarıyoruz, "Şu bahis reklamlarını yasaklayın." diyoruz. İnsanlar intihar ediyorlar, evler yıkılıyor. Polislerimiz intihar ediyor, memurlarımız intihar ediyor, gençlerimiz intihar ediyor. Maliyeye buradan gelecek paradan Allah bereketini kaçırır. Gelin bahis düzenlemesinde de tıpkı pırlantayla ilgili düzenlemeyi tekririmüzakereyle geri çekeceğiniz gibi reklamı tamamen yasaklayalım, bahsin kendisini yasaklayalım diyorum, saygıyla selamlıyorum.

Mehmet Emin Ekmen

18,885 Aufrufe • vor 4 Monaten

Temmuz ayında meseleyi böyle ele almıştım. Dün İttifak Olan, Bugün Tuzaktır İbrahim Halil Baran 13 Temmuz 2025 Deniyor ki, 2014 yılında Selahattin Demirtaş, “Ver başkanlığı, al özerkliği diyenler kusura bakmasın; biz demokrasi için mücadele ediyoruz” dediğinde ona kızıyor ve neden Tayyip Erdoğan ile AKP arasında bir Kürt ittifakı kurulmadığına öfkeleniyordunuz. Şimdi ise Öcalan, tam da o günlerde savunduğunuz biçimde Erdoğan’la bir ittifak kurmaya çalışıyor ve bu kez yine karşı çıkıyorsunuz. Elbette haklı bir serzeniş gibi görünebilir ama durum aslında böyle değil. Peki ama neden? Çünkü o günün koşulları farklıydı. Erdoğan, o dönem Ergenekon, Ötükenciler ve Fethullahçılara karşı ciddi şekilde zayıflamıştı. Onu ayakta tutabilecek yegâne güç, Kürtlerle kurulacak bir ittifaktı. Karşılığında ise Kürt özerkliğini tanımaya ve Kürtlerle ortak hükümet kurmaya hazırdı. Devlet içindeki klikler arası güç dengesi, Erdoğan ile Kürtler arasında bir ittifakı zaruri hale getirmişti. Ancak o dönemde Kürt siyasetini yönlendiren aktörler bu tarihi fırsatı yeterince kavrayamadı. Bu fırsatı değerlendirmek yerine heba ettiler. Halbuki çözüm sürecinde zaten güçlü bir konumda olan Kürtlerin eli, bu ittifakla daha da güçlenecek, hükümet ortağı haline geleceklerdi. Ama bunu yapmadılar ve ardından çözüm süreci de akamete uğradı. Durumu doğru okuyan Ötüken çizgisi ise Devlet Bahçeli’yi Erdoğan’la buluşturdu. Ergenekoncular da, Fethullahçıların ve Kürtlerin tasfiyesi karşılığında bu yeni güç dengesiyle anlaştı. Selahattin Demirtaş bu yanlışın günah keçisi ilan edildi ve hâlâ Edirne Cezaevinde bu tarihsel hatasının bedelini ödüyor. Öte yandan siyasi manevra kabiliyeti yüksek ve Türkiye içindeki dengeleri okumakta son derece başarılı olan Öcalan, bu gelişmeleri erkenden fark ederek Erdoğan’a destek verdi. Sonuçta Erdoğan, Fethullahçıları tamamen tasfiye etti. Eski Ergenekoncuların bir kısmını, örneğin Doğu Perinçek, Hulki Cevizoğlu, Levent Ergün, Hasan Atilla Uğur, Nedim Şener ve Mehmet Ali Çelebi gibi küçüklü büyüklü isimleri yanına aldı. Daha önce meydanlarda kendisine “ip atan” ve 17-25 olayları çerçevesinde Erdoğan'ı hırsız olarak suçlayan Bahçeli ile de bir araya gelerek, halen de iktidarda bulunan Cumhur İttifakı’nı ilan etti. Sonrası sizin de mâlumunuz; Kürtlerin şehirleri yerle bir edildi, ben de dahil olmak üzere Kürt siyasiler tutuklandı, işkence edildi ve Kürtlerin seçtiği tüm belediyeler ellerinden alındı. Bugün ise tablo çok farklı. Ne Kürtler eski güçlerinde, ne de Erdoğan, Kürtlere özerklik teklif edecek kadar zayıf. Her ne kadar Türkiye, ekonomik olarak zor bir zamandan geçse de bu süreçte Erdoğan, siyasi olarak çok güçlü; Ergenekon ve Ötüken çevresiyle ittifak halinde, muhaliflerini sindirmiş durumda ve ülkenin kurucu partisi CHP’yi bile zayıflatmayı başardığı görülüyor. Yargıyı bir silaha dönüştürmüş olan Erdoğan, CHP'nin kendisinin karşısına dikebileceği en güçlü cumhurbaşkanı adayını bile hapse tıktı ve bununla yetinmeyerek CHP'nin belediyelerine bile el koyuyor. Öcalan ise bu yeni süreçte, İsrail’in bölgesel yükselişini bir fırsat olarak görüyor ve oyunu kendisinin de dahil olabileceği bir noktaya çekmeye çalışıyor. Oysa 2014’te Diyarbakır’da Mahsun Korkmaz’ın heykelini dikebilen PKK, bugün Türk milliyetçiliği açısından sembolik bir öneme sahip olan Cesene Mağaraları önünde silahlarını yakıyor ve fiilen yenilgiyi kabul ediyor. Kürtlere ise bugün, anadilde eğitim dahil olmak üzere hiçbir hak vaat edilmiyor. Ortada kalan tek tasarım, Kürtlerin Türklük içinde eritilmesi projesidir ve buna itiraz eden kimse yok. +

