Sensitive content

This media may contain sensitive content.

正在加载视频...

视频加载失败

加载此视频时出现问题。这可能是由于临时网络问题，或视频可能不可用。

ای کاش من اونجا بودم یه بکس نوشابه خونواده میکردم تو کون اول واخرت مرتیکه دیوص مگه داری کون دشمنت میزاری 😏 بعضی از دخترامونم واقعا بدبختن و مظلوم

🔞IR-CaanDom

33,394 subscribers

101,242 次观看 • 1 个月前 •via X (Twitter)

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

0 条评论

暂无评论

原始帖子的评论将显示在这里

相关视频

با این نماینده‌ها و این سطح از پوپولیسم، ای کاش من قاچاقچی بودم! + در نهایت همون قانونی رو خوند که به من گفت قانون قبلیه و اشتباه داری میخونی!😉 #مناظره

با این نماینده‌ها و این سطح از پوپولیسم، ای کاش من قاچاقچی بودم! + در نهایت همون قانونی رو خوند که به من گفت قانون قبلیه و اشتباه داری میخونی!😉 #مناظره

احمد جانجان

20,085 次观看 • 8 个月前

این پایین اومدن قیمت نفت و صلح میبینه، من یه قحبه‌زادهٰ خونشورِ تو کون نرو!!!

این پایین اومدن قیمت نفت و صلح میبینه، من یه قحبه‌زادهٰ خونشورِ تو کون نرو!!!

Ashkan Khatibi 🇮🇷

43,370 次观看 • 2 个月前

عادت کردن اینجوریه که قبلنا‌ همش چسناله میکردم که سرده وای برف زیاد میاد این قسمت از آلمان تف توش‌،،، الان یه فلاسک چای پر‌میکنم و تو این جنگلای هارتز ول میچرخم... کون لق هرچی آدم‌تخیمیه

عادت کردن اینجوریه که قبلنا‌ همش چسناله میکردم که سرده وای برف زیاد میاد این قسمت از آلمان تف توش‌،،، الان یه فلاسک چای پر‌میکنم و تو این جنگلای هارتز ول میچرخم... کون لق هرچی آدم‌تخیمیه

Miirooo

25,338 次观看 • 9 个月前

اینو امروز تو باشگاه زدم و انصافا عجب چیزی بود سرشونه هام دم کرده بود داشت منفجر میشد و اونجا زیر لب گفتم کون لق نشر از جانب !

اینو امروز تو باشگاه زدم و انصافا عجب چیزی بود سرشونه هام دم کرده بود داشت منفجر میشد و اونجا زیر لب گفتم کون لق نشر از جانب !

Mehrdad DMQ

83,301 次观看 • 1 年前

اوتیسم واقعا چیز عجیببه. گاهی فکر میکنم کاش میشد با بعضی موارد اوتیسمی حرف زد تا دنیاشون رو فهمید. مثلا همین پسر چی تو سرش میگذره که... و اینکه یه سوال! آیا درسته پدرو مادر این افراد رو دائم ستایش کنیم و بگیم شما قهرمانید و فداکارید و اینا؟ یه جورایی دلسوزی بیش از حد حساب نمیشه؟

اوتیسم واقعا چیز عجیببه. گاهی فکر میکنم کاش میشد با بعضی موارد اوتیسمی حرف زد تا دنیاشون رو فهمید. مثلا همین پسر چی تو سرش میگذره که... و اینکه یه سوال! آیا درسته پدرو مادر این افراد رو دائم ستایش کنیم و بگیم شما قهرمانید و فداکارید و اینا؟ یه جورایی دلسوزی بیش از حد حساب نمیشه؟

مجید میرزایی

174,189 次观看 • 1 年前

امروز تو اعتراضات دانشگاه تهران یه دانشجوی معترض با لگد زد تو کون بسیجی‌ای که شعار «حیدر حیدر و الله اکبر» میداد و بهش گفت: کیرخر مادرجنده. واقعا پوستم چند درجه شفاف شد🤌

