正在加载视频...

视频加载失败

加载此视频时出现问题。这可能是由于临时网络问题，或视频可能不可用。

امروز سالروز اقدام به ترور مرحوم هاشمی سال ۱۳۷۹ با شلیک ۴ گلوله توسط کورش نیک اختر درحرم اما است نه ترسید نه جا خورد محافظین را کنار زد به مرحوم مرتضایی فر اجازه هیجانی کردن فضا را نداد سخنانش را ادامه داد اجازه نشر خبر غیر واقعی نداد... show more

قربانعلی صلواتیان

87,856 subscribers

90,627 次观看 • 1 年前 •via X (Twitter)

新闻政治教育

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

10 条评论

قربانعلی صلواتیان 的头像

قربانعلی صلواتیان1 年前

سال ۱۳۷۲ درست است

کاتخون. 的头像

کاتخون.1 年前

ضارب, کوروش نیک‌اختر (پرسنل عقیدتی سیاسی ناجا) و از اعضای گروه المنتقم

🏴🚩 گرو ⁦🇮🇷⁩ 的头像

🏴🚩 گرو ⁦🇮🇷⁩1 年前

میگن مرگ هرکسی از قبل مشخص شده مرحوم عمرش به دنیا بود و از این صحنه سازی جون سالم به در برد تا بعداً در استخر فرح جان به جان آفرین تسلیم کنه :))

سید علی باهنر 的头像

سید علی باهنر1 年前

کاش میخورد بهش چند سال زودتر از شرش خلاص میشدیم البته هر کار خدا؛ حکمتی داره، واژه‌ی شهادت زیر سوال میرفت اگه شهید میشد:)))

عماد 🌐 的头像

عماد 🌐1 年前

صحنه سازی قشنگی بود مرحوم دکترای صحنه سازی داشت

قربانعلی صلواتیان 的头像

قربانعلی صلواتیان1 年前

چقدر راحت آخرت میفروشید ،به مفت

AbdiMedia - Abdollah Abdi 的头像

AbdiMedia - Abdollah Abdi1 年前

درود کوروش نیک اختر کجاست؟ الان چه میکند؟

amir khodabandeh 的头像

amir khodabandeh1 年前

سال ۷۹ نبود سال ۷۲ بود نظامی ها معتقد بودند سوری بوده از ان فاصله هر آدم ناشی هم با ۴ شلیک یکیش را به هدف میزند . انموقع در پادگان چهارراه شاپور بودم

قربانعلی صلواتیان 的头像

قربانعلی صلواتیان1 年前

کدام نظامی ؟؟ رفرنس بدهید

Agha mori 的头像

Agha mori1 年前

تنها اخوند دنیا دیده ای بودند که قبل از انقلاب کلی کشور رفته بودند و میدونستن پیشرفت یعنی چی!!

相关视频

دامی نیست که آمریکایی‌ها پهن کرده، و سرانِ ابله رژیم در آن نیافتاده باشند؛ سکوتِ نمایندگان آمریکایی پس از گفتگوها، و پرگویی‌های احمقانه‌ی عراقچی را به خاطر دارید؟ سکوت آمریکا آگاهانه بود، اما رژیم با ژستی پیروزمندانه و از موضعی فرادست اعلام موفقیت می‌کرد، تا امروز ویتکاف دهان باز کند و اینچنین روایت جعلی عراقچی را، علیه نظام استفاده کرده، و آن را به اهرمی برای توجیه اقدام نظامی تبدیل کند! آمریکا همین سیاست را با عدم رهگیری - ساقط کردن موشک‌ها و پهپادهای سپاه تروریستی دنبال کرد؛ اجازه داد جمهوری‌اسلامی بر سینه بکوبد، قلدری کند و همسایگان عرب خود را هدف قرار دهد! رژیم خیال می‌کرد که این حملات باعث ایجاد فشار توسط همین کشورها به دولت آمریکا، برای توقف جنگ می‌شود! نتیجه اما چیز دیگری بود: تشکیل ائتلافی منطقه‌ای توسط اعراب همسایه، و پیوستن‌شان به کارزار نظامی اسرائیل-آمریکا علیه رژیم! آمریکا به رژیم اجازه داد تا کشتیرانی جهانی را به خطر بیاندازد، سپاه احساس قدرت کرد، به چند کشتی و نفتکش حمله کرد، نظام و امنیت تجارت در آب‌های آزاد را به خطر انداخت و بعد به پایگاه‌های نظامی در قبرس حمله کرد، فکر می‌کنید نمیشد جلوی این حملات دیوانه‌وار را گرفت؟ در نتیجه‌ی این ستیزه‌جویی تروریستی آشکار، رژیم نه تنها نیروی دریایی خود را به‌طور کامل از دست داد، که انگلیس و فرانسه‌ای که مایل به همکاری با آمریکا برای اقدام نظامی نبودند، اظهار کردند که می‌خواهند برای دفاع در برابر تهدیدهای جمهوری‌اسلامی، اقدام کنند! جمهوری‌اسلامی طی این چند هفته، و به‌ویژه پس از آغاز جنگ، با رفتار و گفتارهای جنون‌آمیز خود، بیشترین مشروعیت جهانی را به دولت ترامپ، برای اثبات ضرورتِ اقدام نظامی پیش‌دستانه علیه رژیم، بخشیده است! از طرفی باید خوشحال بود که دشمن ما چنین نادان است، و از طرفی باید خون گریست که چنین فرقه‌‌ای متشکل از دیوانگان، فرومایگان و ابلهان، ۴۷ سال هستی و نیستی ما را به اسارت خود درآورده است!

دامی نیست که آمریکایی‌ها پهن کرده، و سرانِ ابله رژیم در آن نیافتاده باشند؛ سکوتِ نمایندگان آمریکایی پس از گفتگوها، و پرگویی‌های احمقانه‌ی عراقچی را به خاطر دارید؟ سکوت آمریکا آگاهانه بود، اما رژیم با ژستی پیروزمندانه و از موضعی فرادست اعلام موفقیت می‌کرد، تا امروز ویتکاف دهان باز کند و اینچنین روایت جعلی عراقچی را، علیه نظام استفاده کرده، و آن را به اهرمی برای توجیه اقدام نظامی تبدیل کند! آمریکا همین سیاست را با عدم رهگیری - ساقط کردن موشک‌ها و پهپادهای سپاه تروریستی دنبال کرد؛ اجازه داد جمهوری‌اسلامی بر سینه بکوبد، قلدری کند و همسایگان عرب خود را هدف قرار دهد! رژیم خیال می‌کرد که این حملات باعث ایجاد فشار توسط همین کشورها به دولت آمریکا، برای توقف جنگ می‌شود! نتیجه اما چیز دیگری بود: تشکیل ائتلافی منطقه‌ای توسط اعراب همسایه، و پیوستن‌شان به کارزار نظامی اسرائیل-آمریکا علیه رژیم! آمریکا به رژیم اجازه داد تا کشتیرانی جهانی را به خطر بیاندازد، سپاه احساس قدرت کرد، به چند کشتی و نفتکش حمله کرد، نظام و امنیت تجارت در آب‌های آزاد را به خطر انداخت و بعد به پایگاه‌های نظامی در قبرس حمله کرد، فکر می‌کنید نمیشد جلوی این حملات دیوانه‌وار را گرفت؟ در نتیجه‌ی این ستیزه‌جویی تروریستی آشکار، رژیم نه تنها نیروی دریایی خود را به‌طور کامل از دست داد، که انگلیس و فرانسه‌ای که مایل به همکاری با آمریکا برای اقدام نظامی نبودند، اظهار کردند که می‌خواهند برای دفاع در برابر تهدیدهای جمهوری‌اسلامی، اقدام کنند! جمهوری‌اسلامی طی این چند هفته، و به‌ویژه پس از آغاز جنگ، با رفتار و گفتارهای جنون‌آمیز خود، بیشترین مشروعیت جهانی را به دولت ترامپ، برای اثبات ضرورتِ اقدام نظامی پیش‌دستانه علیه رژیم، بخشیده است! از طرفی باید خوشحال بود که دشمن ما چنین نادان است، و از طرفی باید خون گریست که چنین فرقه‌‌ای متشکل از دیوانگان، فرومایگان و ابلهان، ۴۷ سال هستی و نیستی ما را به اسارت خود درآورده است!

سیروس پارسا

57,032 次观看 • 6 个月前

مردم همچنان محکم «نه» خواهند گفت به‌یاد سارینا اسماعیل‌زاده کسانی که کنار هم (اصلاح‌طلب و اصولگرا) طی سال‌های اخیر مردم را سرکوب کرده‌اند، امروز از مردم رای می‌خواهند! مردم ایران باید به‌خاطر رخداد بزرگ و تاریخی ۸ تیر در حوزه سیاسی و اجتماعی به خودشان افتخار کنند. این واقعه نتیجه آگاهی جمعی است و مردم کنار هم ایستادند و به حاکمیت «نه» گفتند. به فساد، به اعدام، به حجاب اجباری، به کشتار، به سرکوب زنان، به فقر و نداری و فلاکت «نه» گفتند و همچنان هم «نه» خواهند گفت. آن‌ها که جز نادیده گرفتن و تحقیر مردم چیزی در کارنامه خود ندارند، سال‌ها پیش مردم را از سوریه‌ای شدن می‌ترساندند و امروز از طالبانی شدن می‌ترسانند! اما مساله اینجاست که اگر طالبانی بشود، قرار است چه اتفاقی بیفتد؟ استبداد و دیکتاتوری حاکم می‌شود؟ حجاب اجباری می‌شود؟ زن و مرد را تفکیک می‌کنند؟ دانشگاه‌ها و مدارس اسلامی می‌شوند؟ فساد و رانت بیشتر می‌شود؟ نوشیدنی‌های الکلی ممنوع می‌شود؟ شلاق می‌زنند؟ فستیوال‌های موسیقی را ممنوع می‌کنند؟ زندانی و اعدام می‌کنند؟ جنگ‌افروزی و موشک‌پراکنی رخ می‌دهد؟ حکومت به سمت بمب اتمی می‌رود؟ چه اتفاقی قرار است بیفتد که نیفتاده است؟ برخی از دوستان می‌گویند اصلاح‌طلبان با اصولگرایان تفاوت دارند! بله، من هم معتقدم تفاوت دارند. اصولگرایان ناتوان هستند، اما اصلاح‌طلبان به قول جواد ظریف بلدند چگونه سر مردم شیره بمالند، بلدند چگونه دروغ بگویند! بلدند چگونه بعد از شلیک به هواپیمای اوکراینی، آن را علاج کنند! بلدند چگونه افراد، نیروها و سرمایه را جذب دستگاه سرکوب کنند! چگونه اینترنت را قطع کنند! بلدند چگونه شبکه بزرگ پروپاگاندا و دروغ را در جهان سازماندهی کنند و به واسطه آن حقیقت را زیر خاک پنهان کنند. عدم مشارکت در انتخابات، خود یک کنش و شکلی از مقاومت مدنی برای عقب راندن حاکمیت در راستای منافع جمعی و تحمیل خواسته‌های عموم مردم به حکومت است. یک گام مهم در راه طولانی و دشوار آزادی ایران که باید کنار هم آن را با صبوری طی کنیم. مردم همچنان محکم سر جای خود خواهند ایستاد و محکم «نه» خواهند گفت، با همان اکثریت و با همان قاطعیت. چرا که هیچ‌کدام از ایرانیان سزاوار چنین زندگی که شما به آن‌ها تحمیل کرده‌اید، نیستند. ما کنار هم و با هم می‌توانیم. زنده باد مردم آزاده و شجاع. پاینده ایران.

مردم همچنان محکم «نه» خواهند گفت به‌یاد سارینا اسماعیل‌زاده کسانی که کنار هم (اصلاح‌طلب و اصولگرا) طی سال‌های اخیر مردم را سرکوب کرده‌اند، امروز از مردم رای می‌خواهند! مردم ایران باید به‌خاطر رخداد بزرگ و تاریخی ۸ تیر در حوزه سیاسی و اجتماعی به خودشان افتخار کنند. این واقعه نتیجه آگاهی جمعی است و مردم کنار هم ایستادند و به حاکمیت «نه» گفتند. به فساد، به اعدام، به حجاب اجباری، به کشتار، به سرکوب زنان، به فقر و نداری و فلاکت «نه» گفتند و همچنان هم «نه» خواهند گفت. آن‌ها که جز نادیده گرفتن و تحقیر مردم چیزی در کارنامه خود ندارند، سال‌ها پیش مردم را از سوریه‌ای شدن می‌ترساندند و امروز از طالبانی شدن می‌ترسانند! اما مساله اینجاست که اگر طالبانی بشود، قرار است چه اتفاقی بیفتد؟ استبداد و دیکتاتوری حاکم می‌شود؟ حجاب اجباری می‌شود؟ زن و مرد را تفکیک می‌کنند؟ دانشگاه‌ها و مدارس اسلامی می‌شوند؟ فساد و رانت بیشتر می‌شود؟ نوشیدنی‌های الکلی ممنوع می‌شود؟ شلاق می‌زنند؟ فستیوال‌های موسیقی را ممنوع می‌کنند؟ زندانی و اعدام می‌کنند؟ جنگ‌افروزی و موشک‌پراکنی رخ می‌دهد؟ حکومت به سمت بمب اتمی می‌رود؟ چه اتفاقی قرار است بیفتد که نیفتاده است؟ برخی از دوستان می‌گویند اصلاح‌طلبان با اصولگرایان تفاوت دارند! بله، من هم معتقدم تفاوت دارند. اصولگرایان ناتوان هستند، اما اصلاح‌طلبان به قول جواد ظریف بلدند چگونه سر مردم شیره بمالند، بلدند چگونه دروغ بگویند! بلدند چگونه بعد از شلیک به هواپیمای اوکراینی، آن را علاج کنند! بلدند چگونه افراد، نیروها و سرمایه را جذب دستگاه سرکوب کنند! چگونه اینترنت را قطع کنند! بلدند چگونه شبکه بزرگ پروپاگاندا و دروغ را در جهان سازماندهی کنند و به واسطه آن حقیقت را زیر خاک پنهان کنند. عدم مشارکت در انتخابات، خود یک کنش و شکلی از مقاومت مدنی برای عقب راندن حاکمیت در راستای منافع جمعی و تحمیل خواسته‌های عموم مردم به حکومت است. یک گام مهم در راه طولانی و دشوار آزادی ایران که باید کنار هم آن را با صبوری طی کنیم. مردم همچنان محکم سر جای خود خواهند ایستاد و محکم «نه» خواهند گفت، با همان اکثریت و با همان قاطعیت. چرا که هیچ‌کدام از ایرانیان سزاوار چنین زندگی که شما به آن‌ها تحمیل کرده‌اید، نیستند. ما کنار هم و با هم می‌توانیم. زنده باد مردم آزاده و شجاع. پاینده ایران.

