Video yükleniyor...

Video Yüklenemedi

Ana Sayfaya Dön

این مصاحبه من با اسکای نیوز است، قبل از اینکه نیروی هوایی تأیید کند که خدمه دوم با موفقیت پیدا شده است. این موضوع بیشتر از چیزی که خیلی‌ها فکر می‌کنند اهمیت دارد. اگر او اسیر می‌شد یا کشته می‌شد، واقعاً معادلات را تغییر می‌داد. این می‌توانست یک پیروزی...

AriAramesh's profile picture

A. Ari Aramesh

40,105 subscribers

61,497 görüntüleme • 6 ay önce •via X (Twitter)

LIVE

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

0 Yorum

Yorum bulunmuyor

Orijinal gönderinin yorumları burada görünecek

Benzer Videolar

جمهوری اسلامی آن‌قدر از مردم وحشت دارد که یک باربر ۴۱ ساله و تُرک با شرف را فقط به‌خاطر یک کامنت «جاوید شاه» بازداشت می‌کند و تصویرش را برای ایجاد رعب در تلویزیون نمایش می‌دهد. این حجم از سرکوب نشانه اقتدار نیست؛ نشانه ترس این حکومت از مردم است و دیر یا زود محکوم به سرنگونی است
0:45

جمهوری اسلامی آن‌قدر از مردم وحشت دارد که یک باربر ۴۱ ساله و تُرک با شرف را فقط به‌خاطر یک کامنت «جاوید شاه» بازداشت می‌کند و تصویرش را برای ایجاد رعب در تلویزیون نمایش می‌دهد. این حجم از سرکوب نشانه اقتدار نیست؛ نشانه ترس این حکومت از مردم است و دیر یا زود محکوم به سرنگونی است

cheshm_abi

45,997 görüntüleme • 1 ay önce

آن روزها که شهرام همایون برای بقای شبکه‌ی تلویزیونی‌اش گلریزان راه می‌انداخت و از مخاطبانش پول می‌خواست، برای خیلی از ما سوژه‌ی طنز بود. جمهوری اسلامی هم مسخره‌اش می‌کرد و برایش برنامه می‌ساخت. اما بعضی چیزها را گذر زمان بهتر نشان می‌دهد. امروز که بخش‌هایی از فضای رسانه‌ای و اپوزیسیون ایران با پول‌های غیرشفاف، وابستگی‌های سیاسی و مناسباتی آلوده شده‌اند که استقلال رسانه را به یک شوخی تلخ تبدیل کرده، آن گلریزان‌ها برای من معنای دیگری پیدا کرده‌اند. شهرام همایون دست‌کم جلوی دوربین از همفکران و مخاطبان خودش پول می‌خواست تا رسانه‌اش را سرپا نگه دارد. کسانی به او پول می‌دادند که می‌دانستند به چه کسی و برای چه چیزی پول می‌دهند. ممکن بود من با آن رسانه، عقایدش و سیاستش مخالف باشم، اما امروز ارزش استقلالی را که در آن رفتار بود بهتر می‌فهمم. این روزها وجه دیگری از شهرام همایون هم برای من قابل احترام شده است. در گفتگویی که این ویدیو بخشی از آن است، تماس‌گیرنده‌ای درباره‌ی پل‌ها، نیروگاه‌ها و زیرساخت‌هایی حرف می‌زند که در جمهوری اسلامی ساخته شده‌اند و استدلال می‌کند که چون آخوندها و نهادهایی مثل قرارگاه خاتم‌الانبیا در ساخت آنها نقش داشته‌اند، این‌ها دیگر به مردم تعلق ندارند. شهرام همایون وسط حرفش می‌پرد و می‌گوید: «نه. اول راجع به تعلقش صحبت کنیم.» شاید تمام مسئله همین یک کلمه باشد: تعلق. پل مال آخوند نیست. نیروگاه مال سپاه نیست. پالایشگاه مال جمهوری اسلامی نیست. اگر قرارگاه خاتم مجری یک پروژه بوده، صاحب آن پروژه نشده است. این‌ها با پول مردم ساخته شده‌اند، به دست مردم ساخته شده‌اند و مردم از آنها استفاده می‌کنند. همان‌طور که خود همایون در گفتگو می‌گوید: «آخوند ارث پدری داشته مگه؟» نداشته. ایران هم ارث پدری جمهوری اسلامی نیست. یکی از بزرگ‌ترین خیانت‌های جمهوری اسلامی، به گمان من، دقیقاً همین بوده که برای دهه‌ها تلاش کرده خودش را با ایران یکی کند. مخالف نظام را مخالف ایران نامید. منتقد را جاسوس خواند. معترض را عامل بیگانه، وطن‌فروش و مزدور معرفی کرد. آن‌قدر این واژه‌ها را برای سرکوب شریف‌ترین مخالفان خودش مصرف کرد که معنای خیانت، جاسوسی و حتی وطن را فرسوده کرد. حالا بخش‌هایی از مخالفان جمهوری اسلامی هم همان دروغ را پذیرفته‌اند، فقط علامت معادله را عوض کرده‌اند. جمهوری اسلامی می‌گفت: «من ایرانم، پس مخالفت با من مخالفت با ایران است.» این‌ها می‌گویند: «جمهوری اسلامی ایران است، پس هرچه به ایران ضربه بزند به جمهوری اسلامی ضربه زده است.» دو دشمن، روی یک دروغ مشترک به توافق رسیده‌اند: اینکه ایران همان جمهوری اسلامی است. و اینجاست که ما به یکی از نتایج فاجعه‌بار این سال‌ها رسیده‌ایم. آدمی می‌تواند آن‌قدر از جمهوری اسلامی متنفر باشد که دیگر نتواند میان حکومت و کشور، میان سپاه و جامعه، میان یک نهاد سرکوبگر و زیرساختی که میلیون‌ها انسان از آن استفاده می‌کنند تمایز بگذارد. می‌تواند تخریب پل، نیروگاه یا تأسیسات کشور خودش را نه به‌عنوان آسیب به مردم، که به شکل ضربه‌ای به حکومت تصور کند. من قبلاً در توییتی نوشته بودم جنگ عراق «جنگ تحمیلی» بود و جنگی که امروز درگیرش هستیم «جنگ تحمیقی» است. شوخی با کلمات بود، اما منظورم جدی بود. در این جنگ، مردم فقط قربانی خشونت و حمله نیستند. آنها را احمق فرض می‌کنند و هم‌زمان ماشین‌های تبلیغاتی و رسانه‌ای مختلف مدام در حال فرسایش قدرت تشخیص‌شان هستند. فاجعه فقط این نیست که کسی از حمله‌ی خارجی به کشور خودش استقبال کند. فاجعه جایی عمیق‌تر است: جایی که برای توضیح اینکه یک پل متعلق به مردم است، دیگر باید استدلال کرد. وقتی بدیهیات نیاز به اثبات پیدا می‌کنند، مسئله دیگر صرفاً اختلاف سیاسی نیست. این همان چیزی است که در این ویدیو برای من دردناک است. شهرام همایون دارد تلاش می‌کند چیزی را دوباره بدیهی کند که اصلاً نباید از بدیهی بودن خارج می‌شد: این کشور مال مردم آن است. من خودم چنین اعصابی ندارم. واقعاً ندارم. نمی‌توانم هر مزخرفی را بشنوم و با همان آرامش بنشینم و از ابتدا توضیح بدهم چرا چنین استدلالی از اساس تباه است. شاید این ضعف من باشد. هر عقیده‌ای هم صرفاً به این دلیل که کسی به آن باور دارد، شایسته‌ی احترام نیست. آدم‌ها حرمت دارند، اما همه‌ی عقاید محترم نیستند. بعضی حرف‌ها واقعاً مزخرف‌اند. اما دقیقاً به همین دلیل است که کاری که شهرام همایون در این گفتگو می‌کند برای من ارزشمند است. چون او کاری را انجام می‌دهد که من توانش را ندارم. راه گفتگو را نمی‌بندد. می‌شنود. سؤال می‌کند. از طرف مقابل می‌خواهد تا انتهای استدلالش برود و بعد با همان بدیهیات فراموش‌شده روبه‌رویش می‌کند. این فقط خونسردی نیست. نوعی احساس مسئولیت است. اما اگر بخواهیم منصف باشیم، مسئول اصلی وضعیتی که ما را به این نقطه رسانده پیش از هر کس جمهوری اسلامی است. این حکومت تار و پود اعتماد عمومی را چنان از هم باز کرده که ترمیم آن، اگر ممکن باشد، سال‌ها طول خواهد کشید. وقتی حکومت برای دهه‌ها هر مخالفی را جاسوس می‌نامد، روزی می‌رسد که مردم دیگر حتی نمی‌دانند جاسوس واقعی کیست. وقتی همه‌چیز پروپاگانداست، حقیقت هم اعتبارش را از دست می‌دهد. وقتی دستگاه امنیتی بخش بزرگی از توانش را صرف تعقیب روزنامه‌نگار، فعال مدنی، زن معترض و مخالف سیاسی می‌کند، در همان حال راه برای نفوذ واقعی سرویس‌های خارجی باز می‌ماند. عمق نفوذ اسرائیل در ساختارهای امنیتی و نظامی جمهوری اسلامی دیگر چیزی نیست که بتوان آن را به سادگی نادیده گرفت. اما برای من حتی دردناک‌تر از نفوذ در یک ساختار نظامی، نفوذ در ذهن جامعه است. ضعیف شدن جمهوری اسلامی برای من تراژدی نیست. فروپاشی قدرت تشخیص مردم، از بین رفتن حس تعلق به کشور و تبدیل شدن ایران به زمین بازی قدرت‌های خارجی تراژدی است. و این همان جایی است که صرف «سرنگونی جمهوری اسلامی» دیگر پاسخ کافی نیست. این حرف به معنای تسلیم شدن یا دست کشیدن از مبارزه نیست. درست برعکس. مبارزه با جمهوری اسلامی باید ادامه پیدا کند، اما اگر قرار باشد فقط رأس هرم عوض شود و همان فرهنگ حذف، همان قهرمان‌پرستی، همان دشمن‌سازی، همان بی‌اعتمادی و همان منطق «هر که با من نیست علیه من است» باقی بماند، چیز زیادی تغییر نکرده است. ما مستحق آزادی هستیم. آزادی حق ماست. اما برای حفظ آزادی باید ظرفیتش را هم بسازیم. باید نهاد بسازیم. شبکه بسازیم. گفتگو یاد بگیریم. شکست سیاسی را تحمل کنیم. مخالف را دشمن ندانیم. یاد بگیریم که اکثریت حق ندارد حقوق اقلیت را له کند و اقلیت هم نمی‌تواند چون رأی نیاورده میز بازی را به هم بزند. باید قواعد مشترکی بسازیم که از اشخاص مهم‌تر باشند. این‌ها کارهای بعد از جمهوری اسلامی نیستند. خود این‌ها بخشی از مبارزه با جمهوری اسلامی‌اند. و شاید نقطه‌ی شروع همان چیزی باشد که شهرام همایون در آن مکالمه گفت: «اول راجع به تعلقش صحبت کنیم.» قبل از اینکه درباره‌ی جمهوری یا پادشاهی دعوا کنیم، قبل از اینکه برای حکومت بعدی اسم انتخاب کنیم، باید دوباره بفهمیم چه چیزی به ما تعلق دارد. این شهرها. این جاده‌ها. این پل‌ها. این نیروگاه‌ها. این حافظه‌ی جمعی. این آینده. و ایران. ایران نه مال جمهوری اسلامی است، نه سپاه، نه آخوند، نه شاه، نه موساد و نه هیچ قدرت خارجی دیگری. اگر قرار است روزی آزاد باشیم، شاید یکی از اولین کارها این باشد که دوباره یادمان بیاید این کشور مال ماست.
2:29

