Το 2026 ξεκίνησε, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, με έντονη την μυρωδιά του εκφασισμού, των πολέμων, του Δίκαιου του Ισχυρού. Πριν μπλέξουμε στην πολιτικολογία που αποσπά την προσοχή μας από την ουσία, ας ρίξουμε μια νηφάλια ματιά στο βασικό παράδοξο που ταλανίζει αυτή την χώρα - στην ρίζα... των δεινών που αντιμετωπίζει το 80% του κόσμου εκεί έξω - στον βασικό λόγο που η πλειοψηφία απορρίπτει τους πάντες και είτε έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά, απέχοντας από τα κοινά, είτε ψάχνει να βρει σωτήριες λύσεις που βέβαια είναι αδύνατες αν δεν αντιμετωπιστεί αυτό το παράδοξο. Ποιο παράδοξο; Από τη μία, τα δημόσια οικονομικά παρουσιάζονται σταθεροποιημένα – το ίδιο κι οι τράπεζες, το χρηματιστήριο, η σφαίρα του συσσωρευόμενου χρήματος. Κι από την άλλη μια καθημερινότητα που δεν αφήνει το 80% να ανασάνουν. Παρατηρούμε ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα να γιορτάζει το πρώτο, το success story τους (όπως το βάφτισαν) προσθέτοντας βέβαια, για να μην τους πάρουν με τις πέτρες οι χειμαζόμενοι πολίτες, ότι, ναι, είναι αλήθεια πως η πλειοψηφία υποφέρει, ότι ο πολύς κόσμος δεν έχει γευτεί τους καρπούς του success story τους. «Μην ανησυχείτε όμως», σπεύδουν να προσθέσουν: «τώρα που σταθεροποιήθηκαν τα δημοσιονομικά, οι τράπεζες και το χρηματιστήριο, έ, τώρα ήρθε η ώρα να σταθεροποιηθεί κι η δική σας καθημερινότητα – να καταπολεμηθεί η ακρίβεια.» Σοβαρολογούν; Τόσο δύσκολο είναι να καταλάβουν ότι το success story τους είναι ο λόγοςπου ο κόσμος υποφέρει; Πως είναι αδύνατον να θεραπευτεί η ακρίβεια όταν το κράτος συντηρείται από τον πληθωρισμό που φουσκώνει τον ΦΠΑ και πιάνει στη φάκα των ψηλών φορολογικών συντελεστών τους πολλούς των οποίων η αγοραστική δύναμη μειώνεται; Πως είναι δυνατόν να ορθοποδήσει η πλειοψηφία όταν οι λογαριασμοί του ρεύματος είναι στη στρατόσφαιρα, όταν τα σουπερμάρκετ λεηλατούν αγρότες και πελάτες, όταν ένα εκατομμύριο ακίνητα ρευστοποιούνται με τα χρήματα που αποσπούν τα φαντς να φεύγουν από την χώρα; Δεν καταλαβαίνουν ότι το success story τους που κρατά στο τέλμα της ανέχειας το 80%; Ξέρετε γιατί δεν το καταλαβαίνουν; Επειδή ο μισθός τους εξαρτάται από το να μην το καταλάβουν – ή, τουλάχιστον, να κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν. Βλέπετε, αν το καταλάβουν και το πουν, τότε πάει, θα απολυθούν είτε είναι δημοσιογράφοι σε κάποιο κανάλι ολιγάρχη, είτε δουλεύουν σε εταιρεία που ζει από ΕΣΠΑ ή από παραγγελίες του ίδιου ολιγάρχη που έχει το κανάλι. Οπότε, είτε σιωπούν είτε καταφέρνουν να πείσουν τον εαυτό τους ότι, όπου νάναι, η πλειοψηφία θα γευτεί κι αυτή το success story – ένα success story φτιαγμένο να ωφελεί μόνο τους πολύ λίγους. Πάμε λίγο πιο πολύ σε βάθος; Το χρήμα στην Ελλάδα του 2026 έρχεται για να φύγει. Ως επί το πλείστον, το χρήμα έρχεται απ’ έξω, είτε ως δάνεια είτε ως επιδοτήσεις των Βρυξελλών είτε ως «επενδύσεις» των φαντς που έρχονται να αγοράσουν κοψοτιμής χρέη και ακίνητα. Με το που έρχεται όμως, φεύγει. Χρησιμοποιείται για την αποπληρωμή χρεών, για εισαγωγές προϊόντων που ως επί το πλείστον δεν τα έχουμε ανάγκη (και που δεν προσφέρουν τίποτα στην εγχώρια παραγωγή) και, βέβαια, για την τροφοδότηση του χρηματοοικονομικού