Hossein Ronaghi

118,294 次观看 • 2 年前

حمزه صفوی مسئله را وارونه می‌بیند. او می‌گوید برنامه هسته‌ای ایران گران‌ترین برنامه هسته‌ای جهان بود، نه برق تولید کرد، نه بمب ساخت، نه امنیت آورد و نه مشروعیت. این روایت در ظاهر جسورانه است، اما در واقع یکی از سطحی‌ترین صورت‌بندی‌های ممکن از یک شکست راهبردی پیچیده است. او نتیجه نهایی را می‌بیند، اما عمدا یا سهواً فرایندی را که به این نتیجه منتهی شد حذف می‌کند. مسئله اصلی این نیست که ایران چرا برنامه هسته‌ای داشت. مسئله این است که چرا ایران پرهزینه‌ترین بخش مسیر را طی کرد، اما درست پیش از رسیدن به نقطه بازدارندگی متوقف شد. ایران هزینه فناوری، تحریم، انزوا، ترور دانشمندان، خرابکاری، فرار سرمایه، کاهش رشد اقتصادی و در نهایت دو جنگ و تخریب زیرساخت‌هایش را پرداخت کرد، اما در پایان نه به یک توافق پایدار رسید و نه به یک بازدارندگی کامل. این شکست، شکست اصل بازدارندگی نیست. شکستِ ناتمام‌گذاشتن بازدارندگی است. صفوی می‌گوید ایران نه بمب ساخت و نه امنیت به دست آورد. درست است. اما همین گزاره علیه استدلال او عمل می‌کند، نه به سود آن. کشوری که به آستانه یک قابلیت راهبردی می‌رسد، برای دشمن خطرناک می‌شود، اما اگر آن قابلیت را تکمیل نکند، برای دشمن قابل حمله باقی می‌ماند. ایران دقیقاً در بدترین نقطه ممکن متوقف شد: آن‌قدر پیش رفت که دشمنانش احساس خطر کنند، اما آن‌قدر پیش نرفت که آنان از حمله بترسند. این همان منطقه مرگ راهبردی است. نه خلع سلاح واقعی، نه عادی‌سازی اقتصادی، نه بازدارندگی معتبر. صفوی هزینه تحریم و جنگ را به اصل برنامه هسته‌ای نسبت می‌دهد، در حالی که بخش بزرگی از این هزینه ناشی از نیمه‌کاره‌ماندن مسیر بود. اگر ایران از ابتدا تصمیم به عادی‌سازی کامل داشت، باید برنامه را در برابر تضمین‌های واقعی، رفع تحریم و ادغام اقتصادی واگذار می‌کرد. اگر هم تصمیم به بازدارندگی داشت، باید آن را به نقطه‌ای می‌رساند که حمله نظامی را برای دشمن غیرممکن یا دست‌کم بسیار پرهزینه کند. اما سیاست رسمی سال‌ها میان این دو مسیر سرگردان ماند. نتیجه چه شد؟ ایران هم هزینه کشور هسته‌ای را پرداخت کرد و هم آسیب‌پذیری کشور غیرهسته‌ای را حفظ کرد. این وضعیت تصادفی نبود. سال‌ها نوعی مهندسی ادراک در فضای سیاسی و کارشناسی کشور شکل گرفت که همیشه هزینه تکمیل مسیر را برجسته می‌کرد، اما هزینه تعویق، ابهام و توقف را پنهان می‌ساخت. نخبگانی که خود را عقلای نظام معرفی می‌کردند، جامعه را قانع کردند که ایران می‌تواند تا مرز بازدارندگی پیش برود، اما بدون پرداخت هزینه تصمیم نهایی در همان نقطه متوقف بماند. آنان وعده دادند که نه جنگ می‌شود، نه تحریم ادامه می‌یابد و نه دشمن حمله خواهد کرد. واقعیت اما خلاف آن را نشان داد. ایران نه تنها تحریم شد، بلکه سرانجام مورد حمله قرار گرفت. زیرساخت‌هایش هدف قرار گرفت، سرمایه ملی‌اش فرسوده شد و همان کسانی که سال‌ها تکمیل بازدارندگی را «ماجراجویی» می‌خواندند، اکنون خسارات ناشی از نبود آن را دلیل بی‌فایده‌بودن کل پروژه معرفی می‌کنند. این وارونه‌سازی آشکار علت و معلول است. ادعای «گران‌ترین برنامه هسته‌ای جهان» نیز بیشتر شعار رسانه‌ای است تا گزاره علمی. گران نسبت به چه؟ با چه روش محاسبه‌ای؟ آیا هزینه تحریم‌های تحمیل‌شده، خروج آمریکا از توافق، جنگ اقتصادی، عملیات خرابکارانه و حملات نظامی همگی باید در حساب فنی یک برنامه هسته‌ای ثبت شوند؟ اگر چنین است، باید هزینه حمله دشمن را هم به حساب قربانی نوشت و مهاجم را از معادله حذف کرد. این شیوه استدلال همان منطق عجیبی است که می‌گوید چون دشمن برای جلوگیری از قدرت‌یابی ایران هزینه تحمیل کرده، پس اصل قدرت‌یابی اشتباه بوده است. با این منطق، هر برنامه موشکی، نظامی، صنعتی یا فناوری که دشمن علیه آن تحریم وضع کند، باید کنار گذاشته شود. بخش مربوط به تنگه هرمز نیز از همین ضعف تحلیلی رنج می‌برد. صفوی می‌گوید با بستن هرمز، ایران دیگر نمی‌توانست نفت صادر کند و مخازنش پر می‌شد. این سخن از نظر فنی بخشی از واقعیت است، اما از نظر راهبردی ناقص است. هیچ‌کس تصور نمی‌کند بستن هرمز یک سیاست دائمی و بدون هزینه است. هرمز ابزار فشار متقابل است، نه جاده‌ای رایگان برای پیروزی. کارکرد آن این است که هزینه جنگ علیه ایران را به بازار جهانی انرژی، کشورهای عربی، بیمه‌گران، شرکت‌های کشتیرانی و قدرت‌های مداخله‌گر منتقل کند.۱👇🏼

حمزه صفوی مسئله را وارونه می‌بیند. او می‌گوید برنامه هسته‌ای ایران گران‌ترین برنامه هسته‌ای جهان بود، نه برق تولید کرد، نه بمب ساخت، نه امنیت آورد و نه مشروعیت. این روایت در ظاهر جسورانه است، اما در واقع یکی از سطحی‌ترین صورت‌بندی‌های ممکن از یک شکست راهبردی پیچیده است. او نتیجه نهایی را می‌بیند، اما عمدا یا سهواً فرایندی را که به این نتیجه منتهی شد حذف می‌کند. مسئله اصلی این نیست که ایران چرا برنامه هسته‌ای داشت. مسئله این است که چرا ایران پرهزینه‌ترین بخش مسیر را طی کرد، اما درست پیش از رسیدن به نقطه بازدارندگی متوقف شد. ایران هزینه فناوری، تحریم، انزوا، ترور دانشمندان، خرابکاری، فرار سرمایه، کاهش رشد اقتصادی و در نهایت دو جنگ و تخریب زیرساخت‌هایش را پرداخت کرد، اما در پایان نه به یک توافق پایدار رسید و نه به یک بازدارندگی کامل. این شکست، شکست اصل بازدارندگی نیست. شکستِ ناتمام‌گذاشتن بازدارندگی است. صفوی می‌گوید ایران نه بمب ساخت و نه امنیت به دست آورد. درست است. اما همین گزاره علیه استدلال او عمل می‌کند، نه به سود آن. کشوری که به آستانه یک قابلیت راهبردی می‌رسد، برای دشمن خطرناک می‌شود، اما اگر آن قابلیت را تکمیل نکند، برای دشمن قابل حمله باقی می‌ماند. ایران دقیقاً در بدترین نقطه ممکن متوقف شد: آن‌قدر پیش رفت که دشمنانش احساس خطر کنند، اما آن‌قدر پیش نرفت که آنان از حمله بترسند. این همان منطقه مرگ راهبردی است. نه خلع سلاح واقعی، نه عادی‌سازی اقتصادی، نه بازدارندگی معتبر. صفوی هزینه تحریم و جنگ را به اصل برنامه هسته‌ای نسبت می‌دهد، در حالی که بخش بزرگی از این هزینه ناشی از نیمه‌کاره‌ماندن مسیر بود. اگر ایران از ابتدا تصمیم به عادی‌سازی کامل داشت، باید برنامه را در برابر تضمین‌های واقعی، رفع تحریم و ادغام اقتصادی واگذار می‌کرد. اگر هم تصمیم به بازدارندگی داشت، باید آن را به نقطه‌ای می‌رساند که حمله نظامی را برای دشمن غیرممکن یا دست‌کم بسیار پرهزینه کند. اما سیاست رسمی سال‌ها میان این دو مسیر سرگردان ماند. نتیجه چه شد؟ ایران هم هزینه کشور هسته‌ای را پرداخت کرد و هم آسیب‌پذیری کشور غیرهسته‌ای را حفظ کرد. این وضعیت تصادفی نبود. سال‌ها نوعی مهندسی ادراک در فضای سیاسی و کارشناسی کشور شکل گرفت که همیشه هزینه تکمیل مسیر را برجسته می‌کرد، اما هزینه تعویق، ابهام و توقف را پنهان می‌ساخت. نخبگانی که خود را عقلای نظام معرفی می‌کردند، جامعه را قانع کردند که ایران می‌تواند تا مرز بازدارندگی پیش برود، اما بدون پرداخت هزینه تصمیم نهایی در همان نقطه متوقف بماند. آنان وعده دادند که نه جنگ می‌شود، نه تحریم ادامه می‌یابد و نه دشمن حمله خواهد کرد. واقعیت اما خلاف آن را نشان داد. ایران نه تنها تحریم شد، بلکه سرانجام مورد حمله قرار گرفت. زیرساخت‌هایش هدف قرار گرفت، سرمایه ملی‌اش فرسوده شد و همان کسانی که سال‌ها تکمیل بازدارندگی را «ماجراجویی» می‌خواندند، اکنون خسارات ناشی از نبود آن را دلیل بی‌فایده‌بودن کل پروژه معرفی می‌کنند. این وارونه‌سازی آشکار علت و معلول است. ادعای «گران‌ترین برنامه هسته‌ای جهان» نیز بیشتر شعار رسانه‌ای است تا گزاره علمی. گران نسبت به چه؟ با چه روش محاسبه‌ای؟ آیا هزینه تحریم‌های تحمیل‌شده، خروج آمریکا از توافق، جنگ اقتصادی، عملیات خرابکارانه و حملات نظامی همگی باید در حساب فنی یک برنامه هسته‌ای ثبت شوند؟ اگر چنین است، باید هزینه حمله دشمن را هم به حساب قربانی نوشت و مهاجم را از معادله حذف کرد. این شیوه استدلال همان منطق عجیبی است که می‌گوید چون دشمن برای جلوگیری از قدرت‌یابی ایران هزینه تحمیل کرده، پس اصل قدرت‌یابی اشتباه بوده است. با این منطق، هر برنامه موشکی، نظامی، صنعتی یا فناوری که دشمن علیه آن تحریم وضع کند، باید کنار گذاشته شود. بخش مربوط به تنگه هرمز نیز از همین ضعف تحلیلی رنج می‌برد. صفوی می‌گوید با بستن هرمز، ایران دیگر نمی‌توانست نفت صادر کند و مخازنش پر می‌شد. این سخن از نظر فنی بخشی از واقعیت است، اما از نظر راهبردی ناقص است. هیچ‌کس تصور نمی‌کند بستن هرمز یک سیاست دائمی و بدون هزینه است. هرمز ابزار فشار متقابل است، نه جاده‌ای رایگان برای پیروزی. کارکرد آن این است که هزینه جنگ علیه ایران را به بازار جهانی انرژی، کشورهای عربی، بیمه‌گران، شرکت‌های کشتیرانی و قدرت‌های مداخله‌گر منتقل کند.۱👇🏼

Hossein Ghatib حسین قتیب

16,833 次观看 • 3 个月前

خانم ثابت Sima Sabet | سیما ثابت موضوع برنامه روشن بود،خامنەای و ترامپ. اما شما اجازه دادید بحث از مسیر اصلی خارج شود و به حمله مستقیم به کوردها و احزاب کوردستان تبدیل گردد. این دیگر خطای لحظه‌ای یا فشار برنامه زنده نیست،میتوان گفت انتخاب سردبیری است. مجری که نتواند در چنین لحظه‌ای حرف های( هوشنگ حسن یاری) را کە هیچ ربطی بە تایتل برنامە را نداشت را کنترل کند، ناخواسته یا آگاهانه، به بازتولید همان مناسباتی کمک می‌کند که ادعای نقدش را دارد. و یک نکته‌ی اساسی که آگاهانه یا از سر بی‌مسئولیتی از کنارش گذشتی: **پێشمەرگه** در این برنامه به پیشمرگه بی‌احترامی شد؛ نه به‌صورت اتفاقی،نه با یک لغزش زبانی، بلکه در قالب تحقیر سیاسی و تقلیل یک نیروی مقاومت تاریخی به کلیشه‌های امنیتی و روایت‌های مرکزمحور. پێشمەرگه «حزب» نیست که بشود با آن چانه زد، نظر سیاسی نیست که بشود نقدش کرد، و ابزار تبلیغاتی نیست که بشود مصرفش کرد. پێشمەرگه خط قرمز مردم کوردستان است. پێشمەرگه حافظ بقاست؛ نتیجه‌ی دهه‌ها سرکوب، کشتار، انکار و حذف است. پێشمەرگه پاسخ مستقیم مردمی‌ست که هیچ‌گاه ارتش، امنیت، یا حق دفاع از خود را نداشته‌اند. وقتی در برنامه‌ات اجازه دادی بی‌هیچ تخصصی، بی‌هیچ هزینه‌ای، از پشت یک صندلی امن به پیشمرگه توهین شود و آن را «تحلیل» جا بزنی، در واقع داشتی بە یک ملت توهین می‌کردی. این‌جا دیگر بحث آزادی بیان نیست؛ آزادی بیان، مجوز توهین ‌کردن بە تاریخ مقاومت یک ملت نیست. پیشمرگه نه نیازی به تأیید یا مشروعیت رسانه‌ای شما را ندارد؛ اما شما موظف بودین اجازه ندهید بی‌احترامی به آنها در آنتنت عادی‌سازی شود. این، حداقل مسئولیت حرفه‌ای شما بود. لازم است یک تحریف را همین‌جا صریح جمع کنیم: در این برنامه، کسی که صدا را تا حد جیغ بالا برد، شوکریه برادوست نبود. شما بودین. شما که به‌جای مدیریت حرفه‌ای، با بالا بردن صدا، قطع مکرر کلام و شتاب‌دادن یک‌طرفه به گفتگو سعی کردی صحنه را جمع کنی، خانم برادوست عصبانی نشد؛او واکنش نشان داد. واکنش به تحقیر،به بی‌احترامی، به حمله‌ی مستقیم به کوردها و پیشمرگەها فرق این دو روشن است. عصبانیت، فقدان کنترل است؛ واکنش، دفاع آگاهانه از خط قرمز. #peshmarga #پێشمەرگە #Xkurds #ژن_ژیان_ئازادی

