Loading video...

Video Failed to Load

Go Home

بهرام بیضایی فقط فیلمساز یا نمایشنامه‌نویس نبود. این سرو باشکوه حافظه زنده اسطوره، زبان و تاریخ ما بود. هر اثرش یادآوری این واقعیت است که فرهنگ هنوز می‌تواند مقاوم، دقیق و بی‌مصالحه باشد. اُف بر جماعتی که نگذاشتند بیش از این خلق کند

khorramdellll's profile picture

Mahdi Khorramdel | مهدی خرم‌ دل

11,132 subscribers

22,718 views • 8 months ago •via X (Twitter)

LIVE

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

0 Comments

No comments available

Comments from the original post will appear here

Related Videos

‍ ✔️در سوگ بهرام ✍🏻سهند ایرانمهر درگذشت #بهرام_بیضایی ، آن‌هم در روز تولدش، فقط پایان زندگی یک فرد نیست؛ اتفاقی معنادار است که گویی پایان یک دوره فکری در فرهنگ ما را یادآوری می‌کند.گویی حلقه‌ای از یک سنت فکری در فرهنگ ایران، بسته شد. سنتی که در آن هنر شیوه‌ای برای اندیشیدن بود؛ و سینما و تئاتر فقط صحنه نمایش نبود که میدان داوری تاریخ بود. بیضایی را غالباً «کارگردان» می‌نامند، اما این نام‌گذاری، اگرچه درست، به‌شدت نارساست. از نظر من، او پیش و بیش از آنکه کارگردان باشد، ادیب بود؛ و پیش از آن، جامعه‌شناسی تاریخ‌خوان که به سازوکار قدرت، خشونت، حذف و روایت حساس بود. سینما و تئاتر برای او رسانه بودند، نه هویت. هویت او اما در نسبتش با زبان و تاریخ شکل می‌گرفت. شاخصه اصلی آثار بیضایی نه تکنیک سینمایی است و نه صرف رجوع به اسطوره؛ بلکه نحوه صورت‌بندی معنا از طریق زبان است. دیالوگ‌های او بیش از آنکه حامل اطلاعات باشند، حامل تاریخ‌اند. واژه‌های گزیده او تصادفی نبودند و جایی از ادبیات که نقطه کانونی توجه او‌ بود، پیش از او چنین رصد نشده بود، این همان‌جاست که تفاوت «دانستن ادبیات» با «ادیب بودن» آشکار می‌شود. بیضایی ادبیات را نمی‌شناخت؛ در آن سکونت داشت. نثر او نثری سخت‌جان است. نه لغزنده است، نه رها، نه سهل‌الوصول و نه متظاهرانه. جمله‌ها وزن دارند، مکث دارند، ایستادگی دارند. این استحکام زبانی، نتیجه ذوق شاعرانه صرف نیست؛ محصول انضباط فکری است. بیضایی به کلمه اعتماد نمی‌کرد مگر