دکتر سامرند سلیمی خیلی خوب توضیح میده که چرا برای افراد ۳۰ تا ۶۰ سال، پیدا کردن پارتنر سخت شده.

بعد ۶۰ سالگی بهتر میشه؟

بنده خدا سامرند نه روان رو میشناسه نه جامعه رو خودشم نفهمید چی گفت پرت و خارج از موضوع

و در نهایت اینم شانس مایه.

به نظرم دلایل سالهای ۳۰ تا ۴۰ با دهه های بعد فرق می کنه. جهانی بودنش هم واسه اینه که ریشه اصلی اش سوشال مدیا و لوازم آرایش و جراحی زیبایی و پول در آوردن زنهاست که جهانی اند.

خلاصه : -بالا رفتن انتظارات از پارتنر ایده آل : عصر ارتباطات و فجازی + افزایش رفاه + افزایش تنوع و محصول - ناشکیبی و کم بودن سطح تحمل : احتمالا بدلیل اینکه فکر میکنیم چیزی که زیاده پارتنر بهتره!

این امن و ناامن که اینقدر رایج شده دقیقا یعنی چی؟ کسی جایی تعریف مشخصی داره ازش؟

کلی زن و مرد تنها، که حتی از رابطه وحشت داریم، چه کردند با ما، چه می‌کنیم با خود.

در یک کلام ما عرضه ایجاد رابطه رو نداریم وگرنه وسط جنگ هم بودن که تشکیل خانواده دادن!

چندین سال پیش برای مشاوره ازدواج پیش ایشون رفتیم کلا فهمشون از جامعه قشر بالای جامعه هست بطور کل شناختی از قشر متوسط و معمول جامعه ندارند

فقط من کسیم که نفهمیدم منظورش و مصداقش چی بود؟