خانم ثابت Sima Sabet | سیما ثابت موضوع برنامه روشن بود،خامنەای و ترامپ. اما شما اجازه دادید بحث از مسیر اصلی خارج شود و به حمله مستقیم به کوردها و احزاب کوردستان تبدیل گردد. این دیگر خطای لحظه‌ای یا فشار برنامه زنده نیست،میتوان گفت انتخاب سردبیری است. مجری که نتواند در چنین لحظه‌ای حرف های( هوشنگ حسن یاری) را کە هیچ ربطی بە تایتل برنامە را نداشت را کنترل کند، ناخواسته یا آگاهانه، به بازتولید همان مناسباتی کمک می‌کند که ادعای نقدش را دارد. و یک نکته‌ی اساسی که آگاهانه یا از سر بی‌مسئولیتی از کنارش گذشتی: پێشمەرگه در این برنامه به پیشمرگه بی‌احترامی شد؛ نه به‌صورت اتفاقی،نه با یک لغزش زبانی، بلکه در قالب تحقیر سیاسی و تقلیل یک نیروی مقاومت تاریخی به کلیشه‌های امنیتی و روایت‌های مرکزمحور. پێشمەرگه «حزب» نیست که بشود با آن چانه زد، نظر سیاسی نیست که بشود نقدش کرد، و ابزار تبلیغاتی نیست که بشود مصرفش کرد. پێشمەرگه خط قرمز مردم کوردستان است. پێشمەرگه حافظ بقاست؛ نتیجه‌ی دهه‌ها سرکوب، کشتار، انکار و حذف است. پێشمەرگه پاسخ مستقیم مردمی‌ست که هیچ‌گاه ارتش، امنیت، یا حق دفاع از خود را نداشته‌اند. وقتی در برنامه‌ات اجازه دادی بی‌هیچ تخصصی، بی‌هیچ هزینه‌ای، از پشت یک صندلی امن به پیشمرگه توهین شود و آن را «تحلیل» جا بزنی، در واقع داشتی بە یک ملت توهین می‌کردی. این‌جا دیگر بحث آزادی بیان نیست؛ آزادی بیان، مجوز توهین ‌کردن بە تاریخ مقاومت یک ملت نیست. پیشمرگه نه نیازی به تأیید یا مشروعیت رسانه‌ای شما را ندارد؛ اما شما موظف بودین اجازه ندهید بی‌احترامی به آنها در آنتنت عادی‌سازی شود. این، حداقل مسئولیت حرفه‌ای شما بود. لازم است یک تحریف را همین‌جا صریح جمع کنیم: در این برنامه، کسی که صدا را تا حد جیغ بالا برد، شوکریه برادوست نبود. شما بودین. شما که به‌جای مدیریت حرفه‌ای، با بالا بردن صدا، قطع مکرر کلام و شتاب‌دادن یک‌طرفه به گفتگو سعی کردی صحنه را جمع کنی، خانم برادوست عصبانی نشد؛او واکنش نشان داد. واکنش به تحقیر،به بی‌احترامی، به حمله‌ی مستقیم به کوردها و پیشمرگەها فرق این دو روشن است. عصبانیت، فقدان کنترل است؛ واکنش، دفاع آگاهانه از خط قرمز. #peshmarga #پێشمەرگە #Xkurds #ژن_ژیان_ئازادی

ڕۆژهات

10,316 次观看 • 7 个月前

پیکر شهید را می‌توان شکست؛ اما آرمانش را نه فرمانده حسیب، اکمل امیری و دیگر فرزندان این سرزمین را می‌توان از میان برداشت؛ اما هیچ گلوله، هیچ تیغ و هیچ اهانتی نمی‌تواند اندیشه، عزت و آرمان نسلی را که برای آزادی و کرامت انسانی ایستاده است، نابود کند. آنچه بر پیکر بی‌جان شهدا رفته است، دیگر بخشی از جنگ نیست؛ نشانه سقوط اخلاق، انسانیت و کرامت انسانی است. کسی که بر پیکر یک انسان بی‌جان لگد می‌زند، سر می‌بُرد یا بر جنازه او می‌رقصد، قدرت خود را ثابت نمی‌کند؛ بلکه ضعف اخلاقی و عمق کینه خود را آشکار می‌سازد. شجاعت آن است که در برابر انسان زنده و در میدان نبرد بایستی، نه اینکه بر جسدی بی‌دفاع خشم و نفرت خویش را خالی کنی. اسلام از حرمت انسان، حتی در جنگ، سخن گفته است. اگر مدعی دینداری هستید، حرمت پیکر کشته‌شدگان را نیز بشناسید. جسد دشمن هم حرمت دارد. ما با اسیران جنگی، با وجود آن‌که در میدان نبرد در برابر ما قرار داشتند، انسانی رفتار کردیم؛ به آنان غذا دادیم، از آنان نگهداری کردیم و آزادشان کردیم. زیرا میان دشمنی در میدان جنگ و توهین به انسانِ بی‌دفاع تفاوتی بنیادین وجود دارد. و یک نکته مهم‌تر: نباید اجازه داد جنایت، رنگ قومی بگیرد. پشتون، تاجیک، هزاره و ازبک دشمن یکدیگر نیستند. دشمن واقعی مردم، نفرت‌پراکنی، استبداد و کسانی‌اند که برای پنهان‌کردن جنایت خود، مردم را در برابر یکدیگر قرار می‌دهند. حسیب و دیگر شهدا دیگر در میان ما نیستند؛ اما نام و آرمان‌شان می‌تواند در حافظه یک نسل زنده بماند. تاریخ، شهدا را با نام و افتخار به یاد خواهد آورد؛ اما کسانی را که بر پیکر انسان بی‌احترامى کردند، با ننگ قضاوت خواهد کرد.

پیکر شهید را می‌توان شکست؛ اما آرمانش را نه فرمانده حسیب، اکمل امیری و دیگر فرزندان این سرزمین را می‌توان از میان برداشت؛ اما هیچ گلوله، هیچ تیغ و هیچ اهانتی نمی‌تواند اندیشه، عزت و آرمان نسلی را که برای آزادی و کرامت انسانی ایستاده است، نابود کند. آنچه بر پیکر بی‌جان شهدا رفته است، دیگر بخشی از جنگ نیست؛ نشانه سقوط اخلاق، انسانیت و کرامت انسانی است. کسی که بر پیکر یک انسان بی‌جان لگد می‌زند، سر می‌بُرد یا بر جنازه او می‌رقصد، قدرت خود را ثابت نمی‌کند؛ بلکه ضعف اخلاقی و عمق کینه خود را آشکار می‌سازد. شجاعت آن است که در برابر انسان زنده و در میدان نبرد بایستی، نه اینکه بر جسدی بی‌دفاع خشم و نفرت خویش را خالی کنی. اسلام از حرمت انسان، حتی در جنگ، سخن گفته است. اگر مدعی دینداری هستید، حرمت پیکر کشته‌شدگان را نیز بشناسید. جسد دشمن هم حرمت دارد. ما با اسیران جنگی، با وجود آن‌که در میدان نبرد در برابر ما قرار داشتند، انسانی رفتار کردیم؛ به آنان غذا دادیم، از آنان نگهداری کردیم و آزادشان کردیم. زیرا میان دشمنی در میدان جنگ و توهین به انسانِ بی‌دفاع تفاوتی بنیادین وجود دارد. و یک نکته مهم‌تر: نباید اجازه داد جنایت، رنگ قومی بگیرد. پشتون، تاجیک، هزاره و ازبک دشمن یکدیگر نیستند. دشمن واقعی مردم، نفرت‌پراکنی، استبداد و کسانی‌اند که برای پنهان‌کردن جنایت خود، مردم را در برابر یکدیگر قرار می‌دهند. حسیب و دیگر شهدا دیگر در میان ما نیستند؛ اما نام و آرمان‌شان می‌تواند در حافظه یک نسل زنده بماند. تاریخ، شهدا را با نام و افتخار به یاد خواهد آورد؛ اما کسانی را که بر پیکر انسان بی‌احترامى کردند، با ننگ قضاوت خواهد کرد.

پایگاه خبری قیام ملی -National Uprising News

18,155 次观看 • 1 个月前

۱) اعترافِ نزدیک‌ترین حلقه #رضا_پهلوی آنچه را که من آخرین بار یکسال پیش دقیقا و مفصل گفته بودم. ✍️ویکتوریا آزاد ۱۶ دیماه ۱۴۰۴ دوست صمیمی رضا پهلوی، Patrick Bet-David، Patrick Bet-David در گفت‌وگوی امروز خود با فرداد فرحزاد در ايران اينترنشنال صریح می‌گوید: • «رضا پهلوی امریکایی شده» • «نمی‌خواهد مسئولیتی درباره ایران بپذیرد» • «ایرانی‌ها باید از این رویا دست بردارند» • «او شبیه پدر و جدش نیست» • اگر ترامپ جدی بود دررابطه با رضا پهلوی او را ملاقات میکرد اما آنها رضا را بازیگر نمیدانند. این حرف‌ها از دهانِ یک منتقد بیرونی نیامده؛ از دهانِ حلقه نزدیک رضا پهلوی خارج شده. ۲) چرخش رسانه‌ای برای مصرف بیرونی همین فرد یعنی رضا پهلوی، همین امروز با The Wall Street Journal ناگهان مصاحبه و می‌گوید: • «برای رهبری گذار وارد عمل شده‌ام» • «نیازی به مداخله خارجی نیست» • «حکومت در حال فروپاشی است» • «فرصت طلایی را نباید از دست داد» این ادامه سیاستهای گذشته رضا پهلوی است، او چنین پیامی به مخاطبین غربی و اسراییلی میدهد تا جو را آرام کند، فشارها را به جمهوری اسلامی کم کند، و به آنها القا کند که رژیم خودبه‌خود فرو میپاشد» ۳) شگردِ «فروپاشی خودکار»؛ خرید زمان برای رژیم ایران ادعای «حکومت خودش در حال فروپاشی است و نیازی به هیچ اقدام قاطع نیست» در عمل چه اثری خواهد داشت؟ • فشار بین‌المللی به جمهوری اسلامی را می‌خواباند • ضرورت تصمیم‌های سخت علیه رژیم را به عقب می‌اندازد • انرژی قیام را به انتظار بیهوده می‌کشاند • به ماشین سرکوب زمان می‌دهد این دقیقاً همان خرید زمان به سود رژیم است، ماموریتی که رضا پهلوی دارد . ۴) تعارض منافع؛ چرا ماندن رژیم برای او کم‌هزینه‌تر است؟ • مسئولیت واقعی نمیخواهد = ریسک، پاسخگویی، هزینه • اپوزیسیونِ بی‌مسئولیتِ رسانه‌ای = شهرت، پول، امنیت در این چارچوب، طرح «گذار بی‌دردسر و بدون فشار خارجی» نه یک راهبرد رهایی، بلکه راحت‌ترین وضعیت برای بازیگرِ بی‌تعهد است. جمع‌بندی روشن؛ وقتی: • نزدیک‌ترین دوست رضا پهلوی می‌گوید «او نمی‌خواهد مسئولیت داشته باشد» • خودش هم‌زمان پیام‌های متناقض به مخاطبان مختلف می‌دهد • و نسخه‌ای می‌پیچد که عملاً اقدام مؤثر را تعلیق می‌کند نتیجه منطقی است: این مواضع رضا پهلوی نه به سرنگونی، که به امتداد عمر رژیم کمک می‌کند. این نقد، حمله شخصی نیست؛ خوانش کارکرد سیاسیِ و‌گفتار است و کارکرد این گفتار، آن‌گونه که فهمیده میشود، خریدن وقت برای رژیم است—نه رهبری گذار #رضا_پهلوی_شارلاتان

۱) اعترافِ نزدیک‌ترین حلقه #رضا_پهلوی آنچه را که من آخرین بار یکسال پیش دقیقا و مفصل گفته بودم. ✍️ویکتوریا آزاد ۱۶ دیماه ۱۴۰۴ دوست صمیمی رضا پهلوی، Patrick Bet-David، Patrick Bet-David در گفت‌وگوی امروز خود با فرداد فرحزاد در ايران اينترنشنال صریح می‌گوید: • «رضا پهلوی امریکایی شده» • «نمی‌خواهد مسئولیتی درباره ایران بپذیرد» • «ایرانی‌ها باید از این رویا دست بردارند» • «او شبیه پدر و جدش نیست» • اگر ترامپ جدی بود دررابطه با رضا پهلوی او را ملاقات میکرد اما آنها رضا را بازیگر نمیدانند. این حرف‌ها از دهانِ یک منتقد بیرونی نیامده؛ از دهانِ حلقه نزدیک رضا پهلوی خارج شده. ۲) چرخش رسانه‌ای برای مصرف بیرونی همین فرد یعنی رضا پهلوی، همین امروز با The Wall Street Journal ناگهان مصاحبه و می‌گوید: • «برای رهبری گذار وارد عمل شده‌ام» • «نیازی به مداخله خارجی نیست» • «حکومت در حال فروپاشی است» • «فرصت طلایی را نباید از دست داد» این ادامه سیاستهای گذشته رضا پهلوی است، او چنین پیامی به مخاطبین غربی و اسراییلی میدهد تا جو را آرام کند، فشارها را به جمهوری اسلامی کم کند، و به آنها القا کند که رژیم خودبه‌خود فرو میپاشد» ۳) شگردِ «فروپاشی خودکار»؛ خرید زمان برای رژیم ایران ادعای «حکومت خودش در حال فروپاشی است و نیازی به هیچ اقدام قاطع نیست» در عمل چه اثری خواهد داشت؟ • فشار بین‌المللی به جمهوری اسلامی را می‌خواباند • ضرورت تصمیم‌های سخت علیه رژیم را به عقب می‌اندازد • انرژی قیام را به انتظار بیهوده می‌کشاند • به ماشین سرکوب زمان می‌دهد این دقیقاً همان خرید زمان به سود رژیم است، ماموریتی که رضا پهلوی دارد . ۴) تعارض منافع؛ چرا ماندن رژیم برای او کم‌هزینه‌تر است؟ • مسئولیت واقعی نمیخواهد = ریسک، پاسخگویی، هزینه • اپوزیسیونِ بی‌مسئولیتِ رسانه‌ای = شهرت، پول، امنیت در این چارچوب، طرح «گذار بی‌دردسر و بدون فشار خارجی» نه یک راهبرد رهایی، بلکه راحت‌ترین وضعیت برای بازیگرِ بی‌تعهد است. جمع‌بندی روشن؛ وقتی: • نزدیک‌ترین دوست رضا پهلوی می‌گوید «او نمی‌خواهد مسئولیت داشته باشد» • خودش هم‌زمان پیام‌های متناقض به مخاطبان مختلف می‌دهد • و نسخه‌ای می‌پیچد که عملاً اقدام مؤثر را تعلیق می‌کند نتیجه منطقی است: این مواضع رضا پهلوی نه به سرنگونی، که به امتداد عمر رژیم کمک می‌کند. این نقد، حمله شخصی نیست؛ خوانش کارکرد سیاسیِ و‌گفتار است و کارکرد این گفتار، آن‌گونه که فهمیده میشود، خریدن وقت برای رژیم است—نه رهبری گذار #رضا_پهلوی_شارلاتان

Victoria Azad

41,172 次观看 • 8 个月前

فرمانده حسیب قوای مرکز، از چریک‌های معروف و جان بر کف جبهه مقاومت ملی افغانستان با نشر ویدیویی از حضور خود و چریک‌هایش در کوه‌پایه‌های هندوکش خبر داد. او با نشر ویدیویی از ضرورت دوام مقاومت مسلحانه علیه طالبان جاهل و جنایتکار سخن زد و همه را به مقاومت فراخواند. فرمانده حسیب افزود که «سختی‌ها در گذر است، ولی باید مقاوم ماند نه این‌که غرور و عزت فروخته شود.» این فرمانده تصریح کرد که تا پیروزی علیه اشغالگران مقاومت مسلحانه ادامه دارد. فرمانده حسیب علاوه کرده است: «تا خون در رگ ماست در کنار مردم خود می‌ایستیم.» گفتنی است که جبهه مقاومت ملی مبارزه علیه طالبان تروریست را رسالت خود می‌داند و به همین منظور علیه این گروه تروریستی مبارزه خواهد کرد.

