正在加载视频...

视频加载失败

返回首页

سافاری سارایوو! بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶، محاصره سارایوو یکی از هولناک‌ترین رخ‌دادهای جنگ‌های مدرن بود در قلب اروپا مشهور به «سافاری سارایوو». صربهایی که سارایوو را در محاصره داشتند از خارجی‌های ثروتمند از کشورهای مختلف مبالغ هنگفتی پول می‌گرفتند و آنها را به عنوان گردشگر و برای تفریح...

ARayegan's profile picture

Alireza Rayegan

7,584 subscribers

12,395 次观看 • 4 个月前 •via X (Twitter)

LIVE

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

0 条评论

暂无评论

原始帖子的评论将显示在这里

相关视频

شماری از جوانان افغان که برای کارگری به عراق رفته‌اند، با ارسال ویدیویی به افغانستان اینترنشنال می‌گویند که از طریق یک شرکت تجاری در مزارشریف ویزای ایران و عراق را دریافت کرده و بین یک تا سه ماه در شهر العماره مشغول به کار بوده‌اند. اما اکنون کارفرما از پرداخت دستمزدشان خودداری کرده و با تماس به پولیس، خواسته است آنها را به دلیل پایان اعتبار ویزایشان دیپورت کنند. این کارگران افغان می‌گویند هنگام استخدام به آنها وعده داده شده بود که بین ۴۰۰ تا ۷۰۰ دالر در ماه دستمزد خواهند گرفت، اما تاکنون هیچ پولی دریافت نکرده‌اند. به گفته آنها این پروژه کاملا یک کلاهبرداری بوده است.
1:42

شماری از جوانان افغان که برای کارگری به عراق رفته‌اند، با ارسال ویدیویی به افغانستان اینترنشنال می‌گویند که از طریق یک شرکت تجاری در مزارشریف ویزای ایران و عراق را دریافت کرده و بین یک تا سه ماه در شهر العماره مشغول به کار بوده‌اند. اما اکنون کارفرما از پرداخت دستمزدشان خودداری کرده و با تماس به پولیس، خواسته است آنها را به دلیل پایان اعتبار ویزایشان دیپورت کنند. این کارگران افغان می‌گویند هنگام استخدام به آنها وعده داده شده بود که بین ۴۰۰ تا ۷۰۰ دالر در ماه دستمزد خواهند گرفت، اما تاکنون هیچ پولی دریافت نکرده‌اند. به گفته آنها این پروژه کاملا یک کلاهبرداری بوده است.

افغانستان اینترنشنال

61,701 次观看 • 1 年前

تماشای دوباره‌ی این بخش از فیلم مستندی که یک شبکه‌ی تلویزیونی سوئیسی از ایران تهیه کرده بود، در این روزگاری که هنوز در بخشی از سرزمین‌های شامات انسان به انسان نفرت می‌ورزد و بر آتش جنایت می‌افروزد، بر حسرت‌های بی‌عایدم افزود. در سالگرد درگذشت شادروان رضا شاه پهلوی و فرزندش شادروان محمدرضا شاه پهلوی از حسرت‌های بی‌عایدم چه بنویسم؟ یادآوری کدام بخشش را همچون خجری بر سینه‌ام فرو برم؟ این حسرت‌ها برای ایرانِ من تا ابدِ من بی‌‌پایان خواهد ماند. برای خاورمیانه‌ام نیز شاید چنین باشد. یکی از حسرت‌های خاورمیانه‌ای‌ام، سرنگونی دو مردی‌ست که داشتند امکان‌های صلح و فروکاستن از آتش نفرت و جنایت را در این منطقه از جهان فراهم می‌کردند. انور سادات در ۲۸ دسامبر ۱۹۷۷ به تهران سفر کرد تا پشتیبانی و قوت قلب محمدرضا شاه پهلوی از مذاکرات صلح خاورمیانه را با خود به همراه ببرد. که برد. پیمان صلح در کمپ دیوید امضا شد اما جنون ۵۷ تازه تشنه‌ی خون شده بود. محمدرضا شاه پهلویِ ایران و انور ساداتِ مصر این توانایی را داشتند که خاورمیانه را از آتش جنگ‌افروزی نجات دهند اما هر دو قربانی مارکسیسم و اسلام‌گرایی افراطی شدند. این دو جنون یکی از این دو مرد را در تهران سرنگون کرد و دیگری را در قاهره؛ آغازی برای گسترش بربریت و آشوب‌گری آنارشیسم چپ و اسلام‌گرایی افراطی در جهان خسته از جنگ. برای آن‌ها زندگی بدون آرمان و آرمان جنگ بی‌معنا بود. هنوز هم بی‌معنا هست. برای فهم بربریت حاصل آن جنون همین بس که نام یکی از عوامل ترور انور سادات، خالد اسلامبولی، بر خیابان وزرا در تهران نقش بست، و دیگری، ایمن الظواهری بر اریکه‌ی رهبری القاعده نشست و جانشین اسامه بن لادن شد؛ گروهی که ۱۱ سپتامبر را به ارمغان آورد و‌ در نتیجه‌‌اش آمریکا به عراق حمله کرد و سپس افغانستان به مصیبتی دچار شد که داریم می‌بینیم!
9:06

تماشای دوباره‌ی این بخش از فیلم مستندی که یک شبکه‌ی تلویزیونی سوئیسی از ایران تهیه کرده بود، در این روزگاری که هنوز در بخشی از سرزمین‌های شامات انسان به انسان نفرت می‌ورزد و بر آتش جنایت می‌افروزد، بر حسرت‌های بی‌عایدم افزود. در سالگرد درگذشت شادروان رضا شاه پهلوی و فرزندش شادروان محمدرضا شاه پهلوی از حسرت‌های بی‌عایدم چه بنویسم؟ یادآوری کدام بخشش را همچون خجری بر سینه‌ام فرو برم؟ این حسرت‌ها برای ایرانِ من تا ابدِ من بی‌‌پایان خواهد ماند. برای خاورمیانه‌ام نیز شاید چنین باشد. یکی از حسرت‌های خاورمیانه‌ای‌ام، سرنگونی دو مردی‌ست که داشتند امکان‌های صلح و فروکاستن از آتش نفرت و جنایت را در این منطقه از جهان فراهم می‌کردند. انور سادات در ۲۸ دسامبر ۱۹۷۷ به تهران سفر کرد تا پشتیبانی و قوت قلب محمدرضا شاه پهلوی از مذاکرات صلح خاورمیانه را با خود به همراه ببرد. که برد. پیمان صلح در کمپ دیوید امضا شد اما جنون ۵۷ تازه تشنه‌ی خون شده بود. محمدرضا شاه پهلویِ ایران و انور ساداتِ مصر این توانایی را داشتند که خاورمیانه را از آتش جنگ‌افروزی نجات دهند اما هر دو قربانی مارکسیسم و اسلام‌گرایی افراطی شدند. این دو جنون یکی از این دو مرد را در تهران سرنگون کرد و دیگری را در قاهره؛ آغازی برای گسترش بربریت و آشوب‌گری آنارشیسم چپ و اسلام‌گرایی افراطی در جهان خسته از جنگ. برای آن‌ها زندگی بدون آرمان و آرمان جنگ بی‌معنا بود. هنوز هم بی‌معنا هست. برای فهم بربریت حاصل آن جنون همین بس که نام یکی از عوامل ترور انور سادات، خالد اسلامبولی، بر خیابان وزرا در تهران نقش بست، و دیگری، ایمن الظواهری بر اریکه‌ی رهبری القاعده نشست و جانشین اسامه بن لادن شد؛ گروهی که ۱۱ سپتامبر را به ارمغان آورد و‌ در نتیجه‌‌اش آمریکا به عراق حمله کرد و سپس افغانستان به مصیبتی دچار شد که داریم می‌بینیم!