κύκλου – δηλαδή της φούσκας που βλέπουμε να φουσκώνει στο Χρηματιστήριο και την αγορά ακινήτων. Ό,τι μένει από αυτό το χρήμα λιμνάζει στις τσέπες της ολιγαρχίας που τελικά το εξάγει σε φορολογικούς παράδεισους. Κι έτσι η Ελλάδα, από την οποία πλέον περνάει χρήμα με τη σέσουλα, μένει στεγνή από χρήμα. Όπως λέμε στο ΜέΡΑ25, μείναμε στο ευρώ αλλά ξεμείναμε από ευρώ. Να λοιπόν το τριπλό κόστος της χρηματιστηριακής και δημοσιονομικής δήθεν σταθερότητας; Πρώτον, μεγαλύτερο χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό). Δεύτερον, ασταμάτητο ξεπούλημα των ασημικών της οικογένειας, της περιουσίας μας. Τρίτον, παραγωγικές επενδύσεις, μηδέν – ή για την ακρίβεια, αρνητικές. Είναι περίεργο ότι η πλειοψηφία υποφέρει επειδή ακριβώς βρίσκεται σε εξέλιξη το success story τους; Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, οι μισές οικογένειες καταφεύγουν σε δανεικά για να πληρώσουν το νοίκι, το τηλέφωνο, τα τέλη κυκλοφορία, ακόμα και τρόφιμα. Οι μικρές επιχειρήσεις το ίδιο. Να πως το εξωτερικό χρέος γίνεται ιδιωτικό χρέος, οι δεσμεύσεις προς τους ξένους πιστωτές γίνονται δεσμεύσεις προς την τράπεζα, την εφορία, το σουπερμάρκετ, τη ΔΕΗ. Και εκεί βρίσκεται το πραγματικό θαύμα: όχι το success story της «Μητσοτάκης ΑΕ» αλλά το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία καταφέρνει, με κάποιο τρόπο, να συνεχίζει να λειτουργεί την ώρα που αυτή της η λειτουργία καταστρέφει την κοινωνική βάση από την οποία εξαρτάται. Πρόκειται για θαύμα επιβίωσης και όχι ανάπτυξης. Ποια «ανάπτυξη» μπορεί που βασίζεται στην συστηματική ανέχεια και στην εξάντληση εκείνων που αναγκάζονται να εργάζονται σκληρότερα για λιγότερα ή να φροντίζουν αγαπημένα άτομα που έχει αφήσει στην τύχη τους το κράτος. Το μοντέλο που ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και διάφορα προς ίδρυση κόμματα ισχυρίζονται ότι θα το κάνουν να δουλέψει για όλους, δεν χρειάζεται πλέον να παράγει για να κυριαρχεί. Οι γόνοι της άρχουσας τάξης μας βαριούνται και με την σκέψη να είναι βιομήχανοι, να τους ανήκουν μεγάλες παραγωγικές εταιρείες. Εισοδηματίες θέλουν να είναι - να εξουσιάζουν τους άλλους ρεγουλάροντας – αλλά ποτέ ακυρώνοντας – την ανέχεια της πλειοψηφίας. Αυτή είναι η ουσία του συστήματος που ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ σταθεροποίησαν: αποδίδει τέλεια για τους ανθρώπους που το δημιούργησαν, όχι για τους ανθρώπους που ζουν στη χώρα αυτή. Ναι , το σύστημα σταθεροποιήθηκε – έγινε success story. Για πάρτη τους. Μεταξύ τους, αυτό το 15% που βιώνει το success story τους, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: στους κυνικούς και στους αφελείς. Οι αφελείς έχουν πείσει τους εαυτούς τους ότι ό,τι είναι καλό για εκείνους είναι καλό και για την πατρίδα. Οι κυνικοί γνωρίζουν καλύτερα – ξέρουν ότι το σύστημα, για να λειτουργεί καλά για αυτούς, πρέπει να καταδικάζει την πλειοψηφία στην αναξιοπρέπεια. Κι εμείς; Το ΜέΡΑ25; Είμαστε εδώ για να διαλύσουμε την προπαγάνδα τους ως πρώτο βήμα προτού οι πολλοί αποκτήσουν ξανά την αυτοπεποίθηση να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους. Προχωράμε. Εκτός Βουλής – με βούληση, ελπίδα και υπομονή.show more

Yanis Varoufakis

1,170,499 subscribers

Paylaş İndir