فرمانده حسیب قوای مرکز، از چریک‌های معروف و جان بر کف جبهه مقاومت ملی افغانستان با نشر ویدیویی از حضور خود و چریک‌هایش در کوه‌پایه‌های هندوکش خبر داد. او با نشر ویدیویی از ضرورت دوام مقاومت مسلحانه علیه طالبان جاهل و جنایتکار سخن زد و همه را به مقاومت فراخواند. فرمانده حسیب افزود که «سختی‌ها در گذر است، ولی باید مقاوم ماند نه این‌که غرور و عزت فروخته شود.» این فرمانده تصریح کرد که تا پیروزی علیه اشغالگران مقاومت مسلحانه ادامه دارد. فرمانده حسیب علاوه کرده است: «تا خون در رگ ماست در کنار مردم خود می‌ایستیم.» گفتنی است که جبهه مقاومت ملی مبارزه علیه طالبان تروریست را رسالت خود می‌داند و به همین منظور علیه این گروه تروریستی مبارزه خواهد کرد.

NRF News | خبرگزاری مقاومت

12,716 次观看 • 2 年前

امروز سالگرد ترور قاسلمو در اتریش است، اهمیت این ترور بسیار فراتر از تمام اعمال تروریستی جمهوری اسلامی است، ترور قاسلمو اگرچه نقش جمهوری اسلامی را در ترورهای حکومتی در خارج از کشور ثابت می‌کند اما همکاری یکی از کشورهای اروپایی با جمهوری اسلامی را نیز ثابت می‌کند: در سال ۱۳۶۸ جمهوری اسلامی به #عبدالرحمن_قاسملو دبیرکل #حزب_دموکرات_کردستان_ایران پیغام می دهد که حاضر است با وی مذاکره کند. قاسلمو که آن زمان اعضایش همچنان پس از پایان #جنگ_ایران_عراق در غرب ایران مشغول مبارزه مسلحانه با جمهوری اسلامی بودند، مخالفت می‌کند و تضمین میخواهد، «وزارت خارجه اتریش» ضمانت می کندو پس از آن قاسلمو می‌پذیرد و به محل مذاکره که مورد حفاظت پلیس اتریش بوده می‌آید. جلسه اول مذاکره در دیماه ۱۳۶۷ برگزار می‌شود و جلسه دوم ۲۲ تیر ۱۳۶۸ ، نیم ساعت پس از آغاز مذاکره، یکی از اعضای مذاکره کننده تیم جمهوری اسلامی در محل مذاکره با شلیک ۵ گلوله به سر و گردن و قلب قاسلمو وی را به قتل می‌رساند. تیم ترور دکتر قاسملو همگی با پاسپورت دیپلماتیک جمهوری اسلامی وارد اتریش شده و با سواستفاده از مصونیت محموله دیپلماتیک(diplomatic pouch )اسلحه‌های مورد نیاز برای ترور را وارد خاک اتریش کرده بودند. یک دهه بعد تصاویری منتشر شد که نشان می‌داد دیپلمات مجروح ایرانی و محمد باقر صحرارودی همان شب ترور در حالیکه برروی برانکارد هستند با پروازی ویژه به ایران منتقل شده‌اند. در زمان ترور قاسملو ، یکماه از رهبری خامنه‌ای گذشته بود، جمهوری اسلامی رئیس جمهور نداشت و عملا #اکبر_هاشمی_رفسنجانی و حسن روحانی زمام امور را در دست داشتند . هاشمی در خاطراتش درباره قاسملو دوبار نوشته است بار اول، شنبه، ۱۳ دی ۱۳۶۷: آقایان محمدباقر ذوالقدر و فریدون وردی نژاد از سپاه آمدند و گزارش مذاکره با عبدالرحمن قاسملو دبیر کل حزب دمکرات کردستان ایران را دادند. قرار شده وعده خودمختاری ندهند و اگر تسلیم شوند می‌توانند کار سیاسی در محدوده قانون انجام دهند. افراد قاتل و جاسوس حساب دیگری دارند و اسلحه ها را باید تحویل دهند. و‌ بار دوم دو روز پس از ترور در ۲۴ تیر ۱۳۶۸،هاشمی در خاطراتش ترور قاسملو را «حادثه ناخواسته» در حین گفتگو نوشته است ، او‌مشخص نکرده اصولا اسلحه و‌ تیم ترور برای چه باید در حین مذاکره وجود داشته باشد؟! دولت اتریش در برابر این ترور در خاک کشورش نه تنها هیچ اعتراضی نکرد بلکه سه ماه بعد به یاسر فرزند اکبر هاشمی تابعیت داد و اقامت دختر و پسر حسن روحانی نیز شش ماه بعد در اتریش آغاز شد.

امروز سالگرد ترور قاسلمو در اتریش است، اهمیت این ترور بسیار فراتر از تمام اعمال تروریستی جمهوری اسلامی است، ترور قاسلمو اگرچه نقش جمهوری اسلامی را در ترورهای حکومتی در خارج از کشور ثابت می‌کند اما همکاری یکی از کشورهای اروپایی با جمهوری اسلامی را نیز ثابت می‌کند: در سال ۱۳۶۸ جمهوری اسلامی به #عبدالرحمن_قاسملو دبیرکل #حزب_دموکرات_کردستان_ایران پیغام می دهد که حاضر است با وی مذاکره کند. قاسلمو که آن زمان اعضایش همچنان پس از پایان #جنگ_ایران_عراق در غرب ایران مشغول مبارزه مسلحانه با جمهوری اسلامی بودند، مخالفت می‌کند و تضمین میخواهد، «وزارت خارجه اتریش» ضمانت می کندو پس از آن قاسلمو می‌پذیرد و به محل مذاکره که مورد حفاظت پلیس اتریش بوده می‌آید. جلسه اول مذاکره در دیماه ۱۳۶۷ برگزار می‌شود و جلسه دوم ۲۲ تیر ۱۳۶۸ ، نیم ساعت پس از آغاز مذاکره، یکی از اعضای مذاکره کننده تیم جمهوری اسلامی در محل مذاکره با شلیک ۵ گلوله به سر و گردن و قلب قاسلمو وی را به قتل می‌رساند. تیم ترور دکتر قاسملو همگی با پاسپورت دیپلماتیک جمهوری اسلامی وارد اتریش شده و با سواستفاده از مصونیت محموله دیپلماتیک(diplomatic pouch )اسلحه‌های مورد نیاز برای ترور را وارد خاک اتریش کرده بودند. یک دهه بعد تصاویری منتشر شد که نشان می‌داد دیپلمات مجروح ایرانی و محمد باقر صحرارودی همان شب ترور در حالیکه برروی برانکارد هستند با پروازی ویژه به ایران منتقل شده‌اند. در زمان ترور قاسملو ، یکماه از رهبری خامنه‌ای گذشته بود، جمهوری اسلامی رئیس جمهور نداشت و عملا #اکبر_هاشمی_رفسنجانی و حسن روحانی زمام امور را در دست داشتند . هاشمی در خاطراتش درباره قاسملو دوبار نوشته است بار اول، شنبه، ۱۳ دی ۱۳۶۷: آقایان محمدباقر ذوالقدر و فریدون وردی نژاد از سپاه آمدند و گزارش مذاکره با عبدالرحمن قاسملو دبیر کل حزب دمکرات کردستان ایران را دادند. قرار شده وعده خودمختاری ندهند و اگر تسلیم شوند می‌توانند کار سیاسی در محدوده قانون انجام دهند. افراد قاتل و جاسوس حساب دیگری دارند و اسلحه ها را باید تحویل دهند. و‌ بار دوم دو روز پس از ترور در ۲۴ تیر ۱۳۶۸،هاشمی در خاطراتش ترور قاسملو را «حادثه ناخواسته» در حین گفتگو نوشته است ، او‌مشخص نکرده اصولا اسلحه و‌ تیم ترور برای چه باید در حین مذاکره وجود داشته باشد؟! دولت اتریش در برابر این ترور در خاک کشورش نه تنها هیچ اعتراضی نکرد بلکه سه ماه بعد به یاسر فرزند اکبر هاشمی تابعیت داد و اقامت دختر و پسر حسن روحانی نیز شش ماه بعد در اتریش آغاز شد.

Amir Farshad EBRAHIMI

22,168 次观看 • 1 年前

🤝 *امروز* *سالروز* *تولد* *بزرگترین* *رفیق* *قرن* *است* 🌹 ⭕ آیا میدانستید که قرار بر این بود قطب زاده ، شاه را در استادیوم امجدیه تهران درون قفس بگذارد ، بعد از اینکه دور تهران او و خاندان سلطنتی را چرخاند و مردم به آنها سنگ زدند و آشغال پرت کردند ، او را به استادیوم امجدیه برگردانند و با حکم خلخالی شاه را اعدام کنند ؟ ولی در آخرین لحظه و با قدرشناسی و نمک شناسی انورسادات که بیچاره جانش را هم بر سر آن نهاد ، نقشه ی به ظاهر انقلابیون ما نقش بر آب شد ... اگر چه قطب زاده به سزای افکار و نیات پلید خود و همفکرانش رسید و به دست همان ها اعدام شد ، اما خدا به مردم لطف نمود که در این وادی، آزموده نشوند ، که اگر این آزمون انجام میشد همه ما با پیروزی در این آزمون ، سر افکنده ی همیشه تاریخ میشدیم ... اما انور سادات کسی بود که به جامعه بشریت ثابت کرد که دوست ، یار و رفیق واقعی در این دنیا هنوز وجود دارد ، وقتی پنج کشور قدرتمند جهان تصمیم گرفته بودند شاه را از میان بردارند تا دیگر کسی مدافع جدی منافع ملت ایران نباشد ، در زمان معامله صادق قطب زاده با آمریکایی ها برای تحویل شاه به خلخالی ، انور سادات رئیس جمهور وقت مصر که هم از دوستان شاه بود و هم فامیل قدیم او ، بلافاصله دخالت و میانجی گری کرد و اجازه نداد که شاه بدست خلخالی بیافتد ، اگر چه ممکن بود تصمیمش برای او و کشورش گران تمام شود اما دوستی او با شاه فقید و انسانیتش، اجازه نداد در زمانی که انسانیت در دنیا به نقطه صفر خود رسیده بود و در زمانی که کشته و معلول شدن حدود یک میلیون ایرانی بعدها در جنگ تحمیلی با عراق کلید خورده بود ، کثیف ترین دستان روزگار ، طناب دار را بر گردن شاه ایران بیاندازد . زمانی هم که شاه راهی مصر بود ، هواپیمای او برای 2 ساعت متوقف شد تا قطب زاده بتواند با آمریکایی ها بر سر شاه معامله کند . اما انور سادات به جیمی کارتر رئیس جمهوری آمریکا زنگ زد و گفت : من شاه ایران را در کشورم میخواهم و همین حالا هم میخواهم و سپس هواپیمای شاه سمت مصر حرکت کرد و شاه در مصر آرام گرفت . شایسته است سالروز تولد رئیس جمهور مصر " *انور* *سادات* " را در تقویم جهان روز دوستی نامید ... روز مردانگی روز شرافت روز انسان واقعی روز معرفت و مرام روحش شاد که نگذاشت این ننگ به تاریخ ایران و ایرانی وصله شود و پشیمانی ملت ، صد چندانی که هست باشد. #جاویدشاه #محمد_رضا_شاه #انور_سادات

🤝 امروز سالروز تولد بزرگترین رفیق قرن است 🌹 ⭕ آیا میدانستید که قرار بر این بود قطب زاده ، شاه را در استادیوم امجدیه تهران درون قفس بگذارد ، بعد از اینکه دور تهران او و خاندان سلطنتی را چرخاند و مردم به آنها سنگ زدند و آشغال پرت کردند ، او را به استادیوم امجدیه برگردانند و با حکم خلخالی شاه را اعدام کنند ؟ ولی در آخرین لحظه و با قدرشناسی و نمک شناسی انورسادات که بیچاره جانش را هم بر سر آن نهاد ، نقشه ی به ظاهر انقلابیون ما نقش بر آب شد ... اگر چه قطب زاده به سزای افکار و نیات پلید خود و همفکرانش رسید و به دست همان ها اعدام شد ، اما خدا به مردم لطف نمود که در این وادی، آزموده نشوند ، که اگر این آزمون انجام میشد همه ما با پیروزی در این آزمون ، سر افکنده ی همیشه تاریخ میشدیم ... اما انور سادات کسی بود که به جامعه بشریت ثابت کرد که دوست ، یار و رفیق واقعی در این دنیا هنوز وجود دارد ، وقتی پنج کشور قدرتمند جهان تصمیم گرفته بودند شاه را از میان بردارند تا دیگر کسی مدافع جدی منافع ملت ایران نباشد ، در زمان معامله صادق قطب زاده با آمریکایی ها برای تحویل شاه به خلخالی ، انور سادات رئیس جمهور وقت مصر که هم از دوستان شاه بود و هم فامیل قدیم او ، بلافاصله دخالت و میانجی گری کرد و اجازه نداد که شاه بدست خلخالی بیافتد ، اگر چه ممکن بود تصمیمش برای او و کشورش گران تمام شود اما دوستی او با شاه فقید و انسانیتش، اجازه نداد در زمانی که انسانیت در دنیا به نقطه صفر خود رسیده بود و در زمانی که کشته و معلول شدن حدود یک میلیون ایرانی بعدها در جنگ تحمیلی با عراق کلید خورده بود ، کثیف ترین دستان روزگار ، طناب دار را بر گردن شاه ایران بیاندازد . زمانی هم که شاه راهی مصر بود ، هواپیمای او برای 2 ساعت متوقف شد تا قطب زاده بتواند با آمریکایی ها بر سر شاه معامله کند . اما انور سادات به جیمی کارتر رئیس جمهوری آمریکا زنگ زد و گفت : من شاه ایران را در کشورم میخواهم و همین حالا هم میخواهم و سپس هواپیمای شاه سمت مصر حرکت کرد و شاه در مصر آرام گرفت . شایسته است سالروز تولد رئیس جمهور مصر " انور سادات " را در تقویم جهان روز دوستی نامید ... روز مردانگی روز شرافت روز انسان واقعی روز معرفت و مرام روحش شاد که نگذاشت این ننگ به تاریخ ایران و ایرانی وصله شود و پشیمانی ملت ، صد چندانی که هست باشد. #جاویدشاه #محمد_رضا_شاه #انور_سادات