امروز تو اعتراضات دانشگاه تهران یه دانشجوی معترض با لگد زد تو کون بسیجی‌ای که شعار «حیدر حیدر و الله اکبر» میداد و بهش گفت: کیرخر مادرجنده. واقعا پوستم چند درجه شفاف شد🤌

Faraz🏔🎸

210,223 次观看 • 6 个月前

باورم نمیشه من دقیقا روبروی تو توی جایگاه پرسپولیس پشت دروازه استقلال نشسته بودم کاش میومدم بغلت میکردم عزیز من، نمیذارم یادتون بره چه عزیزایی رو آخوندا از ما گرفتن نمیذارم نمیذارم 💔 #مهرداد_مشتاقی

باورم نمیشه من دقیقا روبروی تو توی جایگاه پرسپولیس پشت دروازه استقلال نشسته بودم کاش میومدم بغلت میکردم عزیز من، نمیذارم یادتون بره چه عزیزایی رو آخوندا از ما گرفتن نمیذارم نمیذارم 💔 #مهرداد_مشتاقی

سیسی

19,996 次观看 • 12 天前

یه خانومی چند وقت پیشا میگفت کاش من سال ۱۳۰۰ بدنیا میومدم و ۱۳۵۷ از دنیا میرفتم! حداقل با عزت و آروم زندگی میکردم! :) خانوم محترم! خواستم بگم این نمونه کوچیکی از اون عزتیه که میگفتی :))))

یه خانومی چند وقت پیشا میگفت کاش من سال ۱۳۰۰ بدنیا میومدم و ۱۳۵۷ از دنیا میرفتم! حداقل با عزت و آروم زندگی میکردم! :) خانوم محترم! خواستم بگم این نمونه کوچیکی از اون عزتیه که میگفتی :))))

سِد وحید

18,529 次观看 • 1 年前

اثرات فشار کاری و زبان شیرین دویچ 😆داشتم یه قطعه ای رو تمرین میکردم یهو آهنگ آغاسی اومد تو مخم بیخود و بیجهت "تو غرور مرااااا بشکستی که یه نامه برام نفرستی...

اثرات فشار کاری و زبان شیرین دویچ 😆داشتم یه قطعه ای رو تمرین میکردم یهو آهنگ آغاسی اومد تو مخم بیخود و بیجهت "تو غرور مرااااا بشکستی که یه نامه برام نفرستی...

Miiiirroooo

12,148 次观看 • 1 年前

بودجه ۱۰۰ میلیارد بعضی وقت‌ها از شدت درد میخوام کون گریه کنم.

Sensitive content

بودجه ۱۰۰ میلیارد بعضی وقت‌ها از شدت درد میخوام کون گریه کنم.

