Video yükleniyor...

Video Yüklenemedi

Ana Sayfaya Dön

تونل زیاد است… اما چرا؟ چرا تونل‌های متعددی از قبل احداث شده بود؟ این را از آن جماعت بی‌شرفی می‌پرسم که تمام این مدت تلاش کردند مسئولیت جنگ را به گردن مردم و اپوزیسیون ج.ا بیندازند. شبکه گسترده تونل‌ها، دکترین حفاظتی برای تضمین بقای ساختار قدرت در شرایط جنگی...

HajizadehMoloud's profile picture

Moloud.Hajizadeh | مولود حاجی‌زاده

14,498 subscribers

68,357 görüntüleme • 2 ay önce •via X (Twitter)

LIVE

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

0 Yorum

Yorum bulunmuyor

Orijinal gönderinin yorumları burada görünecek

Benzer Videolar

شش ماهی که می‌توانست مسیر تاریخ ایران را تغییر دهد، فرصتی بود تا اپوزیسیون از اعتراض و نماد، به ساختار، برنامه و ظرفیت حکمرانی برسد. این پادکست بررسی می‌کند چرا ضعف جمهوری اسلامی به‌تنهایی برای تغییر کافی نیست و چرا آینده ایران به آمادگی نیرویی بستگی دارد که قرار است در فردای گذار، کشور را اداره کند.
19:46

شش ماهی که می‌توانست مسیر تاریخ ایران را تغییر دهد، فرصتی بود تا اپوزیسیون از اعتراض و نماد، به ساختار، برنامه و ظرفیت حکمرانی برسد. این پادکست بررسی می‌کند چرا ضعف جمهوری اسلامی به‌تنهایی برای تغییر کافی نیست و چرا آینده ایران به آمادگی نیرویی بستگی دارد که قرار است در فردای گذار، کشور را اداره کند.

منوتو

15,707 görüntüleme • 2 ay önce

مجری شبکه کان اسرائیل: پس از جنگ 12 روزه نتانیاهو مرتب تکرار می‌کرد توان موشکی ایران از کار افتاده، سال‌ها به عقب برگشته و برای نسل‌ها امنیت ما تضمین شده، مطابق آنچه در خبرها آمده موجودی موشک‌های ایران به روزهای قبل از جنگ برگشته، چرا به ما گفتید برای نسل‌ها و سال‌ها این مساله حل شده؟! کنتور که نمی‌اندازد هر ادعایی خواستید در این رابطه کردید و الان خلاف آن مشخص شده است...
3:47

مجری شبکه کان اسرائیل: پس از جنگ 12 روزه نتانیاهو مرتب تکرار می‌کرد توان موشکی ایران از کار افتاده، سال‌ها به عقب برگشته و برای نسل‌ها امنیت ما تضمین شده، مطابق آنچه در خبرها آمده موجودی موشک‌های ایران به روزهای قبل از جنگ برگشته، چرا به ما گفتید برای نسل‌ها و سال‌ها این مساله حل شده؟! کنتور که نمی‌اندازد هر ادعایی خواستید در این رابطه کردید و الان خلاف آن مشخص شده است...