آن روزها که شهرام همایون برای بقای شبکه‌ی تلویزیونی‌اش گلریزان راه می‌انداخت و از مخاطبانش پول می‌خواست، برای خیلی از ما سوژه‌ی طنز بود. جمهوری اسلامی هم مسخره‌اش می‌کرد و برایش برنامه می‌ساخت. اما بعضی چیزها را گذر زمان بهتر نشان می‌دهد. امروز که بخش‌هایی از فضای رسانه‌ای و اپوزیسیون ایران با پول‌های غیرشفاف، وابستگی‌های سیاسی و مناسباتی آلوده شده‌اند که استقلال رسانه را به یک شوخی تلخ تبدیل کرده، آن گلریزان‌ها برای من معنای دیگری پیدا کرده‌اند. شهرام همایون دست‌کم جلوی دوربین از همفکران و مخاطبان خودش پول می‌خواست تا رسانه‌اش را سرپا نگه دارد. کسانی به او پول می‌دادند که می‌دانستند به چه کسی و برای چه چیزی پول می‌دهند. ممکن بود من با آن رسانه، عقایدش و سیاستش مخالف باشم، اما امروز ارزش استقلالی را که در آن رفتار بود بهتر می‌فهمم. این روزها وجه دیگری از شهرام همایون هم برای من قابل احترام شده است. در گفتگویی که این ویدیو بخشی از آن است، تماس‌گیرنده‌ای درباره‌ی پل‌ها، نیروگاه‌ها و زیرساخت‌هایی حرف می‌زند که در جمهوری اسلامی ساخته شده‌اند و استدلال می‌کند که چون آخوندها و نهادهایی مثل قرارگاه خاتم‌الانبیا در ساخت آنها نقش داشته‌اند، این‌ها دیگر به مردم تعلق ندارند. شهرام همایون وسط حرفش می‌پرد و می‌گوید: «نه. اول راجع به تعلقش صحبت کنیم.» شاید تمام مسئله همین یک کلمه باشد: تعلق. پل مال آخوند نیست. نیروگاه مال سپاه نیست. پالایشگاه مال جمهوری اسلامی نیست. اگر قرارگاه خاتم مجری یک پروژه بوده، صاحب آن پروژه نشده است. این‌ها با پول مردم ساخته شده‌اند، به دست مردم ساخته شده‌اند و مردم از آنها استفاده می‌کنند. همان‌طور که خود همایون در گفتگو می‌گوید: «آخوند ارث پدری داشته مگه؟» نداشته. ایران هم ارث پدری جمهوری اسلامی نیست. یکی از بزرگ‌ترین خیانت‌های جمهوری اسلامی، به گمان من، دقیقاً همین بوده که برای دهه‌ها تلاش کرده خودش را با ایران یکی کند. مخالف نظام را مخالف ایران نامید. منتقد را جاسوس خواند. معترض را عامل بیگانه، وطن‌فروش و مزدور معرفی کرد. آن‌قدر این واژه‌ها را برای سرکوب شریف‌ترین مخالفان خودش مصرف کرد که معنای خیانت، جاسوسی و حتی وطن را فرسوده کرد. حالا بخش‌هایی از مخالفان جمهوری اسلامی هم همان دروغ را پذیرفته‌اند، فقط علامت معادله را عوض کرده‌اند. جمهوری اسلامی می‌گفت: «من ایرانم، پس مخالفت با من مخالفت با ایران است.» این‌ها می‌گویند: «جمهوری اسلامی ایران است، پس هرچه به ایران ضربه بزند به جمهوری اسلامی ضربه زده است.» دو دشمن، روی یک دروغ مشترک به توافق رسیده‌اند: اینکه ایران همان جمهوری اسلامی است. و اینجاست که ما به یکی از نتایج فاجعه‌بار این سال‌ها رسیده‌ایم. آدمی می‌تواند آن‌قدر از جمهوری اسلامی متنفر باشد که دیگر نتواند میان حکومت و کشور، میان سپاه و جامعه، میان یک نهاد سرکوبگر و زیرساختی که میلیون‌ها انسان از آن استفاده می‌کنند تمایز بگذارد. می‌تواند تخریب پل، نیروگاه یا تأسیسات کشور خودش را نه به‌عنوان آسیب به مردم، که به شکل ضربه‌ای به حکومت تصور کند. من قبلاً در توییتی نوشته بودم جنگ عراق «جنگ تحمیلی» بود و جنگی که امروز درگیرش هستیم «جنگ تحمیقی» است. شوخی با کلمات بود، اما منظورم جدی بود. در این جنگ، مردم فقط قربانی خشونت و حمله نیستند. آنها را احمق فرض می‌کنند و هم‌زمان ماشین‌های تبلیغاتی و رسانه‌ای مختلف مدام در حال فرسایش قدرت تشخیص‌شان هستند. فاجعه فقط این نیست که کسی از حمله‌ی خارجی به کشور خودش استقبال کند. فاجعه جایی عمیق‌تر است: جایی که برای توضیح اینکه یک پل متعلق به مردم است، دیگر باید استدلال کرد. وقتی بدیهیات نیاز به اثبات پیدا می‌کنند، مسئله دیگر صرفاً اختلاف سیاسی نیست. این همان چیزی است که در این ویدیو برای من دردناک است. شهرام همایون دارد تلاش می‌کند چیزی را دوباره بدیهی کند که اصلاً نباید از بدیهی بودن خارج می‌شد: این کشور مال مردم آن است. من خودم چنین اعصابی ندارم. واقعاً ندارم. نمی‌توانم هر مزخرفی را بشنوم و با همان آرامش بنشینم و از ابتدا توضیح بدهم چرا چنین استدلالی از اساس تباه است. شاید این ضعف من باشد. هر عقیده‌ای هم صرفاً به این دلیل که کسی به آن باور دارد، شایسته‌ی احترام نیست. آدم‌ها حرمت دارند، اما همه‌ی عقاید محترم نیستند. بعضی حرف‌ها واقعاً مزخرف‌اند. اما دقیقاً به همین دلیل است که کاری که شهرام همایون در این گفتگو می‌کند برای من ارزشمند است. چون او کاری را انجام می‌دهد که من توانش را ندارم. راه گفتگو را نمی‌بندد. می‌شنود. سؤال می‌کند. از طرف مقابل می‌خواهد تا انتهای استدلالش برود و بعد با همان بدیهیات فراموش‌شده روبه‌رویش می‌کند. این فقط خونسردی نیست. نوعی احساس مسئولیت است. اما اگر بخواهیم منصف باشیم، مسئول اصلی وضعیتی که ما را به این نقطه رسانده پیش از هر کس جمهوری اسلامی است. این حکومت تار و پود اعتماد عمومی را چنان از هم باز کرده که ترمیم آن، اگر ممکن باشد، سال‌ها طول خواهد کشید. وقتی حکومت برای دهه‌ها هر مخالفی را جاسوس می‌نامد، روزی می‌رسد که مردم دیگر حتی نمی‌دانند جاسوس واقعی کیست. وقتی همه‌چیز پروپاگانداست، حقیقت هم اعتبارش را از دست می‌دهد. وقتی دستگاه امنیتی بخش بزرگی از توانش را صرف تعقیب روزنامه‌نگار، فعال مدنی، زن معترض و مخالف سیاسی می‌کند، در همان حال راه برای نفوذ واقعی سرویس‌های خارجی باز می‌ماند. عمق نفوذ اسرائیل در ساختارهای امنیتی و نظامی جمهوری اسلامی دیگر چیزی نیست که بتوان آن را به سادگی نادیده گرفت. اما برای من حتی دردناک‌تر از نفوذ در یک ساختار نظامی، نفوذ در ذهن جامعه است. ضعیف شدن جمهوری اسلامی برای من تراژدی نیست. فروپاشی قدرت تشخیص مردم، از بین رفتن حس تعلق به کشور و تبدیل شدن ایران به زمین بازی قدرت‌های خارجی تراژدی است. و این همان جایی است که صرف «سرنگونی جمهوری اسلامی» دیگر پاسخ کافی نیست. این حرف به معنای تسلیم شدن یا دست کشیدن از مبارزه نیست. درست برعکس. مبارزه با جمهوری اسلامی باید ادامه پیدا کند، اما اگر قرار باشد فقط رأس هرم عوض شود و همان فرهنگ حذف، همان قهرمان‌پرستی، همان دشمن‌سازی، همان بی‌اعتمادی و همان منطق «هر که با من نیست علیه من است» باقی بماند، چیز زیادی تغییر نکرده است. ما مستحق آزادی هستیم. آزادی حق ماست. اما برای حفظ آزادی باید ظرفیتش را هم بسازیم. باید نهاد بسازیم. شبکه بسازیم. گفتگو یاد بگیریم. شکست سیاسی را تحمل کنیم. مخالف را دشمن ندانیم. یاد بگیریم که اکثریت حق ندارد حقوق اقلیت را له کند و اقلیت هم نمی‌تواند چون رأی نیاورده میز بازی را به هم بزند. باید قواعد مشترکی بسازیم که از اشخاص مهم‌تر باشند. این‌ها کارهای بعد از جمهوری اسلامی نیستند. خود این‌ها بخشی از مبارزه با جمهوری اسلامی‌اند. و شاید نقطه‌ی شروع همان چیزی باشد که شهرام همایون در آن مکالمه گفت: «اول راجع به تعلقش صحبت کنیم.» قبل از اینکه درباره‌ی جمهوری یا پادشاهی دعوا کنیم، قبل از اینکه برای حکومت بعدی اسم انتخاب کنیم، باید دوباره بفهمیم چه چیزی به ما تعلق دارد. این شهرها. این جاده‌ها. این پل‌ها. این نیروگاه‌ها. این حافظه‌ی جمعی. این آینده. و ایران. ایران نه مال جمهوری اسلامی است، نه سپاه، نه آخوند، نه شاه، نه موساد و نه هیچ قدرت خارجی دیگری. اگر قرار است روزی آزاد باشیم، شاید یکی از اولین کارها این باشد که دوباره یادمان بیاید این کشور مال ماست.