Temmuz ayında meseleyi böyle ele almıştım. Dün İttifak Olan, Bugün Tuzaktır İbrahim Halil Baran 13 Temmuz 2025 Deniyor ki, 2014 yılında Selahattin Demirtaş, “Ver başkanlığı, al özerkliği diyenler kusura bakmasın; biz demokrasi için mücadele ediyoruz” dediğinde ona kızıyor ve neden Tayyip Erdoğan ile AKP arasında bir Kürt ittifakı kurulmadığına öfkeleniyordunuz. Şimdi ise Öcalan, tam da o günlerde savunduğunuz biçimde Erdoğan’la bir ittifak kurmaya çalışıyor ve bu kez yine karşı çıkıyorsunuz. Elbette haklı bir serzeniş gibi görünebilir ama durum aslında böyle değil. Peki ama neden? Çünkü o günün koşulları farklıydı. Erdoğan, o dönem Ergenekon, Ötükenciler ve Fethullahçılara karşı ciddi şekilde zayıflamıştı. Onu ayakta tutabilecek yegâne güç, Kürtlerle kurulacak bir ittifaktı. Karşılığında ise Kürt özerkliğini tanımaya ve Kürtlerle ortak hükümet kurmaya hazırdı. Devlet içindeki klikler arası güç dengesi, Erdoğan ile Kürtler arasında bir ittifakı zaruri hale getirmişti. Ancak o dönemde Kürt siyasetini yönlendiren aktörler bu tarihi fırsatı yeterince kavrayamadı. Bu fırsatı değerlendirmek yerine heba ettiler. Halbuki çözüm sürecinde zaten güçlü bir konumda olan Kürtlerin eli, bu ittifakla daha da güçlenecek, hükümet ortağı haline geleceklerdi. Ama bunu yapmadılar ve ardından çözüm süreci de akamete uğradı. Durumu doğru okuyan Ötüken çizgisi ise Devlet Bahçeli’yi Erdoğan’la buluşturdu. Ergenekoncular da, Fethullahçıların ve Kürtlerin tasfiyesi karşılığında bu yeni güç dengesiyle anlaştı. Selahattin Demirtaş bu yanlışın günah keçisi ilan edildi ve hâlâ Edirne Cezaevinde bu tarihsel hatasının bedelini ödüyor. Öte yandan siyasi manevra kabiliyeti yüksek ve Türkiye içindeki dengeleri okumakta son derece başarılı olan Öcalan, bu gelişmeleri erkenden fark ederek Erdoğan’a destek verdi. Sonuçta Erdoğan, Fethullahçıları tamamen tasfiye etti. Eski Ergenekoncuların bir kısmını, örneğin Doğu Perinçek, Hulki Cevizoğlu, Levent Ergün, Hasan Atilla Uğur, Nedim Şener ve Mehmet Ali Çelebi gibi küçüklü büyüklü isimleri yanına aldı. Daha önce meydanlarda kendisine “ip atan” ve 17-25 olayları çerçevesinde Erdoğan'ı hırsız olarak suçlayan Bahçeli ile de bir araya gelerek, halen de iktidarda bulunan Cumhur İttifakı’nı ilan etti. Sonrası sizin de mâlumunuz; Kürtlerin şehirleri yerle bir edildi, ben de dahil olmak üzere Kürt siyasiler tutuklandı, işkence edildi ve Kürtlerin seçtiği tüm belediyeler ellerinden alındı. Bugün ise tablo çok farklı. Ne Kürtler eski güçlerinde, ne de Erdoğan, Kürtlere özerklik teklif edecek kadar zayıf. Her ne kadar Türkiye, ekonomik olarak zor bir zamandan geçse de bu süreçte Erdoğan, siyasi olarak çok güçlü; Ergenekon ve Ötüken çevresiyle ittifak halinde, muhaliflerini sindirmiş durumda ve ülkenin kurucu partisi CHP’yi bile zayıflatmayı başardığı görülüyor. Yargıyı bir silaha dönüştürmüş olan Erdoğan, CHP'nin kendisinin karşısına dikebileceği en güçlü cumhurbaşkanı adayını bile hapse tıktı ve bununla yetinmeyerek CHP'nin belediyelerine bile el koyuyor. Öcalan ise bu yeni süreçte, İsrail’in bölgesel yükselişini bir fırsat olarak görüyor ve oyunu kendisinin de dahil olabileceği bir noktaya çekmeye çalışıyor. Oysa 2014’te Diyarbakır’da Mahsun Korkmaz’ın heykelini dikebilen PKK, bugün Türk milliyetçiliği açısından sembolik bir öneme sahip olan Cesene Mağaraları önünde silahlarını yakıyor ve fiilen yenilgiyi kabul ediyor. Kürtlere ise bugün, anadilde eğitim dahil olmak üzere hiçbir hak vaat edilmiyor. Ortada kalan tek tasarım, Kürtlerin Türklük içinde eritilmesi projesidir ve buna itiraz eden kimse yok. +