کاوش مدیا | Kavoshmedia

10,274 görüntüleme • 7 ay önce

آن روزها که شهرام همایون برای بقای شبکه‌ی تلویزیونی‌اش گلریزان راه می‌انداخت و از مخاطبانش پول می‌خواست، برای خیلی از ما سوژه‌ی طنز بود. جمهوری اسلامی هم مسخره‌اش می‌کرد و برایش برنامه می‌ساخت. اما بعضی چیزها را گذر زمان بهتر نشان می‌دهد. امروز که بخش‌هایی از فضای رسانه‌ای و اپوزیسیون ایران با پول‌های غیرشفاف، وابستگی‌های سیاسی و مناسباتی آلوده شده‌اند که استقلال رسانه را به یک شوخی تلخ تبدیل کرده، آن گلریزان‌ها برای من معنای دیگری پیدا کرده‌اند. شهرام همایون دست‌کم جلوی دوربین از همفکران و مخاطبان خودش پول می‌خواست تا رسانه‌اش را سرپا نگه دارد. کسانی به او پول می‌دادند که می‌دانستند به چه کسی و برای چه چیزی پول می‌دهند. ممکن بود من با آن رسانه، عقایدش و سیاستش مخالف باشم، اما امروز ارزش استقلالی را که در آن رفتار بود بهتر می‌فهمم. این روزها وجه دیگری از شهرام همایون هم برای من قابل احترام شده است. در گفتگویی که این ویدیو بخشی از آن است، تماس‌گیرنده‌ای درباره‌ی پل‌ها، نیروگاه‌ها و زیرساخت‌هایی حرف می‌زند که در جمهوری اسلامی ساخته شده‌اند و استدلال می‌کند که چون آخوندها و نهادهایی مثل قرارگاه خاتم‌الانبیا در ساخت آنها نقش داشته‌اند، این‌ها دیگر به مردم تعلق ندارند. شهرام همایون وسط حرفش می‌پرد و می‌گوید: «نه. اول راجع به تعلقش صحبت کنیم.» شاید تمام مسئله همین یک کلمه باشد: تعلق. پل مال آخوند نیست. نیروگاه مال سپاه نیست. پالایشگاه مال جمهوری اسلامی نیست. اگر قرارگاه خاتم مجری یک پروژه بوده، صاحب آن پروژه نشده است. این‌ها با پول مردم ساخته شده‌اند، به دست مردم ساخته شده‌اند و مردم از آنها استفاده می‌کنند. همان‌طور که خود همایون در گفتگو می‌گوید: «آخوند ارث پدری داشته مگه؟» نداشته. ایران هم ارث پدری جمهوری اسلامی نیست. یکی از بزرگ‌ترین خیانت‌های جمهوری اسلامی، به گمان من، دقیقاً همین بوده که برای دهه‌ها تلاش کرده خودش را با ایران یکی کند. مخالف نظام را مخالف ایران نامید. منتقد را جاسوس خواند. معترض را عامل بیگانه، وطن‌فروش و مزدور معرفی کرد. آن‌قدر این واژه‌ها را برای سرکوب شریف‌ترین مخالفان خودش مصرف کرد که معنای خیانت، جاسوسی و حتی وطن را فرسوده کرد. حالا بخش‌هایی از مخالفان جمهوری اسلامی هم همان دروغ را پذیرفته‌اند، فقط علامت معادله را عوض کرده‌اند. جمهوری اسلامی می‌گفت: «من ایرانم، پس مخالفت با من مخالفت با ایران است.» این‌ها می‌گویند: «جمهوری اسلامی ایران است، پس هرچه به ایران ضربه بزند به جمهوری اسلامی ضربه زده است.» دو دشمن، روی یک دروغ مشترک به توافق رسیده‌اند: اینکه ایران همان جمهوری اسلامی است. و اینجاست که ما به یکی از نتایج فاجعه‌بار این سال‌ها رسیده‌ایم. آدمی می‌تواند آن‌قدر از جمهوری اسلامی متنفر باشد که دیگر نتواند میان حکومت و کشور، میان سپاه و جامعه، میان یک نهاد سرکوبگر و زیرساختی که میلیون‌ها انسان از آن استفاده می‌کنند تمایز بگذارد. می‌تواند تخریب پل، نیروگاه یا تأسیسات کشور خودش را نه به‌عنوان آسیب به مردم، که به شکل ضربه‌ای به حکومت تصور کند. من قبلاً در توییتی نوشته بودم جنگ عراق «جنگ تحمیلی» بود و جنگی که امروز درگیرش هستیم «جنگ تحمیقی» است. شوخی با کلمات بود، اما منظورم جدی بود. در این جنگ، مردم فقط قربانی خشونت و حمله نیستند. آنها را احمق فرض می‌کنند و هم‌زمان ماشین‌های تبلیغاتی و رسانه‌ای مختلف مدام در حال فرسایش قدرت تشخیص‌شان هستند. فاجعه فقط این نیست که کسی از حمله‌ی خارجی به کشور خودش استقبال کند. فاجعه جایی عمیق‌تر است: جایی که برای توضیح اینکه یک پل متعلق به مردم است، دیگر باید استدلال کرد. وقتی بدیهیات نیاز به اثبات پیدا می‌کنند، مسئله دیگر صرفاً اختلاف سیاسی نیست. این همان چیزی است که در این ویدیو برای من دردناک است. شهرام همایون دارد تلاش می‌کند چیزی را دوباره بدیهی کند که اصلاً نباید از بدیهی بودن خارج می‌شد: این کشور مال مردم آن است. من خودم چنین اعصابی ندارم. واقعاً ندارم. نمی‌توانم هر مزخرفی را بشنوم و با همان آرامش بنشینم و از ابتدا توضیح بدهم چرا چنین استدلالی از اساس تباه است. شاید این ضعف من باشد. هر عقیده‌ای هم صرفاً به این دلیل که کسی به آن باور دارد، شایسته‌ی احترام نیست. آدم‌ها حرمت دارند، اما همه‌ی عقاید محترم نیستند. بعضی حرف‌ها واقعاً مزخرف‌اند. اما دقیقاً به همین دلیل است که کاری که شهرام همایون در این گفتگو می‌کند برای من ارزشمند است. چون او کاری را انجام می‌دهد که من توانش را ندارم. راه گفتگو را نمی‌بندد. می‌شنود. سؤال می‌کند. از طرف مقابل می‌خواهد تا انتهای استدلالش برود و بعد با همان بدیهیات فراموش‌شده روبه‌رویش می‌کند. این فقط خونسردی نیست. نوعی احساس مسئولیت است. اما اگر بخواهیم منصف باشیم، مسئول اصلی وضعیتی که ما را به این نقطه رسانده پیش از هر کس جمهوری اسلامی است. این حکومت تار و پود اعتماد عمومی را چنان از هم باز کرده که ترمیم آن، اگر ممکن باشد، سال‌ها طول خواهد کشید. وقتی حکومت برای دهه‌ها هر مخالفی را جاسوس می‌نامد، روزی می‌رسد که مردم دیگر حتی نمی‌دانند جاسوس واقعی کیست. وقتی همه‌چیز پروپاگانداست، حقیقت هم اعتبارش را از دست می‌دهد. وقتی دستگاه امنیتی بخش بزرگی از توانش را صرف تعقیب روزنامه‌نگار، فعال مدنی، زن معترض و مخالف سیاسی می‌کند، در همان حال راه برای نفوذ واقعی سرویس‌های خارجی باز می‌ماند. عمق نفوذ اسرائیل در ساختارهای امنیتی و نظامی جمهوری اسلامی دیگر چیزی نیست که بتوان آن را به سادگی نادیده گرفت. اما برای من حتی دردناک‌تر از نفوذ در یک ساختار نظامی، نفوذ در ذهن جامعه است. ضعیف شدن جمهوری اسلامی برای من تراژدی نیست. فروپاشی قدرت تشخیص مردم، از بین رفتن حس تعلق به کشور و تبدیل شدن ایران به زمین بازی قدرت‌های خارجی تراژدی است. و این همان جایی است که صرف «سرنگونی جمهوری اسلامی» دیگر پاسخ کافی نیست. این حرف به معنای تسلیم شدن یا دست کشیدن از مبارزه نیست. درست برعکس. مبارزه با جمهوری اسلامی باید ادامه پیدا کند، اما اگر قرار باشد فقط رأس هرم عوض شود و همان فرهنگ حذف، همان قهرمان‌پرستی، همان دشمن‌سازی، همان بی‌اعتمادی و همان منطق «هر که با من نیست علیه من است» باقی بماند، چیز زیادی تغییر نکرده است. ما مستحق آزادی هستیم. آزادی حق ماست. اما برای حفظ آزادی باید ظرفیتش را هم بسازیم. باید نهاد بسازیم. شبکه بسازیم. گفتگو یاد بگیریم. شکست سیاسی را تحمل کنیم. مخالف را دشمن ندانیم. یاد بگیریم که اکثریت حق ندارد حقوق اقلیت را له کند و اقلیت هم نمی‌تواند چون رأی نیاورده میز بازی را به هم بزند. باید قواعد مشترکی بسازیم که از اشخاص مهم‌تر باشند. این‌ها کارهای بعد از جمهوری اسلامی نیستند. خود این‌ها بخشی از مبارزه با جمهوری اسلامی‌اند. و شاید نقطه‌ی شروع همان چیزی باشد که شهرام همایون در آن مکالمه گفت: «اول راجع به تعلقش صحبت کنیم.» قبل از اینکه درباره‌ی جمهوری یا پادشاهی دعوا کنیم، قبل از اینکه برای حکومت بعدی اسم انتخاب کنیم، باید دوباره بفهمیم چه چیزی به ما تعلق دارد. این شهرها. این جاده‌ها. این پل‌ها. این نیروگاه‌ها. این حافظه‌ی جمعی. این آینده. و ایران. ایران نه مال جمهوری اسلامی است، نه سپاه، نه آخوند، نه شاه، نه موساد و نه هیچ قدرت خارجی دیگری. اگر قرار است روزی آزاد باشیم، شاید یکی از اولین کارها این باشد که دوباره یادمان بیاید این کشور مال ماست.
2:29