Kianoosh Sanjari

125,456 次观看 • 2 年前

این ویدیو مربوط به خیابان طالقانی شهر جوانرود است درست چند ساعت پیش از آنکه محاصره اقتصادی و دارویی شهر شروع شود، ظهر دوشنبه ۳۰م آبان ۱۴۰۱. روزی که در خیابان بهداری گلوله‌های سپاه پاسداران مردم سوگوار #عرفان_کاکایی را هدف قرار دادند؛ شخصی که در فیلم کشته می‌شود #جمال_اعظمی است. از همان شب، جوانرود به محاصره اقتصادی، غذایی و دارویی درآمد؛ بعدداز ظهر همان روز نیروهای سپاه پاسداران جاده‌های ورود به شهر را با سنگ و خاک بستند و ایست‌های بازرسی مستقر کردند. به خودروهای با پلاک غیر بومی اصلا اجازه ورود داده نمی‌شد و خودروهای با پلاک جوانرود را تا حد برداشتن صندلی‌ها تفتیش می‌شدند. همزمان کنترل تمام داروخانه‌های شهر هم به اطلاعات سپاه سپرده شد. در همین حین نیروهای امنیتی سرکوب را شدت بخشیدند و شهر پر از زخمی‌هایی شد که گلوله و ساچمه به دست و پا، شکم، سینه و سرشان نشسته بود. بیمارستان زیر نظر بود و مأموران به دنبال زخمی‌ها می‌گشتند. مردم برای نجات مجروحان در بیمارستان برای چندین هفته زنجیره انسانی تشکیل دادند؛ بسیاری از زخمی‌ها نیز برای فرار از پیگرد، مجبور شدند در خانه‌ها و روستاهای اطراف پنهان شوند. حافظه‌ی جمعی شهر که آبان ۹۸ را پست سر گذاشته بود می‌دانست اگر زخمی‌ها در خانه‌های‌شان بهبود یابند، شانس بیشتری برای زنده ماندن دارند اما این‌بار دارو نبود. آنتی‌بیوتیک‌ها، آمپول‌های کتورولاک، باند و گاز استریل، آتل‌های پزشکی و حتی ساده‌ترین مُسَکن‌ها نایاب شدند. کسی که پایش گلوله خورده بود، اگر زخم عفونت می‌کرد، هیچ دارویی برای درمان نداشت و بارها پیش آمد که پزشکان گمنام در کلبه‌ها تکه‌های بزرگی از دست و پای تیر خورده‌ی معترضان را به دلیل عفونت با تیغ برش می‌دادند. در همین دوران مردم از مسیرهای کوهستانی و راه‌های پیاده‌روی در دره‌ها و باغ‌ها بسته‌های کوچک دارویی را وارد شهر کردند. شبانه، در دل تاریکی، از پاوه، روانسر و روستاهای اطراف، قرص‌ها و آمپول‌های مسکن، داروهای ضدعفونت، وسایل پانسمان و حتی سِرم‌های کوچک را به زخمی‌ها می‌رساندند. گاهی بسته‌های دارو را داخل نان یا کیسه‌های برنج پنهان می‌کردند. اما اگر کسی هنگام حمل دارو دستگیر می‌شد، با عقوبت‌های سنگین روبه‌رو می‌شد. چهل روز پس از آنچه در فیلم می‌بینید، در چهلم کشته‌شدگان ۳۰م آبان، دوباره سپاه به مردمی که از آرامستان برمی‌گشتند و این‌بار آتش گشود و #برهان_الیاسی را به قتل رساندند. پس از آن بود که مردم به یکی از این ایست‌های بازرسی حمله‌ور شدند و آن را برچیدند، اما پس از آن ایست‌های بازرسی در فواصل دورتری از شهر مجددا برقرار شدند. در این دوران مردم و بازاریان جوانرود هماهنگ با شهرهای دیگر ایران در اعتصابات شرکت می‌کردند همین سبب می‌شد که محاصره برای مدتی تنگ‌تر شود. کورش آسیابانی جانشین فرمانده سپاه منطقه غرب در پاسخ به جمعی از معترضان گفته بود: «این مردم اگر چیزی در شهر نیاز داشتند، مغازه‌هایشان را نمی‌بستند...» محاصره غذایی و اقتصادی یک ماه بعد و در هفته اول دی ماه کاهش یافت، اما دارو همچنان تا اواسط فروردین در لیست اقلام ممنوعه ماند؛ چند نکته در مورد ویدیو؛ از سرنوشت دختری که در این صحنه تیر می‌خورد تاکنون خبری در دست نیست؛ انتشار این ویدیو که گوشه‌ای از جنایات سپاه را در جوانرود آشکار کرد چنان برای جمهوری‌اسلامی ناخوشایند بود که با به کارگیری چند کارشناس صدا تمام کسانی که در این ویدیو صحبت می‌کنند را پیدا و بازجویی کردند. #زن_زندگی_آزادی #ژن_ژیان_ئازادی
1:30

این ویدیو مربوط به خیابان طالقانی شهر جوانرود است درست چند ساعت پیش از آنکه محاصره اقتصادی و دارویی شهر شروع شود، ظهر دوشنبه ۳۰م آبان ۱۴۰۱. روزی که در خیابان بهداری گلوله‌های سپاه پاسداران مردم سوگوار #عرفان_کاکایی را هدف قرار دادند؛ شخصی که در فیلم کشته می‌شود #جمال_اعظمی است. از همان شب، جوانرود به محاصره اقتصادی، غذایی و دارویی درآمد؛ بعدداز ظهر همان روز نیروهای سپاه پاسداران جاده‌های ورود به شهر را با سنگ و خاک بستند و ایست‌های بازرسی مستقر کردند. به خودروهای با پلاک غیر بومی اصلا اجازه ورود داده نمی‌شد و خودروهای با پلاک جوانرود را تا حد برداشتن صندلی‌ها تفتیش می‌شدند. همزمان کنترل تمام داروخانه‌های شهر هم به اطلاعات سپاه سپرده شد. در همین حین نیروهای امنیتی سرکوب را شدت بخشیدند و شهر پر از زخمی‌هایی شد که گلوله و ساچمه به دست و پا، شکم، سینه و سرشان نشسته بود. بیمارستان زیر نظر بود و مأموران به دنبال زخمی‌ها می‌گشتند. مردم برای نجات مجروحان در بیمارستان برای چندین هفته زنجیره انسانی تشکیل دادند؛ بسیاری از زخمی‌ها نیز برای فرار از پیگرد، مجبور شدند در خانه‌ها و روستاهای اطراف پنهان شوند. حافظه‌ی جمعی شهر که آبان ۹۸ را پست سر گذاشته بود می‌دانست اگر زخمی‌ها در خانه‌های‌شان بهبود یابند، شانس بیشتری برای زنده ماندن دارند اما این‌بار دارو نبود. آنتی‌بیوتیک‌ها، آمپول‌های کتورولاک، باند و گاز استریل، آتل‌های پزشکی و حتی ساده‌ترین مُسَکن‌ها نایاب شدند. کسی که پایش گلوله خورده بود، اگر زخم عفونت می‌کرد، هیچ دارویی برای درمان نداشت و بارها پیش آمد که پزشکان گمنام در کلبه‌ها تکه‌های بزرگی از دست و پای تیر خورده‌ی معترضان را به دلیل عفونت با تیغ برش می‌دادند. در همین دوران مردم از مسیرهای کوهستانی و راه‌های پیاده‌روی در دره‌ها و باغ‌ها بسته‌های کوچک دارویی را وارد شهر کردند. شبانه، در دل تاریکی، از پاوه، روانسر و روستاهای اطراف، قرص‌ها و آمپول‌های مسکن، داروهای ضدعفونت، وسایل پانسمان و حتی سِرم‌های کوچک را به زخمی‌ها می‌رساندند. گاهی بسته‌های دارو را داخل نان یا کیسه‌های برنج پنهان می‌کردند. اما اگر کسی هنگام حمل دارو دستگیر می‌شد، با عقوبت‌های سنگین روبه‌رو می‌شد. چهل روز پس از آنچه در فیلم می‌بینید، در چهلم کشته‌شدگان ۳۰م آبان، دوباره سپاه به مردمی که از آرامستان برمی‌گشتند و این‌بار آتش گشود و #برهان_الیاسی را به قتل رساندند. پس از آن بود که مردم به یکی از این ایست‌های بازرسی حمله‌ور شدند و آن را برچیدند، اما پس از آن ایست‌های بازرسی در فواصل دورتری از شهر مجددا برقرار شدند. در این دوران مردم و بازاریان جوانرود هماهنگ با شهرهای دیگر ایران در اعتصابات شرکت می‌کردند همین سبب می‌شد که محاصره برای مدتی تنگ‌تر شود. کورش آسیابانی جانشین فرمانده سپاه منطقه غرب در پاسخ به جمعی از معترضان گفته بود: «این مردم اگر چیزی در شهر نیاز داشتند، مغازه‌هایشان را نمی‌بستند...» محاصره غذایی و اقتصادی یک ماه بعد و در هفته اول دی ماه کاهش یافت، اما دارو همچنان تا اواسط فروردین در لیست اقلام ممنوعه ماند؛ چند نکته در مورد ویدیو؛ از سرنوشت دختری که در این صحنه تیر می‌خورد تاکنون خبری در دست نیست؛ انتشار این ویدیو که گوشه‌ای از جنایات سپاه را در جوانرود آشکار کرد چنان برای جمهوری‌اسلامی ناخوشایند بود که با به کارگیری چند کارشناس صدا تمام کسانی که در این ویدیو صحبت می‌کنند را پیدا و بازجویی کردند. #زن_زندگی_آزادی #ژن_ژیان_ئازادی

Soran Mansournia

18,375 次观看 • 1 年前

«عدالت برای همه» تصمیمی که چندین دولت قصد اجرای آن را داشتند، سرانجام در دولت چهاردهم به اجرا درآمد و با تک‌نرخی شدن ارز، چندین میلیون دلار که تا پیش از این تحت عنوان ارز ترجیحی در اختیار چندین فرد و شرکت قرارگرفته بود به حساب مردم ایران واریز شد؛ تا پول مردم در جیب خودشان باشد.
4:18

«عدالت برای همه» تصمیمی که چندین دولت قصد اجرای آن را داشتند، سرانجام در دولت چهاردهم به اجرا درآمد و با تک‌نرخی شدن ارز، چندین میلیون دلار که تا پیش از این تحت عنوان ارز ترجیحی در اختیار چندین فرد و شرکت قرارگرفته بود به حساب مردم ایران واریز شد؛ تا پول مردم در جیب خودشان باشد.

