Video yükleniyor...

Video Yüklenemedi

Ana Sayfaya Dön

Όλες οι ποδιές είναι ωραίες αλλά κάποιες είναι λίγο πιο αλήτικες από τις άλλες. Όπως αυτή που κάνεις σε ένα Ρίβερ-Μπόκα μέσα στην έδρα του αντιπάλου.

15,021 görüntüleme • 5 ay önce •via X (Twitter)

0 Yorum

Yorum bulunmuyor

Orijinal gönderinin yorumları burada görünecek

Benzer Videolar

«Αν μπορείς να φύγεις από την Αθήνα, φύγε!» Η αυθόρμητη συμβουλή του προέδρου των ευρωπαίων μεσιτών, Κοσμα Θεοδωριδη. Γιατί όμως δεν φεύγει ο κόσμος από την Αθήνα και μάλιστα -αντίθετα- η ροή συνεχίζει να είναι προς την Αθήνα; Α. Οι ηλικιωμένοι νιώθουν πιο ασφαλείς στην Αθήνα λόγω νοσοκομείων. Η ανασφάλεια που νιώθει ο κόσμος (δικαίως ή αδίκως) για (κάποια από) τα νοσοκομεία της επαρχίας είναι απίστευτη. Προσωπικά το εισπράττω συνεχώς. Β. Οι νεότεροι δεν βρίσκουν καλοπληρωμένες δουλειές στην μη-τουριστική επαρχία. Όπως σωστά λέει ο Κ. Θεοδωριδης στο κλιπ. *Οι επιχειρήσεις πρέπει να αγκαλιάσουν την τηλε-εργασία. Έστω ένα υβριδικό μοντέλο. Ο καλός εργαζόμενος θα βγάλει τη δουλειά και από το σπίτι. Άλλαξαν οι εποχές. Μπορείς να μετρήσεις την απόδοση του εργαζόμενου χωρίς να τον έχεις μπροστά σου. Θα είναι και πιο χαρούμενος και πιο αποδοτικός αν έχει την ευελιξία να εργαστεί από το σπίτι. Αν του μένουν λεφτά στην άκρη και νιώθει ότι αυτό που κάνει αξίζει. *Η Πολιτεία πρέπει να επιτέλους να ασχοληθεί με τις παροχές Υγείας στην επαρχία. Και δεν αναφέρομαι σε μικρά νησιά. Αναφέρομαι σε μεσαίες επαρχιακές πόλεις. *Η Πολιτεία να δώσει κίνητρα σε επιχειρήσεις να εγκατασταθούν στην επαρχία ως αντιστάθμισμα στα υπάρχοντα αντικίνητρα / μειονεκτήματα του να επιχειρείς στην επαρχία. *Μεταφορές: η επικοινωνία της επαρχίας με την Αθήνα είναι ΑΚΡΙΒΗ. Όσο πιο ακριβή είναι, τόσο λιγότερο ο κόσμος θα εκτίθεται στην επαρχία. Τοσο «πιο μακριά» θα την βλέπει.