İbrahim Halil Baran / yeni hesap

12,092 Aufrufe • vor 10 Monaten

"Köprüden de düşmeyeceğim Bu yoldan da geçmeyeceğim" Rahmetli Özdemir Bayraktar'a ait olan bu cümle, kendisi ve ailesi ile birlikte Türkiye'nin de mücadelesinin özeti aslında. Fakat Türkiye mücadelesi vermek, öyle bir istisna zorluk içerir ki, sadece Türkiye'ye özgüdür, Çünkü, Türkiye mücadelesi veren tüm kuşaklar, enerjisinin büyük kısmını, Türkiye içinde kendileri ile düşmanca savaşanlara rağmen, Türkiye mücadelesi vermeyi gerektirir "Bu Dünyadan Bir Akıncı Geçti" belgeseli, aynı zamanda bu acı hakikatin de hikayesi 📌 Belgesel boyunca aldığım onlarca nottan biridir mesela, Özdemir Bey, bir çok sekansta farklı askerlere, kişilere bir çok şey söyler Bin türlü engelin sonunda bir gün dayanamaz ve tüm askerlerin ortasında haykırır; "Sadece kendi cebimizden yaptık her şeyi, 1 lira almadık bir yerden. Bize bin türlü engel çıkartanlar, İsrail'le 1 ayda bir daha Heron anlaşması imzaladılar Burası, nerenin, hangi ülkenin Genelkurmay Başkanlığı" Haluk Bayraktar'ın şu cümlesi de ne kadar acıdır mesela değil mi "Tam 3 yıl geciktirdiler, bu İHA'lar 3 yıl önce girebilirdi envantere..." Evet, Türkiyemiz, tam o günlerden gelmiştir bugünlere.. Teröre karşı en ağır kayıplarımızı yaşadığımız, cümle olarak yazması bile güç ama, yüzlerce şehidimizi o dağlarda toprağa verdiğimiz günlerde oluyor tüm bunlar bakınız ! KALE Grubu Yönetim Kurulu Başkanı Osman Okyay'ın cümlesi de apayrı bir öneme sahiptir. "Özdemir Bey'in verdiği bu mücadele bir yerde dursa idi, Türkiye'nin İHA mücadelesi olmazdı, batardı." ** Yukarda okuduğunuz metni yazarken mahcubum açıkçası Geçtiğimiz hafta içinde bir akşam üzeri telefonum çaldı, tanımadığım bir numara, 20'li yaşların henüz başında olduğunu tahmin ettiğim genç bir ses BAYKAR'dan aradığını söylediği anda, cümlenin sonunu tahmin ettiğim ve daha önceden haberini aldığım ve katılamayacağım için, içimden öyle bir mahcup oldum ki, sadece o nezaketli sesin cümlesinin bitmesini bekleyebildim. Cumartesi günü, bugün, Özdemir Bayraktar Belgesel gösterimi için davet ediyordu kardeşim, T3'ün binlerce öncü gencinden biri olduğunu, Özdemir Bey'in kurduğu o büyük ocağın gençlerinden olduğunu tahmin ettiğim genç kardeşime, özrümü ve davet için teşekkürümü ifade edip selamlaşmış idik.. Ve bugün Yurt dışındayım maalesef Bu özel günde bu özel gösterimde orada olamadım Odamda, belgeselin bir çok bölümünü kez be kez durdurarak, belgeseli izliyorum Dışarda yağmur var, Selçuk Bayraktar Bey'in cümlesi karışıyor yağmur sesine "2005, amcam, uçağı, güneşin içine doğru attı, ışık gözümü aldı o anda" İşte o güneşe, o ışığa, kanatları ile havalanan o uçak için, sonsuz müteşekkiriz... ** (Meslekî bir not : Hamdolsun bugüne dek savunma sanayii merkezli yüzlerce portre video ile birlikte, 25'in üzerinde belgesel yapmak nasip oldu, yapımcı, yönetmen, editör, emektar olarak. Tüm o belgesellerin arasında her zaman apayrı yerde duran portre belgesellerim, Vecihi Hürkuş ve Nuri Killigil belgesellerimdi. Allah var, bir çok not ile beraber orta vadede planım mutlaka bir Özdemir Bayraktar belgeseli yapmak idi. Yıllardan bu yana, Yerli Savunma Sanayimiz için de Yeni Medya için de Türkistan kitabım için de nereye, ne zaman davet edilsem, konu ne olursa olsun her yerde mutlaka Özdemir Bayraktar ve İbrahim Bodur'un, sözlerinden, hayatlarından örnekler verir, mutlaka ama mutlaka bu öncü akıncıları her yerde kendimce kitleselleştirmeye gayret eder idim. "Bu Dünyadan Bir Akıncı Geçti" belgeseli için çok kıymetli A. Cüneyt POLAT 🇹🇷'i gönülden tebrik ediyorum, binbir emeklerine sağlık, her yönüyle güçlü, her yönüyle Akıncı bir yapıma imza atmış 🙌 Son sözüm de şu olsun 📌 Haluk Bey ve Selçuk Bey'lerle, Türkiyemiz ve dünyamız, henüz SİHA gerçeğini tam olarak keşfetmemiş iken, 2018, 2029'da, kıymetli dostum meteyarar ile her açıdan ilk olan yayınlar yapmış idik. Özdemir Bey'in, o yayınlarımız öncesinde ve sonrasında gösterdiği o büyük sevgi ve muhabbet, dün gibi hatrımdadır. Allah var, Mete Yarar'a başka bir muhabbetle sarılır ve oğullarına dönüp şöyle takılırdı.. "Bak, bizim yapıp ettiklerimiz önemli değil, bu yapılanların, milletimiz için ne anlama geldiğini anlatıyorsunuz ya her yerde, tüm mesele budur" Varolsun, rahmetli Attila Oral'ın ömrünü vererek hazırladığı, yayınlatmaya çalıştığı 900 sayfalık Nuri Killigil kitabını da Özdemir Bayraktar yayınlatmış, büyük destek vermiş ve herkese hediye etmişti. İşte o büyük eserden bana da özel olarak bir çok kitap göndermişti, hepsini izleyicilerimize hediye etmiştim yıllar evvel Bu özel günün vesilesi ile ben de kamuoyuna sizler huzurunda söz vermiş olayım Nasipse İstanbul'a döndüğümde, kitaplığımda, kendim için ayırdığım o son kitabı, buradan 1 arkadaşımıza hediye edeyim 🍀 Sonsuz minnet, hürmet ve rahmetle Özdemir Bey

