Загрузка видео...

Не удалось загрузить видео

На главную

• آمریکا زمانی که از جنگ خسته شد، بیاید مذاکره کند. • یکی از ایرادها به آمریکا، ترکیب جنگ و مذاکره است. • ایران هیچ‌وقت از مذاکره پرهیز نکرده است. • مذاکره‌ای که از قبل نتیجه‌اش مشخص باشد، مسخره‌بازی است! • برنامه هسته‌ای ایران از بین نمی‌رود، مثل اینکه...

98,658 просмотров • 1 год назад •via X (Twitter)

Комментарии: 0

Нет доступных комментариев

Здесь появятся комментарии из оригинального поста

Похожие видео

دونالد ترامپ پیش از سوار شدن به هواپیمای ریاست‌جمهوری در فلوریدا با خبرنگاران در مورد ایران و مذاکراتی که می‌گوید با این کشور در جریان است، صحبت کرد. آقای ترامپ گفت که آمریکا با یک «مقام بلندپایه» در ایران در تماس است که به اعتقاد او بین رهبران این کشور «مورد احترام‌ترین» فرد است؛ او تاکید کرد که این فرد مجتبی خامنه‌ای نیست. رئیس‌جمهور آمریکا گفت که بعد از کشته شدن سران حکومت، در عمل مثل این است که در ایران تغییر رژیم صورت گرفته است او درباره جنگ با ایران گفت که «اگر اوضاع خوب پیش برود، در نهایت این مسئله را حل‌وفصل خواهیم کرد» در غیر این صورت، «با تمام وجود به بمباران ادامه خواهیم داد.» آقای ترامپ همچنین گفت هم ایران و هم آمریکا «هر دو به دنبال توافق» هستند. آقای ترامپ گفت که اگر مذاکره با ایران خوب پیش برود تنگه هرمز به‌زودی باز می‌شود و قیمت نفت به‌شدت سقوط خواهد کرد. آقای ترامپ در ادامه گفت که ۱۵ مورد درخواست از ایران دارد از جمله اینکه ایران هیچ‌وقت نباید سلاح هسته‌ای داشته باشد. او درباره اینکه کنترل تنگه هرمز پس از توافق با ایران با چه کسی خواهد بود، گفت که کنترل «مشترک» خواهد بود و وقتی سوال شد بین چه کسانی، گفت که «شاید من و آیت‌الله.» وزارت امور خارجه ایران پیشتر در واکنش به اظهارات دونالد ترامپ گفت که هیچ‌گونه گفت‌وگویی بین تهران و واشنگتن وجود ندارد.

BBC NEWS فارسی

11,230 просмотров • 6 месяцев назад

ترامپ در سخنرانی امروز سازمان ملل: ما بیش از ۶۰ درصد نفت جهان را در اختیار داریم. بنابراین، این شاید بزرگ‌ترین معامله‌ای باشد که تاکنون انجام شده است. غنایم جنگی از آنِ پیروز میدان است؛ همه شما این جمله را شنیده‌اید. قرار بود ترامپ درباره نفت ایران هم همینطور صحبت کند که نیروهای مسلح و مردم ایران اجازه ندادند. منظور ترامپ از معامله و توافق تصاحب نفت طرف مقابل است. همین. با موجودی مثل ترامپ مذاکره مبارزه نیست، مصافحه است. و تبدیل قدرت میدان به دستاورد سیاسی، برای ترامپ. تجربه نشان داده امتیاز و مذاکره سایه جنگ را دور نمی‌کند. چون به گفته امام شهید "آمریکا می‌خواهد ایران را ببلعد." یعنی امتیاز، هرچقدر هم که بزرگ باشد، برای او کافی نیست. ترامپ در توافقی که حتی در حد محدود به نفع ایران باشد نمی‌ماند. در شش ماه گذشته هیچ شواهدی در عدم صحت‌ این تحلیل امام شهید نداریم. در جلسه امروز سازمان ملل دلسی رودریگز، رئیس‌جمهور موقت خائن ونزوئلا هم حضور داشت.