آن روزها که شهرام همایون برای بقای شبکه‌ی تلویزیونی‌اش گلریزان راه می‌انداخت و از مخاطبانش پول می‌خواست، برای خیلی از ما سوژه‌ی طنز بود. جمهوری اسلامی هم مسخره‌اش می‌کرد و برایش برنامه می‌ساخت. اما بعضی چیزها را گذر زمان بهتر نشان می‌دهد. امروز که بخش‌هایی از فضای رسانه‌ای و اپوزیسیون ایران با پول‌های غیرشفاف، وابستگی‌های سیاسی و مناسباتی آلوده شده‌اند که استقلال رسانه را به یک شوخی تلخ تبدیل کرده، آن گلریزان‌ها برای من معنای دیگری پیدا کرده‌اند. شهرام همایون دست‌کم جلوی دوربین از همفکران و مخاطبان خودش پول می‌خواست تا رسانه‌اش را سرپا نگه دارد. کسانی به او پول می‌دادند که می‌دانستند به چه کسی و برای چه چیزی پول می‌دهند. ممکن بود من با آن رسانه، عقایدش و سیاستش مخالف باشم، اما امروز ارزش استقلالی را که در آن رفتار بود بهتر می‌فهمم. این روزها وجه دیگری از شهرام همایون هم برای من قابل احترام شده است. در گفتگویی که این ویدیو بخشی از آن است، تماس‌گیرنده‌ای درباره‌ی پل‌ها، نیروگاه‌ها و زیرساخت‌هایی حرف می‌زند که در جمهوری اسلامی ساخته شده‌اند و استدلال می‌کند که چون آخوندها و نهادهایی مثل قرارگاه خاتم‌الانبیا در ساخت آنها نقش داشته‌اند، این‌ها دیگر به مردم تعلق ندارند. شهرام همایون وسط حرفش می‌پرد و می‌گوید: «نه. اول راجع به تعلقش صحبت کنیم.» شاید تمام مسئله همین یک کلمه باشد: تعلق. پل مال آخوند نیست. نیروگاه مال سپاه نیست. پالایشگاه مال جمهوری اسلامی نیست. اگر قرارگاه خاتم مجری یک پروژه بوده، صاحب آن پروژه نشده است. این‌ها با پول مردم ساخته شده‌اند، به دست مردم ساخته شده‌اند و مردم از آنها استفاده می‌کنند. همان‌طور که خود همایون در گفتگو می‌گوید: «آخوند ارث پدری داشته مگه؟» نداشته. ایران هم ارث پدری جمهوری اسلامی نیست. یکی از بزرگ‌ترین خیانت‌های جمهوری اسلامی، به گمان من، دقیقاً همین بوده که برای دهه‌ها تلاش کرده خودش را با ایران یکی کند. مخالف نظام را مخالف ایران نامید. منتقد را جاسوس خواند. معترض را عامل بیگانه، وطن‌فروش و مزدور معرفی کرد. آن‌قدر این واژه‌ها را برای سرکوب شریف‌ترین مخالفان خودش مصرف کرد که معنای خیانت، جاسوسی و حتی وطن را فرسوده کرد. حالا بخش‌هایی از مخالفان جمهوری اسلامی هم همان دروغ را پذیرفته‌اند، فقط علامت معادله را عوض کرده‌اند. جمهوری اسلامی می‌گفت: «من ایرانم، پس مخالفت با من مخالفت با ایران است.» این‌ها می‌گویند: «جمهوری اسلامی ایران است، پس هرچه به ایران ضربه بزند به جمهوری اسلامی ضربه زده است.» دو دشمن، روی یک دروغ مشترک به توافق رسیده‌اند: اینکه ایران همان جمهوری اسلامی است. و اینجاست که ما به یکی از نتایج فاجعه‌بار این سال‌ها رسیده‌ایم. آدمی می‌تواند آن‌قدر از جمهوری اسلامی متنفر باشد که دیگر نتواند میان حکومت و کشور، میان سپاه و جامعه، میان یک نهاد سرکوبگر و زیرساختی که میلیون‌ها انسان از آن استفاده می‌کنند تمایز بگذارد. می‌تواند تخریب پل، نیروگاه یا تأسیسات کشور خودش را نه به‌عنوان آسیب به مردم، که به شکل ضربه‌ای به حکومت تصور کند. من قبلاً در توییتی نوشته بودم جنگ عراق «جنگ تحمیلی» بود و جنگی که امروز درگیرش هستیم «جنگ تحمیقی» است. شوخی با کلمات بود، اما منظورم جدی بود. در این جنگ، مردم فقط قربانی خشونت و حمله نیستند. آنها را احمق فرض می‌کنند و هم‌زمان ماشین‌های تبلیغاتی و رسانه‌ای مختلف مدام در حال فرسایش قدرت تشخیص‌شان هستند. فاجعه فقط این نیست که کسی از حمله‌ی خارجی به کشور خودش استقبال کند. فاجعه جایی عمیق‌تر است: جایی که برای توضیح اینکه یک پل متعلق به مردم است، دیگر باید استدلال کرد. وقتی بدیهیات نیاز به اثبات پیدا می‌کنند، مسئله دیگر صرفاً اختلاف سیاسی نیست. این همان چیزی است که در این ویدیو برای من دردناک است. شهرام همایون دارد تلاش می‌کند چیزی را دوباره بدیهی کند که اصلاً نباید از بدیهی بودن خارج می‌شد: این کشور مال مردم آن است. من خودم چنین اعصابی ندارم. واقعاً ندارم. نمی‌توانم هر مزخرفی را بشنوم و با همان آرامش بنشینم و از ابتدا توضیح بدهم چرا چنین استدلالی از اساس تباه است. شاید این ضعف من باشد. هر عقیده‌ای هم صرفاً به این دلیل که کسی به آن باور دارد، شایسته‌ی احترام نیست. آدم‌ها حرمت دارند، اما همه‌ی عقاید محترم نیستند. بعضی حرف‌ها واقعاً مزخرف‌اند. اما دقیقاً به همین دلیل است که کاری که شهرام همایون در این گفتگو می‌کند برای من ارزشمند است. چون او کاری را انجام می‌دهد که من توانش را ندارم. راه گفتگو را نمی‌بندد. می‌شنود. سؤال می‌کند. از طرف مقابل می‌خواهد تا انتهای استدلالش برود و بعد با همان بدیهیات فراموش‌شده روبه‌رویش می‌کند. این فقط خونسردی نیست. نوعی احساس مسئولیت است. اما اگر بخواهیم منصف باشیم، مسئول اصلی وضعیتی که ما را به این نقطه رسانده پیش از هر کس جمهوری اسلامی است. این حکومت تار و پود اعتماد عمومی را چنان از هم باز کرده که ترمیم آن، اگر ممکن باشد، سال‌ها طول خواهد کشید. وقتی حکومت برای دهه‌ها هر مخالفی را جاسوس می‌نامد، روزی می‌رسد که مردم دیگر حتی نمی‌دانند جاسوس واقعی کیست. وقتی همه‌چیز پروپاگانداست، حقیقت هم اعتبارش را از دست می‌دهد. وقتی دستگاه امنیتی بخش بزرگی از توانش را صرف تعقیب روزنامه‌نگار، فعال مدنی، زن معترض و مخالف سیاسی می‌کند، در همان حال راه برای نفوذ واقعی سرویس‌های خارجی باز می‌ماند. عمق نفوذ اسرائیل در ساختارهای امنیتی و نظامی جمهوری اسلامی دیگر چیزی نیست که بتوان آن را به سادگی نادیده گرفت. اما برای من حتی دردناک‌تر از نفوذ در یک ساختار نظامی، نفوذ در ذهن جامعه است. ضعیف شدن جمهوری اسلامی برای من تراژدی نیست. فروپاشی قدرت تشخیص مردم، از بین رفتن حس تعلق به کشور و تبدیل شدن ایران به زمین بازی قدرت‌های خارجی تراژدی است. و این همان جایی است که صرف «سرنگونی جمهوری اسلامی» دیگر پاسخ کافی نیست. این حرف به معنای تسلیم شدن یا دست کشیدن از مبارزه نیست. درست برعکس. مبارزه با جمهوری اسلامی باید ادامه پیدا کند، اما اگر قرار باشد فقط رأس هرم عوض شود و همان فرهنگ حذف، همان قهرمان‌پرستی، همان دشمن‌سازی، همان بی‌اعتمادی و همان منطق «هر که با من نیست علیه من است» باقی بماند، چیز زیادی تغییر نکرده است. ما مستحق آزادی هستیم. آزادی حق ماست. اما برای حفظ آزادی باید ظرفیتش را هم بسازیم. باید نهاد بسازیم. شبکه بسازیم. گفتگو یاد بگیریم. شکست سیاسی را تحمل کنیم. مخالف را دشمن ندانیم. یاد بگیریم که اکثریت حق ندارد حقوق اقلیت را له کند و اقلیت هم نمی‌تواند چون رأی نیاورده میز بازی را به هم بزند. باید قواعد مشترکی بسازیم که از اشخاص مهم‌تر باشند. این‌ها کارهای بعد از جمهوری اسلامی نیستند. خود این‌ها بخشی از مبارزه با جمهوری اسلامی‌اند. و شاید نقطه‌ی شروع همان چیزی باشد که شهرام همایون در آن مکالمه گفت: «اول راجع به تعلقش صحبت کنیم.» قبل از اینکه درباره‌ی جمهوری یا پادشاهی دعوا کنیم، قبل از اینکه برای حکومت بعدی اسم انتخاب کنیم، باید دوباره بفهمیم چه چیزی به ما تعلق دارد. این شهرها. این جاده‌ها. این پل‌ها. این نیروگاه‌ها. این حافظه‌ی جمعی. این آینده. و ایران. ایران نه مال جمهوری اسلامی است، نه سپاه، نه آخوند، نه شاه، نه موساد و نه هیچ قدرت خارجی دیگری. اگر قرار است روزی آزاد باشیم، شاید یکی از اولین کارها این باشد که دوباره یادمان بیاید این کشور مال ماست.