"Köprüden de düşmeyeceğim Bu yoldan da geçmeyeceğim" Rahmetli Özdemir Bayraktar'a ait olan bu cümle, kendisi ve ailesi ile birlikte Türkiye'nin de mücadelesinin özeti aslında. Fakat Türkiye mücadelesi vermek, öyle bir istisna zorluk içerir ki, sadece Türkiye'ye özgüdür, Çünkü, Türkiye mücadelesi veren tüm kuşaklar, enerjisinin büyük kısmını, Türkiye içinde kendileri ile düşmanca savaşanlara rağmen, Türkiye mücadelesi vermeyi gerektirir "Bu Dünyadan Bir Akıncı Geçti" belgeseli, aynı zamanda bu acı hakikatin de hikayesi 📌 Belgesel boyunca aldığım onlarca nottan biridir mesela, Özdemir Bey, bir çok sekansta farklı askerlere, kişilere bir çok şey söyler Bin türlü engelin sonunda bir gün dayanamaz ve tüm askerlerin ortasında haykırır; "Sadece kendi cebimizden yaptık her şeyi, 1 lira almadık bir yerden. Bize bin türlü engel çıkartanlar, İsrail'le 1 ayda bir daha Heron anlaşması imzaladılar Burası, nerenin, hangi ülkenin Genelkurmay Başkanlığı" Haluk Bayraktar'ın şu cümlesi de ne kadar acıdır mesela değil mi "Tam 3 yıl geciktirdiler, bu İHA'lar 3 yıl önce girebilirdi envantere..." Evet, Türkiyemiz, tam o günlerden gelmiştir bugünlere.. Teröre karşı en ağır kayıplarımızı yaşadığımız, cümle olarak yazması bile güç ama, yüzlerce şehidimizi o dağlarda toprağa verdiğimiz günlerde oluyor tüm bunlar bakınız ! KALE Grubu Yönetim Kurulu Başkanı Osman Okyay'ın cümlesi de apayrı bir öneme sahiptir. "Özdemir Bey'in verdiği bu mücadele bir yerde dursa idi, Türkiye'nin İHA mücadelesi olmazdı, batardı." Yukarda okuduğunuz metni yazarken mahcubum açıkçası Geçtiğimiz hafta içinde bir akşam üzeri telefonum çaldı, tanımadığım bir numara, 20'li yaşların henüz başında olduğunu tahmin ettiğim genç bir ses BAYKAR'dan aradığını söylediği anda, cümlenin sonunu tahmin ettiğim ve daha önceden haberini aldığım ve katılamayacağım için, içimden öyle bir mahcup oldum ki, sadece o nezaketli sesin cümlesinin bitmesini bekleyebildim. Cumartesi günü, bugün, Özdemir Bayraktar Belgesel gösterimi için davet ediyordu kardeşim, T3'ün binlerce öncü gencinden biri olduğunu, Özdemir Bey'in kurduğu o büyük ocağın gençlerinden olduğunu tahmin ettiğim genç kardeşime, özrümü ve davet için teşekkürümü ifade edip selamlaşmış idik.. Ve bugün Yurt dışındayım maalesef Bu özel günde bu özel gösterimde orada olamadım Odamda, belgeselin bir çok bölümünü kez be kez durdurarak, belgeseli izliyorum Dışarda yağmur var, Selçuk Bayraktar Bey'in cümlesi karışıyor yağmur sesine "2005, amcam, uçağı, güneşin içine doğru attı, ışık gözümü aldı o anda" İşte o güneşe, o ışığa, kanatları ile havalanan o uçak için, sonsuz müteşekkiriz... (Meslekî bir not : Hamdolsun bugüne dek savunma sanayii merkezli yüzlerce portre video ile birlikte, 25'in üzerinde belgesel yapmak nasip oldu, yapımcı, yönetmen, editör, emektar olarak. Tüm o belgesellerin arasında her zaman apayrı yerde duran portre belgesellerim, Vecihi Hürkuş ve Nuri Killigil belgesellerimdi. Allah var, bir çok not ile beraber orta vadede planım mutlaka bir Özdemir Bayraktar belgeseli yapmak idi. Yıllardan bu yana, Yerli Savunma Sanayimiz için de Yeni Medya için de Türkistan kitabım için de nereye, ne zaman davet edilsem, konu ne olursa olsun her yerde mutlaka Özdemir Bayraktar ve İbrahim Bodur'un, sözlerinden, hayatlarından örnekler verir, mutlaka ama mutlaka bu öncü akıncıları her yerde kendimce kitleselleştirmeye gayret eder idim. "Bu Dünyadan Bir Akıncı Geçti" belgeseli için çok kıymetli A. Cüneyt POLAT 🇹🇷'i gönülden tebrik ediyorum, binbir emeklerine sağlık, her yönüyle güçlü, her yönüyle Akıncı bir yapıma imza atmış 🙌 Son sözüm de şu olsun 📌 Haluk Bey ve Selçuk Bey'lerle, Türkiyemiz ve dünyamız, henüz SİHA gerçeğini tam olarak keşfetmemiş iken, 2018, 2029'da, kıymetli dostum meteyarar ile her açıdan ilk olan yayınlar yapmış idik. Özdemir Bey'in, o yayınlarımız öncesinde ve sonrasında gösterdiği o büyük sevgi ve muhabbet, dün gibi hatrımdadır. Allah var, Mete Yarar'a başka bir muhabbetle sarılır ve oğullarına dönüp şöyle takılırdı.. "Bak, bizim yapıp ettiklerimiz önemli değil, bu yapılanların, milletimiz için ne anlama geldiğini anlatıyorsunuz ya her yerde, tüm mesele budur" Varolsun, rahmetli Attila Oral'ın ömrünü vererek hazırladığı, yayınlatmaya çalıştığı 900 sayfalık Nuri Killigil kitabını da Özdemir Bayraktar yayınlatmış, büyük destek vermiş ve herkese hediye etmişti. İşte o büyük eserden bana da özel olarak bir çok kitap göndermişti, hepsini izleyicilerimize hediye etmiştim yıllar evvel Bu özel günün vesilesi ile ben de kamuoyuna sizler huzurunda söz vermiş olayım Nasipse İstanbul'a döndüğümde, kitaplığımda, kendim için ayırdığım o son kitabı, buradan 1 arkadaşımıza hediye edeyim 🍀 Sonsuz minnet, hürmet ve rahmetle Özdemir Bey