پاد

21,324 次观看 • 9 个月前

حاوی الفاظ رکیک/ این فیلم تنها بخشی از ادبیات تجاوز و فحاشی‌های جنسی است که دیروز در تجمع ضدجنگ از سوی طرفداران پهلوی با آن مواجه بودیم. ادبیاتی که در تجمعات سلطنت طلبها و مواجهه آنها با دیگر گروه‌ها را بارها و بارها دیده‌ایم. ادبیاتی که از علی کریمی و اشکان خطیبی گرفته تا افرادی که در این فیلم میبینید به کررات تکرار شده‌اند و لقب مرد هفته هم به آنها داده شده است. و من به عنوان یک زن، به این موضوع فکر میکنم این گروه با این نگاه ضدزن قرار است چه دستاوردی برای ما زنان به جز ترویج و تشویق خشونت علیه زنان داشته باشد؟
0:32

حاوی الفاظ رکیک/ این فیلم تنها بخشی از ادبیات تجاوز و فحاشی‌های جنسی است که دیروز در تجمع ضدجنگ از سوی طرفداران پهلوی با آن مواجه بودیم. ادبیاتی که در تجمعات سلطنت طلبها و مواجهه آنها با دیگر گروه‌ها را بارها و بارها دیده‌ایم. ادبیاتی که از علی کریمی و اشکان خطیبی گرفته تا افرادی که در این فیلم میبینید به کررات تکرار شده‌اند و لقب مرد هفته هم به آنها داده شده است. و من به عنوان یک زن، به این موضوع فکر میکنم این گروه با این نگاه ضدزن قرار است چه دستاوردی برای ما زنان به جز ترویج و تشویق خشونت علیه زنان داشته باشد؟

Banafsheh.Jamali

14,439 次观看 • 5 个月前

حسین مصطفوی، معروف به Mr Most سالهاست که در تورنتوی کانادا زندگی می‌کنه، شرکت Real Estate داشت و حدوداً ۳۵ تا خونه در تورنتو و بیشتر در محدوده‌ی یانگ و فینچ تا یانگ و شپرد، به اسمش هست. احتمالاً خیلی از کسایی که توی تورنتو زندگی می‌کنن تابلوهاشو دیدن. ولی مدتیه که پرونده‌ی خونه‌هاش یکی‌ یکی داره میره دادگاه و تا الان هم حداقل سه تا از خونه‌هاشو از دست داده. دلیلش هم این بوده که وام‌های بانکی مربوط به اون املاک پرداخت نشده و بانک‌ها و موسسات مالی مجبور شدن برای گرفتن پولشون برن دادگاه. احتمالاً این روند ادامه خواهد داشت و ایشون به احتمال زیاد، املاک بیشتری رو در آینده‌ی نه چندان دور از دست خواهد داد. چند سال پیش هم Real Estate License رو از دست داد. ماجرا هم مربوط به حساب Trust شرکت Real Estate بود، همون حسابی که پول معامله‌ی خریدار و فروشنده موقتاً اونجا نگهداری میشه و باید در موعد مقرر به طرف مربوطه پرداخت بشه. طبق پرونده‌ای که درباره‌ش مطرح شده بود، پول در موعد مقرر پرداخت نشد، ازش شکایت شد و در نهایت License رو از دست داد. حالا چیزی که همیشه برای من سئوال بود اینه که چطوری میشه یه آدم با این همه خونه و ملک، دونه‌دونه اینا رو از دست بده؟! واقعاً از دست دادن این همه ملک خودش یه هنری می‌خواد که کار هر کسی نیست. حتی به نقل از یکی از دوستانی که سازنده‌ی ملک در تورنتو هست، حسین مصطفوی بهش گفته بود که احتمالاً تا آخر سال به ایران برخواهد گشت. از طرف دیگه، ایشون برای مراسم چال کردن لاشه‌ی #موشعلی (#درمانده) به ایران رفته بوده و در این مراسم شرکت کرده، همون‌طور که توی این ویدئو هم می‌بینید. حالا تازه متوجه میشم که چجوری اون همه پول و سرمایه داره از بین میره و چرا می‌خواد به ایران برگرده.
1:23

حسین مصطفوی، معروف به Mr Most سالهاست که در تورنتوی کانادا زندگی می‌کنه، شرکت Real Estate داشت و حدوداً ۳۵ تا خونه در تورنتو و بیشتر در محدوده‌ی یانگ و فینچ تا یانگ و شپرد، به اسمش هست. احتمالاً خیلی از کسایی که توی تورنتو زندگی می‌کنن تابلوهاشو دیدن. ولی مدتیه که پرونده‌ی خونه‌هاش یکی‌ یکی داره میره دادگاه و تا الان هم حداقل سه تا از خونه‌هاشو از دست داده. دلیلش هم این بوده که وام‌های بانکی مربوط به اون املاک پرداخت نشده و بانک‌ها و موسسات مالی مجبور شدن برای گرفتن پولشون برن دادگاه. احتمالاً این روند ادامه خواهد داشت و ایشون به احتمال زیاد، املاک بیشتری رو در آینده‌ی نه چندان دور از دست خواهد داد. چند سال پیش هم Real Estate License رو از دست داد. ماجرا هم مربوط به حساب Trust شرکت Real Estate بود، همون حسابی که پول معامله‌ی خریدار و فروشنده موقتاً اونجا نگهداری میشه و باید در موعد مقرر به طرف مربوطه پرداخت بشه. طبق پرونده‌ای که درباره‌ش مطرح شده بود، پول در موعد مقرر پرداخت نشد، ازش شکایت شد و در نهایت License رو از دست داد. حالا چیزی که همیشه برای من سئوال بود اینه که چطوری میشه یه آدم با این همه خونه و ملک، دونه‌دونه اینا رو از دست بده؟! واقعاً از دست دادن این همه ملک خودش یه هنری می‌خواد که کار هر کسی نیست. حتی به نقل از یکی از دوستانی که سازنده‌ی ملک در تورنتو هست، حسین مصطفوی بهش گفته بود که احتمالاً تا آخر سال به ایران برخواهد گشت. از طرف دیگه، ایشون برای مراسم چال کردن لاشه‌ی #موشعلی (#درمانده) به ایران رفته بوده و در این مراسم شرکت کرده، همون‌طور که توی این ویدئو هم می‌بینید. حالا تازه متوجه میشم که چجوری اون همه پول و سرمایه داره از بین میره و چرا می‌خواد به ایران برگرده.

