unutulmayan çocukluk travmaları part 2

İlkokul üçüncü sınıftaydım. Öğretmenimiz ertesi gün herkesin beslenme çantasına sevdiği yiyecekleri koymasını istemişti. Annem evde sadece ekmek ve biraz peynir olduğunu söyleyince sesimi çıkarmamıştım. Ertesi gün herkes çeşit çeşit yiyeceklerini çıkarırken ben çantamı açmaya utanmış, teneffüste tuvalete gidip ekmeğimi gizlice yemiştim. Sınıfa döndüğümde bir arkadaşım neden hiçbir şey getirmediğimi sormuş, ben de tok olduğumu söylemiştim. Aradan yıllar geçti ama o gün açlığımı değil, yoksulluğumdan utanmak zorunda hissettiğim o küçücük hâlimi hiç unutamadım. 🥲

İnsanın boğazını düğümleyen şey o ekmekle peynir değil, küçücük bir çocuğun kendini arkadaşlarından eksik hissetmesi. O yaşta hiçbir çocuk yokluğun ne demek olduğunu böyle öğrenmemeli. Keşke o gün birisi yanına oturup seninle yemeğini paylaşsaydı da hafızanda utanç değil, güzel bir arkadaşlık kalsaydı. 😔

O yaşta bir çocuğa maddi durumu hissettirip mahcup etmek tam anlamıyla psikolojik şiddet başka bir şey değil yani kimse kusura bakmasın

şimdilerde de var böyle akran zorbalıkları maalesef

Öyle şeyleri izleyemiyorum ve bunlar gerçek ve bunları yaşayan binlerce çocuk var 😭 Allah kimseyi Bir başkasına muhtaç etmesin

gerçekten var kurgusu yapılıyor ama gerçeği yüzlercesi maalesef

Her kesin bir çocukluk travması vardır değil mi?

Aklıma hiçbir travmam gelmiyor. Çok dolu o kısım.

Bu kızın videoları sürekli önüme düşüyor acaba rol mu yapıyor yoksa gerçekten öyle mi

2 . Sınıftaydım pikniğe gitmiştik herkesin ailesi birçok şeyler yapmıştı brnim sadece meyve suyu ve birkaç aburçubur vardı çok utanmıştım tek başıma bir ağaçın altında yrmiştim

O yaşta bir çocuğun piknikten keyif almak yerine elindekilerden utanıp tek başına bir ağacın altına çekilmesi insanın içini acıtıyor. 😔

Çocukluk travmalarım olmadı

Haşlanmış yumurtayı annem hep ekmek içine koyardı ben hep özenirdim çöpün başına gidip soymayı keşke anneme deseydım soymadan koy ben yaparım çocuk aklı işte 😅

Annen sana hazır servis yapmış, sen yumurtanın paket açılış törenine özenmişsin. 😂 Çocukken insanın dertleri bile ne kadar masummuş.

Annem kızım soyamaz diye düşündü herhal 🤣🤣Keşke hep öyle masum kalsaydı dertleriniz

Şimdilerin yağmur çizmeleri benim çocukluğumda fakir cizmesiydi o cizmeyi giyen cocuklar resmen fişlenirdi küme çalışmaların da bile o cocuklar deri cizme giyen cocuklar ile ayni küme de olamazdı Utanırdım cizmelerimden 🥹

Yağmur çizmem hiç olmadı ama harleyler vardı herkesin giydiği yalvar yakar aldıramamıştım hala özenirim hep klasik siyah okul ayakkabısı giyeceksin derlerdi

Sizin bahsettiğiniz donem 90lar sonu ben 86 da ilkokula basladim 🫪

hey maşallah abla o zaman saygılar efendim 💙

Teşekkür ederim 🌺

Some childhood wounds stay with us long after the memories fade

maalesef öyle

Bunlar asla unutulmaz

Ay gözlerim dolu dolu izledim ya gerçekten garibanlık çok kötü oradaki hayal kırıklığı burukluk tarif edilmez ya hala bu devirde böyle zorluklarla savaşan öğrenciler var en kötü yanı o

İnsanın en çok içini acıtan da bu zaten. Bir çocuğun tek derdi dersleri, arkadaşları ve hayalleri olması gerekirken yoklukla mücadele etmek zorunda kalması çok üzücü. Hele o küçücük yüzlerdeki mahcubiyeti ve hayal kırıklığını görmek insanın yüreğine dokunuyo

Canım benim sen çok şekersin🍬 Seni yaradan ne güzel yaratmış kara kaşlı gördüğüm bildiğim manzaralar

abi ne diyon

İkinci sınıfta çantam yoktu kitap ve defterlerimi poşete koyup gidiyordum öğretmenim devamlı kızıyordu bana ben de çok utanıyordum

hayır bir de öğretmenlerin kızması üstüne ek yani 😒

Hocama aşık olmuştum onun travması var😂

Seninki çocukluk travması değil, eğitim hayatında yaşanmış ilk gönül yarası. 😂 Hocanın haberi bile yoktur, sen hâlâ müfredattan çıkaramamışsın.

I didn't have childhood traumas.

Çocukluk geçer ama bıraktığı izler bazen bir ömür sürer.

İçim ürperdi.bu durumda olup dilinin tutulması... Yerin dibine girmek... Rabbim kimseye yaşatmasın

Bu travmalar istediğin kadar büyü unutulmuyor tam unuttum dersin biri çıkar hatırlatır