Panah Farhadbahman 🎒

63,889 görüntüleme • 1 ay önce

«من به ایران باز خواهم گشت؛ این حکم مردم است» شاهزاده رضا پهلوی در بخش دیگری از بیانیه خود در نشست خبری امروز اعلام کرد مردم ایران عقب‌نشینی نکرده‌اند و عزم آنان نشان داده که نه‌تنها این رژیم را رد می‌کنند، بلکه خواهان مسیری تازه و معتبر برای آینده کشور هستند. او گفت از سوی مردم برای بر عهده گرفتن رهبری این مسیر فراخوانده شده و تاکید کرد پیوندش با ملت ایران گسستنی نیست و حتی در تبعید زندگی خود را وقف خدمت به ایران کرده است. شاهزاده رضا پهلوی با یادآوری داوطلب شدن برای دفاع از ایران در زمان حمله عراقِ صدام حسین، اعلام کرد اکنون نیز مسئولیت هدایت جنبشی را می‌پذیرد که هدف آن بازپس‌گیری کشور از نیرویی بیگانه و متخاصم است. او همچنین از بازگشت خود به ایران سخن گفت و تاکید کرد در موقعیتی منحصربه‌فرد برای تضمین گذار به ثبات قرار دارد؛ موضوعی که به گفته او حکم مردم ایران است، حکمی که در برابر گلوله‌ها صادر شده است.
1:23