آنکه آزموده شده باشد. به همین دلیل زبان در آثارش نه ابزار تزئین، که میدان کشمکش معناست. از این منظر، او بیش از آنکه فیلم بسازد، متن تولید می‌کرد؛ متنی که مستقل از تصویر، قابلیت خوانده‌شدن دارد. ذهن را تکان می‌دهد و خودش تصویر است. این خصیصه در تاریخ سینمای ایران نادر است. بسیاری تصویر می‌سازند و بعد به‌دنبال معنا می‌گردند؛ بیضایی معنا را می‌ساخت و تصویر را در خدمت آن می‌گرفت. به همین دلیل است که آثارش کهنه نمی‌شوند؛ زیرا به زمانه‌ای خاص پاسخ نمی‌دهند، بلکه به مسئله‌ای تکرارشونده در تاریخ ایران نظیر مسئله روایت، قدرت و حقیقت می‌پردازند. نگاه او به تاریخ، نگاه ستایش‌گرانه یا نوستالژیک نبود. تاریخ در جهان بیضایی میدان افتخار نیست میدان اتهام است. او تاریخ را می‌کاود تا نشان دهد چگونه قربانیان خاموش می‌شوند و چگونه روایت رسمی جای حقیقت را می‌گیرد. در «مرگ یزدگرد»، در «چریکه تارا»، و حتی سایه‌بازی «جانا و بلادور»، تاریخ نه پشت سر ما، که در کنج فراموش شده درون ما به عنوان یک ایرانی است. همین نگاه است که او را به جامعه‌شناسی تاریخ نزدیک می‌کند، بی‌آنکه به زبان آکادمیک پناه ببرد. بیضایی نظریه نمی‌نوشت، ام با صحنه و دیالوگ نظریه می‌ساخت. بیضایی متواضعانه می‌گذاشت تا مدعیان خوانش غلط خود را از تاریخ و ادبیات بخوانند آنگاه در زمانش به دقت نشان می‌داد که از فردوسی تا زن و از قدرت تا ادبیات چگونه به نام نظریه به مسلخ ایدئولوژی و خوانشی وارونه رفتند. اندوهِ فقدان بیضایی، از دست‌دادن یک فیلمساز نیست؛ از دست‌دادن الگویی از اندیشیدن سخت‌گیرانه در فرهنگ ایرانی است. الگویی که زبان را جدی می‌گرفت، تاریخ را ساده نمی‌کرد و مخاطب را تحقیر نمی‌نمود و از همه مهم‌تر در این راه نه وقعی به قدرت می‌گذاشت و نه مجیز مردم را می‌گفت او‌ به جوهره هرچیز کار داشت نه مزاج و مذاق زمانه و خلق آن. او از ما تماشاگر نمی‌خواست؛ شریک فکری می‌خواست و شاید به همین دلیل است که با رفتن او، حس می‌کنیم چیزی بیش از یک فرد از دست رفته است. آنچه رفت بیضایی نبود، امکان پیوند میان ادبیات، تاریخ و هنر با سلیقه و آرایه بی‌نظیر بیضایی بود، پیوندی که او یکی از آخرین حاملان جدی آن بود.
0:53