Panah Farhadbahman 🎒

63,889 görüntüleme • 1 ay önce

رئیس‌جمهور لبنان: اسرائیل می‌تواند تمام لبنان را اشغال کند اما نمی‌تواند حزب‌الله را از بین ببرد "راهبرد آن‌ها (اسرائیل) کوتاه‌بینانه است. پیش از این نیز آن را امتحان کرده‌اند؛ در سال ۲۰۰۰، در ۲۰۰۶، در ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴، و اکنون نیز در ۲۰۲۶. واقعیت این است که آن‌ها می‌توانند کل کشور را اشغال کنند. می‌توانند کل کشور را با خاک یکسان کنند، اما هرگز نخواهند توانست به هدف خود دست یابند؛ زیرا مقابله با بازیگران غیردولتی با مقابله با نیروهای متعارف تفاوت دارد. وقتی دو نیروی متعارف در برابر یکدیگر قرار می‌گیرند، طرفی که از توانمندی‌ها و قابلیت‌های بیشتری برخوردار است، طرف دیگر را شکست می‌دهد. اما حزب‌الله یک هدف عینی نیست؛ یک ایدئولوژی است. چیزی نیست که بتوان آن را دید. یک هدف جغرافیایی نیست. این نوعی جنگ در میان مردم است. میدان نبرد، خود مردم هستند. بنابراین، موفقیت خود را چگونه می‌سنجید؟ با شمارش کشته‌ها؟ آن‌ها این روش را در غزه نیز آزموده‌اند. آیا حماس هنوز وجود دارد یا نه؟ بله، وجود دارد." پ.ن: تنها راه از بین بردن حزب الله، نابودی جمهوری اسلامی است
1:07

رئیس‌جمهور لبنان: اسرائیل می‌تواند تمام لبنان را اشغال کند اما نمی‌تواند حزب‌الله را از بین ببرد "راهبرد آن‌ها (اسرائیل) کوتاه‌بینانه است. پیش از این نیز آن را امتحان کرده‌اند؛ در سال ۲۰۰۰، در ۲۰۰۶، در ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴، و اکنون نیز در ۲۰۲۶. واقعیت این است که آن‌ها می‌توانند کل کشور را اشغال کنند. می‌توانند کل کشور را با خاک یکسان کنند، اما هرگز نخواهند توانست به هدف خود دست یابند؛ زیرا مقابله با بازیگران غیردولتی با مقابله با نیروهای متعارف تفاوت دارد. وقتی دو نیروی متعارف در برابر یکدیگر قرار می‌گیرند، طرفی که از توانمندی‌ها و قابلیت‌های بیشتری برخوردار است، طرف دیگر را شکست می‌دهد. اما حزب‌الله یک هدف عینی نیست؛ یک ایدئولوژی است. چیزی نیست که بتوان آن را دید. یک هدف جغرافیایی نیست. این نوعی جنگ در میان مردم است. میدان نبرد، خود مردم هستند. بنابراین، موفقیت خود را چگونه می‌سنجید؟ با شمارش کشته‌ها؟ آن‌ها این روش را در غزه نیز آزموده‌اند. آیا حماس هنوز وجود دارد یا نه؟ بله، وجود دارد." پ.ن: تنها راه از بین بردن حزب الله، نابودی جمهوری اسلامی است

Farhad Mottaghi

112,477 görüntüleme • 3 ay önce

01) مصاحبه شاهنشاه رضا پهلوی با با فاکس بیزینس 👇 برای سرنگونی رژیم، حدس می‌زنم هدف این باشد. و از خودم می‌پرسم که این موضوع تا چه اندازه عمق دارد. ما از طرف اسرائیلی‌ها شنیده‌ایم که آن‌ها کمک داشتند — تعداد زیادی از ایرانیان همکاری کردند زمانی که اسرائیل اولین حمله را بیش از یک هفته پیش انجام داد. به نظر شما این نفوذ تا چه حد عمیق است؟ با این حال، این حملات ضربه‌ی شدیدی به رژیم وارد کرده‌اند. اما وقتی از ایران و اسرائیل صحبت می‌کنیم، احساس عمومی در هر دو طرف این است که در آینده‌ای قابل تصور که بتوان روابط خوبی با همسایگان داشت، مردم ایران از برقراری دوستی با اسرائیل و همسایگان عرب استقبال می‌کنند. برخلاف این رژیم که کاملاً در دنیایی متفاوت زندگی می‌کند. به همین دلیل است که مردم ایران می‌دانند این جنگ علیه آن‌ها نیست. این جنگ در درجه اول برای درهم شکستن رژیمی است که بسیار ظالم و بیرحم بوده است. در واقع، این جنگ در مسیری پیش می‌رود که مردم ایران همیشه آرزو داشته‌اند: اینکه شاید این اتفاق بتواند در نهایت به آن‌ها کمک کند تا به میدان بازی برابر‌تری برسند. و من معتقدم نشان دادن این نکته اهمیت دارد. اما، لری، این نکته‌ی اصلی است که می‌خواهم بیان کنم: اکنون زمان آن نیست که دوباره به رژیمی که در آستانه فروپاشی است، طناب نجاتی بیندازیم. مهم‌ترین موضوع برای ایرانیانی که بهای این مبارزه را می‌پردازند و می‌دانند چقدر می‌تواند برایشان پرهزینه باشد، این است که مطمئن باشند این رژیم دیگر فرصتی برای بقا پیدا نخواهد کرد. چون این رژیم هرگز از پیگیری برنامه‌ی تسلیحات هسته‌ای خود دست نخواهد کشید — حتی اگر مجبور باشد آن را از جای دیگری تهیه کند. چون این ماهیت این رژیم است: قابل اعتماد نیست. در نهایت، تنها راه‌حل پایدار برای صلح و ثبات، از بین بردن این تهدید، یک بار برای همیشه است. و این مهم‌ترین عنصر در دیپلماسی جهانی است: اینکه به‌جای راه‌حل‌های موقت، به سراغ راه‌حلی برویم که برای همیشه تهدید هسته‌ای و تمام پیامدهایش را پایان دهد
4:59

01) مصاحبه شاهنشاه رضا پهلوی با با فاکس بیزینس 👇 برای سرنگونی رژیم، حدس می‌زنم هدف این باشد. و از خودم می‌پرسم که این موضوع تا چه اندازه عمق دارد. ما از طرف اسرائیلی‌ها شنیده‌ایم که آن‌ها کمک داشتند — تعداد زیادی از ایرانیان همکاری کردند زمانی که اسرائیل اولین حمله را بیش از یک هفته پیش انجام داد. به نظر شما این نفوذ تا چه حد عمیق است؟ با این حال، این حملات ضربه‌ی شدیدی به رژیم وارد کرده‌اند. اما وقتی از ایران و اسرائیل صحبت می‌کنیم، احساس عمومی در هر دو طرف این است که در آینده‌ای قابل تصور که بتوان روابط خوبی با همسایگان داشت، مردم ایران از برقراری دوستی با اسرائیل و همسایگان عرب استقبال می‌کنند. برخلاف این رژیم که کاملاً در دنیایی متفاوت زندگی می‌کند. به همین دلیل است که مردم ایران می‌دانند این جنگ علیه آن‌ها نیست. این جنگ در درجه اول برای درهم شکستن رژیمی است که بسیار ظالم و بیرحم بوده است. در واقع، این جنگ در مسیری پیش می‌رود که مردم ایران همیشه آرزو داشته‌اند: اینکه شاید این اتفاق بتواند در نهایت به آن‌ها کمک کند تا به میدان بازی برابر‌تری برسند. و من معتقدم نشان دادن این نکته اهمیت دارد. اما، لری، این نکته‌ی اصلی است که می‌خواهم بیان کنم: اکنون زمان آن نیست که دوباره به رژیمی که در آستانه فروپاشی است، طناب نجاتی بیندازیم. مهم‌ترین موضوع برای ایرانیانی که بهای این مبارزه را می‌پردازند و می‌دانند چقدر می‌تواند برایشان پرهزینه باشد، این است که مطمئن باشند این رژیم دیگر فرصتی برای بقا پیدا نخواهد کرد. چون این رژیم هرگز از پیگیری برنامه‌ی تسلیحات هسته‌ای خود دست نخواهد کشید — حتی اگر مجبور باشد آن را از جای دیگری تهیه کند. چون این ماهیت این رژیم است: قابل اعتماد نیست. در نهایت، تنها راه‌حل پایدار برای صلح و ثبات، از بین بردن این تهدید، یک بار برای همیشه است. و این مهم‌ترین عنصر در دیپلماسی جهانی است: اینکه به‌جای راه‌حل‌های موقت، به سراغ راه‌حلی برویم که برای همیشه تهدید هسته‌ای و تمام پیامدهایش را پایان دهد