«من به ایران باز خواهم گشت؛ این حکم مردم است» شاهزاده رضا پهلوی در بخش دیگری از بیانیه خود در نشست خبری امروز اعلام کرد مردم ایران عقب‌نشینی نکرده‌اند و عزم آنان نشان داده که نه‌تنها این رژیم را رد می‌کنند، بلکه خواهان مسیری تازه و معتبر برای آینده کشور هستند. او گفت از سوی مردم برای بر عهده گرفتن رهبری این مسیر فراخوانده شده و تاکید کرد پیوندش با ملت ایران گسستنی نیست و حتی در تبعید زندگی خود را وقف خدمت به ایران کرده است. شاهزاده رضا پهلوی با یادآوری داوطلب شدن برای دفاع از ایران در زمان حمله عراقِ صدام حسین، اعلام کرد اکنون نیز مسئولیت هدایت جنبشی را می‌پذیرد که هدف آن بازپس‌گیری کشور از نیرویی بیگانه و متخاصم است. او همچنین از بازگشت خود به ایران سخن گفت و تاکید کرد در موقعیتی منحصربه‌فرد برای تضمین گذار به ثبات قرار دارد؛ موضوعی که به گفته او حکم مردم ایران است، حکمی که در برابر گلوله‌ها صادر شده است.

اتاق خبر منوتو | آرشیو

33,569 görüntüleme • 8 ay önce

جمهوری اسلامی آن‌قدر از مردم وحشت دارد که یک باربر ۴۱ ساله و تُرک با شرف را فقط به‌خاطر یک کامنت «جاوید شاه» بازداشت می‌کند و تصویرش را برای ایجاد رعب در تلویزیون نمایش می‌دهد. این حجم از سرکوب نشانه اقتدار نیست؛ نشانه ترس این حکومت از مردم است و دیر یا زود محکوم به سرنگونی است
0:45

جمهوری اسلامی آن‌قدر از مردم وحشت دارد که یک باربر ۴۱ ساله و تُرک با شرف را فقط به‌خاطر یک کامنت «جاوید شاه» بازداشت می‌کند و تصویرش را برای ایجاد رعب در تلویزیون نمایش می‌دهد. این حجم از سرکوب نشانه اقتدار نیست؛ نشانه ترس این حکومت از مردم است و دیر یا زود محکوم به سرنگونی است

cheshm_abi

45,744 görüntüleme • 1 ay önce

شاهزاده رضا پهلوی، در بخشی از مصاحبه تلویزیونی اخیر خود، به کشته‌شدگان در جریان جنگ اشاره کرد و تاکید کرد که از دست رفتن جان هر ایرانی دردناک است. او گفت: «هر انسانی که جانش را از دست بدهد برای من دردناک است. من با تمام خانواده‌هایی که عزیزی را از دست داده‌اند همدردم، از میناب گرفته تا تهران و جاهای دیگر...» شاهزاده رضا پهلوی با تاکید بر این‌که مسئولیت اصلی شروع این جنگ و از دست رفتن جان ایرانیان، بر عهده جمهوری اسلامی است، گفت: «کسانی را می‌شناسم که جزئی از این نهضت بودند و عزیزی را در نتیجه این درگیری از دست داده‌اند. هیچ کس نمی‌خواهد جان انسانی بی‌گناه و غیرنظامی از بین برود اما در شرایط جنگی متاسفانه این پیش می‌آیند و مسئولیت آن نهایتا بر عهده همین نظام جمهوری اسلامی است». #شاهزاده_رضا_پهلوی #ایران #ایندیپندنت_فارسی
0:39

شاهزاده رضا پهلوی، در بخشی از مصاحبه تلویزیونی اخیر خود، به کشته‌شدگان در جریان جنگ اشاره کرد و تاکید کرد که از دست رفتن جان هر ایرانی دردناک است. او گفت: «هر انسانی که جانش را از دست بدهد برای من دردناک است. من با تمام خانواده‌هایی که عزیزی را از دست داده‌اند همدردم، از میناب گرفته تا تهران و جاهای دیگر...» شاهزاده رضا پهلوی با تاکید بر این‌که مسئولیت اصلی شروع این جنگ و از دست رفتن جان ایرانیان، بر عهده جمهوری اسلامی است، گفت: «کسانی را می‌شناسم که جزئی از این نهضت بودند و عزیزی را در نتیجه این درگیری از دست داده‌اند. هیچ کس نمی‌خواهد جان انسانی بی‌گناه و غیرنظامی از بین برود اما در شرایط جنگی متاسفانه این پیش می‌آیند و مسئولیت آن نهایتا بر عهده همین نظام جمهوری اسلامی است». #شاهزاده_رضا_پهلوی #ایران #ایندیپندنت_فارسی

independentpersian

11,793 görüntüleme • 2 ay önce

علی زارعی، مبارزی که در جریان خیزش مهسا امینی از ناحیه چشم آسیب دید، در زندان قزل‌حصار و تحت خطر اعدام قرار دارد. او که پس از اعتراضات ۱۴۰۱ از ایران خارج شده بود، در پی بازگشت به میهن بازداشت شد و با اتهامات واهی با حکم ناعادلانه اعدام روبه‌رو شده است. علی زارعی، نمادی از نسل آگاه امروز ایران است که شجاعانه در مقابل جمهوری اسلامی ایستاده است. او در سخنرانی‌اش در گردهمایی تاریخی مونیخ، گفت: «در این ۴۷ سال، فقط جمهوری اسلامی نبوده که مانع آزادی ایرانمان شده است؛ بلکه اشخاص و گروه‌هایی هم بوده‌اند که سود و منفعتشان در این بوده است که جمهوری اسلامی همچنان بر قدرت بماند و جوان‌هایی را که برای آزادی ایرانمان جان‌فشانی می‌کنند، قتل‌عام کند.» جمهوری اسلامی، وحشت‌زده و هراسان، برای بقای خود جان جوانان ایران را نشانه می‌گیرد، اما در مقابل عزم راسخ ایرانیان برای آزادی میهن، این رژیم ضحاکی محکوم به نابودی است.
3:01

علی زارعی، مبارزی که در جریان خیزش مهسا امینی از ناحیه چشم آسیب دید، در زندان قزل‌حصار و تحت خطر اعدام قرار دارد. او که پس از اعتراضات ۱۴۰۱ از ایران خارج شده بود، در پی بازگشت به میهن بازداشت شد و با اتهامات واهی با حکم ناعادلانه اعدام روبه‌رو شده است. علی زارعی، نمادی از نسل آگاه امروز ایران است که شجاعانه در مقابل جمهوری اسلامی ایستاده است. او در سخنرانی‌اش در گردهمایی تاریخی مونیخ، گفت: «در این ۴۷ سال، فقط جمهوری اسلامی نبوده که مانع آزادی ایرانمان شده است؛ بلکه اشخاص و گروه‌هایی هم بوده‌اند که سود و منفعتشان در این بوده است که جمهوری اسلامی همچنان بر قدرت بماند و جوان‌هایی را که برای آزادی ایرانمان جان‌فشانی می‌کنند، قتل‌عام کند.» جمهوری اسلامی، وحشت‌زده و هراسان، برای بقای خود جان جوانان ایران را نشانه می‌گیرد، اما در مقابل عزم راسخ ایرانیان برای آزادی میهن، این رژیم ضحاکی محکوم به نابودی است.

