Video yükleniyor...

Video Yüklenemedi

Ana Sayfaya Dön

Ιατρική διάγνωση: "Χρόνος μπαίνει, χρόνος βγαίνει, ο μαλάκας ο φασίστας ίδιος μαλάκας μένει." Επέτειος: 30 χρόνια δημόσιας, τηλεοπτικής μαλακίας.

snbbloopers's profile picture

Bloopers Team (snb)

6,148 subscribers

24,973 görüntüleme • 7 ay önce •via X (Twitter)

LIVE

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

0 Yorum

Yorum bulunmuyor

Orijinal gönderinin yorumları burada görünecek

Benzer Videolar

Ο χρόνος που μας μένει για να ζήσουμε, είναι πιο σημαντικός από όλα τα χρόνια που πέρασαν. Albert Camus
5:08

Ο χρόνος που μας μένει για να ζήσουμε, είναι πιο σημαντικός από όλα τα χρόνια που πέρασαν. Albert Camus

Katerin🅰️🧚‍♀️🐶🌺

19,821 görüntüleme • 5 ay önce

«Η εταιρεία κωλυσιεργεί για να περάσει ο χρόνος, να λήξει η εγγύηση για να πληρωθεί την ζημιά...» Αυτό καταγγέλλει ο Πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ Μιχάλης Γιαννάκος για το ασθενοφόρο που χάρισε η αγρότισσα γιαγιά Αθηνά Παπαχρήστου στο ΕΚΑΒ Μεσολογγίου και βρίσκεται στο συνεργείο με βλάβη εδώ και... 6 μήνες: «To ασθενοφόρο αγοράστηκε στις 23/11/2023, με διετή εγγύηση. Τέλος Ιουλίου 2025 παθαίνει μηχανική βλάβη με 160.000 χιλιόμετρα- καινούργιο ακόμη ασθενοφόρο, κυκλοφορούν άλλα με 1.000.000 χιλιόμετρα. Μπαίνει συνεργείο, 3 Αυγούστου. Η εταιρεία κωλυσιεργεί κατά την γνώμη μου για να περάσει ο χρόνος, να λήξει η εγγύηση για να πληρωθεί την ζημιά. Δεν θα έπρεπε να υπάρξει παρέμβαση από το υπουργείο Υγείας; »
3:12

«Η εταιρεία κωλυσιεργεί για να περάσει ο χρόνος, να λήξει η εγγύηση για να πληρωθεί την ζημιά...» Αυτό καταγγέλλει ο Πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ Μιχάλης Γιαννάκος για το ασθενοφόρο που χάρισε η αγρότισσα γιαγιά Αθηνά Παπαχρήστου στο ΕΚΑΒ Μεσολογγίου και βρίσκεται στο συνεργείο με βλάβη εδώ και... 6 μήνες: «To ασθενοφόρο αγοράστηκε στις 23/11/2023, με διετή εγγύηση. Τέλος Ιουλίου 2025 παθαίνει μηχανική βλάβη με 160.000 χιλιόμετρα- καινούργιο ακόμη ασθενοφόρο, κυκλοφορούν άλλα με 1.000.000 χιλιόμετρα. Μπαίνει συνεργείο, 3 Αυγούστου. Η εταιρεία κωλυσιεργεί κατά την γνώμη μου για να περάσει ο χρόνος, να λήξει η εγγύηση για να πληρωθεί την ζημιά. Δεν θα έπρεπε να υπάρξει παρέμβαση από το υπουργείο Υγείας; »

Areti Athanasiou

18,394 görüntüleme • 9 ay önce

Το τελευταίο "απαγορευμένο" προσκλητήριο νεκρών, του 2025. 40' πριν αλλάξει ο χρόνος, παρά το τσουχτερό κρύο αυτά τα νέα παιδιά συγκεντρώθηκαν μπροστά στο μνημείο των Τεμπών και φώναξαν προς τον ουρανό: ΑΘΑΝΑΤΟΙ Χρόνια πολλά, καλό 2026 με μια μεγάλη, όμορφη δικαίωση! 59 μέρες μέχρι την 28η Φεβρουαρίου 2026 #Τεμπη #Τεμπη_εγκλημα
5:12

Το τελευταίο "απαγορευμένο" προσκλητήριο νεκρών, του 2025. 40' πριν αλλάξει ο χρόνος, παρά το τσουχτερό κρύο αυτά τα νέα παιδιά συγκεντρώθηκαν μπροστά στο μνημείο των Τεμπών και φώναξαν προς τον ουρανό: ΑΘΑΝΑΤΟΙ Χρόνια πολλά, καλό 2026 με μια μεγάλη, όμορφη δικαίωση! 59 μέρες μέχρι την 28η Φεβρουαρίου 2026 #Τεμπη #Τεμπη_εγκλημα

Chris Avramidis

13,474 görüntüleme • 9 ay önce

«Υπήρξε η διαδικασία του ντόμινο όπως λέμε εμείς οι πυροσβέστες. Το ένα δοχείο θέρμαινε το άλλο και ακολούθησε η διαδικασία που κράτησε 28 λεπτά. Στα 3 όμως πρώτα λεπτά η πυρόσφαιρα σκότωσε όσους ανθρώπους είχαν προλάβει να σωθούν αλλά δεν είχαν την δυνατότητα να φύγουν διότι ήταν εγκλωβισμένοι. Ασφαλώς θα είχαν σωθεί, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι από αυτούς διότι θα πήγαιναν οι ομάδες διάσωσης και θα τους έσωζαν.» Ανατριχιαστική περιγραφή του πραγματογνώμονα Βασίλη Κοκοτσάκη για τις συνθήκες θανάτου των 30 εγκλωβισμένων στο αναποδογυρισμένο βαγόνι του τρένου: «O νους του ανθρώπου και τα λόγια των ανθρώπων δεν μπορούν να περιγράψουν τις συνθήκες που βρέθηκαν αυτοί οι άνθρωποι και έχασαν την ζωή τους. Και δυστυχώς αυτός ο χρόνος είναι πολύ μεγάλος, ο χρόνος των 3 λεπτών είναι τεράστιος χρόνος για συνθήκες ανθρώπων που είχαν πλήρη συνείδηση και έβλεπαν τι τους συμβαίνει...».
3:01

«Υπήρξε η διαδικασία του ντόμινο όπως λέμε εμείς οι πυροσβέστες. Το ένα δοχείο θέρμαινε το άλλο και ακολούθησε η διαδικασία που κράτησε 28 λεπτά. Στα 3 όμως πρώτα λεπτά η πυρόσφαιρα σκότωσε όσους ανθρώπους είχαν προλάβει να σωθούν αλλά δεν είχαν την δυνατότητα να φύγουν διότι ήταν εγκλωβισμένοι. Ασφαλώς θα είχαν σωθεί, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι από αυτούς διότι θα πήγαιναν οι ομάδες διάσωσης και θα τους έσωζαν.» Ανατριχιαστική περιγραφή του πραγματογνώμονα Βασίλη Κοκοτσάκη για τις συνθήκες θανάτου των 30 εγκλωβισμένων στο αναποδογυρισμένο βαγόνι του τρένου: «O νους του ανθρώπου και τα λόγια των ανθρώπων δεν μπορούν να περιγράψουν τις συνθήκες που βρέθηκαν αυτοί οι άνθρωποι και έχασαν την ζωή τους. Και δυστυχώς αυτός ο χρόνος είναι πολύ μεγάλος, ο χρόνος των 3 λεπτών είναι τεράστιος χρόνος για συνθήκες ανθρώπων που είχαν πλήρη συνείδηση και έβλεπαν τι τους συμβαίνει...».

Areti Athanasiou

40,744 görüntüleme • 1 yıl önce

Σε «τραγική κατάσταση» ο Άδωνις!!! Σε πραγματικά δύσκολη θέση περιήλθε ο Υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης, όταν ο ίδιος έλεγε από τον αέρα της εκπομπής του Πέτρου Petros Kousoulos, ότι από τη διακομιδή της άτυχης Μυρτώς στο νοσοκομείο, μέσα σε 7 λεπτά είχε διασωληνωθεί, (περίπου στις 4:47πμ). Ο δημοσιογράφος, με ψυχρό αίμα κ πιστός στο καθήκον, παρουσίασε έγγραφο από τη δικογραφία, όπου με κατάθεση της η αναισθησιολόγος, ΑΔΕΙΑΖΕΙ το αφήγημα των τελευταίων ημερών κ ανοίγει δυστυχώς για την άτυχη Μυρτώ, ένα κενό τουλάχιστον 20 λεπτών, που ενδέχεται να της κόστισαν κ τη ζωή, αφού η ίδια καταθέτει ότι ενημερώθηκε από το νοσοκομείο στις 5:00 τα ξημερώματα. Αν συνυπολογίσουμε κ το χρόνο που χρειάστηκε να πάει από το σπίτι της στο νοσοκομείο, ο χρόνος που κύλησε ήταν «θανατηφόρος» καθώς όπως είπε κι ο Υπουργός «κάθε λεπτό είναι κρίσιμο κ μετρά σαν μέρα σε αυτά τα περιστατικά». Ευχόμαστε ο Υπουργός να είναι καλά γιατί πραγματικά ανησυχήσαμε όσο κι αν καταλαβαίνουμε τη δύσκολη θέση στην οποία περιήλθε, πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι.
2:14

Σε «τραγική κατάσταση» ο Άδωνις!!! Σε πραγματικά δύσκολη θέση περιήλθε ο Υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης, όταν ο ίδιος έλεγε από τον αέρα της εκπομπής του Πέτρου Petros Kousoulos, ότι από τη διακομιδή της άτυχης Μυρτώς στο νοσοκομείο, μέσα σε 7 λεπτά είχε διασωληνωθεί, (περίπου στις 4:47πμ). Ο δημοσιογράφος, με ψυχρό αίμα κ πιστός στο καθήκον, παρουσίασε έγγραφο από τη δικογραφία, όπου με κατάθεση της η αναισθησιολόγος, ΑΔΕΙΑΖΕΙ το αφήγημα των τελευταίων ημερών κ ανοίγει δυστυχώς για την άτυχη Μυρτώ, ένα κενό τουλάχιστον 20 λεπτών, που ενδέχεται να της κόστισαν κ τη ζωή, αφού η ίδια καταθέτει ότι ενημερώθηκε από το νοσοκομείο στις 5:00 τα ξημερώματα. Αν συνυπολογίσουμε κ το χρόνο που χρειάστηκε να πάει από το σπίτι της στο νοσοκομείο, ο χρόνος που κύλησε ήταν «θανατηφόρος» καθώς όπως είπε κι ο Υπουργός «κάθε λεπτό είναι κρίσιμο κ μετρά σαν μέρα σε αυτά τα περιστατικά». Ευχόμαστε ο Υπουργός να είναι καλά γιατί πραγματικά ανησυχήσαμε όσο κι αν καταλαβαίνουμε τη δύσκολη θέση στην οποία περιήλθε, πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι.