👑Fereshteh Gilaki

27,928 görüntüleme • 1 yıl önce

سخنان بعضی مقامات اسرائیلی درباره احتمال یا حتی ضرورت تجزیه ایران و انتشار کتابی از سوی بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها در آمریکا در همین زمینه هم خشم بسیاری از ایرانیان را برانگیخته است و هم نیاز به گشودن این بحث را زیر ذره‌بین قرار داده است. در این زمینه چه باید کرد؟ پیش از آنکه به این پرسش پاسخ دهیم، دو نکته را باید تاکید کرد. نخست اینکه ایران یک ملت‌ــ‌کشور واحد و تجزیه‌ناپذیر است و در نتیجه، دسایس دشمنانش در این زمینه ناکام خواهد ماند. دوم اینکه همواره یک اقلیت کوچک اما فعال تجزیه‌طلب داشته‌ایم که با تکیه به بیگانگان، این فکر شوم را به شکل‌های گوناگون مطرح کرده‌اند. به قلم استاد امیر طاهری Amir Taheri نسخه کامل را در اینجا مشاهده کنید.
2:06

سخنان بعضی مقامات اسرائیلی درباره احتمال یا حتی ضرورت تجزیه ایران و انتشار کتابی از سوی بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها در آمریکا در همین زمینه هم خشم بسیاری از ایرانیان را برانگیخته است و هم نیاز به گشودن این بحث را زیر ذره‌بین قرار داده است. در این زمینه چه باید کرد؟ پیش از آنکه به این پرسش پاسخ دهیم، دو نکته را باید تاکید کرد. نخست اینکه ایران یک ملت‌ــ‌کشور واحد و تجزیه‌ناپذیر است و در نتیجه، دسایس دشمنانش در این زمینه ناکام خواهد ماند. دوم اینکه همواره یک اقلیت کوچک اما فعال تجزیه‌طلب داشته‌ایم که با تکیه به بیگانگان، این فکر شوم را به شکل‌های گوناگون مطرح کرده‌اند. به قلم استاد امیر طاهری Amir Taheri نسخه کامل را در اینجا مشاهده کنید.

independentpersian

17,866 görüntüleme • 21 gün önce

ویدئو جدید تاکر کارلسون، خبرنگار مشهور آمریکایی، درباره قانون اختیارات جنگ: "دونالد ترامپ ممکن است تا اول ماه مه مجبور شود نیروهای آمریکایی را از ایران خارج کند" ترجمه کامل: "این یک به‌روزرسانی جدید است که باید بدانید. دونالد ترامپ ممکن است تا اول ماه مه مجبور شود نیروهای آمریکایی را از ایران خارج کند - و اینجاست که اهمیت موضوع روشن می‌شود. طبق قانون ایالات متحده، رئیس‌جمهور فقط ۶۰ روز فرصت دارد که بدون تأیید کنگره یک عملیات نظامی را پیش ببرد، و این مهلت در آستانه پایان است. این یعنی زمان برای ترامپ رو به پایان است. و اکنون او با سه گزینه روبه‌روست: یا از کنگره مجوز بگیرد، یا روند خروج نیروها را آغاز کند، یا تلاش کند این مهلت را تمدید کند—که می‌تواند به یک رویارویی حقوقی و سیاسی منجر شود. به این نکته توجه کنید: اگر کنگره از این اقدام حمایت نکند، کل عملیات ممکن است پس از هفته‌ها تشدید تنش، اعزام نیرو و افزایش درگیری‌ها متوقف شود. همه چیز ممکن است ناگهان تغییر جهت دهد. حالا این سؤال مطرح است: واقعاً چه کسی کنترل این جنگ را در دست دارد؟ زیرا وقتی این مهلت به پایان برسد، قدرت از کاخ سفید به کنگره منتقل می‌شود. این دیگر فقط درباره ایران نیست؛ درباره قانون و کنترل در واشنگتن است. و آنچه پس از اول ماه مه رخ می‌دهد، می‌تواند مرحله بعدی این درگیری را تعیین کند."
1:02

ویدئو جدید تاکر کارلسون، خبرنگار مشهور آمریکایی، درباره قانون اختیارات جنگ: "دونالد ترامپ ممکن است تا اول ماه مه مجبور شود نیروهای آمریکایی را از ایران خارج کند" ترجمه کامل: "این یک به‌روزرسانی جدید است که باید بدانید. دونالد ترامپ ممکن است تا اول ماه مه مجبور شود نیروهای آمریکایی را از ایران خارج کند - و اینجاست که اهمیت موضوع روشن می‌شود. طبق قانون ایالات متحده، رئیس‌جمهور فقط ۶۰ روز فرصت دارد که بدون تأیید کنگره یک عملیات نظامی را پیش ببرد، و این مهلت در آستانه پایان است. این یعنی زمان برای ترامپ رو به پایان است. و اکنون او با سه گزینه روبه‌روست: یا از کنگره مجوز بگیرد، یا روند خروج نیروها را آغاز کند، یا تلاش کند این مهلت را تمدید کند—که می‌تواند به یک رویارویی حقوقی و سیاسی منجر شود. به این نکته توجه کنید: اگر کنگره از این اقدام حمایت نکند، کل عملیات ممکن است پس از هفته‌ها تشدید تنش، اعزام نیرو و افزایش درگیری‌ها متوقف شود. همه چیز ممکن است ناگهان تغییر جهت دهد. حالا این سؤال مطرح است: واقعاً چه کسی کنترل این جنگ را در دست دارد؟ زیرا وقتی این مهلت به پایان برسد، قدرت از کاخ سفید به کنگره منتقل می‌شود. این دیگر فقط درباره ایران نیست؛ درباره قانون و کنترل در واشنگتن است. و آنچه پس از اول ماه مه رخ می‌دهد، می‌تواند مرحله بعدی این درگیری را تعیین کند."

فواد ایزدی Foad Izadi

20,460 görüntüleme • 5 ay önce

دقایقی پیش وزیر جنگ آمریکا هگست خطاب به مردم ایران: در نهایت، این یک منطق ساده است، همان‌طور که او [پرزدنت ترامپ] از ابتدا گفت. در حالی که بمب‌ها در تهران و جاهای دیگر می‌ریزند، بیرون نروید و اعتراض نکنید. پس لحظه‌ای خواهد رسید که او یا آن‌ها [مردم ایران] تشخیص دهند که وقت استفاده از این فرصت رسیده است. اما کارهای زیادی هست که ما و ارتش اسرائیل انجام می‌دهیم و آن افرادی را هدف قرار می‌دهیم که معترضان را سرکوب می‌کنند. هر چه بیشتر این کار را بکنید و اراده‌شان را تضعیف کنید و توانایی‌هایشان را از بین ببرید، بیشتر فرصت ایجاد می‌کنید تا مردم با جسارت به پا خیزند.
0:29

دقایقی پیش وزیر جنگ آمریکا هگست خطاب به مردم ایران: در نهایت، این یک منطق ساده است، همان‌طور که او [پرزدنت ترامپ] از ابتدا گفت. در حالی که بمب‌ها در تهران و جاهای دیگر می‌ریزند، بیرون نروید و اعتراض نکنید. پس لحظه‌ای خواهد رسید که او یا آن‌ها [مردم ایران] تشخیص دهند که وقت استفاده از این فرصت رسیده است. اما کارهای زیادی هست که ما و ارتش اسرائیل انجام می‌دهیم و آن افرادی را هدف قرار می‌دهیم که معترضان را سرکوب می‌کنند. هر چه بیشتر این کار را بکنید و اراده‌شان را تضعیف کنید و توانایی‌هایشان را از بین ببرید، بیشتر فرصت ایجاد می‌کنید تا مردم با جسارت به پا خیزند.