Reza Pahlavi Communications

251,370 görüntüleme • 25 gün önce

نامزد ریاست جمهوری فرانسه: حتی یک ثانیه هم به این حرف باور ندارم که ایران تهدیدی برای جهان است/تمام دستاورد این حمله غیرقانونی به ایران، تقویت نظام بود که اکنون از پرستیژ و اعتباری کاملاً بی‌سابقه در جهان برخوردار شده است چرا که ایران موفق شد نتانیاهو و ترامپ را به‌طور هم‌زمان شکست دهد...
1:15

نامزد ریاست جمهوری فرانسه: حتی یک ثانیه هم به این حرف باور ندارم که ایران تهدیدی برای جهان است/تمام دستاورد این حمله غیرقانونی به ایران، تقویت نظام بود که اکنون از پرستیژ و اعتباری کاملاً بی‌سابقه در جهان برخوردار شده است چرا که ایران موفق شد نتانیاهو و ترامپ را به‌طور هم‌زمان شکست دهد...

کاوش مدیا | Kavoshmedia

25,126 görüntüleme • 2 ay önce

هم‌میهنان عزیزم، ملت بزرگ ایران، به همه شما که در این ۱۰۰ روز برای آزادی و بازپس‌گیری ایران ایستادید؛ با فداکاری در برابر گلوله‌ها سینه سپر کردید و در ۴۰ روز گذشته خطر بمباران را به جان خریدید، درود می‌فرستم. می‌دانم خبر آتش‌بس دوهفته‌ای میان جمهوری اسلامی با آمریکا و اسرائیل، بسیاری از شما را دلسرد کرده است. اما امروز، نه زمان ناامیدی، که زمان باور بیشتر به پیروزی است. آنچه در این ۴۰ روز رخ داد، دقیقاً در مسیر همان مطالباتی است که ملت ایران از جامعه جهانی خواست و بعد از جان‌فشانی در خیابان‌های ایران، در تظاهرات روز جهانی اقدام در ۱۴ فوریه (۲۵ بهمن) نیز فریاد زد. ضرباتی که در تنها ۴۰ روز بر پیکر جمهوری اسلامی وارد شد، بی‌سابقه بوده، و برای این رژیم جبران‌ناپذیر است. حذف علی خامنه‌ای، قاتل ده‌ها هزار ایرانی شجاع، به‌تنهایی دستاوردی تاریخی برای ملت ماست. حال آنکه، به جز او، ده‌ها تن از فرماندهان و عاملان اصلی سرکوب در سپاه و بسیج و دستگاه‌های اطلاعاتی رژیم نیز از میان برداشته شدند. هزاران نیروی سرکوب به هلاکت رسیدند. ساختار فرماندهی و کنترل سرکوب، فلج شده و فرو پاشیده است. زیرساخت‌های نظامی‌، که نه برای دفاع از ایران، بلکه برای صدور تروریسم و بی‌ثباتی ساخته شده بودند، نابود شده‌اند. منابع مالی رژیم برای سرکوب در داخل و تروریسم در خارج، به‌شدت کاهش یافته است. جمهوری اسلامی امروز در منطقه و جهان از همیشه منزوی‌تر و منفورتر است. آنچه برای این رژیم باقی مانده، تکیه بر مزدوران بیگانه و اقلیتی خون‌ریز و خون‌شوی است که منافع‌شان در بقای این رژیم است؛ رژیمی که در میدان واقعیت شکستی سخت خورده، اما با قطع اینترنت به ۹۰ میلیون ایرانی، و از طریق ماشین دروغ‌پردازی‌اش، هنوز ژست پیروزی می‌گیرد و رجز می‌خواند. آنها که مدعی بودند هرگز تن به آتش‌بس نمی‌دهند، امروز هم رهبر و فرماندهان‌شان را از دست داده‌اند، هم جنگ را باخته‌اند، هم آتش‌بس را پذیرفته‌اند، و هم به میز مذاکره برای تسلیم کامل کشانده شده‌اند. ما اما از آغاز می‌دانستیم که جمهوری اسلامی تنها با حذف فرماندهی و تضعیف دستگاه سرکوب از طریق حملات هوایی، سقوط نمی‌کند. از همین رو بود که در تمام پیام‌هایم به شما تاکید کردم که این ما ملت ایران هستیم که باید ضربه نهایی را به رژیم ضعیف‌شده وارد و آن را سرنگون کنیم. می‌خواهم بدانید که من وضعیت شما در ایران را بسیار دقیق زیر نظر دارم. می‌دانم که جمهوری اسلامی بسیار تضعیف شده اما هنوز توانایی سرکوب آن به طور کامل از بین نرفته است. همه هدف من این است که اقدام نهایی برای سرنگون کردن جمهوری اسلامی با کمترین هزینه جانی باشد. جان تک‌تک شما برای من ارزشمند است. پس، از شما می‌خواهم که شکیبا باشید، از خودتان محافظت کنید، و با باور به پیروزی و آمادگی کامل، در انتظار لحظه تعیین‌کننده بمانید. در این فاصله، من و همه هم‌میهنان‌مان در خارج از کشور با تمام توان، خواست شما را که پایان دادن به جمهوری اسلامی است، فریاد خواهیم زد. ایمان داشته باشید که هیچ نیرویی در جهان توان ایستادن در برابر قدرت یک ملت متحد را ندارد. جمهوری اسلامی این بار، راه گریز، و بختی برای بقا ندارد؛ و به دستان پرقدرت شما ملت بزرگ ایران سرنگون خواهد شد. پاینده ایران، رضا پهلوی
4:54