Λεωνίδας Παλαιοδήμος

12,704 görüntüleme • 3 ay önce

Υπάρχουν στιγμές που η καθημερινότητα στην Αθήνα ξεπερνά κάθε περίεργο σενάριο που μπορεί να σκεφτεί κάποιος. Στην Αγία Παρασκευή, ένα κόκκινο Smart έγινε ο πρωταγωνιστής ενός βίντεο που κάνει τον γύρο του Instagram, υπενθυμίζοντας σε όλους μας, ότι η στάθμευση δίπλα σε κάδους απορριμμάτων είναι μια «επικίνδυνη» αποστολή και φέρνει αναπάντεχες συνέπειες. Το σκηνικό ξεκινά με τον οδηγό να επιστρέφει στο όχημά του μετά από μια σύντομη δουλειά. Η εικόνα που αντικρίζει, όμως, δεν θυμίζει σε τίποτα το αυτοκίνητο που άφησε. Στο παρμπρίζ υπάρχει ένα κολλημένο σημείωμα με μια ξεκάθαρη, αν και αυστηρή, συμβουλή: «Μην παρκάρετε μπροστά από τους κάδους». Η παρέμβαση των «αγανακτισμένων» γειτόνων ή περαστικών, όμως, δεν σταμάτησε εκεί. Σε μια κίνηση γεμάτη ειρωνεία και οπτικό συμβολισμό, οι καθρέφτες του μικρού κόκκινου Ι.Χ. είχαν μετατραπεί σε αυτοσχέδιες κρεμάστρες για γεμάτες σακούλες σκουπιδιών. Η κορύφωση του βίντεο έρχεται στο τέλος, όταν ο οδηγός, κρατώντας την κάμερα, καταγράφει τη «διακόσμηση» του αυτοκινήτου του. Με έναν τόνο που ακροβατεί ανάμεσα στην έκπληξη και την απόγνωση, ρωτά απορρημένος: «Γιατί μου το έκαναν αυτό;». Η ερώτηση αυτή ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση στα σχόλια κάτω από το βίντεο. Από τη μία, η κίνηση των πολιτών να «στολίσουν» το αυτοκίνητο θεωρείται από πολλούς ως μια πράξη ακραίας, αλλά ίσως αναγκαίας, κοινωνικής συμμόρφωσης. Το παρκάρισμα μπροστά από κάδους εμποδίζει την αποκομιδή και δυσχεραίνει τη ζωή όλων. Από την άλλη, η απορία του οδηγού αναδεικνύει την έλλειψη επίγνωσης που συχνά έχουμε για το πώς οι ατομικές μας επιλογές επηρεάζουν το σύνολο. Είτε το δει κανείς ως ένα σκληρό μάθημα οδικής συμπεριφοράς, είτε ως ένα αστείο περιστατικό της γειτονιάς, το βίντεο αυτό παραμένει μια τέλεια υπενθύμιση: Στην πόλη, ο χώρος είναι κοινός, και μερικές φορές, το «πού θα το αφήσω για λίγο» μπορεί να σου επιστραφεί με την πιο… μυρωδάτη έκπληξη. Η εύρεση μιας θέσης στάθμευσης στην πόλη μοιάζει συχνά με άθλο, όμως η άγνοια των κανόνων μπορεί να κοστίσει ακριβά—όχι μόνο σε χρήμα, αλλά και σε κοινωνική ευταξία. Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ) είναι σαφής ως προς το πού επιτρέπεται και πού απαγορεύεται να αφήνουμε το όχημά μας. Είναι αυτονόητο, αλλά συχνά παραβιάζεται: απαγορεύεται η στάθμευση σε διαβάσεις πεζών, πάνω σε πεζοδρόμια, σε ράμπες ΑμεΑ και σε εισόδους γκαράζ. Επίσης, απαγορεύεται το παρκάρισμα σε στάσεις λεωφορείων, πάνω σε γέφυρες, μέσα σε σήραγγες και σε σημεία όπου υπάρχουν πινακίδες απαγόρευσης (Ρ-39 ή Ρ-40). Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στους κάδους απορριμμάτων, καθώς η παρεμπόδιση της αποκομιδής αποτελεί συχνή αιτία αντιπαράθεσης με τους περιοίκους..!