 Amir 𓃬☼

33,938 次观看 • 18 天前

احمد خدایی، همسر جاویدنام صالحه اکبری، در روزهای اخیر به شدت تحت فشار بود. چند بار احضار و تهیدید شده بود و گفته بودند که نباید در مورد همسرت استوری بگذاری، نباید بگویی که او را کشتند و تو شاهد قتل او بودی... چندین نفر از جاهای مختلف با او در تماس بودند. تلاش می‌کردند که به او امید بدهند. تلاش می‌کردند که او را به مشاور و روان‌شناس وصل کنند، اما احمد می‌گفت هیچ تمایلی به صحبت با مشاور ندارد و تنها خواسته‌ او این بود که صدای مظلومیت همسرش شنیده شود. از ۶ اسفند با احمد در تماس بودم، هر خواسته‌ای داشت، انجام دادم. گفت درباره همسرم استوری بذار، گذاشتم، گفت فلان ویدیو که تصاویر همسرم است، منتشر کن. داستان نحوه کشته شدن صالحه را تعریف کرد، منتشر کردم. در اسپیس صحبت کردم و گفتم قصد خودکشی دارد. در استوری‌های اینستاگرام او را معرفی کردم، خیلی از مردم با او صحبت می‌کردند. با اشکان خطیبی هم صحبت کرده بود. با ادمین مسیح علی‌نژاد هم داستانش را در میان گذاشته بود و او هم منتشر کرده بود. قطع اینترنت باعث شده بود مدتی ارتباطمان کم شود. می‌دانم با عزیزان زیادی حرف می‌زد و داستان عشق خود و صالحه را بازگو می‌کرد. اخیرا به اراک رفته بود، سر مزار همسرش، در آنجا بازداشت شد و برایش پرونده‌سازی شد. همین روزها احضار شده بود که به اراک به دادسرا برود، اما گفته بود که نمیروم. خانواده صالحه بسیجی بودند و قتل دخترشان را «خودکشی» اعلام کرده بودند، علاوه بر این تلاش می‌کردند که خانه احمد را هم تصاحب کنند. احمد دخترش (دختری که از ازدواج قبلی‌اش داشت) را نزد پدر و مادرش گذاشته بود. می‌گفت هر بار به دیدن دخترش می‌رود، دخترش از صالحه می‌پرسد و حالش بد می‌شود. ویدیو و تصاویری از احمد نزد ما و احتمالا افرادی دیگر محفوظ و موجود است و به زودی منتشر می‌شود. وقتی که اقدام به خودکشی کرد، استوری و پست گذاشت و اعلام کرد. افرادی با اورژانس اردبیل تماس گرفتند، اما وقتی که اورژانس رفت، کار از کار گذشته بود و احمد رفته بود ... جاویدنام صالحه اکبری، تکنسین اتاق عمل بود، که با شلیک مستقیم به قلب در برابر چشمان همسرش کشته شد در روزهای پر شور دی ماه خونین ۱۴۰۴ زمانی که هنوز اینترنت قطع نشده بود، احمد خدایی، کوهنورد و مربی شناخته‌شده اردبیلی، در صفحه اینستاگرام خود از افرادی که در جریان اعتراضات آسیب دیده بودند خواست در صورت نیاز به خدمات درمانی و نگرانی از مراجعه به مراکز رسمی، با او تماس بگیرند. همسر احمد خدایی، صالحه اکبری، تکنسین اتاق عمل بود و یک اتاق خانه‌ کوچکشان را به خارج کردن ساچمه‌ها و پانسمان مجروحان اختصاص داده بودند. آن‌ها تازه ازدواج کرده بودند، خانه‌شان بوی زندگی می‌داد، احمد از ازدواج قبلی‌اش دختری داشت که با صالحه رابطه خیلی خوبی داشت. چند روز بعد، شب ۲۲ دی‌ماه و حوالی ساعت ۱۰، مأموران امنیتی به منزل این زوج مراجعه کردند. هدف، بازداشت احمد خدایی عنوان شده بود، اما در زمان ورود مأموران، او در خانه حضور نداشت و برای خرید لوازم پانسمان و دارو به خارج از خانه رفته بود. مأموران در داخل منزل منتظر ماندند تا او بازگردد. با بازگشت احمد خدایی، در بدو ورود به آپارتمان، ناگهان با حمله مأموران مواجه شد. او در برابر چشمان همسرش با شوکر، مشت و لگد مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت. در این میان، صالحه اکبری، که او هم مثل همسرش کوهنورد بود، برای دفاع از همسرش با کلنگ کوهنوردی به سمت مأموران رفت. در همان لحظه، یکی از مأموران با سلاحی مجهز به صداخفه‌کن به قلب او شلیک کرد. گلوله از بدنش عبور کرد و او در همان محل جان باخت. ماموران اسلحه روی سر احمد می‌گذارند و می‌گویند یا خودت و دخترت را می‌کشیم، یا باید سناریوی ما را اعلام کنی. پس از این واقعه، پیکر او از خانه خارج شد و احمد خدایی نیز بازداشت و برای یازده روز در بازداشت نگه داشته شد. در زمان بازداشت احمد، ماموران با رئیس فدراسیون کوهنوردی تماس گرفتند، احمد پشت تلفن به ناچار سناریوی سقوط از کوه را گفت، ولی عمدا منطقه‌ای را اعلام کرد که غیرممکن است که کسی از آنجا سقوط کند و بدین وسیله به رئیس فدراسیون که نسبت به دانش کوهنوردی حرفه‌ای احمد اطلاع داشت، پیام‌ داد که جریان چیز دیگری است. خانواده صالحه و به خصوص پدر او، که طرفدار حکومت است، روایتی دروغ مبنی بر خودکشی دخترش را بیان کردند. پس از آزادی، احمد خدایی با تهدیدهایی مواجه شد تا سکوت کند. پیکر همسرش را در اطراف اراک به خاک سپردند(صالحه اصالتا اراکی بود). احمد در خانه‌اش با خاک مزار همسرش مکانی برای سوگواری درست کرده و در تنهایی از غم هجران همسرش اشک می‌ریخت و از قصدش برای پیوستن به صالحه می‌گفت.
1:01

احمد خدایی، همسر جاویدنام صالحه اکبری، در روزهای اخیر به شدت تحت فشار بود. چند بار احضار و تهیدید شده بود و گفته بودند که نباید در مورد همسرت استوری بگذاری، نباید بگویی که او را کشتند و تو شاهد قتل او بودی... چندین نفر از جاهای مختلف با او در تماس بودند. تلاش می‌کردند که به او امید بدهند. تلاش می‌کردند که او را به مشاور و روان‌شناس وصل کنند، اما احمد می‌گفت هیچ تمایلی به صحبت با مشاور ندارد و تنها خواسته‌ او این بود که صدای مظلومیت همسرش شنیده شود. از ۶ اسفند با احمد در تماس بودم، هر خواسته‌ای داشت، انجام دادم. گفت درباره همسرم استوری بذار، گذاشتم، گفت فلان ویدیو که تصاویر همسرم است، منتشر کن. داستان نحوه کشته شدن صالحه را تعریف کرد، منتشر کردم. در اسپیس صحبت کردم و گفتم قصد خودکشی دارد. در استوری‌های اینستاگرام او را معرفی کردم، خیلی از مردم با او صحبت می‌کردند. با اشکان خطیبی هم صحبت کرده بود. با ادمین مسیح علی‌نژاد هم داستانش را در میان گذاشته بود و او هم منتشر کرده بود. قطع اینترنت باعث شده بود مدتی ارتباطمان کم شود. می‌دانم با عزیزان زیادی حرف می‌زد و داستان عشق خود و صالحه را بازگو می‌کرد. اخیرا به اراک رفته بود، سر مزار همسرش، در آنجا بازداشت شد و برایش پرونده‌سازی شد. همین روزها احضار شده بود که به اراک به دادسرا برود، اما گفته بود که نمیروم. خانواده صالحه بسیجی بودند و قتل دخترشان را «خودکشی» اعلام کرده بودند، علاوه بر این تلاش می‌کردند که خانه احمد را هم تصاحب کنند. احمد دخترش (دختری که از ازدواج قبلی‌اش داشت) را نزد پدر و مادرش گذاشته بود. می‌گفت هر بار به دیدن دخترش می‌رود، دخترش از صالحه می‌پرسد و حالش بد می‌شود. ویدیو و تصاویری از احمد نزد ما و احتمالا افرادی دیگر محفوظ و موجود است و به زودی منتشر می‌شود. وقتی که اقدام به خودکشی کرد، استوری و پست گذاشت و اعلام کرد. افرادی با اورژانس اردبیل تماس گرفتند، اما وقتی که اورژانس رفت، کار از کار گذشته بود و احمد رفته بود ... جاویدنام صالحه اکبری، تکنسین اتاق عمل بود، که با شلیک مستقیم به قلب در برابر چشمان همسرش کشته شد در روزهای پر شور دی ماه خونین ۱۴۰۴ زمانی که هنوز اینترنت قطع نشده بود، احمد خدایی، کوهنورد و مربی شناخته‌شده اردبیلی، در صفحه اینستاگرام خود از افرادی که در جریان اعتراضات آسیب دیده بودند خواست در صورت نیاز به خدمات درمانی و نگرانی از مراجعه به مراکز رسمی، با او تماس بگیرند. همسر احمد خدایی، صالحه اکبری، تکنسین اتاق عمل بود و یک اتاق خانه‌ کوچکشان را به خارج کردن ساچمه‌ها و پانسمان مجروحان اختصاص داده بودند. آن‌ها تازه ازدواج کرده بودند، خانه‌شان بوی زندگی می‌داد، احمد از ازدواج قبلی‌اش دختری داشت که با صالحه رابطه خیلی خوبی داشت. چند روز بعد، شب ۲۲ دی‌ماه و حوالی ساعت ۱۰، مأموران امنیتی به منزل این زوج مراجعه کردند. هدف، بازداشت احمد خدایی عنوان شده بود، اما در زمان ورود مأموران، او در خانه حضور نداشت و برای خرید لوازم پانسمان و دارو به خارج از خانه رفته بود. مأموران در داخل منزل منتظر ماندند تا او بازگردد. با بازگشت احمد خدایی، در بدو ورود به آپارتمان، ناگهان با حمله مأموران مواجه شد. او در برابر چشمان همسرش با شوکر، مشت و لگد مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت. در این میان، صالحه اکبری، که او هم مثل همسرش کوهنورد بود، برای دفاع از همسرش با کلنگ کوهنوردی به سمت مأموران رفت. در همان لحظه، یکی از مأموران با سلاحی مجهز به صداخفه‌کن به قلب او شلیک کرد. گلوله از بدنش عبور کرد و او در همان محل جان باخت. ماموران اسلحه روی سر احمد می‌گذارند و می‌گویند یا خودت و دخترت را می‌کشیم، یا باید سناریوی ما را اعلام کنی. پس از این واقعه، پیکر او از خانه خارج شد و احمد خدایی نیز بازداشت و برای یازده روز در بازداشت نگه داشته شد. در زمان بازداشت احمد، ماموران با رئیس فدراسیون کوهنوردی تماس گرفتند، احمد پشت تلفن به ناچار سناریوی سقوط از کوه را گفت، ولی عمدا منطقه‌ای را اعلام کرد که غیرممکن است که کسی از آنجا سقوط کند و بدین وسیله به رئیس فدراسیون که نسبت به دانش کوهنوردی حرفه‌ای احمد اطلاع داشت، پیام‌ داد که جریان چیز دیگری است. خانواده صالحه و به خصوص پدر او، که طرفدار حکومت است، روایتی دروغ مبنی بر خودکشی دخترش را بیان کردند. پس از آزادی، احمد خدایی با تهدیدهایی مواجه شد تا سکوت کند. پیکر همسرش را در اطراف اراک به خاک سپردند(صالحه اصالتا اراکی بود). احمد در خانه‌اش با خاک مزار همسرش مکانی برای سوگواری درست کرده و در تنهایی از غم هجران همسرش اشک می‌ریخت و از قصدش برای پیوستن به صالحه می‌گفت.