Πεν Νταλαούρα

29,637 görüntüleme • 5 ay önce

Όσοι ήμασταν το βράδυ του Σαββάτου στο Κάραβελ, στην εορτή για τα 30 χρόνια της Ἑλληνικὴ Ἀγωγή συγκινηθήκαμε, όταν στο βήμα ανέβηκε ο Γεράρδος. Ο Γεράρδος είναι ένας νέος από το Μεξικό, που μαγεύτηκε από τον Ελληνικό Πολιτισμό και πήγε να σπουδάσει Αρχαία Ελληνικά και Λατινικά στην Ιταλία, στην Vivarium Novum. Τώρα εκεί είναι και ο ίδιος καθηγητής. Ακούστε τον στο βίντεο να μιλάει Αρχαία Ελληνικά και σκεφθείτε ότι εάν το καταφέρνει ένας Μεξικάνος, πόσο πιο εύκολα θα ήταν να το καταφέρουμε όλοι εμείς, εάν διδασκόμασταν τα Αρχαία Ελληνικά με έναν διαφορετικό τρόπο….αυτό προσπαθούμε να κάνουμε στην Σχολή μας. Δείτε το βίντεο και αισθανθείτε και εσείς υπερήφανοι ΕΥΓΕΝΙΑ ΜΑΝΩΛΙΔΟΥ
2:00

Όσοι ήμασταν το βράδυ του Σαββάτου στο Κάραβελ, στην εορτή για τα 30 χρόνια της Ἑλληνικὴ Ἀγωγή συγκινηθήκαμε, όταν στο βήμα ανέβηκε ο Γεράρδος. Ο Γεράρδος είναι ένας νέος από το Μεξικό, που μαγεύτηκε από τον Ελληνικό Πολιτισμό και πήγε να σπουδάσει Αρχαία Ελληνικά και Λατινικά στην Ιταλία, στην Vivarium Novum. Τώρα εκεί είναι και ο ίδιος καθηγητής. Ακούστε τον στο βίντεο να μιλάει Αρχαία Ελληνικά και σκεφθείτε ότι εάν το καταφέρνει ένας Μεξικάνος, πόσο πιο εύκολα θα ήταν να το καταφέρουμε όλοι εμείς, εάν διδασκόμασταν τα Αρχαία Ελληνικά με έναν διαφορετικό τρόπο….αυτό προσπαθούμε να κάνουμε στην Σχολή μας. Δείτε το βίντεο και αισθανθείτε και εσείς υπερήφανοι ΕΥΓΕΝΙΑ ΜΑΝΩΛΙΔΟΥ

Άδωνις Γεωργιάδης

20,543 görüntüleme • 2 yıl önce

Στο υπόγειο του εργοστασίου «Βιολάντα» μύριζε εδώ και καιρό υγραέριο, καταγγέλλει η μητέρα της 45χρονης Ελενας Κατσαρού, ένα από τα πέντε θύματα της έκρηξης: «Είκοσι οκτώ χρόνια δουλεύω στην Βιολάντα και 14 χρόνια είχε η κόρη μου. Δουλεύαμε τόσα χρόνια. Ήθελα εγώ να αφήσω τα κόκαλά μου στη Βιολάντα, όχι να θάψω την κόρη μου, εγώ να αφήσω... γιατί ο χρόνος έχει 365 μέρες, τις 325 τις δούλευα... Η κόρη μου συνέχεια νύχτα ήτανε, δούλευε νύχτα. Αν βλέπαμε κάτι; Δε γινότανε συντήρηση. Μόνο αυτό έχω να πω. Τίποτα άλλο. Δε γινόταν συντήρηση στα μηχανήματα και τόσο καιρό τώρα μύριζε υγραέριο και τους λέγαμε και δεν έκαναν τίποτα. Τίποτα. Ανατινάχτηκε το παιδί μου. Κάποιοι επειδή δε συντηρούσαν κάποια πράγματα, γι' αυτό έγινε αυτό. Τόσα χρόνια που είμαι εκεί δεν είχε γίνει τίποτα, αλλά το κτίριο δεν το συντήρησαν ποτέ εδώ και 20 χρόνια. Τίποτα...» -Τα λέγατε, πήγατε, μιλήσατε; «Τους έλεγα αλλά δεν έκαναν κάτι. Δεν έκαναν κάτι, ήταν να θάψω το παιδί μου εκεί μέσα...»
0:58

Στο υπόγειο του εργοστασίου «Βιολάντα» μύριζε εδώ και καιρό υγραέριο, καταγγέλλει η μητέρα της 45χρονης Ελενας Κατσαρού, ένα από τα πέντε θύματα της έκρηξης: «Είκοσι οκτώ χρόνια δουλεύω στην Βιολάντα και 14 χρόνια είχε η κόρη μου. Δουλεύαμε τόσα χρόνια. Ήθελα εγώ να αφήσω τα κόκαλά μου στη Βιολάντα, όχι να θάψω την κόρη μου, εγώ να αφήσω... γιατί ο χρόνος έχει 365 μέρες, τις 325 τις δούλευα... Η κόρη μου συνέχεια νύχτα ήτανε, δούλευε νύχτα. Αν βλέπαμε κάτι; Δε γινότανε συντήρηση. Μόνο αυτό έχω να πω. Τίποτα άλλο. Δε γινόταν συντήρηση στα μηχανήματα και τόσο καιρό τώρα μύριζε υγραέριο και τους λέγαμε και δεν έκαναν τίποτα. Τίποτα. Ανατινάχτηκε το παιδί μου. Κάποιοι επειδή δε συντηρούσαν κάποια πράγματα, γι' αυτό έγινε αυτό. Τόσα χρόνια που είμαι εκεί δεν είχε γίνει τίποτα, αλλά το κτίριο δεν το συντήρησαν ποτέ εδώ και 20 χρόνια. Τίποτα...» -Τα λέγατε, πήγατε, μιλήσατε; «Τους έλεγα αλλά δεν έκαναν κάτι. Δεν έκαναν κάτι, ήταν να θάψω το παιδί μου εκεί μέσα...»

Areti Athanasiou

45,841 görüntüleme • 8 ay önce

- Το έργο του Βασίλη Βασιλικού και η ζωή του είναι αξεδιάλυτα. Από το «Φύλλο και το Πηγάδι», ως το «Ζ» και από την εξορία του την περίοδο της Χούντας, ως τους μεγάλους αγώνες του λαού μας κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, αλλά και μέχρι πρόσφατα, ο Βασίλης Βασιλικός έδειχνε μια στάση απέναντι στον κόσμο, μια στάση ζωής που ενέπνευσε και τις νεότερες γενιές, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μου, στις αγωνιώδεις αναζητήσεις τους για έναν καλύτερο κόσμο με περισσότερο φως. - Θέλω να κρατήσω μια φράση του, που μου έρχεται πολύ συχνά στο μυαλό, ιδίως τα τελευταία χρόνια, τα τελευταία δίσεκτα χρόνια, που πολλές φορές δείχνουμε να βαδίζουμε δίχως πυξίδα: «Κανένας βηματισμός δεν χάνεται όσο συνεχίζουμε να βαδίζουμε». Πιστεύω ότι ο καλύτερος φόρος τιμής στον Βασίλη Βασιλικό, τον μεγάλο εμβληματικό αυτό συγγραφέα αλλά και άνθρωπο, είναι αυτό ακριβώς: Παρά τις δυσκολίες, να συνεχίσουμε να βαδίζουμε." Απο την εκδήλωση του Μορφωτικού Ιδρύματος ΕΣΗΕΑ: «Ένας χρόνος χωρίς τον Βασίλη Βασιλικό – Η ζωή και το αποτύπωμά του»
3:47

- Το έργο του Βασίλη Βασιλικού και η ζωή του είναι αξεδιάλυτα. Από το «Φύλλο και το Πηγάδι», ως το «Ζ» και από την εξορία του την περίοδο της Χούντας, ως τους μεγάλους αγώνες του λαού μας κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, αλλά και μέχρι πρόσφατα, ο Βασίλης Βασιλικός έδειχνε μια στάση απέναντι στον κόσμο, μια στάση ζωής που ενέπνευσε και τις νεότερες γενιές, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μου, στις αγωνιώδεις αναζητήσεις τους για έναν καλύτερο κόσμο με περισσότερο φως. - Θέλω να κρατήσω μια φράση του, που μου έρχεται πολύ συχνά στο μυαλό, ιδίως τα τελευταία χρόνια, τα τελευταία δίσεκτα χρόνια, που πολλές φορές δείχνουμε να βαδίζουμε δίχως πυξίδα: «Κανένας βηματισμός δεν χάνεται όσο συνεχίζουμε να βαδίζουμε». Πιστεύω ότι ο καλύτερος φόρος τιμής στον Βασίλη Βασιλικό, τον μεγάλο εμβληματικό αυτό συγγραφέα αλλά και άνθρωπο, είναι αυτό ακριβώς: Παρά τις δυσκολίες, να συνεχίσουμε να βαδίζουμε." Απο την εκδήλωση του Μορφωτικού Ιδρύματος ΕΣΗΕΑ: «Ένας χρόνος χωρίς τον Βασίλη Βασιλικό – Η ζωή και το αποτύπωμά του»

Αλέξης Τσίπρας - Alexis Tsipras

89,756 görüntüleme • 2 yıl önce

Ο καλύτερος τρόπος να σεβαστείς τη Δικαιοσύνη είναι να την αφήσεις να κάνει την δουλειά της. Στην περίπτωση της τραγωδίας των Τεμπών, έχουμε 3 παραδείγματα όπου ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, δεν την άφησε να κάνει τη δουλειά της. 👉 Στην πρώτη του, τότε, συνέντευξη βγαίνει και λέει: «ανθρώπινο λάθος», «δεν υπήρχε εύφλεκτο υλικό» κλπ. 👉 Δύο χρόνια αργότερα αλλάζει στάση: «έκανα λάθος», αλλά μιλώντας για το μπάζωμα λέει «είμαι σίγουρος ότι έγινε για καλό σκοπό». Αλλοίωση τόπου δυστυχήματος και ενδεχομένως εγκλήματος δεν γίνεται ποτέ για καλό σκοπό. 👉 Μετά έρχεται και λέει αυτή η υπόθεση είναι τόσο σημαντική που πρέπει να την χειριστεί ανώτατος δικαστής. Όλοι ξέρουμε ότι μια από τις αχίλλειες πτέρνες της δικαιοσύνης είναι ότι οι αποφάσεις για τους ανώτατους δικαστές παίρνονται πολιτικά. Άρα όταν στέλνεις μια απόφαση επάνω λες: εγώ έχω το μάτι μου σε εσένα να δω τι θα κάνετε. Και ποιος το καταγγέλλει; Όχι το ΠΑΣΟΚ, η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων έρχεται και λέει στον Πρωθυπουργό: «αφήστε μας να κάνουμε την δουλειά μας». 🔗 Απόσπασμα από τη συνέντευξή μου στην ΕΡΤ, στους δημοσιογράφους Κώστα Παπαχλιμίντζο και Κατερίνα Δούκα. #ΠΑΣΟΚ #Yeroulanos #Τέμπη
1:24

Ο καλύτερος τρόπος να σεβαστείς τη Δικαιοσύνη είναι να την αφήσεις να κάνει την δουλειά της. Στην περίπτωση της τραγωδίας των Τεμπών, έχουμε 3 παραδείγματα όπου ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, δεν την άφησε να κάνει τη δουλειά της. 👉 Στην πρώτη του, τότε, συνέντευξη βγαίνει και λέει: «ανθρώπινο λάθος», «δεν υπήρχε εύφλεκτο υλικό» κλπ. 👉 Δύο χρόνια αργότερα αλλάζει στάση: «έκανα λάθος», αλλά μιλώντας για το μπάζωμα λέει «είμαι σίγουρος ότι έγινε για καλό σκοπό». Αλλοίωση τόπου δυστυχήματος και ενδεχομένως εγκλήματος δεν γίνεται ποτέ για καλό σκοπό. 👉 Μετά έρχεται και λέει αυτή η υπόθεση είναι τόσο σημαντική που πρέπει να την χειριστεί ανώτατος δικαστής. Όλοι ξέρουμε ότι μια από τις αχίλλειες πτέρνες της δικαιοσύνης είναι ότι οι αποφάσεις για τους ανώτατους δικαστές παίρνονται πολιτικά. Άρα όταν στέλνεις μια απόφαση επάνω λες: εγώ έχω το μάτι μου σε εσένα να δω τι θα κάνετε. Και ποιος το καταγγέλλει; Όχι το ΠΑΣΟΚ, η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων έρχεται και λέει στον Πρωθυπουργό: «αφήστε μας να κάνουμε την δουλειά μας». 🔗 Απόσπασμα από τη συνέντευξή μου στην ΕΡΤ, στους δημοσιογράφους Κώστα Παπαχλιμίντζο και Κατερίνα Δούκα. #ΠΑΣΟΚ #Yeroulanos #Τέμπη

