Loading video...

Video Failed to Load

Go Home

TheTrapDoorBeneathOurFeetSwingsOpen

51,175 views • 9 months ago •via X (Twitter)

0 Comments

No comments available

Comments from the original post will appear here

Related Videos

Gisteren had ik de eer Itay Shabi te ontmoeten. Hij en zijn gezin overleefden de pogrom van 7 oktober 2023. Iedereen met gezond verstand begrijpt dat die zwarte dag méér was dan een terroristische daad. Het was een breuk met de beschaving zélf, een gebeurtenis die ons morele kompas op de proef stelde. Het was óók het moment waarop voor eens en voor altijd zichtbaar werd waar Hamas nooit een geheim van maakte: het enige doel van dit satansgebroed is het op zo sadistisch mogelijke wijze vernietigen van het Joodse volk. Itay vertelde hoe die dag begon met raketten en hoe de dreiging snel veranderde in een gevecht om te overleven. Samen met zijn vrouw en kinderen trok hij zich terug in de schuilkamer. Urenlang hield hij de deur gesloten terwijl terroristen door hun huis trokken. Uiteindelijk probeerden de monsters het gezin uit te roken. Buiten klonken schoten, explosies en geschreeuw. Toch restte slechts één mogelijkheid: via het raam ontsnappen. Daarna lag het gezin urenlang verscholen onder palmbladeren. Toen zij uiteindelijk werden gered, bleek een groot deel van hun gemeenschap te zijn afgeslacht. Vrienden en buren waren er niet meer. Itay benadrukt dat ingrijpen van God zijn gezin heeft gespaard. Zijn opvattingen veranderden op die dag volledig. Vóór 7 oktober was Itay een kibboetsbewoner die geloofde in vreedzame co-existentie met Gazanen. Zoals veel bewoners van zijn gemeenschap zag hij samenwerking en wederzijds begrip als weg naar de toekomst. Vandaag wordt zijn wereldbeeld niet langer vervormd door idealen en wensdenken, maar door de rauwe werkelijkheid: samenleven met een genocidale doodscultus is onmogelijk. Wat Itay beschrijft leidt tot vragen: waarom wordt van Israëli’s verwacht dat zij hun veiligheid baseren op de veronderstelling dat een destructieve vijand tóch stiekem naar vrede zou verlangen? Geen enkele staat zou de verdediging inrichten op basis van ijdele hoop. Dat deze waanzin aan Israël wordt opgelegd, zegt álles over de morele crisis van de internationale gemeenschap. Wat ook niet helpt, is dat de geschiedenis wordt geframed alsof Israël in 1948 uit het niets is ontstaan. Men gebruikt de gebeurtenissen als historische grabbelton. De band tussen het Joodse volk en Eretz Israël gaat duizenden jaren terug en is geworteld in de Bijbel, bevestigd door talloze archeologische vondsten én door onafgebroken Joodse aanwezigheid in het land. Wie de geschiedenis pas in ’48 laat beginnen, kiest dit punt als retorisch wapen. Geen historicus begint de geschiedenis van Nederland in 1945, die van Frankrijk in 1789 of die van Rusland in 1917. Het is een bewuste strategie om een inheemse beschaving om te katten tot koloniaal project, om die beschaving vervolgens te demoniseren. Itay gelooft niet meer in de onzinnige tweestatenmythe die in westerse hoofden nog altijd beschouwd wordt als dé oplossing. Dat de Palestijnen helemaal geen tweestatenoplossing wensen, maar slechts genoegen nemen met de volledige uitroeiing van Joden, wil men nog steeds niet serieus nemen. Staten zijn er bovendien niet primair om vrede te stichten, maar om het leven en vrijheid van hun burgers te beschermen. Vrede is een doel, veiligheid een plicht. Israël wordt paradoxaal genoeg veroordeeld omdat het zich precies zo gedraagt als iedere andere natie zou doen wanneer men met een existentiële dreiging wordt geconfronteerd. Wat mij ook zorgen baart, is de positie van de Joodse diaspora. Van Joden in Europa wordt verwacht dat zij zich distantiëren van Israëlisch beleid om geaccepteerd te worden door de maatschappelijke elite. De staat Israël is in feite de collectieve Jood geworden op het wereldtoneel. Voor ieder normaal mens is echter helder dat het Joodse volk exact hetzelfde onvervreemdbare recht heeft op zelfbeschikking en soevereiniteit in het historische thuisland als ieder ander volk. De ervaring van Itay is een krachtig pleidooi tegen ideologisch wensdenken. Het dwingt ons te breken met westerse projecties en achter Israël te staan.

Een ex-woke docent

12,278 views • 3 days ago