هم‌میهنان عزیزم، ملت بزرگ ایران، به همه شما که در این ۱۰۰ روز برای آزادی و بازپس‌گیری ایران ایستادید؛ با فداکاری در برابر گلوله‌ها سینه سپر کردید و در ۴۰ روز گذشته خطر بمباران را به جان خریدید، درود می‌فرستم. می‌دانم خبر آتش‌بس دوهفته‌ای میان جمهوری اسلامی با آمریکا و اسرائیل، بسیاری از شما را دلسرد کرده است. اما امروز، نه زمان ناامیدی، که زمان باور بیشتر به پیروزی است. آنچه در این ۴۰ روز رخ داد، دقیقاً در مسیر همان مطالباتی است که ملت ایران از جامعه جهانی خواست و بعد از جان‌فشانی در خیابان‌های ایران، در تظاهرات روز جهانی اقدام در ۱۴ فوریه (۲۵ بهمن) نیز فریاد زد. ضرباتی که در تنها ۴۰ روز بر پیکر جمهوری اسلامی وارد شد، بی‌سابقه بوده، و برای این رژیم جبران‌ناپذیر است. حذف علی خامنه‌ای، قاتل ده‌ها هزار ایرانی شجاع، به‌تنهایی دستاوردی تاریخی برای ملت ماست. حال آنکه، به جز او، ده‌ها تن از فرماندهان و عاملان اصلی سرکوب در سپاه و بسیج و دستگاه‌های اطلاعاتی رژیم نیز از میان برداشته شدند. هزاران نیروی سرکوب به هلاکت رسیدند. ساختار فرماندهی و کنترل سرکوب، فلج شده و فرو پاشیده است. زیرساخت‌های نظامی‌، که نه برای دفاع از ایران، بلکه برای صدور تروریسم و بی‌ثباتی ساخته شده بودند، نابود شده‌اند. منابع مالی رژیم برای سرکوب در داخل و تروریسم در خارج، به‌شدت کاهش یافته است. جمهوری اسلامی امروز در منطقه و جهان از همیشه منزوی‌تر و منفورتر است. آنچه برای این رژیم باقی مانده، تکیه بر مزدوران بیگانه و اقلیتی خون‌ریز و خون‌شوی است که منافع‌شان در بقای این رژیم است؛ رژیمی که در میدان واقعیت شکستی سخت خورده، اما با قطع اینترنت به ۹۰ میلیون ایرانی، و از طریق ماشین دروغ‌پردازی‌اش، هنوز ژست پیروزی می‌گیرد و رجز می‌خواند. آنها که مدعی بودند هرگز تن به آتش‌بس نمی‌دهند، امروز هم رهبر و فرماندهان‌شان را از دست داده‌اند، هم جنگ را باخته‌اند، هم آتش‌بس را پذیرفته‌اند، و هم به میز مذاکره برای تسلیم کامل کشانده شده‌اند. ما اما از آغاز می‌دانستیم که جمهوری اسلامی تنها با حذف فرماندهی و تضعیف دستگاه سرکوب از طریق حملات هوایی، سقوط نمی‌کند. از همین رو بود که در تمام پیام‌هایم به شما تاکید کردم که این ما ملت ایران هستیم که باید ضربه نهایی را به رژیم ضعیف‌شده وارد و آن را سرنگون کنیم. می‌خواهم بدانید که من وضعیت شما در ایران را بسیار دقیق زیر نظر دارم. می‌دانم که جمهوری اسلامی بسیار تضعیف شده اما هنوز توانایی سرکوب آن به طور کامل از بین نرفته است. همه هدف من این است که اقدام نهایی برای سرنگون کردن جمهوری اسلامی با کمترین هزینه جانی باشد. جان تک‌تک شما برای من ارزشمند است. پس، از شما می‌خواهم که شکیبا باشید، از خودتان محافظت کنید، و با باور به پیروزی و آمادگی کامل، در انتظار لحظه تعیین‌کننده بمانید. در این فاصله، من و همه هم‌میهنان‌مان در خارج از کشور با تمام توان، خواست شما را که پایان دادن به جمهوری اسلامی است، فریاد خواهیم زد. ایمان داشته باشید که هیچ نیرویی در جهان توان ایستادن در برابر قدرت یک ملت متحد را ندارد. جمهوری اسلامی این بار، راه گریز، و بختی برای بقا ندارد؛ و به دستان پرقدرت شما ملت بزرگ ایران سرنگون خواهد شد. پاینده ایران، رضا پهلوی

Reza Pahlavi

2,017,496 görüntüleme • 5 ay önce

🎥 پگاه آهنگرانی، بازیگر و فیلمساز ایرانی، پس از نمایش فیلم «تمرین‌هایی برای یک انقلاب» در جشنواره کن، این نمایش را به مادرانی تقدیم کرد که فرزندان خود را در راه مبارزه برای آزادی از دست داده‌اند. او همچنین گفت خوشحال است که از طریق این فیلم توانسته بخشی از مبارزه مردم ایران برای آزادی و دموکراسی را به تصویر بکشد. آهنگرانی با اشاره به شرایط کنونی ایران افزود: «این روزها، روزهای بسیار دشواری برای مردم ایران است؛ بدون اینترنت، با خبرهای روزانه اعدام‌ها توسط جمهوری اسلامی و سایه سنگین جنگ.» او در ادامه ابراز امیدواری کرد که این شرایط سپری شود و مردم ایران آزادی را در کنار یکدیگر جشن بگیرند و گفت به شجاعت مردم ایران و مبارزه مداوم آن‌ها برای آزادی باور دارد. خانم آهنگرانی همچنین پس از نمایش فیلمش مورد تشویق ممتد حاضران قرار گرفت.
2:38

🎥 پگاه آهنگرانی، بازیگر و فیلمساز ایرانی، پس از نمایش فیلم «تمرین‌هایی برای یک انقلاب» در جشنواره کن، این نمایش را به مادرانی تقدیم کرد که فرزندان خود را در راه مبارزه برای آزادی از دست داده‌اند. او همچنین گفت خوشحال است که از طریق این فیلم توانسته بخشی از مبارزه مردم ایران برای آزادی و دموکراسی را به تصویر بکشد. آهنگرانی با اشاره به شرایط کنونی ایران افزود: «این روزها، روزهای بسیار دشواری برای مردم ایران است؛ بدون اینترنت، با خبرهای روزانه اعدام‌ها توسط جمهوری اسلامی و سایه سنگین جنگ.» او در ادامه ابراز امیدواری کرد که این شرایط سپری شود و مردم ایران آزادی را در کنار یکدیگر جشن بگیرند و گفت به شجاعت مردم ایران و مبارزه مداوم آن‌ها برای آزادی باور دارد. خانم آهنگرانی همچنین پس از نمایش فیلمش مورد تشویق ممتد حاضران قرار گرفت.