Pavlos Yeroulanos

57,758 görüntüleme • 1 yıl önce

Ο Γιώργος Π. είδε μέσα σε μια στιγμή τη ζωή του να διαλύεται. Με ένα ανώνυμο σημείωμα η Αστυνομία μπούκαρε στο σπίτι του, τον άρπαξε και τον έβαλε στον κόσμο της απόλυτης αγωνίας, ως ντεμέκ «δολοφόνο της #Μαρφιν». Όλα κατέπεσαν στο δικαστήριο. Ο άνθρωπος ήταν αθώος. Όσα έλεγε η Αντιτρομοκρατική ήταν μούφες. Αλλά μια ζωή είχε διαλυθεί και έπρεπε να φτιαχτεί ξανά απ'την αρχή. Σήμερα το μόνο που αλλάζει είναι ότι το "ανώνυμο σημείωμα" γίνεται "ανώνυμο e-mail". 2 άτομα προφυλακίζονται χωρίς καμία ταυτοποίησή τους στα επεισόδια και η κυβέρνηση συνεχίζει τις (προεκλογικές) χαρές της πάνω στις ζωές 3 ανθρώπων. «Με αυτό το σημείωμα ξεκίνησαν για εμάς, τους τότε κατηγορούμενους, πέντε χρόνια ακραίας ταλαιπωρίας. Ένα σημείωμα που διαβιβάστηκε από την Ασφάλεια προς την Ασφάλεια, η οποία τότε υποτίθεται ότι δεν διέθετε ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Για πέντε χρόνια είχαμε να κρέμονται πάνω από τα κεφάλια μας πολλαπλές κατηγορίες ανθρωποκτονίας. Η αστυνομία εισέβαλε στα δικά μας σπίτια και στα σπίτια των οικείων μας, προκαλώντας αναστάτωση και καταστροφές. Οι ζωές μας μπήκαν απολύτως στον πάγο και χρειάστηκε πολύς χρόνος για να μπορέσουμε να ανακάμψουμε. Η δίωξη αυτή, η σκευωρία που στήθηκε εναντίον μας, μας κόστισε ηθικά, υλικά και κοινωνικά. Χρειάστηκε να σταθούμε απέναντι στους συναδέλφους, στους γείτονες, ακόμη και στους φίλους μας, και να αποδεικνύουμε το αυτονόητο: ότι δεν είμαστε ελέφαντες, ότι δεν ευθυνόμαστε για τις σκευωρίες που κατασκευάζουν η Ασφάλεια και ο κρατικός μηχανισμός. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, αυτό που αισθάνομαι είναι ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, όχι ως φάρσα αλλά ως τραγωδία. Βρισκόμαστε και πάλι μπροστά σε τρεις κατηγορούμενους, μέσα σε μια αντίστοιχη κοινωνική και πολιτική συνθήκη. Βλέπουμε να εφαρμόζεται ακριβώς η ίδια διάτρητη αστυνομική μεθοδολογία και να επαναλαμβάνονται οι ίδιες αστήρικτες αστυνομικές διαρροές προς τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία τις αναπαράγουν αβίαστα. Με την ανακίνηση αυτής της υπόθεσης, τρεις άνθρωποι καλούνται και πάλι να ανέβουν έναν πολύ μεγάλο ανήφορο, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι προεκλογικές επιδιώξεις μιας κυβέρνησης που βρίσκεται στα τελευταία της.» #antireport (Μπράβο στο omniatv για την κάλυψη και στον κοινωνικό χώρο «Σαχέλ» για τη φιλοξενία)
2:02

Ο Γιώργος Π. είδε μέσα σε μια στιγμή τη ζωή του να διαλύεται. Με ένα ανώνυμο σημείωμα η Αστυνομία μπούκαρε στο σπίτι του, τον άρπαξε και τον έβαλε στον κόσμο της απόλυτης αγωνίας, ως ντεμέκ «δολοφόνο της #Μαρφιν». Όλα κατέπεσαν στο δικαστήριο. Ο άνθρωπος ήταν αθώος. Όσα έλεγε η Αντιτρομοκρατική ήταν μούφες. Αλλά μια ζωή είχε διαλυθεί και έπρεπε να φτιαχτεί ξανά απ'την αρχή. Σήμερα το μόνο που αλλάζει είναι ότι το "ανώνυμο σημείωμα" γίνεται "ανώνυμο e-mail". 2 άτομα προφυλακίζονται χωρίς καμία ταυτοποίησή τους στα επεισόδια και η κυβέρνηση συνεχίζει τις (προεκλογικές) χαρές της πάνω στις ζωές 3 ανθρώπων. «Με αυτό το σημείωμα ξεκίνησαν για εμάς, τους τότε κατηγορούμενους, πέντε χρόνια ακραίας ταλαιπωρίας. Ένα σημείωμα που διαβιβάστηκε από την Ασφάλεια προς την Ασφάλεια, η οποία τότε υποτίθεται ότι δεν διέθετε ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Για πέντε χρόνια είχαμε να κρέμονται πάνω από τα κεφάλια μας πολλαπλές κατηγορίες ανθρωποκτονίας. Η αστυνομία εισέβαλε στα δικά μας σπίτια και στα σπίτια των οικείων μας, προκαλώντας αναστάτωση και καταστροφές. Οι ζωές μας μπήκαν απολύτως στον πάγο και χρειάστηκε πολύς χρόνος για να μπορέσουμε να ανακάμψουμε. Η δίωξη αυτή, η σκευωρία που στήθηκε εναντίον μας, μας κόστισε ηθικά, υλικά και κοινωνικά. Χρειάστηκε να σταθούμε απέναντι στους συναδέλφους, στους γείτονες, ακόμη και στους φίλους μας, και να αποδεικνύουμε το αυτονόητο: ότι δεν είμαστε ελέφαντες, ότι δεν ευθυνόμαστε για τις σκευωρίες που κατασκευάζουν η Ασφάλεια και ο κρατικός μηχανισμός. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, αυτό που αισθάνομαι είναι ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, όχι ως φάρσα αλλά ως τραγωδία. Βρισκόμαστε και πάλι μπροστά σε τρεις κατηγορούμενους, μέσα σε μια αντίστοιχη κοινωνική και πολιτική συνθήκη. Βλέπουμε να εφαρμόζεται ακριβώς η ίδια διάτρητη αστυνομική μεθοδολογία και να επαναλαμβάνονται οι ίδιες αστήρικτες αστυνομικές διαρροές προς τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία τις αναπαράγουν αβίαστα. Με την ανακίνηση αυτής της υπόθεσης, τρεις άνθρωποι καλούνται και πάλι να ανέβουν έναν πολύ μεγάλο ανήφορο, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι προεκλογικές επιδιώξεις μιας κυβέρνησης που βρίσκεται στα τελευταία της.» #antireport (Μπράβο στο omniatv για την κάλυψη και στον κοινωνικό χώρο «Σαχέλ» για τη φιλοξενία)

Chris Avramidis

20,031 görüntüleme • 2 ay önce

🧨Και τώρα η πολυαναμενόμενη «απάντηση» Μαρινάκη για την Αμερικάνα πρέσβειρα που μας είπε τζαμπατζήδες και ζητούσε την τιμωρία μας. Ο ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΕ ΤΗΝ Γκίλφοϊλ!!! ❓Ερώτηση: Διαβάσαμε στους New York Times, προχθές, ότι η πρέσβειρα των ΗΠΑ είχε χαρακτηρίσει τους Έλληνες «τζαμπατζήδες» και ήθελαν να μας τιμωρήσουν, όπως «τιμωρεί κανείς ένα σκυλί που κατουράει στο χαλί». Αυτή την απεχθή φράση δεν την λέω εγώ. Την είπε η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Δημοσιοποιήσαμε το σοκαριστικό βίντεο και οι αντιδράσεις πολλών Ελλήνων είναι οργισμένες, όπως καταλαβαίνετε. ✍Μιας και απ’ ότι βλέπουμε έχετε πολύ καλές σχέσεις με την αμερικάνικη πρεσβεία. Εντάξει, πέρασε ένας χρόνος από τον διορισμό της κυρίας Γκίλφοϊλ και από όταν ερωτηθήκατε πρώτη φορά εδώ στο briefing. Επομένως, υπάρχει χρόνος. Υπήρχε χρόνος, έστω για μια απλή συγγνώμη, για να ανακαλέσει. Έχετε θέσει το ζήτημα σε ανώτερο επίπεδο, προκειμένου να ζητήσει συγγνώμη και να ανακαλέσει, που πρόσβαλε έτσι έναν ολόκληρο λαό, ο οποίος θα θυμάστε εκείνα τα χρόνια υπέφερε. 💣Τι απάντησε? Ότι στον απολογισμό και σε κάτι μπίζνες που υπογράψαμε φαίνεται ότι έχουμε καλές σχέσεις με την Αμερική και αυτό δυναμώνει την Ελλάδα. Και στη συνέχεια λέει το κορυφαίο: 😂«Μπορεί σε κάποιον αυτά να μην αρέσουν και να προσπαθεί μέσα από παραπλανητικές ερωτήσεις, οι οποίες υπαγορεύονται από ιδεοληψίες και παρωχημένες λογικές να κάνει κακό στα συμφέροντα της χώρας.» ⚠Δηλαδή επειδή ρώτησα αν ζήτησε συγγνώμη η Πρέσβειρα, έκανα κακό στη χώρα. ΛΟΛ. 💲Μετά, χωρίς ντροπή την δικαιολόγησε κιόλας γιατί «αυτή η εικόνα» είχε δημιουργηθεί για τη χώρα μας, «χωρίς να φταίνε οι πολίτες» επειδή κάποιες κυβερνήσεις ξόδευαν πολλά. Δηλαδή εντάξει η Γκίλφοϊλ παρασύρθηκε απ'την εικόνα που «δημιουργήθηκε» (από ποιους άραγε?) και μας είπε τζαμπατζήδες και τεμπέληδες. Και ολόκληρος εκπρόσωπος κυβέρνησης ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ. 👀Η λογική προέκταση είναι πως αν τότε ήταν αυτή η εικόνα, σήμερα, αν η Γκίλφοϊλ το πιστεύει ότι φταίνε οι «τεμπέληδες» Έλληνες μπορεί να συνεχίζει χωρίς να ανακαλέσει τη δήλωση. Ακριβώς ότι κάνει δηλαδή. ✊Αλλά αν δεν το πιστεύει ότι είμαστε τζαμπατζήδες, τεμπέληδες και σαν σκυλιά που «κατουράνε το χαλί» πρέπει να ζητήσει συγγνώμη. Και ο πρώτος που πρέπει να της το πει είναι αυτός που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί τα συμφέροντα των Ελλήνων, δηλαδή η κυβέρνηση. ⁉️Έτσι, στη συνέχεια ρώτησα το πολύ απλό: «Συγγνώμη κύριε Μαρινάκη, επειδή και εσείς Έλληνας είστε, εσείς προσωπικά δεν νοιώθετε προσβεβλημένος ακούγοντας μια σημερινή πρέσβειρα να μας να μας αποκαλεί «σκυλιά» και «τζαμπατζήδες»; Θα της θέσετε το ζήτημα να ζητήσει συγγνώμη;» 👉Αντί απάντησης πήρα απλή ειρωνεία ότι δεν καταλαβαίνω και χρειάζομαι λεξικό. Επειδή άντε πες εγώ μπορεί να είμαι χαζός, πείτε μου μια γνώμη στα σχόλια. 🇺🇸Εσείς τι καταλάβατε ότι απάντησε; Θα ζητήσουν από την πρέσβειρα να ανακαλέσει; #ΗΠΑ #ΕΛΛΑΔΑ
4:00