‍ ✔️در سوگ بهرام ✍🏻سهند ایرانمهر درگذشت #بهرام_بیضایی ، آن‌هم در روز تولدش، فقط پایان زندگی یک فرد نیست؛ اتفاقی معنادار است که گویی پایان یک دوره فکری در فرهنگ ما را یادآوری می‌کند.گویی حلقه‌ای از یک سنت فکری در فرهنگ ایران، بسته شد. سنتی که در آن هنر شیوه‌ای برای اندیشیدن بود؛ و سینما و تئاتر فقط صحنه نمایش نبود که میدان داوری تاریخ بود. بیضایی را غالباً «کارگردان» می‌نامند، اما این نام‌گذاری، اگرچه درست، به‌شدت نارساست. از نظر من، او پیش و بیش از آنکه کارگردان باشد، ادیب بود؛ و پیش از آن، جامعه‌شناسی تاریخ‌خوان که به سازوکار قدرت، خشونت، حذف و روایت حساس بود. سینما و تئاتر برای او رسانه بودند، نه هویت. هویت او اما در نسبتش با زبان و تاریخ شکل می‌گرفت. شاخصه اصلی آثار بیضایی نه تکنیک سینمایی است و نه صرف رجوع به اسطوره؛ بلکه نحوه صورت‌بندی معنا از طریق زبان است. دیالوگ‌های او بیش از آنکه حامل اطلاعات باشند، حامل تاریخ‌اند. واژه‌های گزیده او تصادفی نبودند و جایی از ادبیات که نقطه کانونی توجه او‌ بود، پیش از او چنین رصد نشده بود، این همان‌جاست که تفاوت «دانستن ادبیات» با «ادیب بودن» آشکار می‌شود. بیضایی ادبیات را نمی‌شناخت؛ در آن سکونت داشت. نثر او نثری سخت‌جان است. نه لغزنده است، نه رها، نه سهل‌الوصول و نه متظاهرانه. جمله‌ها وزن دارند، مکث دارند، ایستادگی دارند. این استحکام زبانی، نتیجه ذوق شاعرانه صرف نیست؛ محصول انضباط فکری است. بیضایی به کلمه اعتماد نمی‌کرد مگر آنکه آزموده شده باشد. به همین دلیل زبان در آثارش نه ابزار تزئین، که میدان کشمکش معناست. از این منظر، او بیش از آنکه فیلم بسازد، متن تولید می‌کرد؛ متنی که مستقل از تصویر، قابلیت خوانده‌شدن دارد. ذهن را تکان می‌دهد و خودش تصویر است. این خصیصه در تاریخ سینمای ایران نادر است. بسیاری تصویر می‌سازند و بعد به‌دنبال معنا می‌گردند؛ بیضایی معنا را می‌ساخت و تصویر را در خدمت آن می‌گرفت. به همین دلیل است که آثارش کهنه نمی‌شوند؛ زیرا به زمانه‌ای خاص پاسخ نمی‌دهند، بلکه به مسئله‌ای تکرارشونده در تاریخ ایران نظیر مسئله روایت، قدرت و حقیقت می‌پردازند. نگاه او به تاریخ، نگاه ستایش‌گرانه یا نوستالژیک نبود. تاریخ در جهان بیضایی میدان افتخار نیست میدان اتهام است. او تاریخ را می‌کاود تا نشان دهد چگونه قربانیان خاموش می‌شوند و چگونه روایت رسمی جای حقیقت را می‌گیرد. در «مرگ یزدگرد»، در «چریکه تارا»، و حتی سایه‌بازی «جانا و بلادور»، تاریخ نه پشت سر ما، که در کنج فراموش شده درون ما به عنوان یک ایرانی است. همین نگاه است که او را به جامعه‌شناسی تاریخ نزدیک می‌کند، بی‌آنکه به زبان آکادمیک پناه ببرد. بیضایی نظریه نمی‌نوشت، ام با صحنه و دیالوگ نظریه می‌ساخت. بیضایی متواضعانه می‌گذاشت تا مدعیان خوانش غلط خود را از تاریخ و ادبیات بخوانند آنگاه در زمانش به دقت نشان می‌داد که از فردوسی تا زن و از قدرت تا ادبیات چگونه به نام نظریه به مسلخ ایدئولوژی و خوانشی وارونه رفتند. اندوهِ فقدان بیضایی، از دست‌دادن یک فیلمساز نیست؛ از دست‌دادن الگویی از اندیشیدن سخت‌گیرانه در فرهنگ ایرانی است. الگویی که زبان را جدی می‌گرفت، تاریخ را ساده نمی‌کرد و مخاطب را تحقیر نمی‌نمود و از همه مهم‌تر در این راه نه وقعی به قدرت می‌گذاشت و نه مجیز مردم را می‌گفت او‌ به جوهره هرچیز کار داشت نه مزاج و مذاق زمانه و خلق آن. او از ما تماشاگر نمی‌خواست؛ شریک فکری می‌خواست و شاید به همین دلیل است که با رفتن او، حس می‌کنیم چیزی بیش از یک فرد از دست رفته است. آنچه رفت بیضایی نبود، امکان پیوند میان ادبیات، تاریخ و هنر با سلیقه و آرایه بی‌نظیر بیضایی بود، پیوندی که او یکی از آخرین حاملان جدی آن بود.