DamDam 🇮🇷

69,433 次观看 • 20 天前

ماه اوت سال ۲۰۱۹ با یه پاسپورت جعلی قاچاقی از جزیره میکونوس یونان به پاریس پرواز کردم و یه دوستی با ماشین من رو رسوند به شهر کلن آلمان. دو ماه و نیم تو یه کمپ موقت تو شهر اِسن بودم که یه ماه اولش با یه پسر ایرانی به اسم دانیل تو یه اتاق بودیم. خیلی پسر مشتی و باحالی بود و اصلا مشکلی نداشتیم. آرایشگر بود و موهای بچه ها رو کوتاه میکرد. تنها مشکل من این بود که دانیل شب‌ها خیلی خر و پف میکرد و من نمی‌توانستم بخوابم. بعضی شبها از صدای بلندش عصبی می‌شدم و می‌رفتم تو راهرو می‌شستم. بالاخره نگهبان‌های کمپ دلشون برام سوخت و مدیریت بهم یه اتاق جدا داد. بعد از مصاحبه‌م از اونجا به یه کمپ دیگه تو شهر راینه منتقل شدم. شاید بگم یکی از سخت ترین دوران زندگیم رو تو اون کمپ گذروندم. با سه تا پسر ایرانی هم اتاق بودم. دو تا آرش و اسماعیل. واقعا بچه های خوبی بودن ولی سبک زندگی من به اونها نمی‌خورد. اونها تقریبا هر شب تا دیر وقت عیش و نوش داشتن و من زود می‌خوابیدم و صبح‌ها ساعت ۶ بیدار میشدم و تو‌ کمپ می‌دویدم و ورزش میکردم. از طرفی هم شرایط زندگی تو کمپ خیلی مشابه زندگی تو کمپ اشرف بود. منظورم بخش زندگی جمعیش بود. اتاق خواب جمعی، سالن غذاخوری جمعی، حموم و توالت جمعی. این خیلی من رو آزار می‌داد. طوری که تو دسامبر ۲۰۱۹ دوچار افسردگی شدید شدم. تو عمرم، حتی با گذشت از اون همه بلا تو مجاهدین هیچ وقت افسرده نشده بودم. اما توی اون کمپ از درون احساس خفگی شدید می‌کردم. به خودم می‌گفتم من که از چنگ اون فرقه آزاد شدم و چی شد دوباره افتادم توی این وضعیت. هفته‌ای سه شب کابوس می‌دیدم که دوباره برگشتم تو مجاهدین و از شدت ترس بیدار میشدم. بعضی وقتها قلبم اینقدر تند می‌تپید احساس می‌کردم ممکنه الان سکته کنم. توی کمپ خیلی ساکت بودم و تلاش می‌کردم فقط با افراد سلام و علیک داشته باشم. هر روز کامپیوترم‌ رو بر‌ می‌داشتم و می‌شستم تو اتاق اینترنت و یا زبون آلمانی می‌خوندم و یا خرد خرد کتاب سرگذشت زندگیم رو می‌نوشتم. در ظاهر تلاش می‌کردم خودم رو محکم و سرحال نشون بدم ولی در درون داشتم خفه میشدم. انگار یکی گلوم رو از تو‌ گرفته بود و فشار می‌داد. چند شب زیر پتو از حال خودم گریه‌م گرفت و فقط تلاش می‌کردم گریه‌م رو غورت بدم تا هم اتاقی‌هام متوجه نشن. یه روز دیگه تاب نیاوردم و رفتم پیش یکی از