Javad Tavvaf

98,063 次观看 • 5 个月前

کارزار کشف حقیقت ممسنی؛ شاهدان فضای شهر را در آن شب به میدان جنگ تشبیه کرده‌اند. بر اساس این روایت‌ها، از کودکان و نوجوانان تا سالمندان در خیابان حضور داشتند و نیروهای امنیتی بدون توجه به سن معترضان، به سوی جمعیت تیراندازی می‌کردند. نخستین کشته‌های آن شب در مسیرهای بلوار هفت‌تیر و خیابان حمام شهرداری به سوی فلکه آموزش‌وپرورش ثبت شدند. دو مسیری که شدت درگیری و تیراندازی در آن‌ها بیشتر بود. • #IranMassacre‌
1:21

کارزار کشف حقیقت ممسنی؛ شاهدان فضای شهر را در آن شب به میدان جنگ تشبیه کرده‌اند. بر اساس این روایت‌ها، از کودکان و نوجوانان تا سالمندان در خیابان حضور داشتند و نیروهای امنیتی بدون توجه به سن معترضان، به سوی جمعیت تیراندازی می‌کردند. نخستین کشته‌های آن شب در مسیرهای بلوار هفت‌تیر و خیابان حمام شهرداری به سوی فلکه آموزش‌وپرورش ثبت شدند. دو مسیری که شدت درگیری و تیراندازی در آن‌ها بیشتر بود. • #IranMassacre‌

farnoosh faraji |فرنوش فرجی

14,690 次观看 • 3 个月前

به بهانه رویدادهای اخیر لبنان: جنگ داخلی لبنان که از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۰ به درازا کشید و ۱۲۰ هزار نفر تلفات داشت، به پیمان طائف انجامید. یکی از نتایج آن پیمان خلع سلاح تمامی گروه‌های نظامی لبنانی و غیر لبنانی به استثنای حزب‌الله، گروه نیابتی تحت حمایت مالی و تسلیحاتی جمهوری اسلامی بود. بخشی از مستند آن جنگ را در این توییت پیوست می‌کنم. کَمیل شمعون که شش سال (۱۹۵۲–۱۹۵۸) نخست‌وزیر لبنان بود، در بخشی از مصاحبه‌ای که در این مستند با او شد، گفت حضور سازمان‌های فلسطینی مسلح در لبنان تهدیدی دائمی برای امنیت و صلح در این کشور خواهد بود. مستند کامل جنگ داخلی لبنان:
3:20

به بهانه رویدادهای اخیر لبنان: جنگ داخلی لبنان که از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۰ به درازا کشید و ۱۲۰ هزار نفر تلفات داشت، به پیمان طائف انجامید. یکی از نتایج آن پیمان خلع سلاح تمامی گروه‌های نظامی لبنانی و غیر لبنانی به استثنای حزب‌الله، گروه نیابتی تحت حمایت مالی و تسلیحاتی جمهوری اسلامی بود. بخشی از مستند آن جنگ را در این توییت پیوست می‌کنم. کَمیل شمعون که شش سال (۱۹۵۲–۱۹۵۸) نخست‌وزیر لبنان بود، در بخشی از مصاحبه‌ای که در این مستند با او شد، گفت حضور سازمان‌های فلسطینی مسلح در لبنان تهدیدی دائمی برای امنیت و صلح در این کشور خواهد بود. مستند کامل جنگ داخلی لبنان:

Kianoosh Sanjari

68,583 次观看 • 2 年前

فولاد یک ملت، روایت ذوب آهن آریامهر شوربختانه ساعاتی پیش به صنعت فولاد ایران حمله شد. در آغاز دهۀ ۱۳۴۰ ایران عطش توسعه داشت و یکی از کمبودهای اصلی‌اش برای توسعه آهن و فولاد بود. دیگر یک چیز بر شاه و دولتمردان حوزۀ اقتصاد و توسعه مسجل شده بود: آمریکایی‌ها تمایلی نداشتند در این زمینه به ایران کمک کنند ــ و به زودی معلوم شد حتی حاضر به کارشکنی هم بودند. ایران روی نقشۀ ژئوپولتیک دنیا در جبهۀ غرب بود و طبعاً برای ساخت کارخانۀ ذوب‌آهن و فولاد به متحدان غربی مراجعه می‌کرد. اما آمریکایی‌ها نه تنها پای معامله نمی‌آمدند، بلکه می‌کوشیدند ایران را از ورود به این صنعت منصرف کنند. ایران وقتی دید آمریکایی‌ها پای کار نمی‌آیند، تلاش کرد از بانک جهانی کمک بگیرد، اما به نظر آمریکا بانک جهانی را هم از کمک به ایران بازداشت. بهتر است اول نگاهی بیندازیم به سابقۀ صنعت ذوب‌آهن در ایران... در سال‌های پایانی حاکمیت رضاشاه ایران با کمپانیِ آلمانیِ «کروپ» که آن زمان بزرگ‌ترین تولیدکنندۀ فولاد در جهان بود به توافق رسید تا یک کارخانۀ ذوب‌آهن در کرج با ظرفیت تولید سالانه پنجاه هزار تن بسازد. از بد روزگار جنگ جهانی درگرفت و کارخانه نیمه‌کاره ‌ماند. متفقین تجهیزات کارخانه را در راه ایران توقیف کردند. (بقایای ساختمان نیمه‌کارۀ این کارخانه هنوز در کرج هست.) وقتی دکتر عالیخانیِ جوان و خوشفکر در اواخر سال ۱۳۴۱ به عنوان وزیر اقتصاد وارد کابینۀ تازه‌تأسیسِ اسدالله علم شد، مصمم بود یک کارخانۀ ذوب‌آهن با ظرفیت اولیۀ سالانه ۵۰۰ هزار تن تأسیس کند. با توجه به عدم همکاری آمریکا و سابقۀ همکاری با شرکت کروپ، قرار شد مدیر شرکت کروپ به ایران بیاید تا توافقی سر بگیرد. مدیر کروپ ۲۴ ساعت قبل از عزیمت به تهران سفر خود را کنسل کرد. علیقلی اردلان، سفیر ایران در آلمان (همان کسی که در زمستان ۵۷ واپسین وزیر دربار شاه هم بود)، پرس‌وجو کرد و فهمید باز هم دست آمریکایی‌ها در میان است و مدیر کروپ را از آمدن به ایران منصرف کرده‌اند. به این ترتیب شاه به این جمع‌بندی رسید برای ساخت ذوب‌آهن از شوروی کمک بگیرد ــ چیزی که می‌توانست آمریکا را خشمگین و بیمناک کند. بدترین خبری که می‌توانست به گوش آمریکایی‌ها برسد همین بود که ایران نه تنها ذوب‌آهن می‌سازد، بلکه این کار را هم به رقیب اصلی آمریکا سپرده است! پروژۀ سختی در پیش بود. همه می‌دانستند که چنین ایده‌ای به این آسانی‌ها سر نمی‌گیرد. از طرفی شاه هرگز نمی‌خواست خودش شخصاً از شوروی درخواست کمک کند (بعید نبود خبر آن به گوش آمریکایی‌ها برسد). خرداد ۴۴ شاه به شوروی سفر کرد؛ آن زمان خروشچِف، جانشین استالین، تازه از قدرت کنار رفته بود و برژنف مرد شمارۀ یک شوروی شده بود. شوروی که مشتاق بود به هر قیمتی در ایرانِ متحدِ آمریکا جا پا باز کند، آماده بود تا به مطالبات نامنتظرۀ ایرانی‌ها تن دهد. مقامات پایین‌تر هماهنگ کردند تا خود برژنف به شاه پیشنهاد بدهد دولت شوروی در زمینۀ آهن و فولاد به ایران کمک کند. شاه هم بدون اینکه خوشحالی‌اش را از این پیشنهاد بروز دهد، پاسخ داد بررسی می‌کنیم. اما نیاز به بررسی نبود، ایران مشتاق و آماده بود. سریع یک هیئت مذاکره‌کننده در وزارت اقتصاد تشکیل شد و مذاکرات شروع شد. اما نه به این راحتی! حدود پانزده نفر با وسواس برای این مذاکرات تعیین شدند. سوابق همۀ آنها از جهت امنیتی کامل بررسی شد و موظف شدند با نهایت رازداری در مذاکرات شرکت کنند. در مدت مذاکرات نیز ــ که یک ماه طول کشید ــ محل کار و خطوط تلفن آنها دقیق کنترل می‌شد تا اطلاع دربارۀ مذاکرۀ ایران با نمایندگان شوروی درز نکند. در نهایت قرارداد برای احداث ذوب‌آهن، ماشین‌سازی و لوله‌کشی گاز در آستانۀ انعقاد بود که گویا مِیِر (Armin H. Meyer) سفیر آمریکا در ایران، بو برده بود مذاکراتی در وزارت اقتصاد جریان دارد. بی‌درنگ با معاون وزیر اقتصاد، محمد یگانه، تماس می‌گیرد و او را به مهمانی شام دعوت می‌کند. یگانه پیش از پاسخ دادن به سفیر با عالیخانی مشورت می‌کند. از این لحظه شطرنجی سرعتی میان وزارت اقتصاد و سفیر آمریکا درمی‌گیرد... با تیزهوشی محمد یگانه، هم خود او و هم دو مقام دیگر، یعنی عالیخانی (وزیر اقتصاد) و اصفیاء (رئیس سازمان برنامه) که در مذاکرات نقش داشتند، به مهمانی سفیر می‌روند. اما دو ساعت قبل از مهمانی قرارداد با طرف شوروری را امضا می‌کنند و خبر آن را به روزنامه‌ها می‌دهند. کار تمام بود! در مهمانی، عالیخانی به سفیر می‌گوید با شوروی برای ساخت ذوب‌آهن قرارداد بستیم و رنگ از رخسار سفیر می‌رود... اما تازه عالیخانی از موضع طلبکار به سفیر می‌گوید: «ما که اول از شما خیلی کمک خواستیم، خودتان کمک نکردید!» این اتفاق تغییر بزرگی در مناسبات تجاری ایران ایجاد کرد. تقریباً همۀ دولت‌های غربی فهمیدند ایران مصمم به توسعه است و از آن پس به تعبیر عامیانه، برای آمدن به ایران ناز نمی‌کردند، زیرا می‌دانستند خطر بزرگ‌تر این است که شوروی یا یکی دیگر از اعضای بلوک شرق مثل چکسلواکی یا رومانی جای آن‌ها را بگیرد ــ چنانکه برای ساخت تراکتور ایران ابتدا سراغ رومانی رفت. به این ترتیب، آنها هم یک معاملۀ خوب را از دست می‌دادند و هم بازار ایران را می‌باختند. رفتار غربی‌ها از آن پس عوض شد، اما این عصیانگری را آمریکایی‌ها تا حد زیادی به پای عالیخانی نوشتند و بعدها چوبش را خورد. عالیخانی ــ که سال ۴۱ آمده بود ــ تا ۴۸ در وزارت اقتصاد بود و دورۀ درخشانی را در توسعۀ زیرساخت‌های توسعه رقم زد. سقوط عالیخانی مجموعه‌ای از دلایل را داشت: بسیاری به او حسادت می‌کردند و برخی به دیدۀ رقیب به او می‌نگریستند. دسیسه‌های رقیبان داخلی، زیاده‌خواهی نزدیکان دربار برای کسب پروژه‌های دلخواهشان، رفتار ناسیونالیستیِ او در تجارت خارجی و در نهایت مناعت‌طبعش در نهایت باعث شد عالیخانی استعفا دهد. اما در اینجا حتماً باید از یک تکنوکراتِ کاردان دیگر هم نام ببرم که برنامه‌ریزی و اجرای بسیاری از پروژه‌های سازندگی در دهۀ چهل بر دوش او بود: محمد یگانه. قطعاً یگانه یکی از بهترین مدیرانی است که ایران به خود دیده است. یگانه متولد زنجان بود، پدر و مادرش هر دو اهل تبریز بودند (فامیل قبلی پدرش شکرچی بود). یگانه در میانۀ دهۀ ۱۳۲۰ به آمریکا رفت و اقتصاد خواند و با شایستگی و بدون وابستگی به کسی کارمند و کارشناس سازمان ملل شد. تخصص او در ابتدا نفت بود. همان زمان درگیری ایران با شرکت نفت انگلیس اوج گرفته بود و در پی شکایت انگلستان پروندۀ ایران در شورای امنیت مطرح شده بود. مصدق برای دفاع از حق ایران به آمریکا رفت. برای سخنرانی مصدق یک متنِ سیاسی و پروپاگاندیستی تهیه شده بود که بسیار ضعیف بود. محمد یگانه که در نفت تخصص داشت، با دو همکارش از سر میهن‌دوستی و بدون اینکه وظیفه‌ای داشته باشد یک متن حقوقی درخشان تنظیم کرد و مصدق عین همان متن را در شورای امنیت خواند (یگانه آن زمان ۳۰ سال داشت). وقتی نمایندۀ انگلستان پاسخ مصدق را داد، باز یگانه و همکارانش تا صبح بیدار ماندند و جواب حقوقی دقیقی برای مصدق آماده کردند (نتیجه این شد که پروندۀ ایران به لاهه ارجاع شد). یگانه در سازمان ملل می‌درخشید و در حوزۀ صنعتی‌سازی و توسعۀ کشورهای جهان سوم تخصص داشت. وقتی برای مأموریت به تونس رفت، رئیس‌جمهور تونس گفته بود یگانه از همۀ تونسی‌ها تونسی‌تر است؛ آن‌قدر که سختکوش بود و وجدان کاری داشت. اما جذب او به دولت ایران کار عالیخانی بود. پیش از آن هم در دولت مصدق تمایلاتی برای جذب او وجود داشت، اما نشد و ده سال بعد، در ۱۳۴۳ او در وزارت اقتصاد معاونت توسعه را بر عهده گرفت و در این مقام سه کار عمده کرد: تقویت بخش خصوصی، ایجاد صنایع مادر با منابع دولتی و کمک بین‌المللی و کمک به صنایع کوچک. یگانه در سال‌های بعد هم وزیر آبادانی شد و هم وزیر اقتصاد و دارایی. اما یکی از بهترین دوره‌های خدمت او در مقام ریاست بانک مرکزی بود (۵۲ تا ۵۴). او در مبارزه با فساد بسیار بی‌تعارف بود و در برابر دربار هم می‌ایستاد ــ و شگفت‌آور اذیت‌هایی است که از جانب ساواک می‌دید (پسرخواهرش در شلوغی دانشگاه پلی‌تکنیک بازداشت شده بود و ساواک وقتی فهمید آن پسر خواهرزادۀ یگانه ست، سال‌ها او را در زندان نگه داشت تا دست‌کم یک گروی خوب از یگانه داشته باشد ــ گرچه یگانه باز هم باج نمی‌داد). و در پایان، شاید باید از منظری کنایی ــ و نه خرافی ــ یادی هم از حافظ شیرازی کنیم که در سرنوشت محمد یگانه نقش مهمی داشت. محمد در اوایل دهه بیست در تهران حقوق می‌خواند. همان زمان پیشه‌وری و یارانش در آذربایجان اعلام خودمختاری کرده بودند. نصرت‌الله جهانشاه‌لو، از اعضای مهم حزب توده که معاون پیشه‌وری شد، همشهری و دوست محمد یگانه بود. او بسیار کوشید یگانه را جذب فرقۀ دموکرات کند و از او می‌خواست دادستان زنجان شود. یگانه تمایلی به همکاری نداشت، اما بابت خانواده و بستگان خود، به ویژه بابت پدرش که بورژوا و تولیدکننده بود، نگران بود. مانده بود به این همکاری تن دهد یا نه. روزی که می‌رفت درخواست جهانشاه‌لو را قبول کند، مادرش با دیوان حافظ در دست، دنبال او دوید و در تاریک‌وروشنِ دالان خانه دیوان را دست او داد. گفت تفأل زده است. یگانه غزل را خواند؛ جواب روشن بود: «گفتم که خطا کردی و تقدیر نه این بود!» تصمیمش را گرفت؛ از دادستانی انصراف داد و چندی بعد تنها راه برای رهایی از این فشار را در مهاجرت دید. این شد که در آن مسیر دیگر افتاد ــ مسیری که یک ایستگاه آن چانه زدن با روس‌ها و تأسیس کارخانۀ ذوب‌آهن بود. متن از مهدی تدینی ویدیو از منوتو
2:19