Sammy

100,776 görüntüleme • 7 ay önce

مصطفی مهرآیین، جامعه‌شناس و استاد دانشگاه در برنامه چشم‌انداز با مهدی مهدوی‌آزاد، خطاب به مردم ایران می‌گوید: «قدرت شما مردم از قدرت آدم‌هایی که در قدرت هستند، خیلی بالاتر است.» او افزود: «تنها چیزی که قدرت استبدادی را در مقابل شما قدرتمند می‌کند این است که شما سکوت کنید» نسخه کامل این مصاحبه را در یوتوب ایران اینترنشنال مشاهده کنید
5:22

مصطفی مهرآیین، جامعه‌شناس و استاد دانشگاه در برنامه چشم‌انداز با مهدی مهدوی‌آزاد، خطاب به مردم ایران می‌گوید: «قدرت شما مردم از قدرت آدم‌هایی که در قدرت هستند، خیلی بالاتر است.» او افزود: «تنها چیزی که قدرت استبدادی را در مقابل شما قدرتمند می‌کند این است که شما سکوت کنید» نسخه کامل این مصاحبه را در یوتوب ایران اینترنشنال مشاهده کنید

ايران اينترنشنال

152,970 görüntüleme • 1 yıl önce

شاهزاده رضا پهلوی در گفتگو با تلویزیون فاکس‌نیوز آمریکا گفت: «اولین چیزی که باید اینجا بگویم این است که قلب من با قربانیان، قربانیان غیرنظامی هم در ایران و هم در اسرائیل است که متأسفانه قربانیان این درگیری هستند. اما یک چیز بسیار روشن است و من دفعه قبل که با هم صحبت کردیم هم به آن اشاره کردم: این جنگ مردم ایران نیست. این جنگ علی خامنه‌ای است و او به تنهایی و در نهایت مسئول رساندن اوضاع به این مرحله است.» شاهزاده رضا پهلوی در ادامه افزود: «چیزی که من را بیشتر خشمگین می‌کند این است که او هم‌میهنانم را به‌عنوان سپر انسانی استفاده می‌کند. چرا در حالی که خودش همین حالا در جایی در یک تونل زیرزمینی مثل یک موش پنهان شده است، ما گزارش‌هایی داریم که اعضا و مسئولان ارشد حکومت همین حالا خانواده‌هایشان را از کشور خارج کرده‌اند به مقاصد خارجی، شاید حتی برخی از خانواده خودش.»
0:46

شاهزاده رضا پهلوی در گفتگو با تلویزیون فاکس‌نیوز آمریکا گفت: «اولین چیزی که باید اینجا بگویم این است که قلب من با قربانیان، قربانیان غیرنظامی هم در ایران و هم در اسرائیل است که متأسفانه قربانیان این درگیری هستند. اما یک چیز بسیار روشن است و من دفعه قبل که با هم صحبت کردیم هم به آن اشاره کردم: این جنگ مردم ایران نیست. این جنگ علی خامنه‌ای است و او به تنهایی و در نهایت مسئول رساندن اوضاع به این مرحله است.» شاهزاده رضا پهلوی در ادامه افزود: «چیزی که من را بیشتر خشمگین می‌کند این است که او هم‌میهنانم را به‌عنوان سپر انسانی استفاده می‌کند. چرا در حالی که خودش همین حالا در جایی در یک تونل زیرزمینی مثل یک موش پنهان شده است، ما گزارش‌هایی داریم که اعضا و مسئولان ارشد حکومت همین حالا خانواده‌هایشان را از کشور خارج کرده‌اند به مقاصد خارجی، شاید حتی برخی از خانواده خودش.»

اتاق خبر منوتو | آرشیو

223,219 görüntüleme • 1 yıl önce

ویدیویی از یک افغان در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده که ادعا می‌کند صاحب‌خانه ایرانی پولش را نداده و با چاقو به او حمله کرده است. او گفت که پس از این حادثه به پولیس ایران شکایت کرده اما به او گفته شده است که باید این کشور را ترک کند.
0:48

ویدیویی از یک افغان در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده که ادعا می‌کند صاحب‌خانه ایرانی پولش را نداده و با چاقو به او حمله کرده است. او گفت که پس از این حادثه به پولیس ایران شکایت کرده اما به او گفته شده است که باید این کشور را ترک کند.

افغانستان اینترنشنال

19,727 görüntüleme • 1 yıl önce

سیاست خارجی ایران می‌تواند بی‌طرف باشد؟ |‌ گزیده‌ای از مناظره عباس آخوندی و ابراهیم متقی‌ عباس آخوندی:‌ ایران باید رویکرد بی‌طرفی فعال اتخاذ کند. البته با این تصویری که از ما در جهان شکل گرفته است نیروهای جهانی به‌آسانی این تغییر موضع را نخواهند پذیرفت. مسئله‌ای که در سیاست خارجی داریم این است که ما حتی برای بعد از برجام برنامه‌ای نداشتیم و تمام برنامه ما به آن محدود می‌شد. اشکال در اینجاست که ما یک موضع روشن از خود نشان نمی‌دهیم، اما انتظار توجه دیگر نیروها را داریم. ابراهیم متقی:‌ نشان نفوذ آمریکا در سیاست بین‌الملل این است که مثلا توافق بیست‌وپنج‌ساله ما با چین امکان اجرایی شدن پیدا نکرد، زیرا اگر چین بخواهد در ایران سرمایه‌گذاری کند با تحریم‌های ثانویه آمریکا روبه‌رو می‌شود. سیاست آمریکا در منطقه هم این است که دولت‌هایی که نخواستند قدرت هژمونیک آمریکا را بپذیرند تضعیف و برکنار شوند. اگر آمریکا برجام را پاره نمی‌کرد، ایران FATF را می‌پذیرفت. Abbas Akhoundi | عباس آخوندی لینک مشاهده ویدیوی کامل گفتگو در کامنت
14:31

سیاست خارجی ایران می‌تواند بی‌طرف باشد؟ |‌ گزیده‌ای از مناظره عباس آخوندی و ابراهیم متقی‌ عباس آخوندی:‌ ایران باید رویکرد بی‌طرفی فعال اتخاذ کند. البته با این تصویری که از ما در جهان شکل گرفته است نیروهای جهانی به‌آسانی این تغییر موضع را نخواهند پذیرفت. مسئله‌ای که در سیاست خارجی داریم این است که ما حتی برای بعد از برجام برنامه‌ای نداشتیم و تمام برنامه ما به آن محدود می‌شد. اشکال در اینجاست که ما یک موضع روشن از خود نشان نمی‌دهیم، اما انتظار توجه دیگر نیروها را داریم. ابراهیم متقی:‌ نشان نفوذ آمریکا در سیاست بین‌الملل این است که مثلا توافق بیست‌وپنج‌ساله ما با چین امکان اجرایی شدن پیدا نکرد، زیرا اگر چین بخواهد در ایران سرمایه‌گذاری کند با تحریم‌های ثانویه آمریکا روبه‌رو می‌شود. سیاست آمریکا در منطقه هم این است که دولت‌هایی که نخواستند قدرت هژمونیک آمریکا را بپذیرند تضعیف و برکنار شوند. اگر آمریکا برجام را پاره نمی‌کرد، ایران FATF را می‌پذیرفت. Abbas Akhoundi | عباس آخوندی لینک مشاهده ویدیوی کامل گفتگو در کامنت

Azad | آزاد

60,704 görüntüleme • 1 yıl önce

کالبدشکافی یک عملیات روانی - تله سلبریتی‌ها: اگر یادتان باشد اصلاح‌طلبان شعار «ایران برای همه ایرانیان» از رضا شاه پهلوی را در کمپین‌های تبلیغاتی‌شان مصادره و تکرار کردند. حال اتاق‌ فکر امنیتی جمهوری اسلامی، فاز اجرایی این مصادره را کلید زده‌است. هدف نهایی این پروژه تغییر زمین بازی از «مردم در برابر رژیم» به «مردم در برابر مردم» است. چطور؟! از دی‌ماه جمهوری اسلامی مطمئن‌ شده‌است که نمیتواند نام پهلوی و گستردگی پایگاه طرفداران او را به زمین بزند، اما سناریویی ۴ مرحله‌ای طراحی کرده تا حامیان پادشاهی‌خواه را افرادی تک‌صدا، خشن و حذف‌گر جلوه دهد و جامعه‌ی جهانی را از تنها آلترناتیو واقعی برای ایران آزاد بترساند. این سناریوی امنیتی دقیقاً چگونه کار میکند؟ با نگاه دقیق به تمامی حواشی زرد اخیر از سلبریتی‌ها میتوان به یک الگوی مشخص رسید. 1️⃣ مرحله اول: طعمه‌گذاری و ساخت نماینده فیک: سلبریتی‌ها و چهره‌های مشهور اعم از سالم و یا فاسد، مورد دار یا غیر مورد دار را با تهدید پرونده‌های باز یا وعده‌ی پول بیشتر به میدان میفرستند تا دقیقاً روبروی خواست عموم جامعه بایستند و مشخصاً نام «پهلوی» را هدف قرار دهند. نکته مهم اینجاست: آنها میخواهند افکار عمومی جامعه‌ را از «اپوزیسیون جمهوری‌اسلامی بودن» به «اپوزیسیون پهلوی شدن» تغییر دهند. 2️⃣ مرحله دوم: تحریک و مهندسی واکنش‌ها: افکار عمومی و مبارزان، به صورت طبیعی و از روی خشم، به این سلبریتی‌ها حمله کرده و آنها را طرد (کنسل کالچر) میکنند. اینجا اتفاق مهمی میفتد: سایبری‌های رژیم وارد میشوند و شدیدترین واکنش‌ها را در مجازی برجسته میکنند. یک «اختلاف سیاسی» به یک «دعوای اجتماعی» تبدیل می‌شود. 3️⃣ مرحله سوم: قاب‌بندی مجدد (برداشت محصول): حالا پروپاگاندای رژیم همان واکنش‌های انتخاب‌شده را جدا میکند و در سطح گسترده و هماهنگ برای مخاطب داخلی و خارجی پخش میکند که: «ببینید! این‌ها هنوز به قدرت نرسیده‌اند با مخالفان خود چه می‌کنند! این افراد بدتر از رژیم هستند و این است تصویری که از قدرت در ایران آینده میخواهند.» در این مرحله، رفتار واکنشیِ ارگانیک بخشی از پایگاه طرفداران و یا حتی سازماندهی شده از جانب خودشان را به کل یک پروژه سیاسی بزرگ نسبت میدهند تا تصویر آلترناتیو را تخریب کنند. 4️⃣ مرحله چهارم: ضربه اصلی (تله دوراهی): اینجاست که آن جمله کلیدی و عملیات روانی را بصورت کاملا مهندسی‌شده وارد میکنند: «اگر قرار است ایران را آزاد کنید، چرا از همین امروز مخالفان را تحمل نمیکنید؟ پس چه شد؟ آیا در ایرانِ پهلوی قرار نیست جا برای همه باشد؟» این جمله از نظر تبلیغات منفی ویرانگر است؛ چون مخاطب را مجبور میکند بین دو مفهوم دروغینِ ساخته‌ی رژیم گیر بیفتد و تلاش میکند مفهوم «پهلوی = آزادی برای همه» را با «طرفداران پهلوی = حذف مخالفان» جایگزین کند. ⚠️ خطر اصلی و راه بی‌اثر کردن‌ تله: مهم‌ترین نکته این است: سلبریتی‌ها در این بازی فقط یک «دستمال یکبار مصرف» برای عصبانی کردن ما هستند. این بازی از لحظه‌ی اول بصورت zero-sum طراحی شده‌است و اگر تمام انرژی جامعه صرف این شود که «فلان سلبریتی چرا این را گفت؟»، پروژه امنیتی اتاق فکر اصلاح‌طلبان موفق شده است. درگیر شدن در این بازی، بخشی از هدف مطلوب رژیم است. پاسخ ندادن به این موارد هم به‌نوعی راه را برای تخریب شاه باز میگذارد. تا به اینجا به‌نظرم کم‌هزینه‌ترین راه، پررنگ کردن خیانت و فساد این مهره‌های سوخته‌ی رژیم، خارج از زمین طراحی‌شده ‌در این بازی است نه صرفِ اینکه مقابل پهلوی جهت‌گیری داشته‌اند. چرا که این افراد اصلا عددی نیستند که سوگیری‌ عامدانه‌ی آنها با پهلوی اهمیت داشته باشد. ما باید از روی طعمه‌ها بپریم و روی هدف اصلی تمرکز کنیم. اگر آنها میخواهند این شک را در جامعه بیندازند که آیا یک فرد یا گروه حق دارد برای آینده ایران تصمیم بگیرد؟ پاسخ ما همان اصل بنیادینی است که رضا شاه پهلوی همواره بر آن تاکید کرده‌اند: ایران برای همه ایرانیان است؛ اما بدون هر ورژنی از جمهوری اسلامی. پی‌نوشت: ویدیو را از اکسپلور اینستاگرام گه‌خور‌های پادشاهی‌خواهان برداشته‌ام تا متوجه عمق سرمایه‌گذاری و هماهنگی رژیم برای تولید محتوا در این راستا باشیم. پاینده ایران، جاویدشاه 🇮🇷
1:05

