Sensitive content

This media may contain sensitive content.

Загрузка видео...

Не удалось загрузить видео

Возникла проблема при загрузке этого видео. Это может быть связано с временными проблемами сети или видео может быть недоступно.

На главную

چطور شدم بهم میاد؟ پست موقته پاک میشه بچه ها😊😘

بدشانس

8,150 subscribers

39,945 просмотров • 2 лет назад •via X (Twitter)

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

Комментарии: 0

Нет доступных комментариев

Здесь появятся комментарии из оригинального поста

Похожие видео

بچه ها شمام حس میکنین ورژن قدیمیتون داره یخش باز میشه؟

Sensitive content

بچه ها شمام حس میکنین ورژن قدیمیتون داره یخش باز میشه؟

پری ناز

20,309 просмотров • 1 год назад

پزشکیان تو مصاحبه ش به این بچه ها گفت عامل خارجی! لعنت بهت مردک بیچاره! این بچه از گل پاک تر و از هر ایرانی، ایرانی تر بود!

پزشکیان تو مصاحبه ش به این بچه ها گفت عامل خارجی! لعنت بهت مردک بیچاره! این بچه از گل پاک تر و از هر ایرانی، ایرانی تر بود!

Hoda👑

29,663 просмотров • 7 дней назад

عه بچه ها! این دختره افغانی داره میاد ایران. سودی که برای ایران ندارن. فقط برای مفت در اومدن عمل هاشون میان ایران. #اخراج_افغانی_مطالبه_ملی

عه بچه ها! این دختره افغانی داره میاد ایران. سودی که برای ایران ندارن. فقط برای مفت در اومدن عمل هاشون میان ایران. #اخراج_افغانی_مطالبه_ملی

Herr.Reymond

14,777 просмотров • 13 дней назад

بچه ها اینم ببینید 😂😂😂 این تاپاله عرزشی و تو دیوار ظاهراً آگهی کردن 😁😁😁 خودم پاره شدم اینو دیدم #جاویدشاه

بچه ها اینم ببینید 😂😂😂 این تاپاله عرزشی و تو دیوار ظاهراً آگهی کردن 😁😁😁 خودم پاره شدم اینو دیدم #جاویدشاه

Mana 4

14,499 просмотров • 2 месяцев назад

بچه ها این کتونی ادیداس رو از انلاین شاپ خریدم ولی سایزش بهم نمیخوره،۹تومن با باربری برام تموم شده کسی خواست تخفیف هم میدم/

بچه ها این کتونی ادیداس رو از انلاین شاپ خریدم ولی سایزش بهم نمیخوره،۹تومن با باربری برام تموم شده کسی خواست تخفیف هم میدم/

مهندس پاترول

15,074 просмотров • 3 месяцев назад

بچه ها، بیسکوییت هروقت عصرا دم غروب از خواب بیدار میشه تا نیم ساعت همینجوریه یعنی بمحض اینکه از حالت دراز کش درمیاد، اینمدلی میشینه و گیج میشه انگار دزدیدنش و نمیدونه کیه واینجا کجاست💔🥺

بچه ها، بیسکوییت هروقت عصرا دم غروب از خواب بیدار میشه تا نیم ساعت همینجوریه یعنی بمحض اینکه از حالت دراز کش درمیاد، اینمدلی میشینه و گیج میشه انگار دزدیدنش و نمیدونه کیه واینجا کجاست💔🥺

مامانِ بیسکوییت‌ ‌🍪

539,250 просмотров • 2 лет назад

تنهایی دارم از این بچه ها نگهداری میکنم و یک کسی هم پیدا نکردم که بهم کمک کنه،دوستان دوست دارین به بچه ها عیدی بدین که چند روز عید که تعطیله بتونم خاک ،غذای خشک ،مرغ،برنج و سبزیجاتشونو بخرم خیلی خوشحالمون میکنین و از همه شما عزیزان ممنونم که ما رو تنها نمیزارین و کنارمون هستین🙏

تنهایی دارم از این بچه ها نگهداری میکنم و یک کسی هم پیدا نکردم که بهم کمک کنه،دوستان دوست دارین به بچه ها عیدی بدین که چند روز عید که تعطیله بتونم خاک ،غذای خشک ،مرغ،برنج و سبزیجاتشونو بخرم خیلی خوشحالمون میکنین و از همه شما عزیزان ممنونم که ما رو تنها نمیزارین و کنارمون هستین🙏

بهشت شیرین

16,030 просмотров • 1 год назад

از شهر میرفتیم بیرون برای غذارسانی که این روباه قشنگ رو دیدم و بهش غذا دادیم زیستگاه همه حیوون ها رو تخریب کردن الان اکوسیستمی میاد زر زر میکنه بگذارین شکار کنن اکوسیستم تخریب میشه وسط آسفالت و سیمان و آهن ؟