سهند ایرانمهر

28,129 views • 8 months ago

پیروزی ما از هر زمان نزدیک‌تر است. به نیروی خود باور داشته باشیم. ما ملت متحد، آگاه و دلیری هستیم که این رژیم هرگز نتوانسته بر فرهنگ و تاریخ و تمدن ما پیروز شود. جمهوری اسلامی به زباله‌دان تاریخ می‌رود؛ و ایران و ملت ما، آزاد و سربلند، از این دوره سخت به سلامت عبور خواهد کرد.
1:38

پیروزی ما از هر زمان نزدیک‌تر است. به نیروی خود باور داشته باشیم. ما ملت متحد، آگاه و دلیری هستیم که این رژیم هرگز نتوانسته بر فرهنگ و تاریخ و تمدن ما پیروز شود. جمهوری اسلامی به زباله‌دان تاریخ می‌رود؛ و ایران و ملت ما، آزاد و سربلند، از این دوره سخت به سلامت عبور خواهد کرد.

Reza Pahlavi

776,602 views • 1 year ago

بهروز افخمی، فیلمساز حامی حکومت، با انتشار ویدیویی گفت از همان دقایق اول اطلاع از قتل داریوش مهرجویی و همسرش، این حدس را زده که این کار می‌تواند کار اسرائیل باشد: «هنوز هم این باور در من قوی است و شاید سرویس‌های اطلاعاتی اسرائیل، کریم را برای این کار اجیر کرده باشند.»
1:56

بهروز افخمی، فیلمساز حامی حکومت، با انتشار ویدیویی گفت از همان دقایق اول اطلاع از قتل داریوش مهرجویی و همسرش، این حدس را زده که این کار می‌تواند کار اسرائیل باشد: «هنوز هم این باور در من قوی است و شاید سرویس‌های اطلاعاتی اسرائیل، کریم را برای این کار اجیر کرده باشند.»

ايران اينترنشنال

108,219 views • 2 years ago

ما و هزاران نفر هنوز زنده هستیم که این خانم چنین ادعایی می کند ،وای به روزی که نباشیم . این خانم قراره ملکه ایران شود !!!!! یا نمی فهمد و یا دروغ می گوید . در هر دو شکل لیاقت چنین جایگاهی را ندارد #نه_به_جمهوری_اسلامی
1:52

ما و هزاران نفر هنوز زنده هستیم که این خانم چنین ادعایی می کند ،وای به روزی که نباشیم . این خانم قراره ملکه ایران شود !!!!! یا نمی فهمد و یا دروغ می گوید . در هر دو شکل لیاقت چنین جایگاهی را ندارد #نه_به_جمهوری_اسلامی

Mansour Soleimani

60,417 views • 1 year ago

حواسمون نبود که بچه‌هامون دارن پای رسانه‌های بیگانه بزرگ میشن و این جعل بزرگی که درباره تاریخ معاصر صورت گرفته رو باور کردن! چقدر این صحبت‌های دغدغه‌مندانه مهدویان دقیق بود؛ و ما امروز چقدر به تکثیر این نگاه و این دغدغه و تلاش برای جبران خطای گذشته نیازمندیم
2:39

حواسمون نبود که بچه‌هامون دارن پای رسانه‌های بیگانه بزرگ میشن و این جعل بزرگی که درباره تاریخ معاصر صورت گرفته رو باور کردن! چقدر این صحبت‌های دغدغه‌مندانه مهدویان دقیق بود؛ و ما امروز چقدر به تکثیر این نگاه و این دغدغه و تلاش برای جبران خطای گذشته نیازمندیم

محمد اکبرزاده

115,699 views • 6 months ago

حقیقت این است که پس از ۳۶ سال به آسمان #ایران تجاوز شد حال هر چه می خواهیم شعار دهیم و ماله بکشیم. واقعیت این است که #احمدی_نژاد دست و‌پای دشمنان را بسته بود و خائنان تخریبش می کردند. حقیقت این است که رد صلاحیت احمدی نژاد خیانت به #کشور و #ملت_ایران بود.
0:58

حقیقت این است که پس از ۳۶ سال به آسمان #ایران تجاوز شد حال هر چه می خواهیم شعار دهیم و ماله بکشیم. واقعیت این است که #احمدی_نژاد دست و‌پای دشمنان را بسته بود و خائنان تخریبش می کردند. حقیقت این است که رد صلاحیت احمدی نژاد خیانت به #کشور و #ملت_ایران بود.

Saeid. ramezani

28,586 views • 1 year ago

«رویم سیاه که شرح مثنوی را کامل نکردم!» این تکان‌دهنده‌ترین جمله‌ای است که می‌توان از زبان بزرگ‌ترین مولانا‌پژوه زنده‌مان شنید. استاد محمدعلی موحد، در ۱۰۳ سالگی، با کارنامه‌ای به درخشش آفتاب و اعتباری بی‌بدیل در تاریخ و ادبیات این مرز و بوم، هنوز خود را بدهکار فرهنگ و علم می‌داند
0:44

«رویم سیاه که شرح مثنوی را کامل نکردم!» این تکان‌دهنده‌ترین جمله‌ای است که می‌توان از زبان بزرگ‌ترین مولانا‌پژوه زنده‌مان شنید. استاد محمدعلی موحد، در ۱۰۳ سالگی، با کارنامه‌ای به درخشش آفتاب و اعتباری بی‌بدیل در تاریخ و ادبیات این مرز و بوم، هنوز خود را بدهکار فرهنگ و علم می‌داند