کارکنان کمپ. یه مرد افغانی بود که سال‌های سال توی آلمان زندگی می‌کرد و با همسرش توی کمپ کار می‌کردن. بچه‌های ایرانی کمپ باهاش خیلی خوب بودن و برای احترام زیادی قائل بودن. من باهاش هیچ وقت صحبت نداشتم ولی از انرژیش احساس میکردم می‌تونم بهش اعتماد کنم. رفتم پیشش و درخواست صحبت کردم. من رو برد تو یه اتاق و نشستیم سر میز. گفت بگو پسرم چی شده؟ هر بار که دهنم رو باز میکردم صحبت کنم بغضم می‌گرفت و نمی‌تونستم. گفت کار من اینجا اینه که به تو کمک کنم و راحت حرف بزن. تو اون لحظه یه دفع بغضم ترکید و شروع به گریه کردم. دیگه نمی‌تونستم خودم رو نگه دارم و تو اون لحظه احساس کردم دیگه نیازی نیست خودم رو قوی نشون بدم. بعد از یه دقیقه گریه به خودم مسلط شدم و شروع کردم به تعریف زندگیم و شرایط توی فرقه مجاهدین و سختی‌هایی که کشیده بودم. تو کل ۲۰ دقیقه‌ای که من صحبت میکردم اون هیچ چی نگفت. وقتی تموم‌ شدم گفت یه دقیقه واستا. گوشیش رو در آورد و زنگ زد به مدیر کمپ. گفت پیش یکی از پناهنده‌ها هستم که داستانش فرق می‌کنه و اتاق تکی نیاز داره. بعد در جا من رو برد پیش دکتر کمپ. داستان من رو خلاصه به دکتر گفت و دکتره درجا برگشت بهم گفت که من مجاهدین رو میشناسم و می‌دونم چی کشیدی. گفت میتونم برات دارو تجویز کنم ولی فکر میکنم همین که اتاق تکی داشته باشی بهت کمک میشه که کمی آرامش‌ پیدا کنی. از اون به بعد و تا زمان شروع کرونا، من یه اتاق تکی داشتم. آرامش توی اتاق کمی بهم احساس راحتی دست داد. دیگه احساس خفگی نمی‌کردم. دقیقا همون دوران بود که با همسر فعلیم آشنا شده بودم و اون بهم یوگا و مدیتیشن یاد داد. روزی دو بار توی اتاقم می‌شستم و ۲۰ دقیقه مدیتیشن میکردم. رفتم توی باشگاه شهر ثبت نام کردم و کلا روحیه‌م عوض شد. یه طوری از درون انگار خودم یا همون اصالتم رو پیدا کردم. روزها تو‌ اتاقم می‌شستم و به گذشته‌م فکر میکردم و اینکه از چه سختی‌هایی عبور کردم. یه روز توی همین فکرها بودم‌ که یهو به ذهنم زد منی که از این همه سختی و بلا عبور کردم پس از هر چی هم بعدش بیاد می‌تونم عبور کنم. تصمیم گرفتم دیگه غصه آینده رو نخورم. و تا به امروز هم همینطور بوده. یک لحظه هم غصه اینکه قراره چی بشه و من چی میشم و آیا از پسش بر میام رو نخوردم. اطمینان دارم که بر میام. یه جوری شکست ناپذیر شدم تو زندگی. دیگه از چیزی نمی‌ترسم. زندگی زیباست✨🌷