🧨Και τώρα η πολυαναμενόμενη «απάντηση» Μαρινάκη για την Αμερικάνα πρέσβειρα που μας είπε τζαμπατζήδες και ζητούσε την τιμωρία μας. Ο ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΕ ΤΗΝ Γκίλφοϊλ!!! ❓Ερώτηση: Διαβάσαμε στους New York Times, προχθές, ότι η πρέσβειρα των ΗΠΑ είχε χαρακτηρίσει τους Έλληνες «τζαμπατζήδες» και ήθελαν να μας τιμωρήσουν, όπως «τιμωρεί κανείς ένα σκυλί που κατουράει στο χαλί». Αυτή την απεχθή φράση δεν την λέω εγώ. Την είπε η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Δημοσιοποιήσαμε το σοκαριστικό βίντεο και οι αντιδράσεις πολλών Ελλήνων είναι οργισμένες, όπως καταλαβαίνετε. ✍Μιας και απ’ ότι βλέπουμε έχετε πολύ καλές σχέσεις με την αμερικάνικη πρεσβεία. Εντάξει, πέρασε ένας χρόνος από τον διορισμό της κυρίας Γκίλφοϊλ και από όταν ερωτηθήκατε πρώτη φορά εδώ στο briefing. Επομένως, υπάρχει χρόνος. Υπήρχε χρόνος, έστω για μια απλή συγγνώμη, για να ανακαλέσει. Έχετε θέσει το ζήτημα σε ανώτερο επίπεδο, προκειμένου να ζητήσει συγγνώμη και να ανακαλέσει, που πρόσβαλε έτσι έναν ολόκληρο λαό, ο οποίος θα θυμάστε εκείνα τα χρόνια υπέφερε. 💣Τι απάντησε? Ότι στον απολογισμό και σε κάτι μπίζνες που υπογράψαμε φαίνεται ότι έχουμε καλές σχέσεις με την Αμερική και αυτό δυναμώνει την Ελλάδα. Και στη συνέχεια λέει το κορυφαίο: 😂«Μπορεί σε κάποιον αυτά να μην αρέσουν και να προσπαθεί μέσα από παραπλανητικές ερωτήσεις, οι οποίες υπαγορεύονται από ιδεοληψίες και παρωχημένες λογικές να κάνει κακό στα συμφέροντα της χώρας.» ⚠Δηλαδή επειδή ρώτησα αν ζήτησε συγγνώμη η Πρέσβειρα, έκανα κακό στη χώρα. ΛΟΛ. 💲Μετά, χωρίς ντροπή την δικαιολόγησε κιόλας γιατί «αυτή η εικόνα» είχε δημιουργηθεί για τη χώρα μας, «χωρίς να φταίνε οι πολίτες» επειδή κάποιες κυβερνήσεις ξόδευαν πολλά. Δηλαδή εντάξει η Γκίλφοϊλ παρασύρθηκε απ'την εικόνα που «δημιουργήθηκε» (από ποιους άραγε?) και μας είπε τζαμπατζήδες και τεμπέληδες. Και ολόκληρος εκπρόσωπος κυβέρνησης ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ. 👀Η λογική προέκταση είναι πως αν τότε ήταν αυτή η εικόνα, σήμερα, αν η Γκίλφοϊλ το πιστεύει ότι φταίνε οι «τεμπέληδες» Έλληνες μπορεί να συνεχίζει χωρίς να ανακαλέσει τη δήλωση. Ακριβώς ότι κάνει δηλαδή. ✊Αλλά αν δεν το πιστεύει ότι είμαστε τζαμπατζήδες, τεμπέληδες και σαν σκυλιά που «κατουράνε το χαλί» πρέπει να ζητήσει συγγνώμη. Και ο πρώτος που πρέπει να της το πει είναι αυτός που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί τα συμφέροντα των Ελλήνων, δηλαδή η κυβέρνηση. ⁉️Έτσι, στη συνέχεια ρώτησα το πολύ απλό: «Συγγνώμη κύριε Μαρινάκη, επειδή και εσείς Έλληνας είστε, εσείς προσωπικά δεν νοιώθετε προσβεβλημένος ακούγοντας μια σημερινή πρέσβειρα να μας να μας αποκαλεί «σκυλιά» και «τζαμπατζήδες»; Θα της θέσετε το ζήτημα να ζητήσει συγγνώμη;» 👉Αντί απάντησης πήρα απλή ειρωνεία ότι δεν καταλαβαίνω και χρειάζομαι λεξικό. Επειδή άντε πες εγώ μπορεί να είμαι χαζός, πείτε μου μια γνώμη στα σχόλια. 🇺🇸Εσείς τι καταλάβατε ότι απάντησε; Θα ζητήσουν από την πρέσβειρα να ανακαλέσει; #ΗΠΑ #ΕΛΛΑΔΑ

Chris Avramidis

25,355 görüntüleme • 9 ay önce

Στη Χαλκιδική κατέστειλαν το ελεύθερο κάμπινγκ και διέλυσαν σκηνές. Η ΕΡΤ καλύπτει το θέμα υιοθετώντας πλήρως τη λογική της κατασταλτικής επέμβασης, χωρίς να δώσει τον λόγο ούτε σε έναν κατασκηνωτή ή σε κάποια πρωτοβουλία που υπερασπίζεται το ελεύθερο κάμπινγκ. Δεν εξετάζει επίσης καθόλου το κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο. Γιατί επιλέγουν άνθρωποι αυτήν τη φθηνή μορφή διακοπών; Πόσο κοστίζουν πλέον οι υπόλοιπες επιλογές για έναν εργαζόμενο; Τι δημόσιες και οικονομικά προσβάσιμες υποδομές υπάρχουν για διακοπές; Και όλα αυτά σε μια περίοδο που ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας είτε δεν μπορεί να κάνει διακοπές είτε αναγκάζεται να τις περιορίσει δραστικά λόγω κόστους. Στο ρεπορτάζ τονίζονται οι κίνδυνοι πυρκαγιάς και περιβαλλοντικής επιβάρυνσης. Δεν εξετάζεται όμως αν αυτοί οι κίνδυνοι μπορούν να αντιμετωπιστούν με ρύθμιση, υποδομές, οργανωμένους χώρους, μέτρα πυροπροστασίας και υγιεινής. Ο κίνδυνος παρουσιάζεται περίπου αυτομάτως ως επιχείρημα υπέρ της απαγόρευσης. Στους παράγοντες που αποφάσισαν και υπερασπίζονται την εκκένωση δίνεται άφθονος τηλεοπτικός χρόνος για να εξηγήσουν γιατί το ελεύθερο κάμπινγκ είναι πρόβλημα και γιατί η επέμβαση ήταν αναγκαία. Από την άλλη πλευρά, ακούμε μόνο, διαμεσολαβημένα από το ίδιο το ρεπορτάζ, ότι κάποιοι κατασκηνωτές είπαν πως το ελεύθερο κάμπινγκ «θα μπορούσε να ρυθμιστεί». Ποια είναι τα επιχειρήματά τους και πώς ακριβώς θα μπορούσε να ρυθμιστεί; Ο τηλεθεατής της δημόσιας τηλεόρασης δεν θα το μάθει. Και έτσι εντός του (αστικο)δημοκρατικού διαλόγου θα αποφασίσει έχοντας ακούσει τα επιχειρήματα μόνο της μίας πλευράς. «Τώρα δημόσια θά 'χουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες».
1:42

Στη Χαλκιδική κατέστειλαν το ελεύθερο κάμπινγκ και διέλυσαν σκηνές. Η ΕΡΤ καλύπτει το θέμα υιοθετώντας πλήρως τη λογική της κατασταλτικής επέμβασης, χωρίς να δώσει τον λόγο ούτε σε έναν κατασκηνωτή ή σε κάποια πρωτοβουλία που υπερασπίζεται το ελεύθερο κάμπινγκ. Δεν εξετάζει επίσης καθόλου το κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο. Γιατί επιλέγουν άνθρωποι αυτήν τη φθηνή μορφή διακοπών; Πόσο κοστίζουν πλέον οι υπόλοιπες επιλογές για έναν εργαζόμενο; Τι δημόσιες και οικονομικά προσβάσιμες υποδομές υπάρχουν για διακοπές; Και όλα αυτά σε μια περίοδο που ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας είτε δεν μπορεί να κάνει διακοπές είτε αναγκάζεται να τις περιορίσει δραστικά λόγω κόστους. Στο ρεπορτάζ τονίζονται οι κίνδυνοι πυρκαγιάς και περιβαλλοντικής επιβάρυνσης. Δεν εξετάζεται όμως αν αυτοί οι κίνδυνοι μπορούν να αντιμετωπιστούν με ρύθμιση, υποδομές, οργανωμένους χώρους, μέτρα πυροπροστασίας και υγιεινής. Ο κίνδυνος παρουσιάζεται περίπου αυτομάτως ως επιχείρημα υπέρ της απαγόρευσης. Στους παράγοντες που αποφάσισαν και υπερασπίζονται την εκκένωση δίνεται άφθονος τηλεοπτικός χρόνος για να εξηγήσουν γιατί το ελεύθερο κάμπινγκ είναι πρόβλημα και γιατί η επέμβαση ήταν αναγκαία. Από την άλλη πλευρά, ακούμε μόνο, διαμεσολαβημένα από το ίδιο το ρεπορτάζ, ότι κάποιοι κατασκηνωτές είπαν πως το ελεύθερο κάμπινγκ «θα μπορούσε να ρυθμιστεί». Ποια είναι τα επιχειρήματά τους και πώς ακριβώς θα μπορούσε να ρυθμιστεί; Ο τηλεθεατής της δημόσιας τηλεόρασης δεν θα το μάθει. Και έτσι εντός του (αστικο)δημοκρατικού διαλόγου θα αποφασίσει έχοντας ακούσει τα επιχειρήματα μόνο της μίας πλευράς. «Τώρα δημόσια θά 'χουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες».