@nikolaosderes

27,238 görüntüleme • 5 ay önce

Δεν έγινα μάνα. Και δεν το λέω για να το εξηγήσω ούτε για να το μετατρέψω σε αφήγηση προς κατανάλωση. Σιχαίνομαι την αυτοθυματοποίηση, και ακόμη περισσότερο τη συνήθεια να ντύνουν οι γυναίκες τις επιλογές τους με δικαιολογίες για να γίνουν ανεκτές. Γι’ αυτό δεν έχω μιλήσει γι’ αυτό αλλού. Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα πάνω μου εκείνο το αόρατο βάρος που δεν λέγεται αλλά επιβάλλεται: ότι η αξία μιας γυναίκας περνά από τη μητρότητα, σαν μοναδική μορφή νομιμοποίησης της ύπαρξής της. Σαν να μην αρκεί το σώμα της να της ανήκει — πρέπει και να αποδείξει τι “έγινε” με αυτό. Αλλά εγώ μεγάλωσα βλέποντας τη μάνα μου. Και αυτό έχει σημασία: όχι ως θεωρία, αλλά ως εμπειρία. Εκείνη έζησε μέσα σε περιορισμούς, μέσα σε “πρέπει”, μέσα σε μια ζωή που συχνά ζητούσε άδεια για να προχωρήσει. Κι όμως, μέσα από αυτό, μου έμαθε το αντίθετο. Εμένα με έμαθε να μη ζητάω άδεια. Να στέκομαι, να αποφασίζω, να υπάρχω χωρίς να απολογούμαι. Και δεν ήταν μόνο σε μένα αυτό. Ήταν και στις άλλες γυναίκες γύρω της. Στις φίλες μου, που τις άκουγε πραγματικά, που τις στήριζε χωρίς όρους, που στεκόταν δίπλα τους όταν έπρεπε να πάρουν αποφάσεις δύσκολες, προσωπικές, σιωπηλές. Με έναν τρόπο ήσυχο αλλά σταθερό, που έλεγε “σε βλέπω” χωρίς να χρειάζεται να το πει δυνατά. Η πατριαρχία δεν χρειάζεται πάντα βία. Χρειάζεται κανονικότητα. Χρειάζεται “έτσι είναι”, “έτσι πρέπει”, “θα καταλάβεις όταν γίνεις μάνα”. Χρειάζεται τη μετατροπή της επιλογής σε υποχρέωση και της επιθυμίας σε ηθική υποχρέωση. Και έτσι το σώμα παύει να είναι σώμα· γίνεται πεδίο κρίσης. Για το αν θα γεννήσει, αν θα “κρατήσει”, αν θα “αξίζει”. Ακόμη και η άμβλωση φορτώνεται με ηθικά βάρη που δεν της ανήκουν — ενώ είναι πράξη αυτοδιάθεσης. Υπάρχουν γυναίκες που έγιναν μητέρες. Υπάρχουν γυναίκες που δεν έγιναν και δεν όφειλαν να γίνουν. Υπάρχουν γυναίκες που επέλεξαν την άμβλωση χωρίς να δώσουν λογαριασμό σε κανέναν. Και υπάρχουν γυναίκες που έσπασαν τον τρόπο που τις κοιτούσε ο κόσμος: η Ρόζα Παρκς, που δεν αρνήθηκε απλώς μια θέση αλλά την ιδέα ότι η αξιοπρέπεια παραχωρείται. Η Μελίνα Μερκούρη, που έζησε χωρίς να χαμηλώσει ποτέ τη φωνή της για να γίνει αποδεκτή. Και η Σιμόν ντε Μποβουάρ, που έδωσε λέξεις στο αυτονόητο: ότι η γυναίκα δεν γεννιέται για να υπηρετεί ρόλους, αλλά για να υπάρχει ελεύθερα. Στέκομαι σε αυτή τη γραμμή. Όχι ουδέτερα. Καθαρά. Και σκέφτομαι τη μάνα μου. Όχι ως θεωρία, αλλά ως ζωντανή, ζεστή παρουσία. Μια γυναίκα που έζησε μέσα σε περιορισμούς αλλά ποτέ δεν έπαψε να δίνει χώρο στους άλλους — στις φίλες μου, σε μένα, σε όποια γυναίκα βρισκόταν δίπλα της και χρειαζόταν στήριξη χωρίς όρους. Από εκείνη έμαθα ότι η ελευθερία δεν είναι μόνο να την κατακτάς για τον εαυτό σου, αλλά και να τη μεταδίδεις ήσυχα στους άλλους. Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες. Σε όσες έγιναν μητέρες, σε όσες δεν έγιναν, σε όσες στάθηκαν απέναντι στις πιέσεις χωρίς να τις εξηγήσουν, σε όσες πήραν δύσκολες αποφάσεις, σε όσες έζησαν με τους δικούς τους όρους, και σε όσες δεν είναι πια εδώ αλλά άνοιξαν τον χώρο για να μπορούμε εμείς να στεκόμαστε χωρίς άδεια. #μητρότητα #γυναίκες #αυτοδιάθεση #μάνα #μητερα #άνθρωποι #σώμα #πατριαρχία #ελευθερία #συναισθήματα #καθημερινός_αγώνας

Ρένα Δούρου

12,799 görüntüleme • 4 ay önce