İsmail Halis

20,282 Aufrufe • vor 6 Monaten

Bildiğiniz üzere annesi tarafından şiddete uğradığı için mahkeme kararıyla geçici velayetini alıp 2.5 yıldır burda beraber yaşadığım ancak Litvanya’daki boşanma anlaşmamıza dayanarak Litvanya tarafından iadesi istenen ve çocuğun durumunu görmezden gelip Avrupa’nın bendesi gibi davranan yetkililerin geçen sene mart ayında, aşağıdaki videoda da görüldüğü üzere, orada yaşayacaklarını bildiği için dehşet içinde ve can havliyle gitmek istememesine ve bunu ısrarla ifade etmesine rağmen gayri insani şekilde icra ile zorla benden ve vatanımızdan koparılan oğlumun bu sefer de annenin kocası tarafından şiddete uğradığını, çocuğumun oradaki mahkeme psikologuna verdiği ifadeden (fotoğrafta) öğrenmiş bulunmaktayım. Ancak ne hikmettir ki alışıp rehabilite olduğu Türkiye’den zorla koparıp şiddet uygulayan annesine iki ekip polis zoruyla koparıp gönderen yetkililer, tüm ısrarlarımıza ve şimdi orada fiziksel ve duygusal şiddete uğradığını belirtmesine rağmen kılını kıpırdatmamakta, adeta üç maymunu oynayarak küçücük Türk vatandaşını orada yapayalnız ve korumasız kalmasına göz yummaktadır. Beni takip edenler bilir. Oğlumu asla sosyal ya da geleneksel medyaya alet etmedim, etmezdim. Nitekim bu bir yıllık süreçte Litvanya mahkemesinin tüm yanlı tutumu ile bir türlü çocuğumun benle fiziksel temas kurmasına izin vermemesine rağmen meseleyi buraya taşımadım. Ancak 7.5 yaşındaki bir çocuğun artık hayati riski söz konusu. Çünkü oradaki mahkeme kendi vatandaşı olan anneyi kollama refleksi ile hareket ederek, annenin iddia dahi olsa çocuğuma dair hiçbir fiziksel, duygusal ya da başka bir kötü davranma iddiası bile olmamasına rağmen (bana dair yegane olumsuz iddiaları oğluma oyuncak almam, oynamam ve çikolata almam, Ciddiyim şaka değil bu) benle fiziksel temas hakkından bile mahrum bırakmaya devam etmesi küçücük çocuğu daha büyük şiddet olayları açısından riske sokmaktadır. Mahkeme eliyle, sözde kaçırma ihtimali nedeniyle, bir yıldır oğlumla sadece haftanın 3 günü 30’ar dakika online görüşmemize izin verilmekte. Ancak bu görüşmeler, oğlum annesinin kocasının kendisine şiddet uyguladığını anlattığından beri annesi tarafından engellenmekte ve yaklaşık 3 aydır online konuşmamıza dahi izin verilmemekte. Bu da 7.5 yaşındaki oğlumun tamamen onların insafına kalmasına yol açmakta. Bir yıldır süren bu hukuksuzluğa rağmen Türkiye’deki hiçbir yetkili ile Vilnius konsolosluğumuz taleplerimize rağmen kılını kıpırdatmamış, söz konusu sanki bir Türk çocuğu değil de Fransızmış gibi davranılmakta. İşte bu nedenlerden dolayı sesimi adalet ve dışişleri bakanlıkları ile ilgili yetkililere duyurup Türkiye’de doğmuş, Türkçe konuşan ve sizlerle bu toplumu derinden seven oğlumun oradaki gayri insani şiddet ortamından kurtarılması için yardımınızı rica ediyorum. Bu platformun bir araya gelince neleri değiştirdiğine, olmazı oldurduğuna çokça şahit oldum. Beno, yüreği insan ve hayvan sevgisi ile dolu, dışarda dilenen insan gördüğünde bile ağlayan ve onlara her şeyiyle yardım etmeye çalışan dünya merhametlisi bir çocuktu. Lütfen şimdi biz onun elinden tutup, içinde olduğu bu karanlık kuyudan çıkarmak için sesini duyuralım. Çok geç olmadan

Bildiğiniz üzere annesi tarafından şiddete uğradığı için mahkeme kararıyla geçici velayetini alıp 2.5 yıldır burda beraber yaşadığım ancak Litvanya’daki boşanma anlaşmamıza dayanarak Litvanya tarafından iadesi istenen ve çocuğun durumunu görmezden gelip Avrupa’nın bendesi gibi davranan yetkililerin geçen sene mart ayında, aşağıdaki videoda da görüldüğü üzere, orada yaşayacaklarını bildiği için dehşet içinde ve can havliyle gitmek istememesine ve bunu ısrarla ifade etmesine rağmen gayri insani şekilde icra ile zorla benden ve vatanımızdan koparılan oğlumun bu sefer de annenin kocası tarafından şiddete uğradığını, çocuğumun oradaki mahkeme psikologuna verdiği ifadeden (fotoğrafta) öğrenmiş bulunmaktayım. Ancak ne hikmettir ki alışıp rehabilite olduğu Türkiye’den zorla koparıp şiddet uygulayan annesine iki ekip polis zoruyla koparıp gönderen yetkililer, tüm ısrarlarımıza ve şimdi orada fiziksel ve duygusal şiddete uğradığını belirtmesine rağmen kılını kıpırdatmamakta, adeta üç maymunu oynayarak küçücük Türk vatandaşını orada yapayalnız ve korumasız kalmasına göz yummaktadır. Beni takip edenler bilir. Oğlumu asla sosyal ya da geleneksel medyaya alet etmedim, etmezdim. Nitekim bu bir yıllık süreçte Litvanya mahkemesinin tüm yanlı tutumu ile bir türlü çocuğumun benle fiziksel temas kurmasına izin vermemesine rağmen meseleyi buraya taşımadım. Ancak 7.5 yaşındaki bir çocuğun artık hayati riski söz konusu. Çünkü oradaki mahkeme kendi vatandaşı olan anneyi kollama refleksi ile hareket ederek, annenin iddia dahi olsa çocuğuma dair hiçbir fiziksel, duygusal ya da başka bir kötü davranma iddiası bile olmamasına rağmen (bana dair yegane olumsuz iddiaları oğluma oyuncak almam, oynamam ve çikolata almam, Ciddiyim şaka değil bu) benle fiziksel temas hakkından bile mahrum bırakmaya devam etmesi küçücük çocuğu daha büyük şiddet olayları açısından riske sokmaktadır. Mahkeme eliyle, sözde kaçırma ihtimali nedeniyle, bir yıldır oğlumla sadece haftanın 3 günü 30’ar dakika online görüşmemize izin verilmekte. Ancak bu görüşmeler, oğlum annesinin kocasının kendisine şiddet uyguladığını anlattığından beri annesi tarafından engellenmekte ve yaklaşık 3 aydır online konuşmamıza dahi izin verilmemekte. Bu da 7.5 yaşındaki oğlumun tamamen onların insafına kalmasına yol açmakta. Bir yıldır süren bu hukuksuzluğa rağmen Türkiye’deki hiçbir yetkili ile Vilnius konsolosluğumuz taleplerimize rağmen kılını kıpırdatmamış, söz konusu sanki bir Türk çocuğu değil de Fransızmış gibi davranılmakta. İşte bu nedenlerden dolayı sesimi adalet ve dışişleri bakanlıkları ile ilgili yetkililere duyurup Türkiye’de doğmuş, Türkçe konuşan ve sizlerle bu toplumu derinden seven oğlumun oradaki gayri insani şiddet ortamından kurtarılması için yardımınızı rica ediyorum. Bu platformun bir araya gelince neleri değiştirdiğine, olmazı oldurduğuna çokça şahit oldum. Beno, yüreği insan ve hayvan sevgisi ile dolu, dışarda dilenen insan gördüğünde bile ağlayan ve onlara her şeyiyle yardım etmeye çalışan dünya merhametlisi bir çocuktu. Lütfen şimdi biz onun elinden tutup, içinde olduğu bu karanlık kuyudan çıkarmak için sesini duyuralım. Çok geç olmadan

