تازه‌ترین تحلیل ژنرال جک کین درباره آرایش جدید نیروهای آمریکایی در خلیج فارس، پایانی بر یک توهمِ استراتژیک چند ده ساله است. سال‌هاست که در ادبیات سیاسی رژیم، «بستن تنگه هرمز» به عنوان شلیک نهایی و ابزار پایان‌دهنده تصور می‌شد، اما واقعیتِ میدان که کین به آن اشاره می‌کند،... بسیار متفاوت است: تهران با دستِ خود، تنها اهرم فشارش را به بهانه‌ای برای «محاصره کامل» تبدیل کرد. اشتباه محاسباتی اینجاست که رژیم تصور کرد که رقیب در برابر انسداد شریان انرژی جهان، دست‌بسته می‌ماند. اما پاسخ سنتکام، یک «کیش‌ومات» ژئوپلیتیک بود. آن‌ها به جای درگیری در گلوگاه، به مبدأ حرکت یعنی بنادر ایران هجوم آوردند. وقتی مدیریت ترافیک دریایی و بازرسی کشتی‌ها عملاً به دست نیروهای آمریکایی می‌افتد، یعنی «حاکمیت نظام» در آب‌های سرزمینی ایران به یک مفهومِ خیالی تبدیل شده است. این تحلیل کین یک پیام شفاف دارد: دوران بازی با کارت «تهدید دریایی» تمام شده است. بازیگری که می‌خواست با گروگان گرفتن اقتصاد جهانی امتیاز بگیرد، حالا در موقعیتی قرار گرفته که برای خروجِ ساده‌ترین کالاهای خود از بنادرش، باید زیر نگاهِ سنگینِ رقیب عمل کرده و کسب تکلیف کند. سیاست، عرصهٔ توازن قواست، نه شعارهای حماسی؛ حقیقتِ عریان این است که اهرمی که قرار بود کمر رقیب را بشکند، امروز به پاشنه آشیلی تبدیل شده که حیات اقتصادی و اعتبار سیاسی رژیم را هدف گرفته است. در خلیج فارس، ورق برگشته و مرکز ثقل قدرت، نه با مانورهای تبلیغاتی، که با واقعیتِ سختِ فولاد و محاصره، جابجا شده است.show more

سیروس پارسا

16,301 subscribers

Paylaş İndir