کالبدشکافی یک عملیات روانی - تله سلبریتی‌ها: اگر یادتان باشد اصلاح‌طلبان شعار «ایران برای همه ایرانیان» از رضا شاه پهلوی را در کمپین‌های تبلیغاتی‌شان مصادره و تکرار کردند. حال اتاق‌ فکر امنیتی جمهوری اسلامی، فاز اجرایی این مصادره را کلید زده‌است. هدف نهایی این پروژه تغییر زمین بازی از «مردم در برابر رژیم» به «مردم در برابر مردم» است. چطور؟! از دی‌ماه جمهوری اسلامی مطمئن‌ شده‌است که نمیتواند نام پهلوی و گستردگی پایگاه طرفداران او را به زمین بزند، اما سناریویی ۴ مرحله‌ای طراحی کرده تا حامیان پادشاهی‌خواه را افرادی تک‌صدا، خشن و حذف‌گر جلوه دهد و جامعه‌ی جهانی را از تنها آلترناتیو واقعی برای ایران آزاد بترساند. این سناریوی امنیتی دقیقاً چگونه کار میکند؟ با نگاه دقیق به تمامی حواشی زرد اخیر از سلبریتی‌ها میتوان به یک الگوی مشخص رسید. 1️⃣ مرحله اول: طعمه‌گذاری و ساخت نماینده فیک: سلبریتی‌ها و چهره‌های مشهور اعم از سالم و یا فاسد، مورد دار یا غیر مورد دار را با تهدید پرونده‌های باز یا وعده‌ی پول بیشتر به میدان میفرستند تا دقیقاً روبروی خواست عموم جامعه بایستند و مشخصاً نام «پهلوی» را هدف قرار دهند. نکته مهم اینجاست: آنها میخواهند افکار عمومی جامعه‌ را از «اپوزیسیون جمهوری‌اسلامی بودن» به «اپوزیسیون پهلوی شدن» تغییر دهند. 2️⃣ مرحله دوم: تحریک و مهندسی واکنش‌ها: افکار عمومی و مبارزان، به صورت طبیعی و از روی خشم، به این سلبریتی‌ها حمله کرده و آنها را طرد (کنسل کالچر) میکنند. اینجا اتفاق مهمی میفتد: سایبری‌های رژیم وارد میشوند و شدیدترین واکنش‌ها را در مجازی برجسته میکنند. یک «اختلاف سیاسی» به یک «دعوای اجتماعی» تبدیل می‌شود. 3️⃣ مرحله سوم: قاب‌بندی مجدد (برداشت محصول): حالا پروپاگاندای رژیم همان واکنش‌های انتخاب‌شده را جدا میکند و در سطح گسترده و هماهنگ برای مخاطب داخلی و خارجی پخش میکند که: «ببینید! این‌ها هنوز به قدرت نرسیده‌اند با مخالفان خود چه می‌کنند! این افراد بدتر از رژیم هستند و این است تصویری که از قدرت در ایران آینده میخواهند.» در این مرحله، رفتار واکنشیِ ارگانیک بخشی از پایگاه طرفداران و یا حتی سازماندهی شده از جانب خودشان را به کل یک پروژه سیاسی بزرگ نسبت میدهند تا تصویر آلترناتیو را تخریب کنند. 4️⃣ مرحله چهارم: ضربه اصلی (تله دوراهی): اینجاست که آن جمله کلیدی و عملیات روانی را بصورت کاملا مهندسی‌شده وارد میکنند: «اگر قرار است ایران را آزاد کنید، چرا از همین امروز مخالفان را تحمل نمیکنید؟ پس چه شد؟ آیا در ایرانِ پهلوی قرار نیست جا برای همه باشد؟» این جمله از نظر تبلیغات منفی ویرانگر است؛ چون مخاطب را مجبور میکند بین دو مفهوم دروغینِ ساخته‌ی رژیم گیر بیفتد و تلاش میکند مفهوم «پهلوی = آزادی برای همه» را با «طرفداران پهلوی = حذف مخالفان» جایگزین کند. ⚠️ خطر اصلی و راه بی‌اثر کردن‌ تله: مهم‌ترین نکته این است: سلبریتی‌ها در این بازی فقط یک «دستمال یکبار مصرف» برای عصبانی کردن ما هستند. این بازی از لحظه‌ی اول بصورت zero-sum طراحی شده‌است و اگر تمام انرژی جامعه صرف این شود که «فلان سلبریتی چرا این را گفت؟»، پروژه امنیتی اتاق فکر اصلاح‌طلبان موفق شده است. درگیر شدن در این بازی، بخشی از هدف مطلوب رژیم است. پاسخ ندادن به این موارد هم به‌نوعی راه را برای تخریب شاه باز میگذارد. تا به اینجا به‌نظرم کم‌هزینه‌ترین راه، پررنگ کردن خیانت و فساد این مهره‌های سوخته‌ی رژیم، خارج از زمین طراحی‌شده ‌در این بازی است نه صرفِ اینکه مقابل پهلوی جهت‌گیری داشته‌اند. چرا که این افراد اصلا عددی نیستند که سوگیری‌ عامدانه‌ی آنها با پهلوی اهمیت داشته باشد. ما باید از روی طعمه‌ها بپریم و روی هدف اصلی تمرکز کنیم. اگر آنها میخواهند این شک را در جامعه بیندازند که آیا یک فرد یا گروه حق دارد برای آینده ایران تصمیم بگیرد؟ پاسخ ما همان اصل بنیادینی است که رضا شاه پهلوی همواره بر آن تاکید کرده‌اند: ایران برای همه ایرانیان است؛ اما بدون هر ورژنی از جمهوری اسلامی. پی‌نوشت: ویدیو را از اکسپلور اینستاگرام گه‌خور‌های پادشاهی‌خواهان برداشته‌ام تا متوجه عمق سرمایه‌گذاری و هماهنگی رژیم برای تولید محتوا در این راستا باشیم. پاینده ایران، جاویدشاه 🇮🇷