Chris Avramidis

50,255 görüntüleme • 1 ay önce

Μια στιγμή, ένα καρέ δευτερολέπτων, ένα στιγμιαίο αραβούργημα ήταν αρκετό στην καριέρα του Φερνάντο Ρεδόνδο για να μείνει για πάντα χαραγμένος στη μνήμη. Old Trafford, ένα από τα πιο προβεβλημένα παλκοσένικα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Προημιτελικός Champions League, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ εναντίον Ρεάλ Μαδρίτης. Πρώτη πράξη της παράστασης και η εικόνα είναι χαρακτηριστική. Αφορά ένα εντελώς κρύο σημείο του ματς, απ’ εκείνα που δεν προϊδεάζουν το θεατή για το παραμικρό. Ο Ρεδόνδο τρέχει με τη μπάλα στα πόδια κάπου στο κέντρο του γηπέδου, κοντά στην πλάγια γραμμή προς τα δεξιά. Το τρέξιμό του είναι ελαφρύ, στις “μύτες”, όπως συνήθιζαν να λένε οι παλιοί για τους καλλιτέχνες-χορευτές. Έχει μόλις προσπεράσει με μια απλή προσποίηση τον παντοτινό μαχητή Πολ Σκόουλς, που μοιάζει έτοιμος να “σκάσει” από την υπερπροσπάθεια. Ο Φερνάντο έχει το κεφάλι ψηλά, δίχως ίχνος ιδρώτα στο πρόσωπο και την παραμικρή ένδειξη κόπωσης. Στο γήπεδο φαίνεται “αέρινος”, ένα κλικ πιο γρήγορος απ’ όλους. Κι όμως δεν είναι. «Η ταχύτητα συγχέεται συχνά με την αίσθηση του χωροχρόνου», έλεγε ο Κρόιφ. «Συχνά ξεκινούσα να τρέχω ένα κλικ πριν από τους άλλους, με αποτέλεσμα να φαίνομαι πιο γρήγορος. Εγώ νομίζω ότι ποτέ δεν έτρεχα πιο γρήγορα. Έτρεχα όμως πιο έξυπνα». Αυτή ήταν και η διαφορά του ανθρώπου που φορούσε το περιβραχιόνιο της Ρεάλ Μαδρίτης εκείνη τη νύχτα στο κατάμεστο «Θέατρο των Ονείρων». Θαρρείς κι έπρεπε να φαίνεται ντυμένος με επίσημο ένδυμα, η Ρεάλ εκείνο το βράδυ είχε επιλέξει τη μαύρη εμφάνιση με τα χρυσά γράμματα. Στην πραγματικότητα, ο Ρεδόνδο δεν φαινόταν καν σαν ποδοσφαιριστής. Πιο πολύ ήταν σαν όραμα, σαν ολόγραμμα, σαν μια ονειρική απεικόνιση του πιο τεχνίτη και κομψού μέσου της Αργεντινής. Ένας “tanguero” που χορεύει στο χορτάρι, ικανός να εξημερώσει με τους “κωδικούς” του όλες τις αισθήσεις. Τα μακριά μαλλιά να ακολουθούν το ρυθμό του σώματος, ο αριστερός ώμος προς τα εμπρός, στόμα μισάνοιχτο και ένα καθαρό βλέμμα να κοιτάζει μακριά, πέρα απ’ τον ορίζοντα των υπολοίπων. Φαίνεται εκτός ισορροπίας, τρέχει επικλινώς κι όμως η κίνησή του είναι τόσο αρμονική που καταλήγει στην πιο περίπλοκη μορφή ισορροπίας. Χαϊδεύει τη μπάλα με το αριστερό και αδειάζει την άμυνα, δίνοντας την εντύπωση ότι κατανοεί χώρο και χρόνο καλύτερα από συμπαίκτες κι αντιπάλους. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο προτέρημα του Φερνάντο στην καριέρα του, αυτό ήταν το ποιοτικό χαρακτηριστικό που τον έφερε στην ελίτ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Μέχρι το 52ο λεπτό εκείνου του αγώνα στο Μάντσεστερ που από την ελίτ πέρασε στο πάνθεον. Αυτή η φάση καθόρισε την καριέρα του, αυτή η φάση προσδιόρισε τη θέση του στην ιστορία του αθλήματος. Η Ρεάλ προηγείτο ήδη με 2-0 και επί της ουσίας είχε θεωρήσει το διαβατήριό της για τα ημιτελικά. Ο Ρεδόνδο υποδέχεται τη μπάλα μετά από την σκαφτή πάσα του Σάβιο με το εξωτερικό -γιατί όλες οι λεπτομέρειες έχουν τη σημασία τους- και έχει δίπλα και μπροστά του Ραούλ και Μοριέντες. Θα μπορούσε να τη σπάσει στο κέντρο, να τη γυρίσει πίσω, διότι πλέον δεν υπήρχε διακύβευμα. Κι όμως, επιλέγει να παραμείνει αριστερά και να πάει στο “ένας εναντίον ενός” με τον Μπεργκ. Ο Ρεδόνδο δεν κάνει το φαινομενικά ορθολογικό, υπακούει στο ένστικτο. Αυτό που ακολουθεί δεν μαθαίνεται, δεν διδάσκεται σε καμία ακαδημία. Είναι από τις σπάνιες μορφές που η ποδοσφαιρική νοημοσύνη υπερισχύει, γιατί έτσι επιτάσσει το ταλέντο. Κοντρολάρει με το αριστερό εξωτερικό, κάνοντας ταυτόχρονα αυτό το “τίναγμα” στο τρέξιμο, σαν να προειδοποιεί για την έκρηξη που ακολουθεί. Έχει μέτωπο προς την πλάγια γραμμή, είναι από τις κλασσικές φάσεις που ο ποδοσφαιριστής καταλήγει στο σημαιάκι για να κερδίσει με κάποια ευνοϊκή κόντρα ένα κόρνερ. Όχι ο Ρεδόνδο. Δείτε το βίντεο. Αυτό το αριστερό τακουνάκι του Φερνάντο Ρεδόνδο δεν περιγράφεται με λόγια, δεν αποτυπώνεται με λέξεις. Επίτηδες το βίντεο μένει χωρίς ήχο, διότι καμία περιγραφή δεν μπορεί σε δυο δευτερόλεπτα να καλύψει την ολότητα της ενέργειας. Τρίπλα κάτω απ’ τα πόδια (!) του αντιπάλου με τακουνάκι (!), αλλαγή κατεύθυνσης, σπάσιμο μέσης και ανισόρροπη ισορροπία. Μια μαγική κίνηση γεωμετρικής τέχνης, μια αιθέρια προοπτική που κάνει τις κάθετες ευθείες στο επίπεδο της εικόνας να συγκλίνουν σε ένα σημείο. Μεμιάς όλα τα βλέμματα στο γήπεδο είναι πάνω του, οι τηλεθεατές μπροστά στις οθόνες με τα στόματα ανοικτά. Ο Ρεδόνδο, στη δική του διάσταση, σαν να έχει κάνει κάτι φυσιολογικό, τρέχει να προλάβει την μπάλα, πριν βγει άουτ. Σηκώνει το κεφάλι και με την άκρη του ματιού βλέπει τον Ραούλ ξεμαρκάριστο στη μικρή περιοχή. Η πάσα είναι ακριβείας, γιατί δεν είναι δυνατόν ένας τόσο μεγάλος παίκτης να έχει κάνει το απίστευτο και να αποτύχει στο “εύκολο”. Ο Ραούλ κάνει το αυτονόητο και απλώς τη σπρώχνει στα δίχτυα. Πολύ κακώς ο σκηνοθέτης ζουμάρει επάνω του και απαθανατίζεται ο πανηγυρισμός του ανθρώπου που προέβη στην ενέργεια του 5% όλης της φάσης. Εάν ο σκηνοθέτης ήξερε, εάν ο σκηνοθέτης ήταν “αρρωστάκι”, θα ζούμαρε απευθείας στο πρόσωπο του Ρεδόνδο. Μόνο και μόνο για να θυμόμαστε την ειρωνεία στην έκφρασή του. Ένας ποδοσφαιριστής, ο οποίος σε ολόκληρη την καριέρα του κατηγορήθηκε ως «αργός», διέσχισε το μισό γήπεδο με τη μπάλα στα πόδια, ολοκλήρωσε το αραβούργημα και απλώς κινήθηκε ράθυμα προς τη σέντρα. Για τον Ρεδόνδο το ποδόσφαιρο ήταν βασικά μια διαρκής προσπάθεια ελέγχου του χάους. Με πινελιές ποιότητας και δημιουργίας. Το έκανε αριστοκρατικά, δίχως να “λερωθεί” ποτέ, χωρίς να μπει στη διαδικασία να τσαλακωθεί. Ίσως γι’ αυτό το “ατσαλάκωτο” και το “αυθάδες” στο παιχνίδι του να έχει αδικηθεί από την ιστορία και να μην λογίζεται στους κορυφαίους όλων των εποχών. Εκείνη τη νύχτα στο Old Trafford, η τεχνική εξημέρωσε το ανταγωνιστικό πνεύμα, τη δύναμη, την τακτική, το σχέδιο. Σε όλα αυτά υπερτερούσε η Γιουνάιτεντ, μόνο που είχε υπολογίσει χωρίς τον αστάθμητο παράγοντα Ρεδόνδο. «Αυτός ο παίκτης είναι σαν να έχει μαγνήτες στα πόδια του», δήλωσε ο ίδιος ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον στο flash interview στο τέλος του ματς. Εκείνο το 0-3 της Ρεάλ έμεινε στο χρόνο περισσότερο από το 3-0 του Τελικού εναντίον της Βαλένθια. «Αυτό το τακουνάκι θα το θυμόμαστε για τα επόμενα 50 χρόνια», είπε ο Σάβιο, γιατί η ενέργεια ήταν τόσο ξεχωριστή, τόσο μοναδική που είναι από τις πολύ σπάνιες περιπτώσεις που όλοι ξεχνούν το γκολ και φέρνουν στο θυμικό την εξέλιξη και τη δημιουργία της φάσης. Ο «Πρίγκιπας», όπως τον φώναζαν από την αρχή της καριέρας του, επέλεξε ίσως τον κομψότερο τρόπο για να φυλακίσει την ανάμνησή του στους aficionados όπως του λόγου μου. Η αγνή ιδιοφυΐα ενός ποδοσφαιριστή-καλλιτέχνη, ο οποίος, με την ίδια ευκολία και αυθάδεια που χόρευε στο χορτάρι, έβγαζε και το εντελώς παράταιρο με το χώρο του ποδοσφαίρου σοφιστικέ προφίλ εκτός αγωνιστικών χώρων. Τόσο αυθάδης που δεν ήθελε να τον θυμάται κανένας για κάτι συμβατικό, κάτι συνηθισμένο, ένα γκολ, έναν τίτλο. Έτσι συμβαίνει με εκείνους που αναβλύζουν -δικαιολογημένα- μια αίσθηση ανωτερότητας, γιατί έχουν επίγνωση της καλλιτεχνικής τους δεξιότητας. Σήμερα κλείνει τα 57, το έχει κόψει 27 χρόνια χτυπημένος από τραυματισμούς. Αρκεί αυτό το "ένα" για να μην ξεχαστεί ποτέ.
0:22