Minoo

18,955 次观看 • 9 个月前

«هرچه تبر زدی مرا زخم نشد جوانه شد». این وحیده‌امیری است. یکی از بانوان آزاده که نخستین جرقه‌های اعتراض خیابانی علیه طالبان در کابل را کلید زدند. وحید و همراهانش در همان نخستین روزها از شمال کابل، از غرب کابل، از شرق کابل با قبول در خطرهای بسیار به خیابان زدند. پرچم اعتراض بلند کردند. با منطق بلند به طالب، نه گفتند. ایستادگی این #کابل‌کوبانی‌ها در مقابل گروره‌ترویستی از همان روزهای نخست به یکی از ارزشمندترین و تاثیرگذارترین جریان‌های مبارزه‌ای مدنی در کشور بدل شد. ایستادگی این بانوان در خط نخست اعتراض مدنی، یک‌سو جدی‌ترین و سنگین‌ترین ضربه‌های ممکن را به برنامه‌ی گروره‌ترویستی برای به رسمیت شناخته شدن شان به عنوان دولت در افغانستان زد. در سوی دیگر متاسفانه، این ایستادگی سبب شد که اکثریت از بانوان آزاده و مبارز کشور، سنگین تاوان‌ها را نیز در قبال ایستادگی شأن بپردازند. درد و رنج‌های وحشتناک را متحمل شوند. طالبان با اعمال خشونت و‌ جنایت، اعتراض‌های خیابانی بانوان را سرکوب کردند. فکر کردند زنان متوقف شدند. زنان اما این‌بار روش جدیدی از مبارزه را کلید زدند. اعتراض در فضاهای سربسته و درون خانه‌ها. روندی که با وجود اختطاف هر از گاهی بانوان مبارزه، هم‌چنان ادامه دارد. *** آن شمار از بانوان مبارز که در یک مرحله توسط تروریستان طالب اختطاف شدند، شکنجه و آزار دیدند و قربانی وحشت و جنایت طالبانی شدند، پس از بیرون شدن از زندان‌های مخوف همچنان تحت تعقیب قرار گرفتند. هستند بانوانی که به دلیل ادامه دادن به اعتراض، بار دوم و سوم اختطاف شدند و زندان و شکنجه دیدند. تهدیدهای پس از رهایی از زندان‌های مخوف بانوان مبارز را مجبور به ترک کشور ساخت. همچنان سایر بانوان پیشگام و تاثیر‌گذار در این مبارزه‌ای دشوار را مجبور به ترک سرزمین ساخت. طالبان فکر می‌کنند با سرکوب، شکنجه و تحقیر زنان را بصورت ویژه و افغانستان را بصورت کل، خاموش می‌سازند. اما نمی‌دانند افغانستان امروز، به دلیل رشد آگاهی دیگر آن افغانستان 30سال قبل نیست. *** اینک وحیده امیری با این اقدام، روش‌تازه‌ی از مبارزه را کلید زده است. وحیدی با ثبت این ویدوو از محل کارش همزمان که شرایط سخت و دشوار زندگی در مهاجرت را به نمایش گذاشته، دارد به چندین گروه از مخاطبان را به چالش می‌کشد. اول، به طالبان نشان می‌دهد که زنان افغانستان متوقف شدنی نیستند. در هر حالت و در شرایط در مقابل تان ایستاده‌اند. دوم، به آن عده از وطندارانش که مبارزه ارزشمند زنان را به کیس سازی برای خارج رفتن تقلیل می‌دهند، می‌فهماند که واقعیت امر چیست. سوم، به گروه‌های از زنان و مردان تحصیل کرده که دیروز در جمهوریت به عنوان مافیایی پروژه عمل می‌کردند و امروز در یک فصل درگیر به دلیل پروژه‌های دهان پرکن با تمام سواد و ظرفیت به لابی‌گران طالب بدل شده‌اند، نهیب می‌زند که مبارزه را به پروژه نفروشید. با کار و حساب کردن به توان بازو نیز می‌شود غم نان را خورد و مبارزه کرد. چهارم، وحیده می‌خواهد اعلام کند، آن‌های که با آزادی میانه دارند و با ارزش‌های آزادی‌بنیاد تعهد، در هر حالتش مبارزه می‌کنند. *** پ.ن: اگر تمام این متن را خوانده‌اید، این پست را هنرستانی کنید. یا ویدوو را دانلود کنید و بازنشر کنید.

«هرچه تبر زدی مرا زخم نشد جوانه شد». این وحیده‌امیری است. یکی از بانوان آزاده که نخستین جرقه‌های اعتراض خیابانی علیه طالبان در کابل را کلید زدند. وحید و همراهانش در همان نخستین روزها از شمال کابل، از غرب کابل، از شرق کابل با قبول در خطرهای بسیار به خیابان زدند. پرچم اعتراض بلند کردند. با منطق بلند به طالب، نه گفتند. ایستادگی این #کابل‌کوبانی‌ها در مقابل گروره‌ترویستی از همان روزهای نخست به یکی از ارزشمندترین و تاثیرگذارترین جریان‌های مبارزه‌ای مدنی در کشور بدل شد. ایستادگی این بانوان در خط نخست اعتراض مدنی، یک‌سو جدی‌ترین و سنگین‌ترین ضربه‌های ممکن را به برنامه‌ی گروره‌ترویستی برای به رسمیت شناخته شدن شان به عنوان دولت در افغانستان زد. در سوی دیگر متاسفانه، این ایستادگی سبب شد که اکثریت از بانوان آزاده و مبارز کشور، سنگین تاوان‌ها را نیز در قبال ایستادگی شأن بپردازند. درد و رنج‌های وحشتناک را متحمل شوند. طالبان با اعمال خشونت و‌ جنایت، اعتراض‌های خیابانی بانوان را سرکوب کردند. فکر کردند زنان متوقف شدند. زنان اما این‌بار روش جدیدی از مبارزه را کلید زدند. اعتراض در فضاهای سربسته و درون خانه‌ها. روندی که با وجود اختطاف هر از گاهی بانوان مبارزه، هم‌چنان ادامه دارد. * آن شمار از بانوان مبارز که در یک مرحله توسط تروریستان طالب اختطاف شدند، شکنجه و آزار دیدند و قربانی وحشت و جنایت طالبانی شدند، پس از بیرون شدن از زندان‌های مخوف همچنان تحت تعقیب قرار گرفتند. هستند بانوانی که به دلیل ادامه دادن به اعتراض، بار دوم و سوم اختطاف شدند و زندان و شکنجه دیدند. تهدیدهای پس از رهایی از زندان‌های مخوف بانوان مبارز را مجبور به ترک کشور ساخت. همچنان سایر بانوان پیشگام و تاثیر‌گذار در این مبارزه‌ای دشوار را مجبور به ترک سرزمین ساخت. طالبان فکر می‌کنند با سرکوب، شکنجه و تحقیر زنان را بصورت ویژه و افغانستان را بصورت کل، خاموش می‌سازند. اما نمی‌دانند افغانستان امروز، به دلیل رشد آگاهی دیگر آن افغانستان 30سال قبل نیست. * اینک وحیده امیری با این اقدام، روش‌تازه‌ی از مبارزه را کلید زده است. وحیدی با ثبت این ویدوو از محل کارش همزمان که شرایط سخت و دشوار زندگی در مهاجرت را به نمایش گذاشته، دارد به چندین گروه از مخاطبان را به چالش می‌کشد. اول، به طالبان نشان می‌دهد که زنان افغانستان متوقف شدنی نیستند. در هر حالت و در شرایط در مقابل تان ایستاده‌اند. دوم، به آن عده از وطندارانش که مبارزه ارزشمند زنان را به کیس سازی برای خارج رفتن تقلیل می‌دهند، می‌فهماند که واقعیت امر چیست. سوم، به گروه‌های از زنان و مردان تحصیل کرده که دیروز در جمهوریت به عنوان مافیایی پروژه عمل می‌کردند و امروز در یک فصل درگیر به دلیل پروژه‌های دهان پرکن با تمام سواد و ظرفیت به لابی‌گران طالب بدل شده‌اند، نهیب می‌زند که مبارزه را به پروژه نفروشید. با کار و حساب کردن به توان بازو نیز می‌شود غم نان را خورد و مبارزه کرد. چهارم، وحیده می‌خواهد اعلام کند، آن‌های که با آزادی میانه دارند و با ارزش‌های آزادی‌بنیاد تعهد، در هر حالتش مبارزه می‌کنند. *** پ.ن: اگر تمام این متن را خوانده‌اید، این پست را هنرستانی کنید. یا ویدوو را دانلود کنید و بازنشر کنید.

Asif Ashna

34,975 次观看 • 2 年前

الوعده وفا. گذشته از جان باید بگذشت از طوفان‌ها... در مقابل دیکتاتوری و استبداد حاکم لبم را می‌دوزم چرا که با آنان حرفی ندارم جز یک کلام: «نه». زمان سخن نیست، زمان عمل است،‌ به نشانه اعتراض به عملکرد اشغالگران این سرزمین، به نشانه اعتراض به فقر، به اعدام، به سرکوب زنان و زندانی کردن مردم، و به هر شکلی از ستم که در این کشور توسط جمهوری اسلامی حاکم شده است. به نشانه اعتراض به دولت فریب‌ و ریا که از ثروث مردم می‌دزد و خرج زیاده‌خواهی های خود می‌کند، به نشانه اعتراض به قوه قضاییه ای که کانون بی‌عدالتی، ظلم و حق‌کشی شده است. و چون سلاحی برای خفه کردن مخالفان و منتقدان در دستان دستگاه‌های امنیتی عمل می‌کند. نه به سکوت تن میدم، نه ظلم رو می‌پذیرم، نه از رویارویی با این نیروهای ستمکار ترس به دلم راه میدم و نه از ایران میرم؛ با قلبم ایران و مردمش رو دوست دارم و با جان و وجودم مقاومت و مبارزه می‌کنم و از شما هم خواهش می‌کنم بدانید که باید در مقابل این ظالمان بایستیم، هر کسی به اندازه ای که می‌تواند باید کاری کند، بی‌تفاوت نباشد، فکر نکنیم اگر سرمان را به زیر بیندازیم و مشغول زندگی‌مان باشیم در امان خواهیم بود، همه زندگی در رفاه و امنیت را دوست داریم اما با جمهوری اسلامی شدنی نیست. مسئولیت این سرزمین با ماست و برای آزادی، ایران و آینده کودکانمان باید کنار هم بجنگیم. در ادامه راه کیانوش و جان‌باختگان راه وطن و برای آزادی زندانیان سیاسی-عقیدتی. شما تنها می‌توانید ما را بکشید، با گلوله، با باتون یا با چوبه دار، یا در زندان‌ها به اسارت نگه دارید اما نمی‌توانید ما را سرسپرده و برده خود کنید، آنچنان که ماه‌منیر شجاع در مراسم کیان گفت: «می‌جنگیم،‌ می‌میریم ایران رو پس می‌گیریم.» و آنگونه که کیانوش گفت: ««الوعده وفا. هیچ کس نباید به خاطر بیان عقایدش زندانی شود. اعتراض حق هر شهروند ایرانی‌ست. ما برای عشق به زندگی جان داده و می‌دهیم، و نه مرگ. آرزومندم روزی ایرانیان بیدار و بر بردگی چیره شوند. پاینده ایران». من مرغ طوفانم نیندیشم ز طوفان موجم، نه آن موجی که از دریا گریزد

الوعده وفا. گذشته از جان باید بگذشت از طوفان‌ها... در مقابل دیکتاتوری و استبداد حاکم لبم را می‌دوزم چرا که با آنان حرفی ندارم جز یک کلام: «نه». زمان سخن نیست، زمان عمل است،‌ به نشانه اعتراض به عملکرد اشغالگران این سرزمین، به نشانه اعتراض به فقر، به اعدام، به سرکوب زنان و زندانی کردن مردم، و به هر شکلی از ستم که در این کشور توسط جمهوری اسلامی حاکم شده است. به نشانه اعتراض به دولت فریب‌ و ریا که از ثروث مردم می‌دزد و خرج زیاده‌خواهی های خود می‌کند، به نشانه اعتراض به قوه قضاییه ای که کانون بی‌عدالتی، ظلم و حق‌کشی شده است. و چون سلاحی برای خفه کردن مخالفان و منتقدان در دستان دستگاه‌های امنیتی عمل می‌کند. نه به سکوت تن میدم، نه ظلم رو می‌پذیرم، نه از رویارویی با این نیروهای ستمکار ترس به دلم راه میدم و نه از ایران میرم؛ با قلبم ایران و مردمش رو دوست دارم و با جان و وجودم مقاومت و مبارزه می‌کنم و از شما هم خواهش می‌کنم بدانید که باید در مقابل این ظالمان بایستیم، هر کسی به اندازه ای که می‌تواند باید کاری کند، بی‌تفاوت نباشد، فکر نکنیم اگر سرمان را به زیر بیندازیم و مشغول زندگی‌مان باشیم در امان خواهیم بود، همه زندگی در رفاه و امنیت را دوست داریم اما با جمهوری اسلامی شدنی نیست. مسئولیت این سرزمین با ماست و برای آزادی، ایران و آینده کودکانمان باید کنار هم بجنگیم. در ادامه راه کیانوش و جان‌باختگان راه وطن و برای آزادی زندانیان سیاسی-عقیدتی. شما تنها می‌توانید ما را بکشید، با گلوله، با باتون یا با چوبه دار، یا در زندان‌ها به اسارت نگه دارید اما نمی‌توانید ما را سرسپرده و برده خود کنید، آنچنان که ماه‌منیر شجاع در مراسم کیان گفت: «می‌جنگیم،‌ می‌میریم ایران رو پس می‌گیریم.» و آنگونه که کیانوش گفت: ««الوعده وفا. هیچ کس نباید به خاطر بیان عقایدش زندانی شود. اعتراض حق هر شهروند ایرانی‌ست. ما برای عشق به زندگی جان داده و می‌دهیم، و نه مرگ. آرزومندم روزی ایرانیان بیدار و بر بردگی چیره شوند. پاینده ایران». من مرغ طوفانم نیندیشم ز طوفان موجم، نه آن موجی که از دریا گریزد