Iranistics UT - ایرانشناسی

27,127 views • 1 month ago

این سخنان سخیف و توهین‌آمیز نه فقط به شخص من بلکه به کل زبان و فرهنگ مشترک ما حمله است زبان فارسی میراثی است که از بلخ و بخارا تا هرات و سمرقند از بدخشان و کابل تا تهران و اصفهان، ریشه در تاریخ و اندیشه‌های بزرگ دارد. هیچ آدم بی‌ریشه‌ای با چرندیات خود نمی‌تواند بر این شرافت و عظمت لکه‌ای بیندازد. از برادران و خواهران ایرانی خود می‌خواهیم در برابر چنین توهین‌هایی خاموش نباشند؛ زیرا توهین به یکی از ما توهین به همه ماست زبان و فرهنگ ما سرمایه مشترک ماست و دفاع از آن وظیفه همگانی است
0:51

این سخنان سخیف و توهین‌آمیز نه فقط به شخص من بلکه به کل زبان و فرهنگ مشترک ما حمله است زبان فارسی میراثی است که از بلخ و بخارا تا هرات و سمرقند از بدخشان و کابل تا تهران و اصفهان، ریشه در تاریخ و اندیشه‌های بزرگ دارد. هیچ آدم بی‌ریشه‌ای با چرندیات خود نمی‌تواند بر این شرافت و عظمت لکه‌ای بیندازد. از برادران و خواهران ایرانی خود می‌خواهیم در برابر چنین توهین‌هایی خاموش نباشند؛ زیرا توهین به یکی از ما توهین به همه ماست زبان و فرهنگ ما سرمایه مشترک ماست و دفاع از آن وظیفه همگانی است

Tajik

30,435 views • 1 year ago

محسن نامجو با انتشار این ویدئو نوشت: هرکس که کشتار —حتی یک شهروند بیگناه— ایران را تاوان آزادی از جمهوری اسلامی تلقی کند، هرکس که این روزها با دم خویش گردو می‌شکند و از عاملان این حملات برائت نمی‌جوید، نه شرف دارد نه سیاست می‌داند و نه لایق ایران آزاد است…. آن خانواده‌ی باقیمانده از سلطنت مدفون در زباله‌دان تاریخ، که ۵۰ سال با پول این ملت خورده و خوابیده و افاضات یا مفت کرده و تنها کشوری که او را به میز شام دعوت کرده همین جنایتکار بی‌شرم ( نتانیاهو) است، در این روزها بیش از هر وقتی دنبه‌اش عیان شده است و در درگاه تاریخ بی‌ابروی مطلق است. تا ابد پاینده باد ایران و مردم ایران.
2:57

محسن نامجو با انتشار این ویدئو نوشت: هرکس که کشتار —حتی یک شهروند بیگناه— ایران را تاوان آزادی از جمهوری اسلامی تلقی کند، هرکس که این روزها با دم خویش گردو می‌شکند و از عاملان این حملات برائت نمی‌جوید، نه شرف دارد نه سیاست می‌داند و نه لایق ایران آزاد است…. آن خانواده‌ی باقیمانده از سلطنت مدفون در زباله‌دان تاریخ، که ۵۰ سال با پول این ملت خورده و خوابیده و افاضات یا مفت کرده و تنها کشوری که او را به میز شام دعوت کرده همین جنایتکار بی‌شرم ( نتانیاهو) است، در این روزها بیش از هر وقتی دنبه‌اش عیان شده است و در درگاه تاریخ بی‌ابروی مطلق است. تا ابد پاینده باد ایران و مردم ایران.

امیر تنها 🇮🇷

12,408 views • 1 year ago

1/14) گاهی حرف می‌زنیم که حرفی نزده باشیم. مثل کودکی که نمی‌خواهد بگوید که نمره‌ی املای کم شده، یا وقتی عاشقی و از هر چیزی می‌‌گویی جز این که به صراحت بگویی دوست‌ت دارم. این وضعیت "ولگرد" است. این رشته درباره‌ی موقعیتی است که #چاپلین خلق می‌کند:
1:44

1/14) گاهی حرف می‌زنیم که حرفی نزده باشیم. مثل کودکی که نمی‌خواهد بگوید که نمره‌ی املای کم شده، یا وقتی عاشقی و از هر چیزی می‌‌گویی جز این که به صراحت بگویی دوست‌ت دارم. این وضعیت "ولگرد" است. این رشته درباره‌ی موقعیتی است که #چاپلین خلق می‌کند:

Mehran

31,706 views • 1 year ago

#ایران فردا، کشور برابری همه ملیت‌هاست. ما بر خودمختاری کردستان ایران که طرح آن را شورای ملی مقاومت تصویب کرده، تأکید داریم. زبان و فرهنگ هموطنان ما از هر ملیتی که هستند، در زمره سرمایه‌های انسانی تمام مردم این کشور است که باید در ایران فردا ترویج شود وگسترش پیدا کند.
0:31

#ایران فردا، کشور برابری همه ملیت‌هاست. ما بر خودمختاری کردستان ایران که طرح آن را شورای ملی مقاومت تصویب کرده، تأکید داریم. زبان و فرهنگ هموطنان ما از هر ملیتی که هستند، در زمره سرمایه‌های انسانی تمام مردم این کشور است که باید در ایران فردا ترویج شود وگسترش پیدا کند.

مریم رجوی

18,332 views • 1 year ago

باراک اوباما: ممکن است من احترام و تحسین فراوانی نسبت به جرج واشنگتن داشته باشم و در عین حال بپذیرم که او برده‌دار بوده است. این موضوع از عظمت او نمی‌کاهد. این فقط به این واقعیت اذعان می‌کند که این پدران بنیان‌گذار آمریکا، با وجود نبوغ و اینکه این ابزارها را در اختیار ما قرار دادند، نقصی عمیق و اساسی نیز داشتند. و این درباره همه ما صادق است، درست است؟ درباره هر رئیس‌جمهوری نیز همین‌طور است. همه ما آمیزه‌ای از ویژگی‌های مثبت و منفی هستیم. ما سرشار از تناقض‌ها هستیم و بازتاب‌دهنده تناقض‌های کشورمان نیز هستیم
0:59

باراک اوباما: ممکن است من احترام و تحسین فراوانی نسبت به جرج واشنگتن داشته باشم و در عین حال بپذیرم که او برده‌دار بوده است. این موضوع از عظمت او نمی‌کاهد. این فقط به این واقعیت اذعان می‌کند که این پدران بنیان‌گذار آمریکا، با وجود نبوغ و اینکه این ابزارها را در اختیار ما قرار دادند، نقصی عمیق و اساسی نیز داشتند. و این درباره همه ما صادق است، درست است؟ درباره هر رئیس‌جمهوری نیز همین‌طور است. همه ما آمیزه‌ای از ویژگی‌های مثبت و منفی هستیم. ما سرشار از تناقض‌ها هستیم و بازتاب‌دهنده تناقض‌های کشورمان نیز هستیم

Maryam Rahmati

67,941 views • 1 month ago

چیزهایی را که حسن اعتمادی (پدر رها اعتمادی) درباره شبکه منوتو می‌گوید بسیار مهم است. البته بدون اینکه یکی از کارکنان سابق این شبکه به این شکل درباره خط مشی و اهداف این شبکه اطلاعرسانی و یا بهتر بگویم افشاگری کند، قطعات پازل این شبکه به اندازه کافی جفت و جور بود که تصویر کلی پشت این رسانه را ببینیم. منتهی فریاد ما که به جایی نمی‌رسید بلکه از زبان پدر رها اعتمادی باور کنید که این رسانه با منابع مالی نجومی نامعلوم، چه اهدافی را به خصوص بعد از ائتلاف مهسا دنبال می‌کرد.
13:44

چیزهایی را که حسن اعتمادی (پدر رها اعتمادی) درباره شبکه منوتو می‌گوید بسیار مهم است. البته بدون اینکه یکی از کارکنان سابق این شبکه به این شکل درباره خط مشی و اهداف این شبکه اطلاعرسانی و یا بهتر بگویم افشاگری کند، قطعات پازل این شبکه به اندازه کافی جفت و جور بود که تصویر کلی پشت این رسانه را ببینیم. منتهی فریاد ما که به جایی نمی‌رسید بلکه از زبان پدر رها اعتمادی باور کنید که این رسانه با منابع مالی نجومی نامعلوم، چه اهدافی را به خصوص بعد از ائتلاف مهسا دنبال می‌کرد.

شراگیم زند

119,141 views • 2 years ago