Video yükleniyor...

Video Yüklenemedi

Ana Sayfaya Dön

Dat was het dan, The Passion 2023! Sinan sluit The Passion af met het nummer 'Leun op mij'. Heb jij ook zo genoten en af en toe een traantje weggepinkt? The Passion #KRONCRV #Maakmorgenmee #Maakmorgenliever #ThePassion #TP23 #leunopmij

16,941 görüntüleme • 3 yıl önce •via X (Twitter)

0 Yorum

Yorum bulunmuyor

Orijinal gönderinin yorumları burada görünecek

Benzer Videolar

Over een zucht Dat hij bij z’n vriendin is ingetrokken, zoveel wist ik. Dat hij haar huis aan het renoveren was, zoveel wist ik ook. Dat het af was, bijna klaar. Ik wist het. Dat het afgelegen ligt, het huis, ook dat. Dat zij leuk is, intelligent, aardig, pittig, de vriendin, dat ze van elkaar houden, gelukkig zijn, het voornaamste, maar natuurlijk. Alleen uit verhalen. Ik heb haar nog nooit gezien. Heb van het huis nog niets gezien. Natuurlijk niet. Heel veel weg immers, dit alles. Gisteren maakte hij foto’s, filmpjes, met een drone. Zodat ik het kon zien. ‘Moeder, kijk, ons huis.’ Ik feliciteer hem. Ben blij. Wat volgt is een nacht zonder slaap. Omdat plots, in volle omvang, een gewaarwording, omdat plots tot me doordringt wat zich bezig is te voltrekken. Zo gewend geraakt mijn zonen en dochter als drie zelfstandige mensen te zien, zo gewend niet meer aan hen te denken zoals vroeger, hen niet meer als ‘mijn drie kinderen, een cluster, een groepje, een gezin,’ - en dan ook nog - ‘het mijne,’ in mijn denken op te nemen, ben ik denkelijk het zicht op de samenhang uit het oog verloren. Ik kijk naar de foto’s, ‘ben’ in de rondleiding, en dan is er die plotselinge gewaarwording. Die van een verband. De een koopt met zijn vriendin een huis, uren voorbij Berlijn. De ander bewoont met de zijne een huis op een ver eiland, uren vliegen van Athene. De derde bouwt met haar man een huis in Den Haag. Ze hebben vaste grond onder de voeten. Alledrie. En de kramp die met mij was, die bij me hoorde sinds de dag waarop wij het met z’n vieren, zij het met mij alleen, wij het moesten zien te rooien, sinds de dag waarop de jongste werd geboren, nu ruim tweeëndertig jaar geleden Die angst verlaat me. Even eenvoudig en vanzelfsprekend als ie me in het kraambed kwam vergezellen. De angst. Om te vallen. Omdat er geen partner was om me op te verlaten. Omdat we het samen. Zij drie en ik. Even geruisloos gaat het bij me vandaan, als toen ie zich bij me voegde. Als een zucht En het wonderlijke, - reden waarom ik er nu over probeer te vertellen - ik wist het niet. Ik wist niet dat ik met gebalde vuisten leefde. Ik wist niet dat ik bang was. Niet tot op dit moment. Niet tot ik, kijkend naar de beelden, een trillende zucht uit me voel glijden. Ze staan op vaste grond. Alledrie. Het is tweede Paasdag, in het jaar 2024.

De literatuurapotheker

52,508 görüntüleme • 2 yıl önce