Hossein Ronaghi

722,909 次观看 • 1 年前

سیاوش تا لحظه آخر امید داشت کمک ترامپ از راه برسد سیاوش شیرزاد، ۳۸ ساله، اهل بوکان بود. با شروع خیزش انقلابی، طاقت نیاورد. می‌خواست به سیل جمعیت بپیوندد. خانواده‌اش گفتند: «نرو، خطرناک است» اما پاسخ قاطعی داد: «این جشن انقلاب است. می‌روم. ترامپ گفته از ما حمایت می‌کند. می‌روم» در ویدیوها پیداست: جمعی از جوانان، دور آتشی، به کردی می‌رقصند؛ میدان پونک تهران. یکی از آن‌ها که دستمالی در دست دارد و می‌رقصد، سیاوش است. دقایقی پیش از این صحنه، اتفاق دیگری افتاده بود: آتش زدن پلاکارد عکس قاسم سلیمانی. در حالی که جوانان می‌رقصند، از فاصله ۵ و ۱۰ متری، با گلوله جنگی آن‌ها را به رگبار می‌بندند. درجا، ۲۲ جوانی که در حال رقص کردی بودند به رگبار بسته می‌شوند. ساعت ۳ بامداد، مجروحان را با آمبولانس به بیمارستان الغدیر تهران می‌برند. آنجا می‌گویند: «جا نداریم.» این‌بار سیاوش را که هنوز زنده است به بیمارستان رسول اکرم منتقل می‌کنند. او تا ساعت ۲ بامداد جمعه زنده بوده، اما به‌دلیل عدم رسیدگی و از دست دادن خون زیاد، ساعت ۲ جان می‌سپارد. خانواده، ۴۸ ساعت تمام در جست‌وجوی او بودند. ساعت ۴، تلفن همراهش روشن می‌شود. یکی از خدمه بیمارستان به خانواده سیاوش زنگ می‌زند. می‌گوید: «پسرتان زنده است. بیایید.» خانواده از بوکان به تهران می‌آیند. اما وقتی می‌رسند، به آن‌ها می‌گویند: «سیاوش، نیم ساعت پیش جان سپرد» از خانواده پول زیادی می‌گیرند تا جسد را در سردخانه نشانشان بدهند. روز بعد، حکومت، جسد سیاوش را با آمبولانس به پزشکی قانونی کهریزک منتقل می‌کنند. آنجا خانواده با صحنه‌ای وحشتناک روبه‌رو می‌شود: پنج هزار جنازه. محیط پر از نیروهای امنیتی است. هیچ‌کس اجازه حرف زدن ندارد. همه اجساد شماره‌گذاری شده‌اند. شماره سیاوش: ۱۲۶۴۷. او را داخل یک کیسه انداخته بودند. می‌گویند: «فردا ساعت ۹ صبح به بهشت زهرا بروید. جسد را تحویل بگیرید، به شهرستان ببرید و دفن کنید.» خانواده ساعت ۷ صبح به بهشت زهرا می‌روند تا سیاوش را به بوکان ببرند. تا ساعت ۱۲، همه جنازه‌ها تحویل داده می‌شود؛ اما جنازه سیاوش را نه. می‌گویند: «پرونده شما فوق‌امنیتی است. چون بوکان و شهرهای کردستان هنوز شلوغ نشده، جنازه را تحویل نمی‌دهیم. مردم واکنش نشان می‌دهند» آن‌ها چه کرده بودند؟ ساعت ۵ صبح، خودشان جنازه سیاوش را به استانداری ارومیه منتقل کرده بودند. خانواده تا ساعت ۱ ظهر در تهران سرگردان می‌ماند. بعد راهی ارومیه می‌شوند. ساعت ۷ عصر می‌رسند. همان‌جا وزارت اطلاعات، پدر و برادر سیاوش را احضار و بازداشت می‌کند. فشار می‌آورند: «به شرطی جنازه را تحویل می‌دهیم که مردم نیایند و شلوغ نشود. در غیر این صورت، خودمان او را دفن می‌کنیم؛ در جایی که ۱۲ هزار گور دسته‌جمعی وجود دارد. آن‌وقت میان اجساد گم می‌شود و هرگز پیدایش نمی‌کنید.» خانواده ناچار می‌پذیرد. ساعت ۱۲:۳۰ شب، پدر سیاوش را به پادگان نظامی جلدیان ـ میان نقده و پیرانشهر ـ می‌برند. می‌گویند جسد آنجاست. پدر با فرماندار تماس می‌گیرد و تهدید می‌کند: «اگر جسد را تحویل ندهید، همه مردم را جلوی فرمانداری جمع می‌کنم.» تهدید مؤثر واقع می‌شود و قول تحویل می‌دهند؛ اما شرط دیگری می‌گذارند: «حق ندارید او را در بوکان دفن کنید. باید در روستایی، ۱۰ کیلومتر خارج از شهر، به خاک بسپارید.» پدر می‌گوید: «او را به روستای پدربزرگش می‌بریم؛ گردی قه‌بران». حدود ۵۰ خودروی نظامی، حامل حدود ۲۵۰ مأمور، جسد را تا روستا همراهی می‌کنند. هشدار می‌دهند: «اگر حتی یک شعار بدهید، جسد را با خودمان می‌بریم. حق فیلم‌برداری ندارید.» روستا شبیه منطقه جنگی شده بود. و لحظه آخر: خانواده، سیاوش را بوسیدند و با او وداع کردند. مادرش با صدایی رسا فریاد زد: «هیچ‌کس حق ندارد برای پسرم اشک بریزد و گریه کند. پسرم را تقدیم کردستان کردم.». اجازه سوگواری در خانه ندادند. فقط در مسجد اجازه برگزاری مراسم داشتند. روز اول، پنج هزار نفر آمدند. سرکوبگران تهدید کردند مسجد را می‌بندند. و خانواده گفت: «ما فرزندمان را تحویل گرفتیم. با او وداع کردیم. دیگر چیزی برای از دست دادن نداریم.» راوی که از نزدیکان سیاوش است همه اینها را با دقت و وسواس زیاد تعریف می‌کند. به اینجا که میرسد با صدای بلند گریه می‌کند: سیاوش می‌گفت: «این جشن انقلاب است. می‌روم. ترامپ گفته از ما حمایت می‌کند. می‌روم»

سیاوش تا لحظه آخر امید داشت کمک ترامپ از راه برسد سیاوش شیرزاد، ۳۸ ساله، اهل بوکان بود. با شروع خیزش انقلابی، طاقت نیاورد. می‌خواست به سیل جمعیت بپیوندد. خانواده‌اش گفتند: «نرو، خطرناک است» اما پاسخ قاطعی داد: «این جشن انقلاب است. می‌روم. ترامپ گفته از ما حمایت می‌کند. می‌روم» در ویدیوها پیداست: جمعی از جوانان، دور آتشی، به کردی می‌رقصند؛ میدان پونک تهران. یکی از آن‌ها که دستمالی در دست دارد و می‌رقصد، سیاوش است. دقایقی پیش از این صحنه، اتفاق دیگری افتاده بود: آتش زدن پلاکارد عکس قاسم سلیمانی. در حالی که جوانان می‌رقصند، از فاصله ۵ و ۱۰ متری، با گلوله جنگی آن‌ها را به رگبار می‌بندند. درجا، ۲۲ جوانی که در حال رقص کردی بودند به رگبار بسته می‌شوند. ساعت ۳ بامداد، مجروحان را با آمبولانس به بیمارستان الغدیر تهران می‌برند. آنجا می‌گویند: «جا نداریم.» این‌بار سیاوش را که هنوز زنده است به بیمارستان رسول اکرم منتقل می‌کنند. او تا ساعت ۲ بامداد جمعه زنده بوده، اما به‌دلیل عدم رسیدگی و از دست دادن خون زیاد، ساعت ۲ جان می‌سپارد. خانواده، ۴۸ ساعت تمام در جست‌وجوی او بودند. ساعت ۴، تلفن همراهش روشن می‌شود. یکی از خدمه بیمارستان به خانواده سیاوش زنگ می‌زند. می‌گوید: «پسرتان زنده است. بیایید.» خانواده از بوکان به تهران می‌آیند. اما وقتی می‌رسند، به آن‌ها می‌گویند: «سیاوش، نیم ساعت پیش جان سپرد» از خانواده پول زیادی می‌گیرند تا جسد را در سردخانه نشانشان بدهند. روز بعد، حکومت، جسد سیاوش را با آمبولانس به پزشکی قانونی کهریزک منتقل می‌کنند. آنجا خانواده با صحنه‌ای وحشتناک روبه‌رو می‌شود: پنج هزار جنازه. محیط پر از نیروهای امنیتی است. هیچ‌کس اجازه حرف زدن ندارد. همه اجساد شماره‌گذاری شده‌اند. شماره سیاوش: ۱۲۶۴۷. او را داخل یک کیسه انداخته بودند. می‌گویند: «فردا ساعت ۹ صبح به بهشت زهرا بروید. جسد را تحویل بگیرید، به شهرستان ببرید و دفن کنید.» خانواده ساعت ۷ صبح به بهشت زهرا می‌روند تا سیاوش را به بوکان ببرند. تا ساعت ۱۲، همه جنازه‌ها تحویل داده می‌شود؛ اما جنازه سیاوش را نه. می‌گویند: «پرونده شما فوق‌امنیتی است. چون بوکان و شهرهای کردستان هنوز شلوغ نشده، جنازه را تحویل نمی‌دهیم. مردم واکنش نشان می‌دهند» آن‌ها چه کرده بودند؟ ساعت ۵ صبح، خودشان جنازه سیاوش را به استانداری ارومیه منتقل کرده بودند. خانواده تا ساعت ۱ ظهر در تهران سرگردان می‌ماند. بعد راهی ارومیه می‌شوند. ساعت ۷ عصر می‌رسند. همان‌جا وزارت اطلاعات، پدر و برادر سیاوش را احضار و بازداشت می‌کند. فشار می‌آورند: «به شرطی جنازه را تحویل می‌دهیم که مردم نیایند و شلوغ نشود. در غیر این صورت، خودمان او را دفن می‌کنیم؛ در جایی که ۱۲ هزار گور دسته‌جمعی وجود دارد. آن‌وقت میان اجساد گم می‌شود و هرگز پیدایش نمی‌کنید.» خانواده ناچار می‌پذیرد. ساعت ۱۲:۳۰ شب، پدر سیاوش را به پادگان نظامی جلدیان ـ میان نقده و پیرانشهر ـ می‌برند. می‌گویند جسد آنجاست. پدر با فرماندار تماس می‌گیرد و تهدید می‌کند: «اگر جسد را تحویل ندهید، همه مردم را جلوی فرمانداری جمع می‌کنم.» تهدید مؤثر واقع می‌شود و قول تحویل می‌دهند؛ اما شرط دیگری می‌گذارند: «حق ندارید او را در بوکان دفن کنید. باید در روستایی، ۱۰ کیلومتر خارج از شهر، به خاک بسپارید.» پدر می‌گوید: «او را به روستای پدربزرگش می‌بریم؛ گردی قه‌بران». حدود ۵۰ خودروی نظامی، حامل حدود ۲۵۰ مأمور، جسد را تا روستا همراهی می‌کنند. هشدار می‌دهند: «اگر حتی یک شعار بدهید، جسد را با خودمان می‌بریم. حق فیلم‌برداری ندارید.» روستا شبیه منطقه جنگی شده بود. و لحظه آخر: خانواده، سیاوش را بوسیدند و با او وداع کردند. مادرش با صدایی رسا فریاد زد: «هیچ‌کس حق ندارد برای پسرم اشک بریزد و گریه کند. پسرم را تقدیم کردستان کردم.». اجازه سوگواری در خانه ندادند. فقط در مسجد اجازه برگزاری مراسم داشتند. روز اول، پنج هزار نفر آمدند. سرکوبگران تهدید کردند مسجد را می‌بندند. و خانواده گفت: «ما فرزندمان را تحویل گرفتیم. با او وداع کردیم. دیگر چیزی برای از دست دادن نداریم.» راوی که از نزدیکان سیاوش است همه اینها را با دقت و وسواس زیاد تعریف می‌کند. به اینجا که میرسد با صدای بلند گریه می‌کند: سیاوش می‌گفت: «این جشن انقلاب است. می‌روم. ترامپ گفته از ما حمایت می‌کند. می‌روم»