Prof. Dr. Veysi Ceri

1,248,632 Aufrufe • vor 5 Monaten

Biraz uzun yazacağım ama artık YETTİ. Ben artık Cumhurbaşkanı'nın halkı bu denli ayrıştırmasına, nefret ve öfke kusmasına, sürekli hakaretler etmesine ciddi anlamda tiksinir ve rahatsızlık duyar oldum. Sürekli bir ötekileştirme ve hedef gösterme. Yahu gençler mutsuz, umutsuz; sebebi de bilin bakalım kim? Kendilerine iki eğlence çıkardılar diye ülkenin cumhurbaşkanı gencecik çocuklara ağıza alınmayacak çirkin ithamlarda bulunuyor. Oylarına muhtaç olduğunuz genç kesime keşke biraz edep ve saygı çerçevesinde yaklaşsanız, keşke yaşını başını almış birisi olarak biraz hoşgörü ve anlayış sahibi olsanız. Üstelik burası laik Türkiye Cumhuriyeti; herkesin alnı secdeye değecek diye bir şey yok. Her görüş ve inanca saygı duymak zorundasınız çünkü siz bu ülkeyi birlik ve dirlik içinde tutmakla yükümlüsünüz. Ayrıca; "ayakları vatan topraklarına sağlam basan, eğitimli, donanımlı, ahlaklı bir nesil var" diyorsunuz. Bu bile korkunç bir saygısızlık ve ayrıştırma örneği. Çünkü muhafazakar kesimden olmayanları eğitimsizlikle, ahlaksızlıkla ve bu vatana saygı duymamakla, ayakları yere sağlam basmamakla itham ediyorsunuz. Hâlbuki bu eğlenceyi düzenleyenlerin büyük bir çoğunluğunun, onun bunun torpiliyle değil de kendi başarıları ve alınlarının teriyle ülkenin en prestijli üniversitelerine giden gençlerinin yaptığı bir eğlence olduğundan bile habersiz, hor görüp ötekileştirdiğiniz o gençler, emin olun vatan topraklarına ayaklarının ne kadar sağlam bastıklarını seçim zamanı oy pusulasına bastıkları damga ile gösterecekler sizlere. Siz seçilmiş bir cumhurbaşkanı olarak her görüşe, her inanca ve her düşünceye saygı duyarak bu ülkeye bağlı kalıp görevinizi tarafsız bir şekilde yerine getirmelisiniz. 71 yaşına gelmiş biri olarak torununuz yaşındaki kişileri o kürsüde arkanızdaki şakşakçı eşliğinde tezahüratlarla hedef gösterip hakaret etmeniz kabul edilemez. En ufak bir eleştiriye dahi tahammülünüz olmadığı için "bana hakaret etti" diye herkesi hapse atıyorsunuz ama söz konusu kendiniz olunca bizlere en ağır ithamlarda, en kaba ve en ağza alınmayacak söylemlerde bulunuyorsunuz. Biz artık siyasette bu sokak ağzından çok bıktık. Bizleri ayrıştırıp birbirimize kırdırmanızdan yıldık, yorulduk, yıprandık. O kürsüde adeta insan kıyımına dönüşmüş cinayetleri konuşun, ekonomiyi konuşun. Ama yok, siz bunun yerine gırtlağına kadar mutsuzluğa batan ve her şeye rağmen kendilerine tek bir gün ayırıp birkaç saatliğine eğlenen gençleri hedef gösteriyorsunuz ve yamyamların önüne atıyorsunuz. Onlar bu ülkenin geleceği, onlar ana baba evladı. Bu ne biçim bir düşüncesizliktir? Siz Recep Bey, Türkiye Cumhuriyeti'nin evlatlarına, gençlerine "kimliksiz, şarlatan, eğitimsiz, donanımsız, ayakları yere sağlam basmayan, vatanına sahip çıkmayan, saygısız" gibi söylemlerle yerden yere vuramazsınız. Mustafa Kemal Atatürk gençlere bayram armağan etti, gençlere Gençliğe Hitabe'yi armağan etti, gençlere bu ülkenin geleceğini emanet etti. Bu ülkenin kurucusu genç nesile bu kadar saygı duyup bu kadar el üstünde tutarken siz onları aşağılayamazsınız. Siz onlara hakaret edemezsiniz. Hiçbir makam, hiçbir mevki Türkiye Cumhuriyeti'nin gençlerinden daha kıymetli ve daha üstün değildir. Bu da böyle bilinsin. Siz Mustafa Kemal Atatürk'ün "Ey Türk Gençliği" diye seslendiği nesile, "kimliksizler" , "şarlatanlar" diyemezsiniz. Umarım bir an önce sirkelenip, kendinize gelir ve bu Türk gençliğinden af dilersiniz. Dilemezseniz de kendiniz bilirsiniz. Elbet o hor görüp aşağıladığınız gençlik size gereken cevabı, gerektiği şekilde sandıkta verecektir.