Apranik 🇮🇷🇮🇱

23,593 görüntüleme • 1 ay önce

«آیا این سریع‌ترین و قاطع‌ترین شکست تاریخ آمریکاست؟» وقتی جرمی بوئن، سردبیر بین‌المللی بی‌بی‌سی، درباره وضعیت تازه میان ایران و آمریکا حرف می‌زند، نخستین هشدارش این است که نباید زیادی درگیر تفاوت‌های نسخه‌های افشاشده شد، چون اوضاع پیوسته تغییر می‌کند. به گفته او، آنچه اکنون روی میز است یک توافق نیست، بلکه چیزی است که از آن با عنوان «یادداشت تفاهم» یاد می‌شود. او این یادداشت را راهی می‌داند برای به تعویق انداختن همان مسائل بزرگی که دو طرف در آنها فاصله زیادی دارند: حق ایران برای غنی‌سازی اورانیوم، آینده تردد از تنگه هرمز، و حمایت تهران از متحدانی مانند حزب‌الله لبنان. نقطه کانونی تحلیل بوئن این است که توازن قوا تغییر کرده و ایران دست بالا را دارد. او می‌گوید فاصله امروز با جایی که ترامپ در ۲۸ فوریه آغاز کرد بسیار زیاد است؛ روزی که عملاً از تغییر رژیم سخن گفت و تصور می‌کرد همه‌چیز سریع رخ می‌دهد. اما به گفته بوئن، نقشه اول جواب نداد و ترامپ نه نقشه‌ای دیگر داشت و نه راه بازگشتی. حالا این آمریکاست که باید به سمت ایران حرکت کند: «این مشکل ترامپ است. او نمی‌تواند در این مورد شروط را دیکته کند»، چون شیوه دیپلماسی و جنگ‌افروزی او کارساز نبوده است. تصویر او از موقعیت ترامپ. بوئن به زبان به‌کاررفته در یادداشت هم اشاره می‌کند و به باور او اگر این متن را باور کنیم، آمریکا اصلاً شروط را دیکته نمی‌کند و ایران کارت‌های زیادی در دست دارد. در مقابل، آمریکا و اسرائیل با وجود توان نظامی عظیم، به‌خاطر نقص در راهبرد سیاسی به این نقطه رسیده‌اند. برای سنجش نتیجه جنگ، بوئن چهار هدفی را که ترامپ در سخنرانی مارالاگو ترسیم کرد مرور می‌کند. هدف اول نابودی موشک‌ها و صنعت موشکی ایران بود. به گفته بوئن نیروی دریایی ایران تقریباً نابود شده، اما گزارش‌های واشنگتن‌پست و نیویورک‌تایمز می‌گویند چیزی حدود ۷۰ تا ۷۵ درصد ذخایر موشکی ایران باقی مانده و بخش بزرگی از مکان‌های نگهداری هم دوباره در دسترس قرار گرفته است؛ پس این هدف محقق نشده است. هدف دوم خنثی‌کردن نیروهای نیابتی منطقه بود، اما به گفته او حزب‌الله با وجود ضربات سنگین هنوز می‌جنگد و شبه‌نظامیان عراق همچنان مسلح و قدرتمندند. هدف سوم برخاستن مردم و سرنگونی رژیم بود. موضع بوئن صریح است: «هیچ تغییر رژیمی رخ نداده است.» او می‌گوید این تصور که کشتن رهبر، رژیم را هم از بین می‌برد، نشانه ناآگاهی کاخ سفید از سازوکار قدرت در ایران است. به گفته او این رژیم ساختاری لایه‌لایه و به‌هم‌پیوسته دارد و بر ایدئولوژی‌ای قدرتمند استوار است که چیزهایی مانند شهادت‌طلبی را هم دربر می‌گیرد. او این هدف را دست‌بالا نیم‌امتیاز می‌داند. درباره احتمال خیزش آینده هم محتاط است و می‌گوید با وجود فشار اقتصادی و میلیاردها دلار خسارت، بیشتر مردمی که از رژیم حمایت نمی‌کنند فعلاً در خانه می‌مانند و تنها در پی زنده ماندن‌اند. هدف چهارم، که بوئن آن را مهم‌ترین می‌داند، جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای بود. او یادآوری می‌کند که ایران همواره این هدف را انکار کرده، هرچند ایران اورانیوم را بسیار فراتر از سطح غیرنظامی غنی کرده. به تحلیل او، جایگاه مطلوب ایران بودن در آستانه هسته‌ای است؛ داشتن این گزینه به‌عنوان اهرم فشار. او می‌افزاید توافق برجام در سال ۲۰۱۵ محدودیت‌های سخت‌گیرانه‌ای بر غنی‌سازی گذاشته بود که ایران به آن پایبند بود، تا آنکه ترامپ آمریکا را از آن خارج کرد؛ اقدامی که به باور بوئن مسیر را به سمت جنگ کنونی باز کرد و بهای سنگینی به اعتبار آمریکا تحمیل کرد. نکته کلیدی دیگر بوئن درباره روحیه نسل تازه رهبران ایران است. او می‌گوید نسل قدیم، از جمله رهبر پیشین، محتاط بودند چون آمریکا همواره تهدید نابودی را بالای سرشان نگه می‌داشت. اما حالا به آنها حمله شده و نابود نشده‌اند، و نسل جدید با خود می‌اندیشد: «آن‌ها بدترین کارشان را کرده‌اند. ما هنوز اینجاییم.» در جمع‌بندی، بوئن به ارزیابی فیلیپس اوبراین، استاد روابط بین‌الملل، اشاره می‌کند که گفته بود اگر این متن درست باشد، «این یک عقب‌نشینی کامل از سوی ترامپ است و از نظر تاریخی سریع‌ترین و قاطع‌ترین شکست در یک جنگ در تاریخ ایالات متحده است.» بوئن می‌گوید گفتن این حرف شاید کمی زود باشد، چون جنگ ممکن است دوباره آغاز شود و محتمل‌ترین سناریو یک درگیری فرسایشی کم‌شدت است. اما تردیدی ندارد که این یک شکست راهبردی جدی برای آمریکا و به‌طور ضمنی برای اسرائیل است، مگر آنکه ترامپ بتواند توافقی رقم بزند که ایران را به جایی برساند که او می‌خواهد، نه جایی که خود رژیم می‌خواهد.
27:55

«آیا این سریع‌ترین و قاطع‌ترین شکست تاریخ آمریکاست؟» وقتی جرمی بوئن، سردبیر بین‌المللی بی‌بی‌سی، درباره وضعیت تازه میان ایران و آمریکا حرف می‌زند، نخستین هشدارش این است که نباید زیادی درگیر تفاوت‌های نسخه‌های افشاشده شد، چون اوضاع پیوسته تغییر می‌کند. به گفته او، آنچه اکنون روی میز است یک توافق نیست، بلکه چیزی است که از آن با عنوان «یادداشت تفاهم» یاد می‌شود. او این یادداشت را راهی می‌داند برای به تعویق انداختن همان مسائل بزرگی که دو طرف در آنها فاصله زیادی دارند: حق ایران برای غنی‌سازی اورانیوم، آینده تردد از تنگه هرمز، و حمایت تهران از متحدانی مانند حزب‌الله لبنان. نقطه کانونی تحلیل بوئن این است که توازن قوا تغییر کرده و ایران دست بالا را دارد. او می‌گوید فاصله امروز با جایی که ترامپ در ۲۸ فوریه آغاز کرد بسیار زیاد است؛ روزی که عملاً از تغییر رژیم سخن گفت و تصور می‌کرد همه‌چیز سریع رخ می‌دهد. اما به گفته بوئن، نقشه اول جواب نداد و ترامپ نه نقشه‌ای دیگر داشت و نه راه بازگشتی. حالا این آمریکاست که باید به سمت ایران حرکت کند: «این مشکل ترامپ است. او نمی‌تواند در این مورد شروط را دیکته کند»، چون شیوه دیپلماسی و جنگ‌افروزی او کارساز نبوده است. تصویر او از موقعیت ترامپ. بوئن به زبان به‌کاررفته در یادداشت هم اشاره می‌کند و به باور او اگر این متن را باور کنیم، آمریکا اصلاً شروط را دیکته نمی‌کند و ایران کارت‌های زیادی در دست دارد. در مقابل، آمریکا و اسرائیل با وجود توان نظامی عظیم، به‌خاطر نقص در راهبرد سیاسی به این نقطه رسیده‌اند. برای سنجش نتیجه جنگ، بوئن چهار هدفی را که ترامپ در سخنرانی مارالاگو ترسیم کرد مرور می‌کند. هدف اول نابودی موشک‌ها و صنعت موشکی ایران بود. به گفته بوئن نیروی دریایی ایران تقریباً نابود شده، اما گزارش‌های واشنگتن‌پست و نیویورک‌تایمز می‌گویند چیزی حدود ۷۰ تا ۷۵ درصد ذخایر موشکی ایران باقی مانده و بخش بزرگی از مکان‌های نگهداری هم دوباره در دسترس قرار گرفته است؛ پس این هدف محقق نشده است. هدف دوم خنثی‌کردن نیروهای نیابتی منطقه بود، اما به گفته او حزب‌الله با وجود ضربات سنگین هنوز می‌جنگد و شبه‌نظامیان عراق همچنان مسلح و قدرتمندند. هدف سوم برخاستن مردم و سرنگونی رژیم بود. موضع بوئن صریح است: «هیچ تغییر رژیمی رخ نداده است.» او می‌گوید این تصور که کشتن رهبر، رژیم را هم از بین می‌برد، نشانه ناآگاهی کاخ سفید از سازوکار قدرت در ایران است. به گفته او این رژیم ساختاری لایه‌لایه و به‌هم‌پیوسته دارد و بر ایدئولوژی‌ای قدرتمند استوار است که چیزهایی مانند شهادت‌طلبی را هم دربر می‌گیرد. او این هدف را دست‌بالا نیم‌امتیاز می‌داند. درباره احتمال خیزش آینده هم محتاط است و می‌گوید با وجود فشار اقتصادی و میلیاردها دلار خسارت، بیشتر مردمی که از رژیم حمایت نمی‌کنند فعلاً در خانه می‌مانند و تنها در پی زنده ماندن‌اند. هدف چهارم، که بوئن آن را مهم‌ترین می‌داند، جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای بود. او یادآوری می‌کند که ایران همواره این هدف را انکار کرده، هرچند ایران اورانیوم را بسیار فراتر از سطح غیرنظامی غنی کرده. به تحلیل او، جایگاه مطلوب ایران بودن در آستانه هسته‌ای است؛ داشتن این گزینه به‌عنوان اهرم فشار. او می‌افزاید توافق برجام در سال ۲۰۱۵ محدودیت‌های سخت‌گیرانه‌ای بر غنی‌سازی گذاشته بود که ایران به آن پایبند بود، تا آنکه ترامپ آمریکا را از آن خارج کرد؛ اقدامی که به باور بوئن مسیر را به سمت جنگ کنونی باز کرد و بهای سنگینی به اعتبار آمریکا تحمیل کرد. نکته کلیدی دیگر بوئن درباره روحیه نسل تازه رهبران ایران است. او می‌گوید نسل قدیم، از جمله رهبر پیشین، محتاط بودند چون آمریکا همواره تهدید نابودی را بالای سرشان نگه می‌داشت. اما حالا به آنها حمله شده و نابود نشده‌اند، و نسل جدید با خود می‌اندیشد: «آن‌ها بدترین کارشان را کرده‌اند. ما هنوز اینجاییم.» در جمع‌بندی، بوئن به ارزیابی فیلیپس اوبراین، استاد روابط بین‌الملل، اشاره می‌کند که گفته بود اگر این متن درست باشد، «این یک عقب‌نشینی کامل از سوی ترامپ است و از نظر تاریخی سریع‌ترین و قاطع‌ترین شکست در یک جنگ در تاریخ ایالات متحده است.» بوئن می‌گوید گفتن این حرف شاید کمی زود باشد، چون جنگ ممکن است دوباره آغاز شود و محتمل‌ترین سناریو یک درگیری فرسایشی کم‌شدت است. اما تردیدی ندارد که این یک شکست راهبردی جدی برای آمریکا و به‌طور ضمنی برای اسرائیل است، مگر آنکه ترامپ بتواند توافقی رقم بزند که ایران را به جایی برساند که او می‌خواهد، نه جایی که خود رژیم می‌خواهد.