Saman Rasoulpour

147,519 次观看 • 8 个月前

سخنرانی در همایش کوروش بزرگ در تورنتو جمعه ۲ آبان ۱۴۰۴/۲۵۸۴ ۲۴ نوامبر ۲۰۲۵ — نام کوروش بزرگ، هنوز برای ملت ایران در جهان آبرو می‌خرد. او یادآور شکوه ایران است؛ حتی در روزگاری که سایهٔ شوم رژیمی ضدایرانی، میهن‌مان را تاریک کرده است. اما کوروش، تنها یک یادگار و افتخار تاریخی نیست؛ او پیام‌آور مسئولیتی است که بر دوش ماست. و من امروز اینجا هستم تا این مسئولیت را یادآور شوم، و بر ضرورت و فوریت آن تاکید کنم: نجات و بازپس‌گیری ایران از چنگ کسانی که آن را به پادگان امت‌گرایی و جاهلیت خود بدل کرده‌اند، و از خاکی که بیش از ۲۵۰۰ سال پیش، مَهد داد بود، بیداد را به جهان پراکنده‌اند. جای شگفتی نیست اگر جمهوری اسلامی از نام کوروش می‌هراسد، چرا که کوروش، یادآور هر آن چیزی است که این رژیم نیست: ایرانیت، انسانیت، آزادی، و رواداری. اما بر خلاف رژیم اسلامی، ما ملت ایران وارثان راه کوروش هستیم؛ قدرت را نه برای سلطه، که برای سامان و داد می‌خواهیم. کوروش در بابِل، به سربازانش گفت: «آرام گام بردارید تا در دل مردم، هراس نیفکنید.» او نخستین فرمانروایی بود که اقتدار را با مدارا در-آمیخت؛ آزادی باور و رواداری مذهبی را پاس داشت و ترویج کرد؛ و به ما آموخت که سیاست می‌تواند و باید با راستی یکی شود؛ نه با فریب. به همین سبب، جهان نیز امروز از #کوروش_بزرگ به نیکی یاد می‌کند، و آنچه در منشور جاودانه‌اش آمده، پایهٔ نظم انسان‌گرا و آزادی‌محور جهان مدرن شده است. هم‌میهنان! ایرانی بودن، فقط شناسنامه و تبار و ملیت نیست؛ بلکه مسئولیت‌آفرین نیز است: مسئولیت در برابر امروز و فردای میهن. مسئولیت پاسداری از راستی. مسئولیت به‌دست‌آوردن و نگهداری از آزادی. مسئولیت پاسداشت کرامت و عزت هر شهروند ایرانی. و مسئولیت ایستادگی در نبرد با تاریکی. امروز، دولت ایران -در کلیت خود- در اشغال اسلام‌گرایان است، و زمان، علیه ماست. هر لحظه‌ تاخیر، بهایی سنگین دارد. پنجرهٔ نجات ایران محدود است؛ و اگر از دست برود، شاید دیگر هرگز گشوده نشود. اکنون، در یکی از سخت‌ترین و تاریک‌ترین فصل‌های تاریخ ایران، دیگر پرسش این نیست که چه باید کرد. پرسش این است: اگر نه اکنون، پس چه زمانی؟ اگر نه ما، پس چه کسی؟ و اگر امروز اقدام نکنیم، چه بر ایران خواهد رفت؟ اکنون، زمان گسترش گروه‌های کوچک مبارزه، و آماده شدن برای نبرد آخر است. ملت‌ها زمانی بزرگ می‌شوند که سرنوشت خود را با دستان خویش رقم بزنند، نه اینکه دیگران برایشان تصمیم بگیرند. ملت ایران نیز باید تصمیم‌ساز سرنوشت خویش باشد. سرزمین ما، شایسته شکوه و آزادی است. و این، بر عهده‌ی ماست که ایران را از این رژیم تبهکار و اهریمنی پس بگیریم. ما ملت بزرگی هستیم، و این را بارها نشان داده‌ایم: آنگاه که با فریاد #ایران_را_پس_می‌گیریم، خیزش ملی خود را آغاز کردیم. اما این مبارزه، که در دی‌۹۶، در #آبان۹۸، و در خیزش۱۴۰۱، با فداکاری فرزندان جاویدنام میهن، دستاوردهای ارزشمندی داشته، هنوز پایان نیافته است. پایان این مبارزه، روزی‌ست که ایران از چنگال جمهوری اسلامی رها شود و حاکمیت ملی به مردم بازگردد. و آن روز که ملت ما آزاد شود، جهانیان، ایرانِ دیگری را خواهند دید: ایرانی که منابعش نه برای صدور نفرت و ترور، بلکه برای پیمان‌های صلح و همکاری به کار می‌رود. ایرانی که «پیمان ابراهیم» را به #پیمان_کوروش ارتقا می‌دهد، و خاورمیانه را با رواداری و خِرَد، آشتی می‌دهد؛ چنانکه کوروش بزرگ چنین کرده بود. و آنگاه پژواک این سخن کوروش، دوباره در سپهر تاریخ، طنین‌انداز خواهد شد: «کوروش، پادشاهِ جهان، پادشاهِ اَنشان، پسرِ کمبوجیه. خدایان بزرگ، همهٔ زمین‌ها را به دست من سپردند، و من، این سرزمین را در آرامش و صلح قرار دادم.» هرودوت، تاریخ‌نگار یونانی، می‌نویسد که ایرانیان، به سبب مِهر و دادِ کوروش، او را «پدر» می‌خواندند. و در آبان ۱۳۹۵، فرزندان کوروش، از جای‌جای ایران در پاسارگاد گِرد هم آمدند و فریاد زدند: «ایران وطن ماست، کوروش پدر ماست!» اما ما، فرزندان شایستهٔ او نخواهیم بود، اگر مسئولیت خود را ناچیز بشماریم. کوروش ما را می‌خواند: برخیزید! ایران را از اهریمن اشغالگر پس بگیرید! نام ایران را بار دیگر با صلح و آزادی پیوند بزنید! و شکوه و عظمت را به میهن بازگردانید! پیش از آن‌که دیر شود؛ پیش از آن‌که ایران از دست برود. پاینده ایران

سخنرانی در همایش کوروش بزرگ در تورنتو جمعه ۲ آبان ۱۴۰۴/۲۵۸۴ ۲۴ نوامبر ۲۰۲۵ — نام کوروش بزرگ، هنوز برای ملت ایران در جهان آبرو می‌خرد. او یادآور شکوه ایران است؛ حتی در روزگاری که سایهٔ شوم رژیمی ضدایرانی، میهن‌مان را تاریک کرده است. اما کوروش، تنها یک یادگار و افتخار تاریخی نیست؛ او پیام‌آور مسئولیتی است که بر دوش ماست. و من امروز اینجا هستم تا این مسئولیت را یادآور شوم، و بر ضرورت و فوریت آن تاکید کنم: نجات و بازپس‌گیری ایران از چنگ کسانی که آن را به پادگان امت‌گرایی و جاهلیت خود بدل کرده‌اند، و از خاکی که بیش از ۲۵۰۰ سال پیش، مَهد داد بود، بیداد را به جهان پراکنده‌اند. جای شگفتی نیست اگر جمهوری اسلامی از نام کوروش می‌هراسد، چرا که کوروش، یادآور هر آن چیزی است که این رژیم نیست: ایرانیت، انسانیت، آزادی، و رواداری. اما بر خلاف رژیم اسلامی، ما ملت ایران وارثان راه کوروش هستیم؛ قدرت را نه برای سلطه، که برای سامان و داد می‌خواهیم. کوروش در بابِل، به سربازانش گفت: «آرام گام بردارید تا در دل مردم، هراس نیفکنید.» او نخستین فرمانروایی بود که اقتدار را با مدارا در-آمیخت؛ آزادی باور و رواداری مذهبی را پاس داشت و ترویج کرد؛ و به ما آموخت که سیاست می‌تواند و باید با راستی یکی شود؛ نه با فریب. به همین سبب، جهان نیز امروز از #کوروش_بزرگ به نیکی یاد می‌کند، و آنچه در منشور جاودانه‌اش آمده، پایهٔ نظم انسان‌گرا و آزادی‌محور جهان مدرن شده است. هم‌میهنان! ایرانی بودن، فقط شناسنامه و تبار و ملیت نیست؛ بلکه مسئولیت‌آفرین نیز است: مسئولیت در برابر امروز و فردای میهن. مسئولیت پاسداری از راستی. مسئولیت به‌دست‌آوردن و نگهداری از آزادی. مسئولیت پاسداشت کرامت و عزت هر شهروند ایرانی. و مسئولیت ایستادگی در نبرد با تاریکی. امروز، دولت ایران -در کلیت خود- در اشغال اسلام‌گرایان است، و زمان، علیه ماست. هر لحظه‌ تاخیر، بهایی سنگین دارد. پنجرهٔ نجات ایران محدود است؛ و اگر از دست برود، شاید دیگر هرگز گشوده نشود. اکنون، در یکی از سخت‌ترین و تاریک‌ترین فصل‌های تاریخ ایران، دیگر پرسش این نیست که چه باید کرد. پرسش این است: اگر نه اکنون، پس چه زمانی؟ اگر نه ما، پس چه کسی؟ و اگر امروز اقدام نکنیم، چه بر ایران خواهد رفت؟ اکنون، زمان گسترش گروه‌های کوچک مبارزه، و آماده شدن برای نبرد آخر است. ملت‌ها زمانی بزرگ می‌شوند که سرنوشت خود را با دستان خویش رقم بزنند، نه اینکه دیگران برایشان تصمیم بگیرند. ملت ایران نیز باید تصمیم‌ساز سرنوشت خویش باشد. سرزمین ما، شایسته شکوه و آزادی است. و این، بر عهده‌ی ماست که ایران را از این رژیم تبهکار و اهریمنی پس بگیریم. ما ملت بزرگی هستیم، و این را بارها نشان داده‌ایم: آنگاه که با فریاد #ایران_را_پس_می‌گیریم، خیزش ملی خود را آغاز کردیم. اما این مبارزه، که در دی‌۹۶، در #آبان۹۸، و در خیزش۱۴۰۱، با فداکاری فرزندان جاویدنام میهن، دستاوردهای ارزشمندی داشته، هنوز پایان نیافته است. پایان این مبارزه، روزی‌ست که ایران از چنگال جمهوری اسلامی رها شود و حاکمیت ملی به مردم بازگردد. و آن روز که ملت ما آزاد شود، جهانیان، ایرانِ دیگری را خواهند دید: ایرانی که منابعش نه برای صدور نفرت و ترور، بلکه برای پیمان‌های صلح و همکاری به کار می‌رود. ایرانی که «پیمان ابراهیم» را به #پیمان_کوروش ارتقا می‌دهد، و خاورمیانه را با رواداری و خِرَد، آشتی می‌دهد؛ چنانکه کوروش بزرگ چنین کرده بود. و آنگاه پژواک این سخن کوروش، دوباره در سپهر تاریخ، طنین‌انداز خواهد شد: «کوروش، پادشاهِ جهان، پادشاهِ اَنشان، پسرِ کمبوجیه. خدایان بزرگ، همهٔ زمین‌ها را به دست من سپردند، و من، این سرزمین را در آرامش و صلح قرار دادم.» هرودوت، تاریخ‌نگار یونانی، می‌نویسد که ایرانیان، به سبب مِهر و دادِ کوروش، او را «پدر» می‌خواندند. و در آبان ۱۳۹۵، فرزندان کوروش، از جای‌جای ایران در پاسارگاد گِرد هم آمدند و فریاد زدند: «ایران وطن ماست، کوروش پدر ماست!» اما ما، فرزندان شایستهٔ او نخواهیم بود، اگر مسئولیت خود را ناچیز بشماریم. کوروش ما را می‌خواند: برخیزید! ایران را از اهریمن اشغالگر پس بگیرید! نام ایران را بار دیگر با صلح و آزادی پیوند بزنید! و شکوه و عظمت را به میهن بازگردانید! پیش از آن‌که دیر شود؛ پیش از آن‌که ایران از دست برود. پاینده ایران

Reza Pahlavi

500,076 次观看 • 11 个月前

جناب آقای دکتر پزشکیان رئیس‌جمهور محترم اطلاعات رسمی منتشرشده از تهران، ریاض و واشنگتن نشان می‌دهد که ایران در آستانهٔ یکی از مهم‌ترین مقاطع مذاکراتی با ایالات متحده قرار گرفته است؛ مقطعی که در صورت مدیریت صحیح، می‌تواند مسیر امنیت ملی، ثبات منطقه‌ای و آیندهٔ اقتصادی کشور را دگرگون کند. در نخستین گام، دولت ایران پیام رسمی شما را به پادشاهی عربستان ارسال کرده است؛ پیامی که مطابق اعلام سخنگوی دولت، با لحنی دوستانه و حاکی از قدردانی دولت ایران نسبت به همکاری‌های عربستان نوشته شده است. در گام مکمل، عربستان به‌طور رسمی دریافت این پیام را تأیید کرد. این تبادل پیام، نشانهٔ روشن ایجاد یک «کانال اعتمادساز» میان تهران و ریاض است؛ کانالی که در شرایط کنونی می‌تواند نقشی تعیین‌کننده در آیندهٔ روابط ایران و آمریکا ایفا کند. در ادامهٔ این روند، ولیعهد عربستان سعودی، در سفر خود به آمریکا طی موضع‌گیری کم‌سابقه‌ای آشکارا اعلام کرد: ✨«تمام تلاش خود را برای رسیدن به توافق بین ایالات متحده و ایران به کار خواهیم گرفت، و تهران خواهان دستیابی به یک توافق است… برای ایران مفید است که با ایالات متحده به توافق برسد.» این سطح از صراحت، به‌ویژه در شرایطی که عربستان در سال‌های اخیر نقشی فعال در شکل دادن به نظم امنیتی خاورمیانه داشته است، نشان می‌دهد که عربستان نه‌تنها در جریان تحرکات جدید قرار دارد، بلکه آن را فرصتی راهبردی برای ثبات منطقه می‌داند و حاضر است نقش میانجی‌گر فعال را بر عهده گیرد. اهمیت این روند زمانی دوچندان می‌شود که در ملاقات رسمی امروز در نیویورک، رئیس‌جمهور آمریکا در حضور بن سلمان تصریح کرد: ✨«آن‌ها واقعاً به‌شدت می‌خواهند یک توافق انجام دهند. من کاملاً برای این موضوع آماده هستم؛ با آن‌ها در حال مذاکره هستیم و روندی را آغاز کرده‌ایم. و خوب خواهد بود که با ایران به یک توافق برسیم.» این مهمترین ‌بار در دولت جدید در آمریکا است که رئیس‌جمهور این کشور رسماً اعلام می‌کند که: ✨ «مذاکره آغاز شده است»، «روندی جریان دارد»، و او «آمادگی کامل برای توافق» را دارا می‌باشد. اهمیت این جملات، نه در محتوای کلی آن، بلکه در اعلام علنی آن، در کنار ولیعهد عربستان، و به‌عنوان بخشی از یک «چارچوب سه‌جانبهٔ در حال ظهورِ امنیت‌آفرین» است. جناب پزشکیان هم‌زمانی این سه تحول - پیام رسمی ایران، اعلام میانجی‌گری عربستان، و اعلام آغاز روند مذاکرات از سوی آمریکا - رخدادی کم‌نظیر است. در طی سال‌های گذشته، چنین هماهنگی سیاسی و دیپلماتیک میان سه پایتخت به‌صورت هم‌زمان شکل نگرفته بود. این هم‌زمانی نشان می‌دهد که «پنجره‌ای راهبردی» گشوده شده است؛ پنجره‌ای که از بین بردن آن، نه‌تنها فقدان یک فرصت، بلکه خطایی راهبردی خواهد بود. تجربه نیز نشان می‌دهد انتقال کانال‌های میانجی‌گری از کشورهایی مانند عمان و قطر به عربستان، کشوری با قدرت ساختاری، نفوذ مستقیم در آمریکا و اراده عملی برای کاهش تنش، بهترین تصمیم راهبردی در شرایط کنونی است. این ویژگی‌ها، عربستان را به «میانجی کارآمد» و «کانال واقعی انتقال پیام» تبدیل می‌کند، جایگاهی که نه عمان، نه قطر و نه اروپایی‌ها از آن برخوردارند. با این حال، تجربه‌ی دو دههٔ گذشته به ما آموخته است که هر زمان کشور در آستانه‌ی یک گشایش راهبردی قرار گرفته، فشارهای داخلی - از جنس مقاومت سیاسی، روایت‌سازی رسانه‌ای، نگرانی‌های ویژه یا محاسبات جناحی - تلاش کرده‌اند مسیر دیپلماسی را کند یا متوقف کنند. امروز نیز همان نشانه‌ها قابل مشاهده است. اما: ✨باید با صراحت ایستاد، و نشان داد که امنیت ملی ایران، وابسته به تصمیم‌های شجاعانه است، نه ملاحظات جناحی؛ و این مسیر نباید از سوی هیچ جریان داخلی مختل شود. جناب رئیس‌جمهور دولت شما امروز در برابر مسئولیتی تاریخی قرار دارد. این یک فرصت استراتژیک است که می‌تواند سایهٔ امنیتی‌سازی دوبارهٔ پرونده ایران در شورای امنیت را دور کند، فشارهای اقتصادی را کاهش دهد، روابط منطقه‌ای را تثبیت کند و مسیر بازگشت به یک توازن پایدار با آمریکا و عربستان را هموار سازد. چنین لحظاتی در تاریخ سیاست خارجی کشور، شاید تنها یک بار در یک دهه رخ دهد. لذا این روند باید با قدرت ادامه یابد، و نباید اجازه داد فشارهای داخلی یا برداشت‌های نادرست، مسیر گشایش دیپلماتیک را از کشور دریغ کند. روندی که تمام دلسوزان ایران باید با قاطعیت از آن حمایت کنند؛ و جنابعالی نیز نباید اجازه دهید جریان‌های داخلی مسیر این گشایش تاریخی را سد نمایند. آیندهٔ امنیت ملی ایران و ثبات منطقه‌ای، امروز بیش از هر زمان دیگری به کیفیت تصمیم‌گیری در این لحظه وابسته است.