ماه اوت سال ۲۰۱۹ با یه پاسپورت جعلی قاچاقی از جزیره میکونوس یونان به پاریس پرواز کردم و یه دوستی با ماشین من رو رسوند به شهر کلن آلمان. دو ماه و نیم تو یه کمپ موقت تو شهر اِسن بودم که یه ماه اولش با یه پسر ایرانی به اسم دانیل تو یه اتاق بودیم. خیلی پسر مشتی و باحالی بود و اصلا مشکلی نداشتیم. آرایشگر بود و موهای بچه ها رو کوتاه میکرد. تنها مشکل من این بود که دانیل شب‌ها خیلی خر و پف میکرد و من نمی‌توانستم بخوابم. بعضی شبها از صدای بلندش عصبی می‌شدم و می‌رفتم تو راهرو می‌شستم. بالاخره نگهبان‌های کمپ دلشون برام سوخت و مدیریت بهم یه اتاق جدا داد. بعد از مصاحبه‌م از اونجا به یه کمپ دیگه تو شهر راینه منتقل شدم. شاید بگم یکی از سخت ترین دوران زندگیم رو تو اون کمپ گذروندم. با سه تا پسر ایرانی هم اتاق بودم. دو تا آرش و اسماعیل. واقعا بچه های خوبی بودن ولی سبک زندگی من به اونها نمی‌خورد. اونها تقریبا هر شب تا دیر وقت عیش و نوش داشتن و من زود می‌خوابیدم و صبح‌ها ساعت ۶ بیدار میشدم و تو‌ کمپ می‌دویدم و ورزش میکردم. از طرفی هم شرایط زندگی تو کمپ خیلی مشابه زندگی تو کمپ اشرف بود. منظورم بخش زندگی جمعیش بود. اتاق خواب جمعی، سالن غذاخوری جمعی، حموم و توالت جمعی. این خیلی من رو آزار می‌داد. طوری که تو دسامبر ۲۰۱۹ دوچار افسردگی شدید شدم. تو عمرم، حتی با گذشت از اون همه بلا تو مجاهدین هیچ وقت افسرده نشده بودم. اما توی اون کمپ از درون احساس خفگی شدید می‌کردم. به خودم می‌گفتم من که از چنگ اون فرقه آزاد شدم و چی شد دوباره افتادم توی این وضعیت. هفته‌ای سه شب کابوس می‌دیدم که دوباره برگشتم تو مجاهدین و از شدت ترس بیدار میشدم. بعضی وقتها قلبم اینقدر تند می‌تپید احساس می‌کردم ممکنه الان سکته کنم. توی کمپ خیلی ساکت بودم و تلاش می‌کردم فقط با افراد سلام و علیک داشته باشم. هر روز کامپیوترم‌ رو بر‌ می‌داشتم و می‌شستم تو اتاق اینترنت و یا زبون آلمانی می‌خوندم و یا خرد خرد کتاب سرگذشت زندگیم رو می‌نوشتم. در ظاهر تلاش می‌کردم خودم رو محکم و سرحال نشون بدم ولی در درون داشتم خفه میشدم. انگار یکی گلوم رو از تو‌ گرفته بود و فشار می‌داد. چند شب زیر پتو از حال خودم گریه‌م گرفت و فقط تلاش می‌کردم گریه‌م رو غورت بدم تا هم اتاقی‌هام متوجه نشن. یه روز دیگه تاب نیاوردم و رفتم پیش یکی از کارکنان کمپ. یه مرد افغانی بود که سال‌های سال توی آلمان زندگی می‌کرد و با همسرش توی کمپ کار می‌کردن. بچه‌های ایرانی کمپ باهاش خیلی خوب بودن و برای احترام زیادی قائل بودن. من باهاش هیچ وقت صحبت نداشتم ولی از انرژیش احساس میکردم می‌تونم بهش اعتماد کنم. رفتم پیشش و درخواست صحبت کردم. من رو برد تو یه اتاق و نشستیم سر میز. گفت بگو پسرم چی شده؟ هر بار که دهنم رو باز میکردم صحبت کنم بغضم می‌گرفت و نمی‌تونستم. گفت کار من اینجا اینه که به تو کمک کنم و راحت حرف بزن. تو اون لحظه یه دفع بغضم ترکید و شروع به گریه کردم. دیگه نمی‌تونستم خودم رو نگه دارم و تو اون لحظه احساس کردم دیگه نیازی نیست خودم رو قوی نشون بدم. بعد از یه دقیقه گریه به خودم مسلط شدم و شروع کردم به تعریف زندگیم و شرایط توی فرقه مجاهدین و سختی‌هایی که کشیده بودم. تو کل ۲۰ دقیقه‌ای که من صحبت میکردم اون هیچ چی نگفت. وقتی تموم‌ شدم گفت یه دقیقه واستا. گوشیش رو در آورد و زنگ زد به مدیر کمپ. گفت پیش یکی از پناهنده‌ها هستم که داستانش فرق می‌کنه و اتاق تکی نیاز داره. بعد در جا من رو برد پیش دکتر کمپ. داستان من رو خلاصه به دکتر گفت و دکتره درجا برگشت بهم گفت که من مجاهدین رو میشناسم و می‌دونم چی کشیدی. گفت میتونم برات دارو تجویز کنم ولی فکر میکنم همین که اتاق تکی داشته باشی بهت کمک میشه که کمی آرامش‌ پیدا کنی. از اون به بعد و تا زمان شروع کرونا، من یه اتاق تکی داشتم. آرامش توی اتاق کمی بهم احساس راحتی دست داد. دیگه احساس خفگی نمی‌کردم. دقیقا همون دوران بود که با همسر فعلیم آشنا شده بودم و اون بهم یوگا و مدیتیشن یاد داد. روزی دو بار توی اتاقم می‌شستم و ۲۰ دقیقه مدیتیشن میکردم. رفتم توی باشگاه شهر ثبت نام کردم و کلا روحیه‌م عوض شد. یه طوری از درون انگار خودم یا همون اصالتم رو پیدا کردم. روزها تو‌ اتاقم می‌شستم و به گذشته‌م فکر میکردم و اینکه از چه سختی‌هایی عبور کردم. یه روز توی همین فکرها بودم‌ که یهو به ذهنم زد منی که از این همه سختی و بلا عبور کردم پس از هر چی هم بعدش بیاد می‌تونم عبور کنم. تصمیم گرفتم دیگه غصه آینده رو نخورم. و تا به امروز هم همینطور بوده. یک لحظه هم غصه اینکه قراره چی بشه و من چی میشم و آیا از پسش بر میام رو نخوردم. اطمینان دارم که بر میام. یه جوری شکست ناپذیر شدم تو زندگی. دیگه از چیزی نمی‌ترسم. زندگی زیباست✨🌷