فولاد یک ملت، روایت ذوب آهن آریامهر شوربختانه ساعاتی پیش به صنعت فولاد ایران حمله شد. در آغاز دهۀ ۱۳۴۰ ایران عطش توسعه داشت و یکی از کمبودهای اصلی‌اش برای توسعه آهن و فولاد بود. دیگر یک چیز بر شاه و دولتمردان حوزۀ اقتصاد و توسعه مسجل شده بود: آمریکایی‌ها تمایلی نداشتند در این زمینه به ایران کمک کنند ــ و به زودی معلوم شد حتی حاضر به کارشکنی هم بودند. ایران روی نقشۀ ژئوپولتیک دنیا در جبهۀ غرب بود و طبعاً برای ساخت کارخانۀ ذوب‌آهن و فولاد به متحدان غربی مراجعه می‌کرد. اما آمریکایی‌ها نه تنها پای معامله نمی‌آمدند، بلکه می‌کوشیدند ایران را از ورود به این صنعت منصرف کنند. ایران وقتی دید آمریکایی‌ها پای کار نمی‌آیند، تلاش کرد از بانک جهانی کمک بگیرد، اما به نظر آمریکا بانک جهانی را هم از کمک به ایران بازداشت. بهتر است اول نگاهی بیندازیم به سابقۀ صنعت ذوب‌آهن در ایران... در سال‌های پایانی حاکمیت رضاشاه ایران با کمپانیِ آلمانیِ «کروپ» که آن زمان بزرگ‌ترین تولیدکنندۀ فولاد در جهان بود به توافق رسید تا یک کارخانۀ ذوب‌آهن در کرج با ظرفیت تولید سالانه پنجاه هزار تن بسازد. از بد روزگار جنگ جهانی درگرفت و کارخانه نیمه‌کاره ‌ماند. متفقین تجهیزات کارخانه را در راه ایران توقیف کردند. (بقایای ساختمان نیمه‌کارۀ این کارخانه هنوز در کرج هست.) وقتی دکتر عالیخانیِ جوان و خوشفکر در اواخر سال ۱۳۴۱ به عنوان وزیر اقتصاد وارد کابینۀ تازه‌تأسیسِ اسدالله علم شد، مصمم بود یک کارخانۀ ذوب‌آهن با ظرفیت اولیۀ سالانه ۵۰۰ هزار تن تأسیس کند. با توجه به عدم همکاری آمریکا و سابقۀ همکاری با شرکت کروپ، قرار شد مدیر شرکت کروپ به ایران بیاید تا توافقی سر بگیرد. مدیر کروپ ۲۴ ساعت قبل از عزیمت به تهران سفر خود را کنسل کرد. علیقلی اردلان، سفیر ایران در آلمان (همان کسی که در زمستان ۵۷ واپسین وزیر دربار شاه هم بود)، پرس‌وجو کرد و فهمید باز هم دست آمریکایی‌ها در میان است و مدیر کروپ را از آمدن به ایران منصرف کرده‌اند. به این ترتیب شاه به این جمع‌بندی رسید برای ساخت ذوب‌آهن از شوروی کمک بگیرد ــ چیزی که می‌توانست آمریکا را خشمگین و بیمناک کند. بدترین خبری که می‌توانست به گوش آمریکایی‌ها برسد همین بود که ایران نه تنها ذوب‌آهن می‌سازد، بلکه این کار را هم به رقیب اصلی آمریکا سپرده است! پروژۀ سختی در پیش بود. همه می‌دانستند که چنین ایده‌ای به این آسانی‌ها سر نمی‌گیرد. از طرفی شاه هرگز نمی‌خواست خودش شخصاً از شوروی درخواست کمک کند (بعید نبود خبر آن به گوش آمریکایی‌ها برسد). خرداد ۴۴ شاه به شوروی سفر کرد؛ آن زمان خروشچِف، جانشین استالین، تازه از قدرت کنار رفته بود و برژنف مرد شمارۀ یک شوروی شده بود. شوروی که مشتاق بود به هر قیمتی در ایرانِ متحدِ آمریکا جا پا باز کند، آماده بود تا به مطالبات نامنتظرۀ ایرانی‌ها تن دهد. مقامات پایین‌تر هماهنگ کردند تا خود برژنف به شاه پیشنهاد بدهد دولت شوروی در زمینۀ آهن و فولاد به ایران کمک کند. شاه هم بدون اینکه خوشحالی‌اش را از این پیشنهاد بروز دهد، پاسخ داد بررسی می‌کنیم. اما نیاز به بررسی نبود، ایران مشتاق و آماده بود. سریع یک هیئت مذاکره‌کننده در وزارت اقتصاد تشکیل شد و مذاکرات شروع شد. اما نه به این راحتی! حدود پانزده نفر با وسواس برای این مذاکرات تعیین شدند. سوابق همۀ آنها از جهت امنیتی کامل بررسی شد و موظف شدند با نهایت رازداری در مذاکرات شرکت کنند. در مدت مذاکرات نیز ــ که یک ماه طول کشید ــ محل کار و خطوط تلفن آنها دقیق کنترل می‌شد تا اطلاع دربارۀ مذاکرۀ ایران با نمایندگان شوروی درز نکند. در نهایت قرارداد برای احداث ذوب‌آهن، ماشین‌سازی و لوله‌کشی گاز در آستانۀ انعقاد بود که گویا مِیِر (Armin H. Meyer) سفیر آمریکا در ایران، بو برده بود مذاکراتی در وزارت اقتصاد جریان دارد. بی‌درنگ با معاون وزیر اقتصاد، محمد یگانه، تماس می‌گیرد و او را به مهمانی شام دعوت می‌کند. یگانه پیش از پاسخ دادن به سفیر با عالیخانی مشورت می‌کند. از این لحظه شطرنجی سرعتی میان وزارت اقتصاد و سفیر آمریکا درمی‌گیرد... با تیزهوشی محمد یگانه، هم خود او و هم دو مقام دیگر، یعنی عالیخانی (وزیر اقتصاد) و اصفیاء (رئیس سازمان برنامه) که در مذاکرات نقش داشتند، به مهمانی سفیر می‌روند. اما دو ساعت قبل از مهمانی قرارداد با طرف شوروری را امضا می‌کنند و خبر آن را به روزنامه‌ها می‌دهند. کار تمام بود! در مهمانی، عالیخانی به سفیر می‌گوید با شوروی برای ساخت ذوب‌آهن قرارداد بستیم و رنگ از رخسار سفیر می‌رود... اما تازه عالیخانی از موضع طلبکار به سفیر می‌گوید: «ما که اول از شما خیلی کمک خواستیم، خودتان کمک نکردید!» این اتفاق تغییر بزرگی در مناسبات تجاری ایران ایجاد کرد. تقریباً همۀ دولت‌های غربی فهمیدند ایران مصمم به توسعه است و از آن پس به تعبیر عامیانه، برای آمدن به ایران ناز نمی‌کردند، زیرا می‌دانستند خطر بزرگ‌تر این است که شوروی یا یکی دیگر از اعضای بلوک شرق مثل چکسلواکی یا رومانی جای آن‌ها را بگیرد ــ چنانکه برای ساخت تراکتور ایران ابتدا سراغ رومانی رفت. به این ترتیب، آنها هم یک معاملۀ خوب را از دست می‌دادند و هم بازار ایران را می‌باختند. رفتار غربی‌ها از آن پس عوض شد، اما این عصیانگری را آمریکایی‌ها تا حد زیادی به پای عالیخانی نوشتند و بعدها چوبش را خورد. عالیخانی ــ که سال ۴۱ آمده بود ــ تا ۴۸ در وزارت اقتصاد بود و دورۀ درخشانی را در توسعۀ زیرساخت‌های توسعه رقم زد. سقوط عالیخانی مجموعه‌ای از دلایل را داشت: بسیاری به او حسادت می‌کردند و برخی به دیدۀ رقیب به او می‌نگریستند. دسیسه‌های رقیبان داخلی، زیاده‌خواهی نزدیکان دربار برای کسب پروژه‌های دلخواهشان، رفتار ناسیونالیستیِ او در تجارت خارجی و در نهایت مناعت‌طبعش در نهایت باعث شد عالیخانی استعفا دهد. اما در اینجا حتماً باید از یک تکنوکراتِ کاردان دیگر هم نام ببرم که برنامه‌ریزی و اجرای بسیاری از پروژه‌های سازندگی در دهۀ چهل بر دوش او بود: محمد یگانه. قطعاً یگانه یکی از بهترین مدیرانی است که ایران به خود دیده است. یگانه متولد زنجان بود، پدر و مادرش هر دو اهل تبریز بودند (فامیل قبلی پدرش شکرچی بود). یگانه در میانۀ دهۀ ۱۳۲۰ به آمریکا رفت و اقتصاد خواند و با شایستگی و بدون وابستگی به کسی کارمند و کارشناس سازمان ملل شد. تخصص او در ابتدا نفت بود. همان زمان درگیری ایران با شرکت نفت انگلیس اوج گرفته بود و در پی شکایت انگلستان پروندۀ ایران در شورای امنیت مطرح شده بود. مصدق برای دفاع از حق ایران به آمریکا رفت. برای سخنرانی مصدق یک متنِ سیاسی و پروپاگاندیستی تهیه شده بود که بسیار ضعیف بود. محمد یگانه که در نفت تخصص داشت، با دو همکارش از سر میهن‌دوستی و بدون اینکه وظیفه‌ای داشته باشد یک متن حقوقی درخشان تنظیم کرد و مصدق عین همان متن را در شورای امنیت خواند (یگانه آن زمان ۳۰ سال داشت). وقتی نمایندۀ انگلستان پاسخ مصدق را داد، باز یگانه و همکارانش تا صبح بیدار ماندند و جواب حقوقی دقیقی برای مصدق آماده کردند (نتیجه این شد که پروندۀ ایران به لاهه ارجاع شد). یگانه در سازمان ملل می‌درخشید و در حوزۀ صنعتی‌سازی و توسعۀ کشورهای جهان سوم تخصص داشت. وقتی برای مأموریت به تونس رفت، رئیس‌جمهور تونس گفته بود یگانه از همۀ تونسی‌ها تونسی‌تر است؛ آن‌قدر که سختکوش بود و وجدان کاری داشت. اما جذب او به دولت ایران کار عالیخانی بود. پیش از آن هم در دولت مصدق تمایلاتی برای جذب او وجود داشت، اما نشد و ده سال بعد، در ۱۳۴۳ او در وزارت اقتصاد معاونت توسعه را بر عهده گرفت و در این مقام سه کار عمده کرد: تقویت بخش خصوصی، ایجاد صنایع مادر با منابع دولتی و کمک بین‌المللی و کمک به صنایع کوچک. یگانه در سال‌های بعد هم وزیر آبادانی شد و هم وزیر اقتصاد و دارایی. اما یکی از بهترین دوره‌های خدمت او در مقام ریاست بانک مرکزی بود (۵۲ تا ۵۴). او در مبارزه با فساد بسیار بی‌تعارف بود و در برابر دربار هم می‌ایستاد ــ و شگفت‌آور اذیت‌هایی است که از جانب ساواک می‌دید (پسرخواهرش در شلوغی دانشگاه پلی‌تکنیک بازداشت شده بود و ساواک وقتی فهمید آن پسر خواهرزادۀ یگانه ست، سال‌ها او را در زندان نگه داشت تا دست‌کم یک گروی خوب از یگانه داشته باشد ــ گرچه یگانه باز هم باج نمی‌داد). و در پایان، شاید باید از منظری کنایی ــ و نه خرافی ــ یادی هم از حافظ شیرازی کنیم که در سرنوشت محمد یگانه نقش مهمی داشت. محمد در اوایل دهه بیست در تهران حقوق می‌خواند. همان زمان پیشه‌وری و یارانش در آذربایجان اعلام خودمختاری کرده بودند. نصرت‌الله جهانشاه‌لو، از اعضای مهم حزب توده که معاون پیشه‌وری شد، همشهری و دوست محمد یگانه بود. او بسیار کوشید یگانه را جذب فرقۀ دموکرات کند و از او می‌خواست دادستان زنجان شود. یگانه تمایلی به همکاری نداشت، اما بابت خانواده و بستگان خود، به ویژه بابت پدرش که بورژوا و تولیدکننده بود، نگران بود. مانده بود به این همکاری تن دهد یا نه. روزی که می‌رفت درخواست جهانشاه‌لو را قبول کند، مادرش با دیوان حافظ در دست، دنبال او دوید و در تاریک‌وروشنِ دالان خانه دیوان را دست او داد. گفت تفأل زده است. یگانه غزل را خواند؛ جواب روشن بود: «گفتم که خطا کردی و تقدیر نه این بود!» تصمیمش را گرفت؛ از دادستانی انصراف داد و چندی بعد تنها راه برای رهایی از این فشار را در مهاجرت دید. این شد که در آن مسیر دیگر افتاد ــ مسیری که یک ایستگاه آن چانه زدن با روس‌ها و تأسیس کارخانۀ ذوب‌آهن بود. متن از مهدی تدینی ویدیو از منوتو