جناب آقای دکتر پزشکیان رئیس‌جمهور محترم اطلاعات رسمی منتشرشده از تهران، ریاض و واشنگتن نشان می‌دهد که ایران در آستانهٔ یکی از مهم‌ترین مقاطع مذاکراتی با ایالات متحده قرار گرفته است؛ مقطعی که در صورت مدیریت صحیح، می‌تواند مسیر امنیت ملی، ثبات منطقه‌ای و آیندهٔ اقتصادی کشور را دگرگون کند. در نخستین گام، دولت ایران پیام رسمی شما را به پادشاهی عربستان ارسال کرده است؛ پیامی که مطابق اعلام سخنگوی دولت، با لحنی دوستانه و حاکی از قدردانی دولت ایران نسبت به همکاری‌های عربستان نوشته شده است. در گام مکمل، عربستان به‌طور رسمی دریافت این پیام را تأیید کرد. این تبادل پیام، نشانهٔ روشن ایجاد یک «کانال اعتمادساز» میان تهران و ریاض است؛ کانالی که در شرایط کنونی می‌تواند نقشی تعیین‌کننده در آیندهٔ روابط ایران و آمریکا ایفا کند. در ادامهٔ این روند، ولیعهد عربستان سعودی، در سفر خود به آمریکا طی موضع‌گیری کم‌سابقه‌ای آشکارا اعلام کرد: ✨«تمام تلاش خود را برای رسیدن به توافق بین ایالات متحده و ایران به کار خواهیم گرفت، و تهران خواهان دستیابی به یک توافق است… برای ایران مفید است که با ایالات متحده به توافق برسد.» این سطح از صراحت، به‌ویژه در شرایطی که عربستان در سال‌های اخیر نقشی فعال در شکل دادن به نظم امنیتی خاورمیانه داشته است، نشان می‌دهد که عربستان نه‌تنها در جریان تحرکات جدید قرار دارد، بلکه آن را فرصتی راهبردی برای ثبات منطقه می‌داند و حاضر است نقش میانجی‌گر فعال را بر عهده گیرد. اهمیت این روند زمانی دوچندان می‌شود که در ملاقات رسمی امروز در نیویورک، رئیس‌جمهور آمریکا در حضور بن سلمان تصریح کرد: ✨«آن‌ها واقعاً به‌شدت می‌خواهند یک توافق انجام دهند. من کاملاً برای این موضوع آماده هستم؛ با آن‌ها در حال مذاکره هستیم و روندی را آغاز کرده‌ایم. و خوب خواهد بود که با ایران به یک توافق برسیم.» این مهمترین ‌بار در دولت جدید در آمریکا است که رئیس‌جمهور این کشور رسماً اعلام می‌کند که: ✨ «مذاکره آغاز شده است»، «روندی جریان دارد»، و او «آمادگی کامل برای توافق» را دارا می‌باشد. اهمیت این جملات، نه در محتوای کلی آن، بلکه در اعلام علنی آن، در کنار ولیعهد عربستان، و به‌عنوان بخشی از یک «چارچوب سه‌جانبهٔ در حال ظهورِ امنیت‌آفرین» است. جناب پزشکیان هم‌زمانی این سه تحول - پیام رسمی ایران، اعلام میانجی‌گری عربستان، و اعلام آغاز روند مذاکرات از سوی آمریکا - رخدادی کم‌نظیر است. در طی سال‌های گذشته، چنین هماهنگی سیاسی و دیپلماتیک میان سه پایتخت به‌صورت هم‌زمان شکل نگرفته بود. این هم‌زمانی نشان می‌دهد که «پنجره‌ای راهبردی» گشوده شده است؛ پنجره‌ای که از بین بردن آن، نه‌تنها فقدان یک فرصت، بلکه خطایی راهبردی خواهد بود. تجربه نیز نشان می‌دهد انتقال کانال‌های میانجی‌گری از کشورهایی مانند عمان و قطر به عربستان، کشوری با قدرت ساختاری، نفوذ مستقیم در آمریکا و اراده عملی برای کاهش تنش، بهترین تصمیم راهبردی در شرایط کنونی است. این ویژگی‌ها، عربستان را به «میانجی کارآمد» و «کانال واقعی انتقال پیام» تبدیل می‌کند، جایگاهی که نه عمان، نه قطر و نه اروپایی‌ها از آن برخوردارند. با این حال، تجربه‌ی دو دههٔ گذشته به ما آموخته است که هر زمان کشور در آستانه‌ی یک گشایش راهبردی قرار گرفته، فشارهای داخلی - از جنس مقاومت سیاسی، روایت‌سازی رسانه‌ای، نگرانی‌های ویژه یا محاسبات جناحی - تلاش کرده‌اند مسیر دیپلماسی را کند یا متوقف کنند. امروز نیز همان نشانه‌ها قابل مشاهده است. اما: ✨باید با صراحت ایستاد، و نشان داد که امنیت ملی ایران، وابسته به تصمیم‌های شجاعانه است، نه ملاحظات جناحی؛ و این مسیر نباید از سوی هیچ جریان داخلی مختل شود. جناب رئیس‌جمهور دولت شما امروز در برابر مسئولیتی تاریخی قرار دارد. این یک فرصت استراتژیک است که می‌تواند سایهٔ امنیتی‌سازی دوبارهٔ پرونده ایران در شورای امنیت را دور کند، فشارهای اقتصادی را کاهش دهد، روابط منطقه‌ای را تثبیت کند و مسیر بازگشت به یک توازن پایدار با آمریکا و عربستان را هموار سازد. چنین لحظاتی در تاریخ سیاست خارجی کشور، شاید تنها یک بار در یک دهه رخ دهد. لذا این روند باید با قدرت ادامه یابد، و نباید اجازه داد فشارهای داخلی یا برداشت‌های نادرست، مسیر گشایش دیپلماتیک را از کشور دریغ کند. روندی که تمام دلسوزان ایران باید با قاطعیت از آن حمایت کنند؛ و جنابعالی نیز نباید اجازه دهید جریان‌های داخلی مسیر این گشایش تاریخی را سد نمایند. آیندهٔ امنیت ملی ایران و ثبات منطقه‌ای، امروز بیش از هر زمان دیگری به کیفیت تصمیم‌گیری در این لحظه وابسته است.

Hamid Aboutalebi

661,816 次观看 • 10 个月前

حسن روحانی نام و چهره منحوسی که هر کجا کشتار و خیانت و فساد بوده درخشیده!/ بخوانید ناخدا صمدی میگوید هر کجا تخریب ارتش بوده، رد پای روحانی مشهود است! در استانه جنگ و حمله عراق دنبال انحلال نوهد و اعدام ارتشیان بو‌د! در حالیکه همه داده‌ها از حمله عراق حکایت داشت! کنگرلو، مشاور امنیتی موسوی میگوید "لحظه‌ای که داشتیم با آمریکایی‌ها به نتیجه می‌رسیدیم که همه نیازهای تسلیحاتی‌مان را تامین کنند، روحانی خیانت کرد و پول موشکهای آمریکایی را نداد تا معامله بهم بخورد. توقف عامدانه پرداخت توسط روحانی در مذاکرات مک‌فارلین، نه تنها آن را به شکست کشاند، بلکه به انتقام اطلاعاتی آمریکا تبدیل شد؛ واشنگتن با ارائه داده‌های کربلای ۴ به عراق، به طور مستقیم بر تلفات ایرانیان و تغییر معادلات جنگ مؤثر بود! در همین زمینه، ایت‌الله طاهری، در گفتگو با اعتماد ملی، ۹ خرداد ۱۳۸۵ میگوید "عملیات‌ کربلای‌ ۴ بود. به‌ خرازی‌ گفتم‌ خودت‌ را به‌ آقای‌هاشمی‌ برسان‌ و بگو که‌ عملیات‌ لو رفته‌‌! خرازی‌ رفت‌ و برگشت‌ و گفت‌ که‌ آقای‌هاشمی‌ گفته‌ که‌ من‌ مقلد امام‌ هستم‌ و باید عملیات‌ انجام‌ شود!(روحانی هم دست راست هاشمی بود) خلبان جنگنده محمدرضا عطایی میگوید، خلبانان اخراجی (توسط روحانی) با اجازه فکوری اجازه پرواز در جنگ گرفتند، نکته مهم اینکه، همین فکوری بهمراه بابایی و فرماندها در خساس ‌ترین مقطع توسط پدافند به فرماندهی روحانی هدف قرار میگیرند! در ساقط شدن ایرباس ایرانی هم افشاگری شهرام رستمی را هم همه دیده‌ایم، در آن مقطع هم حسن روحانی فرمانده پدافند کشور بود! و همین حسین علایی فرمانده نیروی دریایی! تا شلیک به هواپیمای اوکراینی در دوره ریاستجمهوری و ریاست شورای امنیت ملی و مواردی مثل سانچی و... بیایید جلوتر تا ، " انا رب الابل، سکه‌ها را بدون محدودیت بفروشید، من ۲ سال دیگر هستم بعدش به من چه" بزرگترین غارت ارزی تاریخ در دولتش! تصاحب مال غیر و زمینخواری منزلش! نقش مهمش در همه کشتارها از مشهد، اسلامشهر، قزوین، دی۹۶ و ایان۹۸ و... گران کردن بنزین و صادراتش به ثمن بخس! بیشترین فحاشی به مردم! "کسی که دولت را نقد میکند بی‌عقل است، نقد دولت معنی ندارد" و... تا برجام و دروغ‌هایش و قراردادها ننگین با روسیه و چین و هند و سوریه و دادن پایگاه در نوژه و چابهار به روسها و.. روحانی بلحاظ خانوادگی هم پر حاشیه است! از قتل پسرش با سلاح خودش، تا زندانی کردن دختر مطلقه در اتاق و غذا از زیر در دادن و مسایل نوجوانی‌اش که قبلا مفصل و با فکت نوشته‌ام روحانی شخصیت بسیار بسیار قابل بررسی در تاریخ ایران است. همینطور خاتمی!

حسن روحانی نام و چهره منحوسی که هر کجا کشتار و خیانت و فساد بوده درخشیده!/ بخوانید ناخدا صمدی میگوید هر کجا تخریب ارتش بوده، رد پای روحانی مشهود است! در استانه جنگ و حمله عراق دنبال انحلال نوهد و اعدام ارتشیان بو‌د! در حالیکه همه داده‌ها از حمله عراق حکایت داشت! کنگرلو، مشاور امنیتی موسوی میگوید "لحظه‌ای که داشتیم با آمریکایی‌ها به نتیجه می‌رسیدیم که همه نیازهای تسلیحاتی‌مان را تامین کنند، روحانی خیانت کرد و پول موشکهای آمریکایی را نداد تا معامله بهم بخورد. توقف عامدانه پرداخت توسط روحانی در مذاکرات مک‌فارلین، نه تنها آن را به شکست کشاند، بلکه به انتقام اطلاعاتی آمریکا تبدیل شد؛ واشنگتن با ارائه داده‌های کربلای ۴ به عراق، به طور مستقیم بر تلفات ایرانیان و تغییر معادلات جنگ مؤثر بود! در همین زمینه، ایت‌الله طاهری، در گفتگو با اعتماد ملی، ۹ خرداد ۱۳۸۵ میگوید "عملیات‌ کربلای‌ ۴ بود. به‌ خرازی‌ گفتم‌ خودت‌ را به‌ آقای‌هاشمی‌ برسان‌ و بگو که‌ عملیات‌ لو رفته‌‌! خرازی‌ رفت‌ و برگشت‌ و گفت‌ که‌ آقای‌هاشمی‌ گفته‌ که‌ من‌ مقلد امام‌ هستم‌ و باید عملیات‌ انجام‌ شود!(روحانی هم دست راست هاشمی بود) خلبان جنگنده محمدرضا عطایی میگوید، خلبانان اخراجی (توسط روحانی) با اجازه فکوری اجازه پرواز در جنگ گرفتند، نکته مهم اینکه، همین فکوری بهمراه بابایی و فرماندها در خساس ‌ترین مقطع توسط پدافند به فرماندهی روحانی هدف قرار میگیرند! در ساقط شدن ایرباس ایرانی هم افشاگری شهرام رستمی را هم همه دیده‌ایم، در آن مقطع هم حسن روحانی فرمانده پدافند کشور بود! و همین حسین علایی فرمانده نیروی دریایی! تا شلیک به هواپیمای اوکراینی در دوره ریاستجمهوری و ریاست شورای امنیت ملی و مواردی مثل سانچی و... بیایید جلوتر تا ، " انا رب الابل، سکه‌ها را بدون محدودیت بفروشید، من ۲ سال دیگر هستم بعدش به من چه" بزرگترین غارت ارزی تاریخ در دولتش! تصاحب مال غیر و زمینخواری منزلش! نقش مهمش در همه کشتارها از مشهد، اسلامشهر، قزوین، دی۹۶ و ایان۹۸ و... گران کردن بنزین و صادراتش به ثمن بخس! بیشترین فحاشی به مردم! "کسی که دولت را نقد میکند بی‌عقل است، نقد دولت معنی ندارد" و... تا برجام و دروغ‌هایش و قراردادها ننگین با روسیه و چین و هند و سوریه و دادن پایگاه در نوژه و چابهار به روسها و.. روحانی بلحاظ خانوادگی هم پر حاشیه است! از قتل پسرش با سلاح خودش، تا زندانی کردن دختر مطلقه در اتاق و غذا از زیر در دادن و مسایل نوجوانی‌اش که قبلا مفصل و با فکت نوشته‌ام روحانی شخصیت بسیار بسیار قابل بررسی در تاریخ ایران است. همینطور خاتمی!

Amir Moghadam

38,361 次观看 • 11 个月前