ایران وایر

83,787 görüntüleme • 4 ay önce

در تلویزیون ملی ایران خواند. آن روزها شادی، شوق زندگی و رهایی را می سرود. بعدها که سایه سیاه رژیم جمهوری اسلامی بر وطن افتاد او همچنان خواند از وطن، غربت و آزادی. آزادی را فدای کلمه نکرد. سینه‌اش برای ایران سپر بود و می‌دانست هیچ زورگویی بر فرهنگ ایرانی غالب نشده است. او مبارزی رقصان، مشتاقانه سیاست را زندگی کرد. درد عمیق ایران را می‌دانست و برای وطن نه تنها از مال که از جان مایه گذاشت. برای او غریب بود که مردم فروغ فرخزاد و پروین اعتصامی را نشناسند. برای او عجیب بود که بتوان برای وطن گریست اما به پانخاست. او درد می‌کشید از حکومت جانیان بر خاک ایران و این درد را به فریاد رسایی تبدیل کرده بود تا ما را به مبارزه بخواند برای نجات ایرانی که عاشقش بود. تمام سعی و کوشش بر این بود که در طول این راه پر از درد و رنج و غم و مشقت چیزی به بار فرهنگی مردم بیافزاید. برای آن که بیافزاید، از خود کاست و زمزمه‌ی امیدوارانه‌ی پرشور و عاشقانه‌اش در گوشمان جاوید ماند. آنچنان که خود با عشقی ناب به ایران می‌گفت «باشد که روزگار ظلم به سر آید و آفتاب برآید و حقیقت در چهره مردم بدرخشد و عشق آن سپیده دمی گردد که به سوی آن گام برمی‌داریم. من با عشق به دنیا آمده‌ام، با عشق زندگی کرده‌ام و با عشق هم از دنیا می‌روم تا آن چیزی که از من باقی می‌ماند فقط عشق باشد.» #فریدون_فرخزاد #ملی_گرایان
0:59

در تلویزیون ملی ایران خواند. آن روزها شادی، شوق زندگی و رهایی را می سرود. بعدها که سایه سیاه رژیم جمهوری اسلامی بر وطن افتاد او همچنان خواند از وطن، غربت و آزادی. آزادی را فدای کلمه نکرد. سینه‌اش برای ایران سپر بود و می‌دانست هیچ زورگویی بر فرهنگ ایرانی غالب نشده است. او مبارزی رقصان، مشتاقانه سیاست را زندگی کرد. درد عمیق ایران را می‌دانست و برای وطن نه تنها از مال که از جان مایه گذاشت. برای او غریب بود که مردم فروغ فرخزاد و پروین اعتصامی را نشناسند. برای او عجیب بود که بتوان برای وطن گریست اما به پانخاست. او درد می‌کشید از حکومت جانیان بر خاک ایران و این درد را به فریاد رسایی تبدیل کرده بود تا ما را به مبارزه بخواند برای نجات ایرانی که عاشقش بود. تمام سعی و کوشش بر این بود که در طول این راه پر از درد و رنج و غم و مشقت چیزی به بار فرهنگی مردم بیافزاید. برای آن که بیافزاید، از خود کاست و زمزمه‌ی امیدوارانه‌ی پرشور و عاشقانه‌اش در گوشمان جاوید ماند. آنچنان که خود با عشقی ناب به ایران می‌گفت «باشد که روزگار ظلم به سر آید و آفتاب برآید و حقیقت در چهره مردم بدرخشد و عشق آن سپیده دمی گردد که به سوی آن گام برمی‌داریم. من با عشق به دنیا آمده‌ام، با عشق زندگی کرده‌ام و با عشق هم از دنیا می‌روم تا آن چیزی که از من باقی می‌ماند فقط عشق باشد.» #فریدون_فرخزاد #ملی_گرایان

انجمن ملی گرایان ایران

66,116 görüntüleme • 3 yıl önce

چرا اسرائیل به احتمال زیاد به دنبال تغییر رژیم در ایران است؟ باقی ماندن این رژیم خطرناک‌تر از گذشته خواهد بود. اگر جمهوری اسلامی در قدرت باقی بماند، ممکن است برای اولین‌بار مشروعیت اقدام نظامی علیه اسرائیل را در افکار عمومی تقویت کند؛ چرا که برخلاف گذشته که مردم اعتراض میکردند کە "چرا باید با اسرائیل بجنگیم وقتی هرگز به ما حمله نکرده؟"، اکنون اسرائیل مستقیماً به خاک ایران حمله کرده و رژیم می‌تواند این حملات را بهانه‌ای برای انتقام و بسیج افکار عمومی قرار دهد. #IranIsraelConflict
5:36

چرا اسرائیل به احتمال زیاد به دنبال تغییر رژیم در ایران است؟ باقی ماندن این رژیم خطرناک‌تر از گذشته خواهد بود. اگر جمهوری اسلامی در قدرت باقی بماند، ممکن است برای اولین‌بار مشروعیت اقدام نظامی علیه اسرائیل را در افکار عمومی تقویت کند؛ چرا که برخلاف گذشته که مردم اعتراض میکردند کە "چرا باید با اسرائیل بجنگیم وقتی هرگز به ما حمله نکرده؟"، اکنون اسرائیل مستقیماً به خاک ایران حمله کرده و رژیم می‌تواند این حملات را بهانه‌ای برای انتقام و بسیج افکار عمومی قرار دهد. #IranIsraelConflict

Shukriya Bradost

24,671 görüntüleme • 1 yıl önce