Biraz uzun yazacağım ama artık YETTİ. Ben artık Cumhurbaşkanı'nın halkı bu denli ayrıştırmasına, nefret ve öfke kusmasına, sürekli hakaretler etmesine ciddi anlamda tiksinir ve rahatsızlık duyar oldum. Sürekli bir ötekileştirme ve hedef gösterme. Yahu gençler mutsuz, umutsuz; sebebi de bilin bakalım kim? Kendilerine iki eğlence çıkardılar diye ülkenin cumhurbaşkanı gencecik çocuklara ağıza alınmayacak çirkin ithamlarda bulunuyor. Oylarına muhtaç olduğunuz genç kesime keşke biraz edep ve saygı çerçevesinde yaklaşsanız, keşke yaşını başını almış birisi olarak biraz hoşgörü ve anlayış sahibi olsanız. Üstelik burası laik Türkiye Cumhuriyeti; herkesin alnı secdeye değecek diye bir şey yok. Her görüş ve inanca saygı duymak zorundasınız çünkü siz bu ülkeyi birlik ve dirlik içinde tutmakla yükümlüsünüz. Ayrıca; "ayakları vatan topraklarına sağlam basan, eğitimli, donanımlı, ahlaklı bir nesil var" diyorsunuz. Bu bile korkunç bir saygısızlık ve ayrıştırma örneği. Çünkü muhafazakar kesimden olmayanları eğitimsizlikle, ahlaksızlıkla ve bu vatana saygı duymamakla, ayakları yere sağlam basmamakla itham ediyorsunuz. Hâlbuki bu eğlenceyi düzenleyenlerin büyük bir çoğunluğunun, onun bunun torpiliyle değil de kendi başarıları ve alınlarının teriyle ülkenin en prestijli üniversitelerine giden gençlerinin yaptığı bir eğlence olduğundan bile habersiz, hor görüp ötekileştirdiğiniz o gençler, emin olun vatan topraklarına ayaklarının ne kadar sağlam bastıklarını seçim zamanı oy pusulasına bastıkları damga ile gösterecekler sizlere. Siz seçilmiş bir cumhurbaşkanı olarak her görüşe, her inanca ve her düşünceye saygı duyarak bu ülkeye bağlı kalıp görevinizi tarafsız bir şekilde yerine getirmelisiniz. 71 yaşına gelmiş biri olarak torununuz yaşındaki kişileri o kürsüde arkanızdaki şakşakçı eşliğinde tezahüratlarla hedef gösterip hakaret etmeniz kabul edilemez. En ufak bir eleştiriye dahi tahammülünüz olmadığı için "bana hakaret etti" diye herkesi hapse atıyorsunuz ama söz konusu kendiniz olunca bizlere en ağır ithamlarda, en kaba ve en ağza alınmayacak söylemlerde bulunuyorsunuz. Biz artık siyasette bu sokak ağzından çok bıktık. Bizleri ayrıştırıp birbirimize kırdırmanızdan yıldık, yorulduk, yıprandık. O kürsüde adeta insan kıyımına dönüşmüş cinayetleri konuşun, ekonomiyi konuşun. Ama yok, siz bunun yerine gırtlağına kadar mutsuzluğa batan ve her şeye rağmen kendilerine tek bir gün ayırıp birkaç saatliğine eğlenen gençleri hedef gösteriyorsunuz ve yamyamların önüne atıyorsunuz. Onlar bu ülkenin geleceği, onlar ana baba evladı. Bu ne biçim bir düşüncesizliktir? Siz Recep Bey, Türkiye Cumhuriyeti'nin evlatlarına, gençlerine "kimliksiz, şarlatan, eğitimsiz, donanımsız, ayakları yere sağlam basmayan, vatanına sahip çıkmayan, saygısız" gibi söylemlerle yerden yere vuramazsınız. Mustafa Kemal Atatürk gençlere bayram armağan etti, gençlere Gençliğe Hitabe'yi armağan etti, gençlere bu ülkenin geleceğini emanet etti. Bu ülkenin kurucusu genç nesile bu kadar saygı duyup bu kadar el üstünde tutarken siz onları aşağılayamazsınız. Siz onlara hakaret edemezsiniz. Hiçbir makam, hiçbir mevki Türkiye Cumhuriyeti'nin gençlerinden daha kıymetli ve daha üstün değildir. Bu da böyle bilinsin. Siz Mustafa Kemal Atatürk'ün "Ey Türk Gençliği" diye seslendiği nesile, "kimliksizler" , "şarlatanlar" diyemezsiniz. Umarım bir an önce sirkelenip, kendinize gelir ve bu Türk gençliğinden af dilersiniz. Dilemezseniz de kendiniz bilirsiniz. Elbet o hor görüp aşağıladığınız gençlik size gereken cevabı, gerektiği şekilde sandıkta verecektir.

Dilruba 🇹🇷͜͜͡͡✯

839,907 Aufrufe • vor 9 Monaten

Daha önce yayınlanan Hocaefendi'nin son bir yılından kesitler: Videolarda geçen önemli bazı ifadeler: Öbür tarafta benim elimden tutacağınızı düşünüyorum; biri olmazsa biri mutlaka elimden tutar, ben de kurtulurum. O birlik ve beraberlik, kaynaşma ruhu… Cenab-ı Hakk’ın çok büyük bir lütfu, özel bir teveccühü. Emsali olmaz onun. Onlar kılı kırk yararcasına hassas idiler, keşke hepimiz öyle olsak, öyledir inşallah Ben bu arkadaşların şahısları adına bir şey edindikleri kanaatinde değilim. Muktezay-ı hal, muktezay-ı zaruret.. o kadar kendi hesaplarına kullanabilirler, o kadar. Biz sıradan insanlardık, Cenab-ı Hak bunları lütfetti, fevkalade bir yanımız yoktu, ama şimdiki duruma bakınca, etraf hep fevkalediklerle dolu. Bugün yarınlara ışık tutuyor, yarınlar daha ötesine, daha ötesine.. elhamdülillah. Hep böyle, kendimiz için değil, insanlık için. Elhamdülillah, hizmet devam ediyor, bizimle alakalı değil. Bu programlar böyle devam etmeli. Her şey Allah’tan. Arkadaşlar elli senedir bizi hiç mahcup etmediler. Bütün bunlar bizim çok tahmin edemeyeceğimiz şeylerdi. Allah’ın lütfu. Elhamdülillah, arkadaşların hepsinde fevkalade bir şevk görünüyor. Allah devam ettirsin inşallah. İnşallah kıvam korunur. Bunlar Allah’ın lütfu. Bütün güzellikler O’ndan. Devam etsin inşallah. Liyakatimize göre değil, O’nun büyüklüğü, ululuğu, Hizmetin kudsiyeti. Elhamdülillah, herkeste öyle bir güzellik var ki hakikaten bayılır insan. Cenab-ı Hak şu anda çok önemli hizmetler ettiriyor. O’na binlerce hamd ü sena olsun. Belli sıkıntılarım var, kolum kanadım kırık ama arkadaşlarımız bütün boşlukları dolduruyorlar. Kolu kanadı kırık bir insan var.. sizin mevcudiyetinizle kendini bir şey görüyor. Genel manzaraya bakınca kendimden geçiyorum. Kırılmış kolumu kanadımı unutuyorum adeta. Genel toplu program başımı döndürdü, hala tesirindeyim. Elhamdülillah. Bu arkadaşların hepsi oradaydı. Hiç eksik yok. Cenab-ı Hakk’ın ne lütufları var. Başımız dönüyor, onları düşününce. Herkes bir şey yapıyor, herkes bir şey yapsın. Cenab-ı Hakk’ın o kadar büyük lütufları olduğuna göre hiç bir problemi büyütmemek lazım. İnsanın bu kadar sevdiğiyle beraber olması ne büyük bahtiyarlık. Kurban olayım. Allah’a hamd olsun, ne lütufkar. Önü alınmaz inşallah… Öyle geliyor… Hepsi güzel bu arkadaşların, hep bildiğimiz arkadaşlar. Bu arkadaşların hepsi istikamet içinde dine imana hizmet ediyorlar. Dünyevi bir beklentileri yok. Dünden bu güne inhiraf olmadı, çizgi korundu, çizgi korundu. Bu arkadaşların hiçbirinde bir inhiraf yok. Allah’ın sevki, elimizde değil.. O’nun murad-ı sübhanisi, O’nun sevk etmesi. Yarınlar daha farklı olacaktır, Allah’ın izni ve inayetiyle. Benim bu hakime bakıp inkisar yaşamasınlar, kırılmasınlar. Biz hepimiz faniyiz. Bugün varız yarın yokuz. Sizler geleceği mamur hale getireceksiniz Allah’ın izni inayetiyle. Neyin ne olacağı belli değil. Temkinli oluruz inşallah. Yarınların size çok ihtiyacı var. Sizden af diliyorum, fakiri bağışlamanızı diliyorum. Allah afiyet-i daime ihsan eylesin. Cenab-ı Hak istikametten, ihlastan, samimiyetten ayırmasın. Cenab-ı Hak birlerinizi bin eylesin. Cenab-ı Hak muvaffak eylesin. Cenab-ı Hak hayırlı etsin inşallah. İki cihanda aziz olun. Allah iki cihanda mamur eylesin. Cenab-ı Hak iki cihanda hepinizi aziz eylesin, berhudar olun. Cenab-ı Hak bu güzellikleri aynıyla devam ettirsin inşallah. Allah hepinizden razı olsun.

