Загрузка видео...

Не удалось загрузить видео

На главную

Тэр цаг үе рүү нь буцаачих юмсан.

32,666 просмотров • 7 месяцев назад •via X (Twitter)

Комментарии: 0

Нет доступных комментариев

Здесь появятся комментарии из оригинального поста

Похожие видео

Нобелийн шагналт "Өвгөн, тэнгис хоёр" Эрнест Хемингуэйн зохиол яагаад Нобелийн шагналыг авсныг мэдэх үү? 84 хоногийн турш далайд гараад юу ч бариагүй өвгөнийг хүмүүс "дуусчихсан амьтан" гэж харж байв. Нийгэмд үнэлэмж нь ингэж унах үед эр хүний дотор нэг сонин механизм ажиллаж эхэлдэг. Жижиг сажиг зүйлтэй зууралдахын оронд уургаа улам л гүн рүү (далай буюу илүү том тооны магадлалруу ) тавьж, асуудлыг нэгмөсөн томоор нь шийдэх гэж бүтэх магадлал бараг үгүй, маш том эрсдэл рүү улайран дайрдаг. Учир нь хүний нас богино. Нийгэмд алдсан байр сууриа эргүүлж авах гэсэн өвгөн өөрөөсөө том аварга загастай 3 өдөр, 3 шөнө үхэлдэн тэмцэлддэг. Цуцаж ядран, хуруу гар нь олсонд гүн зүсэгдэж, бадайрч мэдээгүй болж байсан ч тэр уургаа тавиагүй. Мөн амжилт олоод тэр том загасыг бариад буцах замд нь маш олон акулууд (шимэгч) амжилтаас нь (загаснаас нь ) иддэг. Тэгвэл акулуудад хамаг махаа тасчуулаад дууссан байхад, яагаад тэр барьсан загасынхаа нүцгэн ясыг нь эрэг рүү чирж ирэв? Учир нь тэр яс бол "Би айгаагүй, би эцсээ хүртэл тэмцсэн" гэдгийн ганц гэрч нь байсан. Бидний олонхийн аав яг л энэ замаар явсан. Нийгмийн дарамт дор гэр бүлээ өөд нь татах гэж боломжгүй шахам зүйлийн араас тэмцсээр насаа барж, бурхны оронд зорьсон байж мэднэ. Гаднаас нь харахад тэдний амьдрал нөгөө мөлжүүлсэн загасны яс шиг гавьтай амжилтгүй мэт харагдаж болно. Гэвч тэдний дотоод тэмцэл, бидний төлөө гэсэн чин санаа яг л тэр өвгөн шиг агуу байсан юм шүү. Copy

Byamba

22,821 просмотров • 3 месяцев назад