فلات ایران

65,316 次观看 • 6 个月前

برزین عربی (ایرانی)، فرزند لیا لطفعلیان، به رادیو فردا گفت که مادرش ۱۹ دی‌ماه در تهران‌پارسِ تهران با اسلحۀ شات‌گان کشته شده و خانواده‌اش پیکر او را پس از ۱۲ روز در کهریزک، از طریق انگشت‌نگاری شناسایی کرده‌اند. او می‌گوید که در این مدت هر روز خانواده‌اش از بیمارستان‌ها، قبرستان‌ها و هر جایی برای گرفتن خبری از او می‌رفتند. لیا لطفعلیان ۶۷ساله بود و در جریان اعتراضات در ۱۹ دی، به‌اتفاق چند معترض دیگر در خانه‌ای پناه می‌گیرد که توسط لباس‌شخصی‌ها هدف گلوله قرار گرفته است. فرزندش به رادیو فردا گفت که او با یک کیف کمک‌های اولیه برای کمک به زخمی‌های اعتراضات رفته بود. برزین عربی به رادیو فردا گفت که سازمان مجاهدین خلق نام مادرش را در فهرست خود گذاشته‌اند، در حالی که مادر او «عاشق خاندان پهلوی بود و عکس شاهنشاه در وسط سجاده‌اش بود.»
0:58

برزین عربی (ایرانی)، فرزند لیا لطفعلیان، به رادیو فردا گفت که مادرش ۱۹ دی‌ماه در تهران‌پارسِ تهران با اسلحۀ شات‌گان کشته شده و خانواده‌اش پیکر او را پس از ۱۲ روز در کهریزک، از طریق انگشت‌نگاری شناسایی کرده‌اند. او می‌گوید که در این مدت هر روز خانواده‌اش از بیمارستان‌ها، قبرستان‌ها و هر جایی برای گرفتن خبری از او می‌رفتند. لیا لطفعلیان ۶۷ساله بود و در جریان اعتراضات در ۱۹ دی، به‌اتفاق چند معترض دیگر در خانه‌ای پناه می‌گیرد که توسط لباس‌شخصی‌ها هدف گلوله قرار گرفته است. فرزندش به رادیو فردا گفت که او با یک کیف کمک‌های اولیه برای کمک به زخمی‌های اعتراضات رفته بود. برزین عربی به رادیو فردا گفت که سازمان مجاهدین خلق نام مادرش را در فهرست خود گذاشته‌اند، در حالی که مادر او «عاشق خاندان پهلوی بود و عکس شاهنشاه در وسط سجاده‌اش بود.»

RadioFarda‌|‌راديو فردا

72,308 次观看 • 8 个月前

نقشه‌ای به نام «لوی افغانستان» که مرز دیورند را حذف و بخش‌هایی از خاک پاکستان را به افغانستان الحاق کرده در یک مراسم رسمی به محمدنبی عمری، معاون وزارت داخله طالبان اهدا شد. آقای عمری در این مراسم که در ششم عقرب در ولایت خوست برگزار شده بود، به پاکستان هشدار داد که اگر جنگ دیگری بر افغان‌ها تحمیل شود آنان طوری خواهند جنگید که در مقابل شوروی سابق و امریکا جنگیده بودند. این مراسم برای تجلیل از فراغت دانش‌آموزان اداره تخنیکی و مسلکی خوست برگزار شده بود و کودکان زیر ۱۸ سال با پوشش نظامی در آن حضور داشتند.
0:38

نقشه‌ای به نام «لوی افغانستان» که مرز دیورند را حذف و بخش‌هایی از خاک پاکستان را به افغانستان الحاق کرده در یک مراسم رسمی به محمدنبی عمری، معاون وزارت داخله طالبان اهدا شد. آقای عمری در این مراسم که در ششم عقرب در ولایت خوست برگزار شده بود، به پاکستان هشدار داد که اگر جنگ دیگری بر افغان‌ها تحمیل شود آنان طوری خواهند جنگید که در مقابل شوروی سابق و امریکا جنگیده بودند. این مراسم برای تجلیل از فراغت دانش‌آموزان اداره تخنیکی و مسلکی خوست برگزار شده بود و کودکان زیر ۱۸ سال با پوشش نظامی در آن حضور داشتند.

افغانستان اینترنشنال

18,180 次观看 • 11 个月前