Daha önce yayınlanan Hocaefendi'nin son bir yılından kesitler: Videolarda geçen önemli bazı ifadeler: Öbür tarafta benim elimden tutacağınızı düşünüyorum; biri olmazsa biri mutlaka elimden tutar, ben de kurtulurum. O birlik ve beraberlik, kaynaşma ruhu… Cenab-ı Hakk’ın çok büyük bir lütfu, özel bir teveccühü. Emsali olmaz onun. Onlar kılı kırk yararcasına hassas idiler, keşke hepimiz öyle olsak, öyledir inşallah Ben bu arkadaşların şahısları adına bir şey edindikleri kanaatinde değilim. Muktezay-ı hal, muktezay-ı zaruret.. o kadar kendi hesaplarına kullanabilirler, o kadar. Biz sıradan insanlardık, Cenab-ı Hak bunları lütfetti, fevkalade bir yanımız yoktu, ama şimdiki duruma bakınca, etraf hep fevkalediklerle dolu. Bugün yarınlara ışık tutuyor, yarınlar daha ötesine, daha ötesine.. elhamdülillah. Hep böyle, kendimiz için değil, insanlık için. Elhamdülillah, hizmet devam ediyor, bizimle alakalı değil. Bu programlar böyle devam etmeli. Her şey Allah’tan. Arkadaşlar elli senedir bizi hiç mahcup etmediler. Bütün bunlar bizim çok tahmin edemeyeceğimiz şeylerdi. Allah’ın lütfu. Elhamdülillah, arkadaşların hepsinde fevkalade bir şevk görünüyor. Allah devam ettirsin inşallah. İnşallah kıvam korunur. Bunlar Allah’ın lütfu. Bütün güzellikler O’ndan. Devam etsin inşallah. Liyakatimize göre değil, O’nun büyüklüğü, ululuğu, Hizmetin kudsiyeti. Elhamdülillah, herkeste öyle bir güzellik var ki hakikaten bayılır insan. Cenab-ı Hak şu anda çok önemli hizmetler ettiriyor. O’na binlerce hamd ü sena olsun. Belli sıkıntılarım var, kolum kanadım kırık ama arkadaşlarımız bütün boşlukları dolduruyorlar. Kolu kanadı kırık bir insan var.. sizin mevcudiyetinizle kendini bir şey görüyor. Genel manzaraya bakınca kendimden geçiyorum. Kırılmış kolumu kanadımı unutuyorum adeta. Genel toplu program başımı döndürdü, hala tesirindeyim. Elhamdülillah. Bu arkadaşların hepsi oradaydı. Hiç eksik yok. Cenab-ı Hakk’ın ne lütufları var. Başımız dönüyor, onları düşününce. Herkes bir şey yapıyor, herkes bir şey yapsın. Cenab-ı Hakk’ın o kadar büyük lütufları olduğuna göre hiç bir problemi büyütmemek lazım. İnsanın bu kadar sevdiğiyle beraber olması ne büyük bahtiyarlık. Kurban olayım. Allah’a hamd olsun, ne lütufkar. Önü alınmaz inşallah… Öyle geliyor… Hepsi güzel bu arkadaşların, hep bildiğimiz arkadaşlar. Bu arkadaşların hepsi istikamet içinde dine imana hizmet ediyorlar. Dünyevi bir beklentileri yok. Dünden bu güne inhiraf olmadı, çizgi korundu, çizgi korundu. Bu arkadaşların hiçbirinde bir inhiraf yok. Allah’ın sevki, elimizde değil.. O’nun murad-ı sübhanisi, O’nun sevk etmesi. Yarınlar daha farklı olacaktır, Allah’ın izni ve inayetiyle. Benim bu hakime bakıp inkisar yaşamasınlar, kırılmasınlar. Biz hepimiz faniyiz. Bugün varız yarın yokuz. Sizler geleceği mamur hale getireceksiniz Allah’ın izni inayetiyle. Neyin ne olacağı belli değil. Temkinli oluruz inşallah. Yarınların size çok ihtiyacı var. Sizden af diliyorum, fakiri bağışlamanızı diliyorum. Allah afiyet-i daime ihsan eylesin. Cenab-ı Hak istikametten, ihlastan, samimiyetten ayırmasın. Cenab-ı Hak birlerinizi bin eylesin. Cenab-ı Hak muvaffak eylesin. Cenab-ı Hak hayırlı etsin inşallah. İki cihanda aziz olun. Allah iki cihanda mamur eylesin. Cenab-ı Hak iki cihanda hepinizi aziz eylesin, berhudar olun. Cenab-ı Hak bu güzellikleri aynıyla devam ettirsin inşallah. Allah hepinizden razı olsun.

Yüksel Çayıroğlu

22,991 Aufrufe • vor 1 Jahr