Μια στιγμή, ένα καρέ δευτερολέπτων, ένα στιγμιαίο αραβούργημα ήταν αρκετό στην καριέρα του Φερνάντο Ρεδόνδο για να μείνει για πάντα χαραγμένος στη μνήμη. Old Trafford, ένα από τα πιο προβεβλημένα παλκοσένικα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Προημιτελικός Champions League, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ εναντίον Ρεάλ Μαδρίτης. Πρώτη πράξη της παράστασης και η εικόνα είναι χαρακτηριστική. Αφορά ένα εντελώς κρύο σημείο του ματς, απ’ εκείνα που δεν προϊδεάζουν το θεατή για το παραμικρό. Ο Ρεδόνδο τρέχει με τη μπάλα στα πόδια κάπου στο κέντρο του γηπέδου, κοντά στην πλάγια γραμμή προς τα δεξιά. Το τρέξιμό του είναι ελαφρύ, στις “μύτες”, όπως συνήθιζαν να λένε οι παλιοί για τους καλλιτέχνες-χορευτές. Έχει μόλις προσπεράσει με μια απλή προσποίηση τον παντοτινό μαχητή Πολ Σκόουλς, που μοιάζει έτοιμος να “σκάσει” από την υπερπροσπάθεια. Ο Φερνάντο έχει το κεφάλι ψηλά, δίχως ίχνος ιδρώτα στο πρόσωπο και την παραμικρή ένδειξη κόπωσης. Στο γήπεδο φαίνεται “αέρινος”, ένα κλικ πιο γρήγορος απ’ όλους. Κι όμως δεν είναι. «Η ταχύτητα συγχέεται συχνά με την αίσθηση του χωροχρόνου», έλεγε ο Κρόιφ. «Συχνά ξεκινούσα να τρέχω ένα κλικ πριν από τους άλλους, με αποτέλεσμα να φαίνομαι πιο γρήγορος. Εγώ νομίζω ότι ποτέ δεν έτρεχα πιο γρήγορα. Έτρεχα όμως πιο έξυπνα». Αυτή ήταν και η διαφορά του ανθρώπου που φορούσε το περιβραχιόνιο της Ρεάλ Μαδρίτης εκείνη τη νύχτα στο κατάμεστο «Θέατρο των Ονείρων». Θαρρείς κι έπρεπε να φαίνεται ντυμένος με επίσημο ένδυμα, η Ρεάλ εκείνο το βράδυ είχε επιλέξει τη μαύρη εμφάνιση με τα χρυσά γράμματα. Στην πραγματικότητα, ο Ρεδόνδο δεν φαινόταν καν σαν ποδοσφαιριστής. Πιο πολύ ήταν σαν όραμα, σαν ολόγραμμα, σαν μια ονειρική απεικόνιση του πιο τεχνίτη και κομψού μέσου της Αργεντινής. Ένας “tanguero” που χορεύει στο χορτάρι, ικανός να εξημερώσει με τους “κωδικούς” του όλες τις αισθήσεις. Τα μακριά μαλλιά να ακολουθούν το ρυθμό του σώματος, ο αριστερός ώμος προς τα εμπρός, στόμα μισάνοιχτο και ένα καθαρό βλέμμα να κοιτάζει μακριά, πέρα απ’ τον ορίζοντα των υπολοίπων. Φαίνεται εκτός ισορροπίας, τρέχει επικλινώς κι όμως η κίνησή του είναι τόσο αρμονική που καταλήγει στην πιο περίπλοκη μορφή ισορροπίας. Χαϊδεύει τη μπάλα με το αριστερό και αδειάζει την άμυνα, δίνοντας την εντύπωση ότι κατανοεί χώρο και χρόνο καλύτερα από συμπαίκτες κι αντιπάλους. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο προτέρημα του Φερνάντο στην καριέρα του, αυτό ήταν το ποιοτικό χαρακτηριστικό που τον έφερε στην ελίτ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Μέχρι το 52ο λεπτό εκείνου του αγώνα στο Μάντσεστερ που από την ελίτ πέρασε στο πάνθεον. Αυτή η φάση καθόρισε την καριέρα του, αυτή η φάση προσδιόρισε τη θέση του στην ιστορία του αθλήματος. Η Ρεάλ προηγείτο ήδη με 2-0 και επί της ουσίας είχε θεωρήσει το διαβατήριό της για τα ημιτελικά. Ο Ρεδόνδο υποδέχεται τη μπάλα μετά από την σκαφτή πάσα του Σάβιο με το εξωτερικό -γιατί όλες οι λεπτομέρειες έχουν τη σημασία τους- και έχει δίπλα και μπροστά του Ραούλ και Μοριέντες. Θα μπορούσε να τη σπάσει στο κέντρο, να τη γυρίσει πίσω, διότι πλέον δεν υπήρχε διακύβευμα. Κι όμως, επιλέγει να παραμείνει αριστερά και να πάει στο “ένας εναντίον ενός” με τον Μπεργκ. Ο Ρεδόνδο δεν κάνει το φαινομενικά ορθολογικό, υπακούει στο ένστικτο. Αυτό που ακολουθεί δεν μαθαίνεται, δεν διδάσκεται σε καμία ακαδημία. Είναι από τις σπάνιες μορφές που η ποδοσφαιρική νοημοσύνη υπερισχύει, γιατί έτσι επιτάσσει το ταλέντο. Κοντρολάρει με το αριστερό εξωτερικό, κάνοντας ταυτόχρονα αυτό το “τίναγμα” στο τρέξιμο, σαν να προειδοποιεί για την έκρηξη που ακολουθεί. Έχει μέτωπο προς την πλάγια γραμμή, είναι από τις κλασσικές φάσεις που ο ποδοσφαιριστής καταλήγει στο σημαιάκι για να κερδίσει με κάποια ευνοϊκή κόντρα ένα κόρνερ. Όχι ο Ρεδόνδο. Δείτε το βίντεο. Αυτό το αριστερό τακουνάκι του Φερνάντο Ρεδόνδο δεν περιγράφεται με λόγια, δεν αποτυπώνεται με λέξεις. Επίτηδες το βίντεο μένει χωρίς ήχο, διότι καμία περιγραφή δεν μπορεί σε δυο δευτερόλεπτα να καλύψει την ολότητα της ενέργειας. Τρίπλα κάτω απ’ τα πόδια (!) του αντιπάλου με τακουνάκι (!), αλλαγή κατεύθυνσης, σπάσιμο μέσης και ανισόρροπη ισορροπία. Μια μαγική κίνηση γεωμετρικής τέχνης, μια αιθέρια προοπτική που κάνει τις κάθετες ευθείες στο επίπεδο της εικόνας να συγκλίνουν σε ένα σημείο. Μεμιάς όλα τα βλέμματα στο γήπεδο είναι πάνω του, οι τηλεθεατές μπροστά στις οθόνες με τα στόματα ανοικτά. Ο Ρεδόνδο, στη δική του διάσταση, σαν να έχει κάνει κάτι φυσιολογικό, τρέχει να προλάβει την μπάλα, πριν βγει άουτ. Σηκώνει το κεφάλι και με την άκρη του ματιού βλέπει τον Ραούλ ξεμαρκάριστο στη μικρή περιοχή. Η πάσα είναι ακριβείας, γιατί δεν είναι δυνατόν ένας τόσο μεγάλος παίκτης να έχει κάνει το απίστευτο και να αποτύχει στο “εύκολο”. Ο Ραούλ κάνει το αυτονόητο και απλώς τη σπρώχνει στα δίχτυα. Πολύ κακώς ο σκηνοθέτης ζουμάρει επάνω του και απαθανατίζεται ο πανηγυρισμός του ανθρώπου που προέβη στην ενέργεια του 5% όλης της φάσης. Εάν ο σκηνοθέτης ήξερε, εάν ο σκηνοθέτης ήταν “αρρωστάκι”, θα ζούμαρε απευθείας στο πρόσωπο του Ρεδόνδο. Μόνο και μόνο για να θυμόμαστε την ειρωνεία στην έκφρασή του. Ένας ποδοσφαιριστής, ο οποίος σε ολόκληρη την καριέρα του κατηγορήθηκε ως «αργός», διέσχισε το μισό γήπεδο με τη μπάλα στα πόδια, ολοκλήρωσε το αραβούργημα και απλώς κινήθηκε ράθυμα προς τη σέντρα. Για τον Ρεδόνδο το ποδόσφαιρο ήταν βασικά μια διαρκής προσπάθεια ελέγχου του χάους. Με πινελιές ποιότητας και δημιουργίας. Το έκανε αριστοκρατικά, δίχως να “λερωθεί” ποτέ, χωρίς να μπει στη διαδικασία να τσαλακωθεί. Ίσως γι’ αυτό το “ατσαλάκωτο” και το “αυθάδες” στο παιχνίδι του να έχει αδικηθεί από την ιστορία και να μην λογίζεται στους κορυφαίους όλων των εποχών. Εκείνη τη νύχτα στο Old Trafford, η τεχνική εξημέρωσε το ανταγωνιστικό πνεύμα, τη δύναμη, την τακτική, το σχέδιο. Σε όλα αυτά υπερτερούσε η Γιουνάιτεντ, μόνο που είχε υπολογίσει χωρίς τον αστάθμητο παράγοντα Ρεδόνδο. «Αυτός ο παίκτης είναι σαν να έχει μαγνήτες στα πόδια του», δήλωσε ο ίδιος ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον στο flash interview στο τέλος του ματς. Εκείνο το 0-3 της Ρεάλ έμεινε στο χρόνο περισσότερο από το 3-0 του Τελικού εναντίον της Βαλένθια. «Αυτό το τακουνάκι θα το θυμόμαστε για τα επόμενα 50 χρόνια», είπε ο Σάβιο, γιατί η ενέργεια ήταν τόσο ξεχωριστή, τόσο μοναδική που είναι από τις πολύ σπάνιες περιπτώσεις που όλοι ξεχνούν το γκολ και φέρνουν στο θυμικό την εξέλιξη και τη δημιουργία της φάσης. Ο «Πρίγκιπας», όπως τον φώναζαν από την αρχή της καριέρας του, επέλεξε ίσως τον κομψότερο τρόπο για να φυλακίσει την ανάμνησή του στους aficionados όπως του λόγου μου. Η αγνή ιδιοφυΐα ενός ποδοσφαιριστή-καλλιτέχνη, ο οποίος, με την ίδια ευκολία και αυθάδεια που χόρευε στο χορτάρι, έβγαζε και το εντελώς παράταιρο με το χώρο του ποδοσφαίρου σοφιστικέ προφίλ εκτός αγωνιστικών χώρων. Τόσο αυθάδης που δεν ήθελε να τον θυμάται κανένας για κάτι συμβατικό, κάτι συνηθισμένο, ένα γκολ, έναν τίτλο. Έτσι συμβαίνει με εκείνους που αναβλύζουν -δικαιολογημένα- μια αίσθηση ανωτερότητας, γιατί έχουν επίγνωση της καλλιτεχνικής τους δεξιότητας. Σήμερα κλείνει τα 57, το έχει κόψει 27 χρόνια χτυπημένος από τραυματισμούς. Αρκεί αυτό το "ένα" για να μην ξεχαστεί ποτέ.

