Загрузка видео...

Не удалось загрузить видео

На главную

Witte mensen zingen niet mee en zitten hier alsof het einde van de wereld is. Niemand zingt mee op 3 na…

45,936 просмотров • 3 лет назад •via X (Twitter)

Комментарии: 0

Нет доступных комментариев

Здесь появятся комментарии из оригинального поста

Похожие видео

Vanavond brandt het vuur anders. Niet hoger. Niet harder. Maar dieper. Ik hoor het al voor ik het zie. Het knettert niet alleen hout, het knettert herinneringen. Iedere vonk is een naam die niet hardop gezegd wordt. Iedere rookpluim draagt iets mee dat nooit is opgelost. De Sana stroomt rustig, zoals altijd. Alsof ze alles al gezien heeft en nergens meer van schrikt. Ze draagt ons geluid verder het donker in.. de accordeon die huilt al alsof hij weet dat hij niet kan blijven, de trommel die klopt als een hart dat te vaak is opgeschrikt, de gitaar die lacht terwijl hij eigenlijk wil breken. En wij? Wij doen wat Roma altijd doen. We zetten tafels. We zetten stoelen. Meer stoelen dan mensen. Niet omdat we zielig willen zijn. Maar omdat je nooit weet wie vannacht nog binnen moet lopen. Of wie alleen nog via herinnering durft te komen. Mijn grootouders zijn hier. Niet zichtbaar, maar voelbaar. Ze zitten niet netjes op 1 plek. Ze lopen rond. Ze kijken of het vuur goed ligt. Ze luisteren of de muziek nog klopt. Ze letten op of we niet te stil worden.. want stilte is gevaarlijk. De oorlog gaat nooit uit een mens. Hij trekt andere kleren aan, dat wel. Maar hij blijft. Hij zit in hoe wij lachen.. te hard, te snel. Hij zit in hoe wij drinken.. alsof morgen niet gegarandeerd is. Hij zit in hoe wij liefhebben.. alles tegelijk of helemaal niet. Mijn moeder leerde me niet hoe ik moest dromen. Ze leerde me hoe ik moest verdwijnen zonder sporen achter te laten. Niet zacht. Niet liefdevol. Maar noodzakelijk. Ze zei nooit.. Wat wil je later worden? Ze zei.. Onthoud waar je schoenen staan. Mijn vader leerde me niet hoe ik moest geloven. Hij leerde me wanneer ik moest vertrekken. Wanneer een blik te lang bleef hangen. Wanneer stemmen ineens zachter werden. Wanneer stilte gevaarlijker werd dan lawaai. Niet omdat ze me minder liefhadden. Maar omdat ze me levend wilden houden. En dat is iets wat mensen vaak niet begrijpen. Ze denken dat Roma feesten omdat we blij zijn. Nee. We feesten omdat we weten hoe snel alles kan eindigen. Daarom vieren wij feest alsof het de laatste nacht is. Daarom huilen wij stil.. want hard huilen trekt aandacht. Daarom zingen wij hard.. zodat niemand onze angst hoort. Daarom is er altijd chaos en orde tegelijk. Kijk om je heen vanavond. Kinderen dansen tussen benen door alsof ze geen gewicht kennen. Oude vrouwen lachen met ogen die alles al gezien hebben. Mannen doen stoer, maar kijken steeds even naar het vuur, alsof daar antwoorden liggen die ze nooit hardop durfden vragen. Er wordt gelachen om domme grappen. Er wordt gescholden op het jaar. Iemand zingt vals. Iemand valt bijna in het vuur. Iedereen lacht.. en precies daar breekt het hart een beetje open. Want elke lach draagt een naam mee. Elke slok rakija is ook voor iemand die er niet meer is. Elke danspas herinnert aan iemand die ooit naast je stond en nu alleen nog ruimte laat. In onze feesttent staan altijd stoelen leeg. Niet voor verdriet. Maar voor nood. Voor iemand die moet vluchten. Voor iemand die terugkomt. Voor iemand die nog geboren moet worden. Wij laten altijd plek. Omdat wij weten hoe het is om nergens plek te hebben. En toch… toch is er liefde hier. Geen schone liefde. Geen Instagram liefde. Maar liefde die ruikt naar rook, zweet en eten dat te lang op het vuur stond. We lachen terwijl onze ogen nat worden. We dansen terwijl onze knieen protesteren. We leven, koppig, luidruchtig, onhandig. Niet omdat alles goed is. Maar omdat opgeven geen optie is. Dus ja… vanavond is het feest op het kamp. Met vuur. Met rakija. Met muziek die over de Sana mee galmt. Met paarden die rustig blijven, alsof zij begrijpen wat mensen vergeten. En boven ons kijken onze grootouders mee. Niet om te oordelen. Maar om te zien of we het nog steeds kunnen.. leven, ondanks alles. Ik wens jullie allemaal een heel gelukkig nieuwjaar. Niet perfect. Maar echt. En ja… natuurlijk ben ik er volgend jaar weer bij ❤️ Ciganska Kraljica Mariba 🌸

⚜️ Mariba 👑

10,061 просмотров • 8 месяцев назад