Ray Torabi

26,451 次观看 • 1 年前

منم از این آقاهه ویدئو دارم شب اول که دیدم سیگار رو آدامس کرد، پشمام کز خورد بعد با یه لهجه بامزه‌ اصفهانی وقتی آهنگ‌ها غمگین بود، داد می‌زد «شادش کون، شادش کون»

منم از این آقاهه ویدئو دارم شب اول که دیدم سیگار رو آدامس کرد، پشمام کز خورد بعد با یه لهجه بامزه‌ اصفهانی وقتی آهنگ‌ها غمگین بود، داد می‌زد «شادش کون، شادش کون»

شیدا

91,268 次观看 • 29 天前

منهای بعضی از روحانی نماها،تاثیر روحانیت و طلاب مظلوم تو جامعه رو هیچوقت نمیشه انکار کرد این فیلم کوتاه بخش کوچیک از مظلومیت و از خودگذشتگی این قشر مظلومه...

منهای بعضی از روحانی نماها،تاثیر روحانیت و طلاب مظلوم تو جامعه رو هیچوقت نمیشه انکار کرد این فیلم کوتاه بخش کوچیک از مظلومیت و از خودگذشتگی این قشر مظلومه...

Sadra

66,661 次观看 • 1 年前

از کی چنین کثافتکاری‌هایی اینطوری مُد شد؟ چرا فکر کردین جنگل و کویر و ساحل باغ شخصیتونه؟ ای ادرار سگ تو اون پولتون، مگه طبیعت ملک شخصیه با پول خریدینش؟ بماند که اگر امثال ما یه گوشه‌ای روی یه زیلو می‌نشستیم و دو سیخ جوجه و چارتا لیوان کنارمون بود از زمین و آسمون کمیته می‌ریخت.

از کی چنین کثافتکاری‌هایی اینطوری مُد شد؟ چرا فکر کردین جنگل و کویر و ساحل باغ شخصیتونه؟ ای ادرار سگ تو اون پولتون، مگه طبیعت ملک شخصیه با پول خریدینش؟ بماند که اگر امثال ما یه گوشه‌ای روی یه زیلو می‌نشستیم و دو سیخ جوجه و چارتا لیوان کنارمون بود از زمین و آسمون کمیته می‌ریخت.

Okhtay Hosseini🎒🍉

238,632 次观看 • 3 年前

اینو ندیده بودم 😨 خوشم میاد از مراد ویسی کاش امشب یه لایو دیگه بره 😂

اینو ندیده بودم 😨 خوشم میاد از مراد ویسی کاش امشب یه لایو دیگه بره 😂

𓃬☼ به یاد حامد حمیدیان )بابا لنگ دراز) ☼𓃬

425,343 次观看 • 1 年前

اگه این گربه من بود، شما الان داشتید فیلم درآوردن آباژور از تو کون پدر و مادر این توله رو تماشا میکردید

Sensitive content

اگه این گربه من بود، شما الان داشتید فیلم درآوردن آباژور از تو کون پدر و مادر این توله رو تماشا میکردید

Sashti

268,534 次观看 • 10 天前

کامبیز جان ریدم به خودت ، برنامه برنامه‌ت ، و اون مهمونت تو Kambiz Hosseini گوه میخوری تلفونو،‌ رو ملت قطع میکنی وقتی نمیتونی حرف حق بشنوی گوه میخوری برنامه میزاری ،خوب کردن تو کون خودت و برنامه‌ت

کامبیز جان ریدم به خودت ، برنامه برنامه‌ت ، و اون مهمونت تو Kambiz Hosseini گوه میخوری تلفونو،‌ رو ملت قطع میکنی وقتی نمیتونی حرف حق بشنوی گوه میخوری برنامه میزاری ،خوب کردن تو کون خودت و برنامه‌ت

Ario 𓄂✺ ||

87,733 次观看 • 9 个月前