Zastro

12,633 görüntüleme • 4 ay önce

Ο Αλέκος Χαλβατζής αποχαιρετά τον κομμουνιστή πατέρα του, Σπύρο Χαλβατζή. Για όσους ήμασταν εκεί ο χρόνος για 16 λεπτά σταμάτησε. Καθώς τον ακούγαμε κάτω απ'την βροχή. Μια ομιλία βαθιά πολιτική και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη. Στην αρχή μας μίλησε για τον Σπύρο Χαλβατζή ως το πέμπτο παιδί μια φτωχής οικογένειας. Ο πατέρας του τον είδε για πρώτη φορά όταν ήταν ακόμη βρέφος, σε επισκεπτήριο, λίγο πριν σταλεί στη Μακρόνησο, απ’ όπου θα επέστρεφε χρόνια αργότερα. Έτσι ο μικρός Σπύρος έμαθε να μιλάει, να περπατάει και έφτασε σχεδόν μέχρι το σχολείο μεγαλώνοντας, με «έναν πατέρα ιδεατό». Στη συνέχεια ο Αλέκος Χαλβατζής έκανε κάτι δύσκολο. Και συγκλονιστικό Δεν μίλησε μόνο για τον αγωνιστή, τον κομμουνιστή, τον επαναστάτη. Μίλησε για τον άνθρωπο πίσω από όλα αυτά. Για τις αντιφάσεις του, τις πληγές του, τις αδυναμίες του. Αρνήθηκε να κάνει τον πατέρα του εικόνισμα. Διότι όπως είπε «μόνο η αλήθεια, και ολόκληρη, είναι επαναστατική». Μίλησε ανοιχτά για την κατάθλιψη και την ψυχική υγεία ενός ανθρώπου που όλοι είχαν μάθει να βλέπουν ως «αλύγιστο». Για έναν κομμουνιστή μιας γενιάς που μεγάλωσε μαθαίνοντας ότι δεν πρέπει να αποκαλύπτει καμία αδυναμία, ότι πρέπει να καταπίνει το πρόβλημα, να χαμογελά και να συνεχίζει. Όπως αναφέρει ο Αλέκος, αυτοί ακριβώς οι κανόνες τούς επέτρεψαν να περάσουν «μέσα από φωτιά και από σίδερο» και να μη λυγίσουν. Είχαν όμως μεγάλο κόστος. Πίσω από τις ιστορίες των «χαλκέντερων» κομμουνιστών υπήρχαν άνθρωποι με ουλές και πληγές, άνθρωποι που πολλές φορές δεν είχαν μάθει ούτε να πουν στους πιο κοντινούς τους: «δεν είμαι καλά». Γιατί ένας επαναστάτης δεν παύει να είναι άνθρωπος. Η γενναιότητα δεν σημαίνει απουσία φόβου, πόνου ή ψυχικής εξάντλησης. Και η αναγνώριση της ανθρώπινης ευαλωτότητας δεν μικραίνει έναν αγωνιστή. Τον κάνει πραγματικό. Και ύστερα περιέγραψε μια από τις τελευταίες αναλαμπές-στιγμές χαράς του Σπύρου Χαλβατζή. Επιστρέφει για τελευταία όπως αποδείχτηκε φορά, στην πατρίδα του, την Κοζάνη, σε ένα αποκριάτικο πανηγύρι. Κρατά από το ένα χέρι τον παιδικό του φίλο και από το άλλο τον εξάχρονο εγγονό του. Και τραγουδά: «Πέντε αδέρφια ήμασταν και τα πέντε παλαβά…» Ένας άνθρωπος που πέρασε μια ολόκληρη ζωή μέσα στους αγώνες, στις διώξεις, στην πολιτική, στις ήττες και στις ελπίδες, να επιστρέφει στο τέλος στην πατρίδα του, στον φίλο των παιδικών του χρόνων, στο εγγόνι του, στο τραγούδι. Δύσκολα μπορώ να φανταστώ πιο γλυκό, πιο συγκλονιστικό, πιο ουμανιστικό και πιο ανθρώπινο αποχαιρετισμό από έναν κομμουνιστή γιο στον κομμουνιστή πατέρα του. Αλέκο, σε ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας. Και σας ευχαριστώ οικογενειακά για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε, στην καταγραφή μιας τόσο προσωπικής στιγμής, που είναι ταυτόχρονα και μια στιγμή της ιστορίας του τόπου μας. Συλλυπητήρια σε όλη την οικογένεια. Να συνεχίσουμε τον αγώνα του.
16:44

Ο Αλέκος Χαλβατζής αποχαιρετά τον κομμουνιστή πατέρα του, Σπύρο Χαλβατζή. Για όσους ήμασταν εκεί ο χρόνος για 16 λεπτά σταμάτησε. Καθώς τον ακούγαμε κάτω απ'την βροχή. Μια ομιλία βαθιά πολιτική και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη. Στην αρχή μας μίλησε για τον Σπύρο Χαλβατζή ως το πέμπτο παιδί μια φτωχής οικογένειας. Ο πατέρας του τον είδε για πρώτη φορά όταν ήταν ακόμη βρέφος, σε επισκεπτήριο, λίγο πριν σταλεί στη Μακρόνησο, απ’ όπου θα επέστρεφε χρόνια αργότερα. Έτσι ο μικρός Σπύρος έμαθε να μιλάει, να περπατάει και έφτασε σχεδόν μέχρι το σχολείο μεγαλώνοντας, με «έναν πατέρα ιδεατό». Στη συνέχεια ο Αλέκος Χαλβατζής έκανε κάτι δύσκολο. Και συγκλονιστικό Δεν μίλησε μόνο για τον αγωνιστή, τον κομμουνιστή, τον επαναστάτη. Μίλησε για τον άνθρωπο πίσω από όλα αυτά. Για τις αντιφάσεις του, τις πληγές του, τις αδυναμίες του. Αρνήθηκε να κάνει τον πατέρα του εικόνισμα. Διότι όπως είπε «μόνο η αλήθεια, και ολόκληρη, είναι επαναστατική». Μίλησε ανοιχτά για την κατάθλιψη και την ψυχική υγεία ενός ανθρώπου που όλοι είχαν μάθει να βλέπουν ως «αλύγιστο». Για έναν κομμουνιστή μιας γενιάς που μεγάλωσε μαθαίνοντας ότι δεν πρέπει να αποκαλύπτει καμία αδυναμία, ότι πρέπει να καταπίνει το πρόβλημα, να χαμογελά και να συνεχίζει. Όπως αναφέρει ο Αλέκος, αυτοί ακριβώς οι κανόνες τούς επέτρεψαν να περάσουν «μέσα από φωτιά και από σίδερο» και να μη λυγίσουν. Είχαν όμως μεγάλο κόστος. Πίσω από τις ιστορίες των «χαλκέντερων» κομμουνιστών υπήρχαν άνθρωποι με ουλές και πληγές, άνθρωποι που πολλές φορές δεν είχαν μάθει ούτε να πουν στους πιο κοντινούς τους: «δεν είμαι καλά». Γιατί ένας επαναστάτης δεν παύει να είναι άνθρωπος. Η γενναιότητα δεν σημαίνει απουσία φόβου, πόνου ή ψυχικής εξάντλησης. Και η αναγνώριση της ανθρώπινης ευαλωτότητας δεν μικραίνει έναν αγωνιστή. Τον κάνει πραγματικό. Και ύστερα περιέγραψε μια από τις τελευταίες αναλαμπές-στιγμές χαράς του Σπύρου Χαλβατζή. Επιστρέφει για τελευταία όπως αποδείχτηκε φορά, στην πατρίδα του, την Κοζάνη, σε ένα αποκριάτικο πανηγύρι. Κρατά από το ένα χέρι τον παιδικό του φίλο και από το άλλο τον εξάχρονο εγγονό του. Και τραγουδά: «Πέντε αδέρφια ήμασταν και τα πέντε παλαβά…» Ένας άνθρωπος που πέρασε μια ολόκληρη ζωή μέσα στους αγώνες, στις διώξεις, στην πολιτική, στις ήττες και στις ελπίδες, να επιστρέφει στο τέλος στην πατρίδα του, στον φίλο των παιδικών του χρόνων, στο εγγόνι του, στο τραγούδι. Δύσκολα μπορώ να φανταστώ πιο γλυκό, πιο συγκλονιστικό, πιο ουμανιστικό και πιο ανθρώπινο αποχαιρετισμό από έναν κομμουνιστή γιο στον κομμουνιστή πατέρα του. Αλέκο, σε ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας. Και σας ευχαριστώ οικογενειακά για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε, στην καταγραφή μιας τόσο προσωπικής στιγμής, που είναι ταυτόχρονα και μια στιγμή της ιστορίας του τόπου μας. Συλλυπητήρια σε όλη την οικογένεια. Να συνεχίσουμε τον αγώνα του.

Chris Avramidis

12,644 görüntüleme • 19 gün önce

❓Ρωτήσαμε τον Νίκο Ανδρουλάκη αν το ΠΑΣΟΚ θα καταργούσε τον νόμο της ΝΔ για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Παρότι απέφυγε να απαντήσει στο σαφέστατο ερώτημα, είναι πολύ εμφανές ότι τελικά απάντησε όχι. 💣Πολλά μπορεί να πει κανείς για αυτήν την απάντηση. Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι ούτε λίγο ούτε πολύ ο Ανδρουλάκης δικαιώνει ντε φάκτο την παραβίαση του Συντάγματος και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αφού ο Μητσοτάκης όχι απλά το έκανε επειδή μπορεί, αλλά μάλιστα, ένας από τους πιθανούς επόμενους, παρότι θεωρητικά διαφώνησε, δεν σκέφτεται καν να το καταργήσει. 🧨Η συζήτηση, όμως μπορεί να γίνει και σε βαθύτερο επίπεδο. Στη διδακτορική διατριβή μου, μελέτησα, μεταξύ άλλων, τη λεγόμενη «Δομή πολιτικών ευκαιριών» και γενικότερα το πολιτικό περιβάλλον. Μπορούμε να χωρίσουμε το πολιτικό περιβάλλον στις σχετικά σταθερές δομές και στις συγκυριακές κρυσταλλώσεις. Οι συγκυριακές κρυσταλλώσεις αφορούν περισσότερο τη μεταβαλλόμενη συγκυρία και έχουν διάφορες μορφές, όπως η εμφάνιση νέων συμμάχων, η πρόκληση ανακατατάξεων στις ελίτ, η εμφάνιση συμμάχων με επιρροή, η αυξομείωση της κατασταλτικής δυνατότητας, ο βαθμός κοινωνικής υποστήριξης, η αλλαγή στα κόστη αδράνειας ή κινητοποίησης των δρώντων κ.α. ✍Οι σχετικά σταθερές δομές αφορούν ευρύτερες περιόδους που παίζεται το πολιτικό παιχνίδι και υπαγορεύουν πολλά από τα όρια εντός των οποίων θα πρέπει να ισορροπεί. Στις σχετικά σταθερές δομές εντάσσεται η διάκριση των εξουσιών, η δημόσια διοίκηση, η μορφή της αστικής δημοκρατίας (πλειοψηφική ή συναινετική), το εκλογικό-πολιτικό σύστημα και άλλες δομές. Τα τελευταία 30 χρόνια από την Λατινική Αμερική της Bachelet (τα σατιρίζει ωραία ο Σεπούλβεδα) ως τη Μεγάλη Βρετανία του Μπλερ (τα σατιρίζει ωραία ο Cow) ξετυλίγεται διαρκώς ένα γνωστό μοτίβο. ✂️Οι νεοφιλελεύθεροι όταν έρχονται στην εξουσία πραγματοποιούν μια διαρκή αντεπανάσταση που μεταβάλλει διαρκώς, με σοκ και δέος, τις σχετικά σταθερές δομές, παραβιάζοντας ή αλλάζοντας συντάγματα και μεταβάλλοντας δραματικά τους τόπους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Στη συνέχεια οι «σοσιαλδημοκράτες» που έρχονται στα πράματα διστάζουν να ανατρέψουν τις περισσότερες και πιο καίριες αλλαγές που έχουν πραγματοποιήσει οι νεοφιλελεύθεροι και υπόσχονται ότι θα παρέμβουν σε τόπους απόλυτης εξαθλίωσης (ακραία φτώχεις, υγεία) και ότι θα αξιοποιήσουν πιο αποτελεσματικά και τίμια τους ελεγκτικούς μηχανισμούς. 🖋️Έτσι, αντικειμενικά, ένας ολόκληρος κοινωνικός σχηματισμός και οι όροι διαπάλης μετατοπίζονται προς το συμφέρον τον νεοσυντηρητικών νεοφιλελεύθερων καθώς πραγματοποιούν αλλαγές, στη συνέχεια οι επόμενοι δεν ανατρέπουν τις αλλαγές παρά την λαϊκή εντολή και άρα οι αλλαγές έρχονται για να μείνουν δεκαετίες. Και θα ορίζουν για γενιές τη μοίρα των φτωχών και τους όρους διεξαγωγής του πολιτικού παιχνιδιού-τα όρια της πολιτείας μας. 🔏Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, αυτή η δειλία οδηγεί στο αίσθημα του κόσμου προς την απογοήτευση και την προδοσία, ενίοτε στέλνοντας ακόμα και τα λαϊκά στρώματα στην αγκαλιά της (ακρο)δεξιάς. Δεν μπορείς εύκολα να κατανοήσεις γιατί ο κόσμος επιθύμησε τον Μπολσονάρο στην Βραζιλία, αν δεν δεις τι ήταν η διακυβέρνηση Ντίλμα Ρούσεφ. Τραμπ χωρίς Μπάιντεν. Μελόνι χωρίς Partido Democratico και 5 αστέρια. 🤜Φεύγοντας απ’την υδρόγειο σφαίρα μας και επιστρέφοντας στην Ελλάδα, έχουμε έναν νόμο ο οποίος καταφανώς λέει το αντίθετο από αυτό που λέει το άρθρο 16 του Συντάγματος και επίσης καταφανώς εξυπηρετεί συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα. 👀Το ΠΑΣΟΚ λέει ότι όλα καλά με τον νόμο ως τέτοιον, αλλά θα κάνει πιο αυστηρούς ελέγχους. Είναι το ίδιο μοτίβο με αυτό που μου δήλωσε ο Φάμελλος όταν τον ρώτησα τι από όλη αυτή την ιδιωτικοποιημένη φαντασίωση της Θάτσερ που βιώνουμε θα το εθνικοποιούσαν. Μπορείτε να δείτε την απάντηση στο 1ο σχόλιο. Η χώρα θα ανήκει σε ιδιώτες και ο έλεγχος σε κρατικές υπηρεσίες που θα τρέχουν να σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται. 🚥Το μόνο σημείο στο οποίο ο Φάμελλος είχε διαφοροποιηθεί στην πράξη από τους νεοφιλελεύθερους ήταν (ίσως) αυτό της Δημόσιας ΔΕΗ, όπου ακόμα κι εκεί όμως, δεν το έθεσε ως κόκκινη γραμμή σε μια συνεργασία. Έτσι, με δεδομένο το ότι ΠΑΣΟΚ (και ίσως το νέο κόμμα Τσίπρα) πιθανότατα θα αρνούνται την εκ νέου εθνικοποίηση, ακόμα και αυτό το ζήτημα, θα κρυφτεί κάτω απ’το χαλάκι για να μην χαλάσει μια πιθανή συνεργασία. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η απάντηση για τα τρένα, καθώς ακόμα και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται να θέσει τον στόχο να περάσουν τα τρένα στο Δημόσιο. ΥΓ Στην διατριβή μου εξέτασα και μια ακόμη έννοια που σχετίζεται με το πολιτικό περιβάλλον και είναι η δομή ευκαιριών πολιτικού λόγου (discursive opportunity structure). Ως ευκαιρίες πολιτικού λόγου ορίζονται οι πλευρές του δημοσίου λόγου που καθορίζουν τις πιθανότητες ενός μηνύματος να διαχυθεί στη δημόσια σφαίρα. Σε αυτή την έννοια διακρίνονται τρία στοιχεία: η διαφορετική ορατότητα στα ΜΜΕ (media visibility), η απήχηση (resonance) και η κοινωνική νομιμοποίηση (legitimacy). Σχετικά με το τελευταίο, σκέφτομαι πόσο θλιβερό είναι για το κεντρικό πολιτικό σκηνικό αυτό που συμβαίνει και το τι νομιμοποιούν ως κανονικό τα κυρίαρχα κόμματα. Μπορεί να πρεσβεύεις μια τόσο μετριοπαθή θέση όπως ότι πρέπει να υπάρξει νομοθέτηση ακύρωσης ενός νόμου της δεξιάς για να μην παραβιάζεται το Σύνταγμα ή ότι δεν μπορούν να είναι όλα ιδιωτικά σε αυτήν την χώρα και ενώ πριν 25 χρόνια θα ήταν ξέρωγω θέση που θα υλοποιούσε ας πούμε και ο Έβερτ, σήμερα την λες και αντιμετωπίζεσαι σαν ένοπλος Νετσάγεφ.
2:13