فواد ایزدی Foad Izadi

19,770 просмотров • 8 дней назад

فرید زکریا، تحلیل‌گر شبکه سی‌ان‌ان، در تازه‌ترین تحلیل خود به یک پرسش کلیدی می‌پردازد: چرا قدرتمندترین کشور جهان نمی‌تواند خواسته‌اش را به کشوری به‌مراتب کوچک‌تر و ضعیف‌تر تحمیل کند؛ کشوری که سال‌ها زیر فشار تحریم‌های اقتصادی و حملات نظامی فرسوده شده است؟ به گفته او، ساده‌ترین راه برای درک مشکل آمریکا در جنگ با ایران، نگاه از دریچه نظریه بازی‌هاست. زکریا معتقد است ترامپ تصمیم گرفت با ایران وارد یک «بازی جوجه» شود؛ همان صحنه دو راننده‌ای که مستقیم به‌سوی هم می‌رانند. در چنین بازی‌ای، وقتی موضوع برای یک طرف به مرگ و زندگی گره خورده و برای طرف دیگر اهمیتی بسیار کمتر دارد، معمولاً طرفی که چیز بیشتری برای از دست دادن دارد پیروز می‌شود. برای حکومت ایران، شکست می‌تواند به‌معنای سرنگونی و نابودی باشد، اما برای ترامپ نهایت ماجرا یک آخر هفته ناخوشایند است. روشن است که چرا طرف ایرانی آماده‌تر است فرمان را قفل کند و کوتاه نیاید. اما زکریا تأکید می‌کند که ریشه دشواری آمریکا در برخورد با ایران، فراتر از ترامپ و این جنگ شتاب‌زده است. به باور او، از زمانی که جمهوری اسلامی به قدرت رسید، واشینگتن میان دو رویکرد سرگردان بوده است. از یک سو فهرستی از مسائل مشخص داشته که خواهان حل آن‌ها بوده، از آزادی گروگان‌ها تا محدودیت‌های هسته‌ای؛ و از سوی دیگر، هدفی بنیادی‌تر را دنبال کرده که همان سرنگونی حکومت است، نه صرفاً مذاکره با آن. این تضاد نزدیک به نیم قرن در سیاست خارجی آمریکا جریان داشته است. پرسش اصلی این است: آیا واشینگتن می‌خواهد برخی سیاست‌های ایران را تغییر دهد یا می‌خواهد خود ایران را دگرگون کند؟ آمریکا با نشستن پای میز مذاکره، عملاً درجه‌ای از مشروعیت را به جمهوری اسلامی می‌بخشد و آن را نماینده ایران در صحنه جهانی به رسمیت می‌شناسد. این پذیرش برای بخشی از نخبگان آمریکایی که جمهوری اسلامی را نامشروع می‌دانند و معتقدند تنها سیاست درست در قبال آن سرنگونی است، ناخوشایند است. با این حال، چیزهایی وجود دارد که واشینگتن می‌خواهد و تنها تهران می‌تواند آن‌ها را فراهم کند. زکریا یادآوری می‌کند که همین تناقض باعث شد حتی رونالد ریگان نیز در خفا با روحانیون ایران مذاکره کند، در حالی که در ملأ عام آنان را محکوم می‌کرد. این دوگانگی را می‌توان تقریباً هر روز در رفتار ترامپ دید: یک پیام تهدید می‌کند که تمدن ایران را نابود خواهد کرد و به ۴۷ سال شرارت پایان خواهد داد، و پیامی دیگر در همان روز از پیشرفت مذاکرات سخن می‌گوید. ترامپ خوش‌بین وارد گفت‌وگو می‌شود، میان دورهای مذاکره جنگ به راه می‌اندازد و از مردم ایران می‌خواهد حکومتشان را سرنگون کنند، و کمتر از یک هفته بعد دوباره وعده می‌دهد که در صورت پذیرش خواسته‌هایش، آینده‌ای بسیار روشن در انتظار ایران خواهد بود. به اعتقاد زکریا، آمریکا پیش‌تر نسبت به اتحاد جماهیر شوروی نیز چنین نگرش متناقضی داشت. واشینگتن پس از تسلط کمونیست‌ها بر روسیه در سال ۱۹۱۷ روابطش را قطع کرد و حدود پانزده سال بعد، فرانکلین روزولت موجودیت آن را به رسمیت شناخت. در دهه ۱۹۷۰، سیاست مذاکره هنری کیسینجر با شوروی از سوی جناح راست به‌شدت نکوهش شد، چرا که به‌معنای تقویت جایگاه یک «امپراتوری اهریمنی» تلقی می‌شد. پاسخ کیسینجر همواره این بود که آمریکا در تقابل ایدئولوژیک با شوروی قرار دارد، اما منافع ملی مشخصی نیز دارد، مانند مهار سلاح‌های هسته‌ای، که بدون توافق با مسکو دست‌یافتنی نبود. زکریا، باراک اوباما را معادل کیسینجر در پرونده ایران می‌داند. به گفته او، دولت اوباما تنها دولتی بود که دست به یک انتخاب روشن زد و به این نتیجه رسید که هرچند آمریکا شاید حکومتی دیگر را در ایران ترجیح دهد، برای مقابله با بزرگ‌ترین خطر علیه منافع ملی خود، یعنی مسئله هسته‌ای، ناچار است با همین حکومت کنار بیاید. توافق هسته‌ای تلاشی بود برای مهار خطرناک‌ترین عنصر سیاست خارجی ایران و در این کار موفق شد، اما در نگاه بسیاری از راست‌گرایان، بهای آن مشروعیت‌بخشی به حکومت بود. به همین دلیل ترامپ آمریکا را از توافق خارج کرد؛ تصمیمی که به بی‌اعتباری حسن روحانی، رئیس‌جمهور وقت، و بازگشت تندروها در تهران انجامید. تندروهایی که برنامه غنی‌سازی را شتاب بخشیدند و در نهایت ترامپ را دقیقاً به همان دوراهی نخست بازگرداندند: توافق یا ایستادگی؟ زکریا در پایان می‌گوید اکنون روشن است که ترامپ خواهان توافق است، اما با بستن این توافق ممکن است سرانجام همان چیزی را به جمهوری اسلامی بدهد که چهل‌وهفت سال در پی آن بوده است؛ پذیرشی بی‌قیدوشرط، آن‌هم از جانب تندروترین عناصر آمریکا. و برای تهران، چنین جایزه‌ای ارزش امتیازهای فراوان را دارد.

Panah Farhadbahman 🎒

40,653 просмотров • 4 месяцев назад