Sırrı Süreyya Önder Gezi Parkı - Mayıs 2013

gezide düşene dövüşene bin selam. sırrı abim her zaman tarihin doğru yerinde durmuştur. bir an önce iyileşip gelecek yine direneceğiz💪🏼

Barışı Zehirleyenler: Turgut Özal’dan Bugüne Derin Devletin Kürt Korkusu Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşundan bugüne, Kürt meselesi sadece etnik bir sorun değil, aynı zamanda devletin karakterini şekillendiren bir turnusol kâğıdıdır. Kürtler bu coğrafyada sadece kimliklerini arayan bir halk değil; aynı zamanda otoriter ulus-devlet yapısının tahammül sınırlarını test eden tarihsel bir aynadır. İşte bu yüzden, Kürt sorununu çözmeye yeltenen her siyasi figür, sadece politik rakipleriyle değil, görünmeyen ama kudretli bir güçle — derin devletle — karşı karşıya kalır. Turgut Özal bu eşikte durdu. 1991 sonrası sürecin ilk güçlü adımlarını attığında, dönemin militarist aklı ona açıkça karşı çıktı. Öcalan ile dolaylı temaslar, genel afla ilgili beyanları ve “farklılıkların zenginlik olduğu” yönündeki sözleri, Türk devlet aygıtı için kabul edilemezdi. Ve ardından gelen ani ölüm: kalp krizi denildi, ama mezarı açıldığında raporlar zehirlenmeye işaret etti. Bugün hâlâ, Özal’ın ölümüyle Türkiye’nin barış şansının da zehirlendiği çok açıktır. Bugüne gelelim. Devlet Bahçeli ve Sırrı Süreyya Önder… Politik yelpazenin iki ucunda duran bu iki figürün ortak noktası nedir? Birincisi, devlet aklının içinden gelen ama zaman zaman onu esneten açıklamalarıyla; diğeri ise halkçı, özgürlükçü çizgisiyle tanınır. Ancak her ikisinin de “çözüm” kelimesine dokunduğu anda hedef haline gelmesi tesadüf mü? Bahçeli’nin yeni anayasa açılımı, Önder’in yeniden sahneye çıkışı… Bu figürlere yönelik sistematik medya linçleri, sızdırmalar ve hatta suikast söylentileri, bize şunu gösteriyor: Türkiye’de barışı konuşmak, hâlâ ölümle burun buruna gelmek demektir. Bu bir sistem sorunudur. Devlet, Kürt meselesini çözmek isteyenleri “hain”, “tehdit” ya da “şüpheli” olarak fişler. Çözüm süreci boyunca masa kuranlara linç, barışa cesaret edenlere mezar gösterilir. Çünkü bu devletin içinde, savaştan, çatışmadan ve düşmanlıktan beslenen gayriresmî ama etkili bir klik vardır. Bu klik sadece Kürtlerle değil; barış fikriyle savaşır. Bugün kamuoyuna düşen görev açıktır: Özal’ın nasıl öldüğünü, Roboski’de neden adalet gelmediğini, çözüm sürecinin neden bir sabah yok sayıldığını, Bahçeli ve Önder gibi figürlerin neden hedef olduğunu sorgulamak… Çünkü bu sorulara verilecek samimi cevaplar, Türkiye’de gerçek demokrasinin kapısını aralayacaktır. Barış, bu topraklarda hep birilerini korkuttu. Ama asıl korkmamız gereken, barışı zehirleyen o görünmeyen ellerdir.