❓Ρωτήσαμε τον Νίκο Ανδρουλάκη αν το ΠΑΣΟΚ θα καταργούσε τον νόμο της ΝΔ για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Παρότι απέφυγε να απαντήσει στο σαφέστατο ερώτημα, είναι πολύ εμφανές ότι τελικά απάντησε όχι. 💣Πολλά μπορεί να πει κανείς για αυτήν την απάντηση. Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι ούτε λίγο ούτε πολύ ο Ανδρουλάκης δικαιώνει ντε φάκτο την παραβίαση του Συντάγματος και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αφού ο Μητσοτάκης όχι απλά το έκανε επειδή μπορεί, αλλά μάλιστα, ένας από τους πιθανούς επόμενους, παρότι θεωρητικά διαφώνησε, δεν σκέφτεται καν να το καταργήσει. 🧨Η συζήτηση, όμως μπορεί να γίνει και σε βαθύτερο επίπεδο. Στη διδακτορική διατριβή μου, μελέτησα, μεταξύ άλλων, τη λεγόμενη «Δομή πολιτικών ευκαιριών» και γενικότερα το πολιτικό περιβάλλον. Μπορούμε να χωρίσουμε το πολιτικό περιβάλλον στις σχετικά σταθερές δομές και στις συγκυριακές κρυσταλλώσεις. Οι συγκυριακές κρυσταλλώσεις αφορούν περισσότερο τη μεταβαλλόμενη συγκυρία και έχουν διάφορες μορφές, όπως η εμφάνιση νέων συμμάχων, η πρόκληση ανακατατάξεων στις ελίτ, η εμφάνιση συμμάχων με επιρροή, η αυξομείωση της κατασταλτικής δυνατότητας, ο βαθμός κοινωνικής υποστήριξης, η αλλαγή στα κόστη αδράνειας ή κινητοποίησης των δρώντων κ.α. ✍Οι σχετικά σταθερές δομές αφορούν ευρύτερες περιόδους που παίζεται το πολιτικό παιχνίδι και υπαγορεύουν πολλά από τα όρια εντός των οποίων θα πρέπει να ισορροπεί. Στις σχετικά σταθερές δομές εντάσσεται η διάκριση των εξουσιών, η δημόσια διοίκηση, η μορφή της αστικής δημοκρατίας (πλειοψηφική ή συναινετική), το εκλογικό-πολιτικό σύστημα και άλλες δομές. Τα τελευταία 30 χρόνια από την Λατινική Αμερική της Bachelet (τα σατιρίζει ωραία ο Σεπούλβεδα) ως τη Μεγάλη Βρετανία του Μπλερ (τα σατιρίζει ωραία ο Cow) ξετυλίγεται διαρκώς ένα γνωστό μοτίβο. ✂️Οι νεοφιλελεύθεροι όταν έρχονται στην εξουσία πραγματοποιούν μια διαρκή αντεπανάσταση που μεταβάλλει διαρκώς, με σοκ και δέος, τις σχετικά σταθερές δομές, παραβιάζοντας ή αλλάζοντας συντάγματα και μεταβάλλοντας δραματικά τους τόπους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Στη συνέχεια οι «σοσιαλδημοκράτες» που έρχονται στα πράματα διστάζουν να ανατρέψουν τις περισσότερες και πιο καίριες αλλαγές που έχουν πραγματοποιήσει οι νεοφιλελεύθεροι και υπόσχονται ότι θα παρέμβουν σε τόπους απόλυτης εξαθλίωσης (ακραία φτώχεις, υγεία) και ότι θα αξιοποιήσουν πιο αποτελεσματικά και τίμια τους ελεγκτικούς μηχανισμούς. 🖋️Έτσι, αντικειμενικά, ένας ολόκληρος κοινωνικός σχηματισμός και οι όροι διαπάλης μετατοπίζονται προς το συμφέρον τον νεοσυντηρητικών νεοφιλελεύθερων καθώς πραγματοποιούν αλλαγές, στη συνέχεια οι επόμενοι δεν ανατρέπουν τις αλλαγές παρά την λαϊκή εντολή και άρα οι αλλαγές έρχονται για να μείνουν δεκαετίες. Και θα ορίζουν για γενιές τη μοίρα των φτωχών και τους όρους διεξαγωγής του πολιτικού παιχνιδιού-τα όρια της πολιτείας μας. 🔏Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, αυτή η δειλία οδηγεί στο αίσθημα του κόσμου προς την απογοήτευση και την προδοσία, ενίοτε στέλνοντας ακόμα και τα λαϊκά στρώματα στην αγκαλιά της (ακρο)δεξιάς. Δεν μπορείς εύκολα να κατανοήσεις γιατί ο κόσμος επιθύμησε τον Μπολσονάρο στην Βραζιλία, αν δεν δεις τι ήταν η διακυβέρνηση Ντίλμα Ρούσεφ. Τραμπ χωρίς Μπάιντεν. Μελόνι χωρίς Partido Democratico και 5 αστέρια. 🤜Φεύγοντας απ’την υδρόγειο σφαίρα μας και επιστρέφοντας στην Ελλάδα, έχουμε έναν νόμο ο οποίος καταφανώς λέει το αντίθετο από αυτό που λέει το άρθρο 16 του Συντάγματος και επίσης καταφανώς εξυπηρετεί συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα. 👀Το ΠΑΣΟΚ λέει ότι όλα καλά με τον νόμο ως τέτοιον, αλλά θα κάνει πιο αυστηρούς ελέγχους. Είναι το ίδιο μοτίβο με αυτό που μου δήλωσε ο Φάμελλος όταν τον ρώτησα τι από όλη αυτή την ιδιωτικοποιημένη φαντασίωση της Θάτσερ που βιώνουμε θα το εθνικοποιούσαν. Μπορείτε να δείτε την απάντηση στο 1ο σχόλιο. Η χώρα θα ανήκει σε ιδιώτες και ο έλεγχος σε κρατικές υπηρεσίες που θα τρέχουν να σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται. 🚥Το μόνο σημείο στο οποίο ο Φάμελλος είχε διαφοροποιηθεί στην πράξη από τους νεοφιλελεύθερους ήταν (ίσως) αυτό της Δημόσιας ΔΕΗ, όπου ακόμα κι εκεί όμως, δεν το έθεσε ως κόκκινη γραμμή σε μια συνεργασία. Έτσι, με δεδομένο το ότι ΠΑΣΟΚ (και ίσως το νέο κόμμα Τσίπρα) πιθανότατα θα αρνούνται την εκ νέου εθνικοποίηση, ακόμα και αυτό το ζήτημα, θα κρυφτεί κάτω απ’το χαλάκι για να μην χαλάσει μια πιθανή συνεργασία. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η απάντηση για τα τρένα, καθώς ακόμα και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται να θέσει τον στόχο να περάσουν τα τρένα στο Δημόσιο. ΥΓ Στην διατριβή μου εξέτασα και μια ακόμη έννοια που σχετίζεται με το πολιτικό περιβάλλον και είναι η δομή ευκαιριών πολιτικού λόγου (discursive opportunity structure). Ως ευκαιρίες πολιτικού λόγου ορίζονται οι πλευρές του δημοσίου λόγου που καθορίζουν τις πιθανότητες ενός μηνύματος να διαχυθεί στη δημόσια σφαίρα. Σε αυτή την έννοια διακρίνονται τρία στοιχεία: η διαφορετική ορατότητα στα ΜΜΕ (media visibility), η απήχηση (resonance) και η κοινωνική νομιμοποίηση (legitimacy). Σχετικά με το τελευταίο, σκέφτομαι πόσο θλιβερό είναι για το κεντρικό πολιτικό σκηνικό αυτό που συμβαίνει και το τι νομιμοποιούν ως κανονικό τα κυρίαρχα κόμματα. Μπορεί να πρεσβεύεις μια τόσο μετριοπαθή θέση όπως ότι πρέπει να υπάρξει νομοθέτηση ακύρωσης ενός νόμου της δεξιάς για να μην παραβιάζεται το Σύνταγμα ή ότι δεν μπορούν να είναι όλα ιδιωτικά σε αυτήν την χώρα και ενώ πριν 25 χρόνια θα ήταν ξέρωγω θέση που θα υλοποιούσε ας πούμε και ο Έβερτ, σήμερα την λες και αντιμετωπίζεσαι σαν ένοπλος Νετσάγεφ.

Chris Avramidis

16,803 görüntüleme • 9 ay önce