Panah Farhadbahman 🎒

31,229 görüntüleme • 4 ay önce

علی کرمی، معترض ایرانی که به‌دست رژیم در ایران به قتل رسید، پیش از رفتن به اعتراض وصیت‌نامه‌ای نوشت که دل هر انسانی را می‌لرزاند: «اگر قبل از سگم مُردم، بگذارید پیکرم را ببیند. او مرگ را می‌فهمد. می‌تواند برایم عزاداری کند. اگر بدنم را نبیند، فکر می‌کند رفته‌ام و منتظر بازگشتم می‌ماند.» این فقط یک وصیت نیست؛ فریاد انسانیتی است که زیر چکمه‌های یک رژیم بی‌رحم له شد. رژیمی که جوانانش را می‌کشد، اما از وفاداری یک سگ هم کمتر انسانیت دارد. علی را فراموش نکنید. یادش سند جنایت این رژیم است.
0:30

علی کرمی، معترض ایرانی که به‌دست رژیم در ایران به قتل رسید، پیش از رفتن به اعتراض وصیت‌نامه‌ای نوشت که دل هر انسانی را می‌لرزاند: «اگر قبل از سگم مُردم، بگذارید پیکرم را ببیند. او مرگ را می‌فهمد. می‌تواند برایم عزاداری کند. اگر بدنم را نبیند، فکر می‌کند رفته‌ام و منتظر بازگشتم می‌ماند.» این فقط یک وصیت نیست؛ فریاد انسانیتی است که زیر چکمه‌های یک رژیم بی‌رحم له شد. رژیمی که جوانانش را می‌کشد، اما از وفاداری یک سگ هم کمتر انسانیت دارد. علی را فراموش نکنید. یادش سند جنایت این رژیم است.

حنانیا نفتالی

14,132 görüntüleme • 7 ay önce

خاری به نام کُرد در چشم ایران اینترنشنال دیروز در مجمع عمومی سازمان ملل، بنیامین نتانیاهو از اردوغان گفت و از هزاران غیرنظامی کُرد که کشته شده‌اند. جمله روشن بود، به انگلیسی، بی‌هیچ ابهامی: Kurdish civilians. در همان لحظه، روی آنتن زندهٔ ایران اینترنشنال، این جمله شد «غیرنظامیان ترکیه». هر دو را در این ویدیو کنار هم گذاشته‌ام. ببینید، و خودتان قضاوت کنید. من سال‌هاست جلوی دوربین رسانه‌های بین‌المللی می‌نشینم و ترجمهٔ همزمان را از نزدیک می‌شناسم. مترجم همزمان ممکن است کلمه‌ای را جا بیندازد، عددی را اشتباه بشنود، جمله‌ای را نیمه‌کاره رها کند. اما اینجا یک کلمه جابه‌جا نشده، کل معنا وارونه شده است. سخنران دارد اردوغان را به کشتن کُردها متهم می‌کند؛ در ترجمهٔ شما، قربانی از صحنه حذف می‌شود و نامش به طرفی داده می‌شود که به گفتهٔ همان سخنران او را کشته است. هیچ مترجم حرفه‌ای‌ای که رشتهٔ سخن را دنبال می‌کند، چنین جمله‌ای را بی‌اختیار نمی‌سازد. این لغزش زبان نیست، این یک تصمیم است. و تصمیم در یک رسانه از کجا می‌آید؟ یا مترجم خودش به این نتیجه رسیده که نام کُرد نباید در قاب شما شنیده شود، که یعنی در آن تحریریه فضایی ساخته شده که چنین کاری را عادی می‌داند؛ یا این خواست از بالا آمده. هیچ‌کدام از این دو، شما را تبرئه نمی‌کند. پس از مدیران، سردبیران و تک‌تک کسانی که مسئولیت آنچه روی آنتن ایران اینترنشنال می‌رود بر عهده‌شان است، می‌پرسم: شما را چه می‌شود؟ چرا مسئله کُرد باید خاری در چشم ایران اینترنشنال باشد؟ چرا وقتی رئیس دولت دیگری، از بلندترین تریبون جهان، نام کُرد را بر زبان می‌آورد، شما تاب شنیدنش را ندارید؟ چرا حتی کشته را هم از نامش محروم می‌کنید؟ رسانه‌ای که حقیقت را روی آنتن زنده دستکاری می‌کند، دیگر رسانه نیست. دستگاه ساختن روایت است، ابزار نفوذ است. اما یک چیز را بدانید: هویت جمعی کُرد را نمی‌شود با عوض کردن یک کلمه در ترجمهٔ همزمان پاک کرد. کُردها بیش از یک قرن است که نامشان را از نقشه‌ها، کتاب‌ها و زیرنویس‌ها پاک کرده‌اند، و هنوز اینجا هستند، با همان نام. شرم بر شما، از صدر تا ذیل، که در چشم حقیقت خاک می‌پاشید. حالا سؤال من از شماست: اگر شما مسئول این رسانه بودید، فردا صبح به مخاطب کُردتان چه جوابی می‌دادید؟ برای راستی‌آزمایی، لینک سخنرانی اصلی را در کامنت اول و لینک نسخهٔ تحریف‌شدهٔ ایران اینترنشنال را در کامنت دوم گذاشته‌ام.
1:03

خاری به نام کُرد در چشم ایران اینترنشنال دیروز در مجمع عمومی سازمان ملل، بنیامین نتانیاهو از اردوغان گفت و از هزاران غیرنظامی کُرد که کشته شده‌اند. جمله روشن بود، به انگلیسی، بی‌هیچ ابهامی: Kurdish civilians. در همان لحظه، روی آنتن زندهٔ ایران اینترنشنال، این جمله شد «غیرنظامیان ترکیه». هر دو را در این ویدیو کنار هم گذاشته‌ام. ببینید، و خودتان قضاوت کنید. من سال‌هاست جلوی دوربین رسانه‌های بین‌المللی می‌نشینم و ترجمهٔ همزمان را از نزدیک می‌شناسم. مترجم همزمان ممکن است کلمه‌ای را جا بیندازد، عددی را اشتباه بشنود، جمله‌ای را نیمه‌کاره رها کند. اما اینجا یک کلمه جابه‌جا نشده، کل معنا وارونه شده است. سخنران دارد اردوغان را به کشتن کُردها متهم می‌کند؛ در ترجمهٔ شما، قربانی از صحنه حذف می‌شود و نامش به طرفی داده می‌شود که به گفتهٔ همان سخنران او را کشته است. هیچ مترجم حرفه‌ای‌ای که رشتهٔ سخن را دنبال می‌کند، چنین جمله‌ای را بی‌اختیار نمی‌سازد. این لغزش زبان نیست، این یک تصمیم است. و تصمیم در یک رسانه از کجا می‌آید؟ یا مترجم خودش به این نتیجه رسیده که نام کُرد نباید در قاب شما شنیده شود، که یعنی در آن تحریریه فضایی ساخته شده که چنین کاری را عادی می‌داند؛ یا این خواست از بالا آمده. هیچ‌کدام از این دو، شما را تبرئه نمی‌کند. پس از مدیران، سردبیران و تک‌تک کسانی که مسئولیت آنچه روی آنتن ایران اینترنشنال می‌رود بر عهده‌شان است، می‌پرسم: شما را چه می‌شود؟ چرا مسئله کُرد باید خاری در چشم ایران اینترنشنال باشد؟ چرا وقتی رئیس دولت دیگری، از بلندترین تریبون جهان، نام کُرد را بر زبان می‌آورد، شما تاب شنیدنش را ندارید؟ چرا حتی کشته را هم از نامش محروم می‌کنید؟ رسانه‌ای که حقیقت را روی آنتن زنده دستکاری می‌کند، دیگر رسانه نیست. دستگاه ساختن روایت است، ابزار نفوذ است. اما یک چیز را بدانید: هویت جمعی کُرد را نمی‌شود با عوض کردن یک کلمه در ترجمهٔ همزمان پاک کرد. کُردها بیش از یک قرن است که نامشان را از نقشه‌ها، کتاب‌ها و زیرنویس‌ها پاک کرده‌اند، و هنوز اینجا هستند، با همان نام. شرم بر شما، از صدر تا ذیل، که در چشم حقیقت خاک می‌پاشید. حالا سؤال من از شماست: اگر شما مسئول این رسانه بودید، فردا صبح به مخاطب کُردتان چه جوابی می‌دادید؟ برای راستی‌آزمایی، لینک سخنرانی اصلی را در کامنت اول و لینک نسخهٔ تحریف‌شدهٔ ایران اینترنشنال را در کامنت دوم گذاشته‌ام.

Shahin Modarres

73,132 görüntüleme • 7 gün önce