از شهر میرفتیم بیرون برای غذارسانی که این روباه قشنگ رو دیدم و بهش غذا دادیم زیستگاه همه حیوون ها رو تخریب کردن الان اکوسیستمی میاد زر زر میکنه بگذارین شکار کنن اکوسیستم تخریب میشه وسط آسفالت و سیمان و آهن ؟

Ardalan

22,547 просмотров • 1 месяц назад

یه سری اکت ها هس که یه مادرجندگی و حال بهم زنی منحصر به فردی داخلشه و وقتی بولد میشه ناخودآگاه حست بهش تنفر آمیزه ولی خودتم نمیدونی چرا و دلیلشو نمیدونی دقیق! مثل همین نئاندرتال های ریشوی گی مآب که از اولش حس بدی بهشون داشتم ولی الان عینی ثابت کردن که این اکت ها خارکسه بازیه

یه سری اکت ها هس که یه مادرجندگی و حال بهم زنی منحصر به فردی داخلشه و وقتی بولد میشه ناخودآگاه حست بهش تنفر آمیزه ولی خودتم نمیدونی چرا و دلیلشو نمیدونی دقیق! مثل همین نئاندرتال های ریشوی گی مآب که از اولش حس بدی بهشون داشتم ولی الان عینی ثابت کردن که این اکت ها خارکسه بازیه

Jackson🇮🇷

155,776 просмотров • 2 месяцев назад

کانال پر مخاطب عصر فوری برای تحقیر ایرانی یه کلیپ ریاضی درست کرده برای امتحان شما با این روش مثلا عدد ۸۷ رو در ۲۳ضرب کنید یا خودتون هر عدد دو رقمی رو که می خواید ضرب کنید تا ببینید این کانال چطور داره حقارت رو بین بچه ها نهادینه میکنه

کانال پر مخاطب عصر فوری برای تحقیر ایرانی یه کلیپ ریاضی درست کرده برای امتحان شما با این روش مثلا عدد ۸۷ رو در ۲۳ضرب کنید یا خودتون هر عدد دو رقمی رو که می خواید ضرب کنید تا ببینید این کانال چطور داره حقارت رو بین بچه ها نهادینه میکنه

🎒حامد حزب اللهی

112,938 просмотров • 2 лет назад

این بلایی هست که چپ ها بر سر آمستردام آوردن. چطور؟ تو عصر ربات و هوش مصنوعی که میشه به سادگی در مراکز جمع آوری زباله، قوطی های نوشابه رو جدا و بازیافت کرد، روی هر قوطی ۳۰ سنت تعرفه گذاشتن که مجبور بشی اینها رو تو خونه ت جمع کنی و تحویل بدی، در نتیجه خیلی از گداها میان به امید اون سی سنت سطل آشغالها رو تو زمین خالی میکنن و گند میزنن به شهر.

این بلایی هست که چپ ها بر سر آمستردام آوردن. چطور؟ تو عصر ربات و هوش مصنوعی که میشه به سادگی در مراکز جمع آوری زباله، قوطی های نوشابه رو جدا و بازیافت کرد، روی هر قوطی ۳۰ سنت تعرفه گذاشتن که مجبور بشی اینها رو تو خونه ت جمع کنی و تحویل بدی، در نتیجه خیلی از گداها میان به امید اون سی سنت سطل آشغالها رو تو زمین خالی میکنن و گند میزنن به شهر.

Sashti

42,999 просмотров • 2 месяцев назад

تنها یک مادر ایرانی توانایی این رو داره که اینجوری زندگی پسرش رو نابود کنه.پسرایی که توسط مادرشون تربیت میشن اکثرا زندگی شادی رو تجربه نخواهند کرد،اون یوغ گاوی رو انداخته تو دماغش بعدش از زیر قرآن هم رد میشه! این بچه حداکثر ۱۷ سال داشته باشه بنظرتون این فردا می‌تونه مردی باشه که یک زن بهش تکیه کنه؟ یا حتی پدری باشه که بچه اش بهش افتخار کنه؟ راجع به مادرش تا صبح میتونم بنویسم که از اوناییه شوهرش یک دکور بیشتر نیست ،وقتی پستی رو عمومی منتشر میکنی یعنی بقیه رو دعوت کردی راجع بهت نظر بدن پسراتون رو مثل یک مرد تربیت کنید جای پدرش بودم اول سرش رو از ته میتراشیدم میبردمش لباس آدمیزادی تنش میکردم اون دماغگیر گاوی رو هم در میاوردم اون گوشواره ها رو هم می انداختم توی چاه توالت ،اینا روشنفکری نیست اینا تباه کردن آینده یک بچه است.

تنها یک مادر ایرانی توانایی این رو داره که اینجوری زندگی پسرش رو نابود کنه.پسرایی که توسط مادرشون تربیت میشن اکثرا زندگی شادی رو تجربه نخواهند کرد،اون یوغ گاوی رو انداخته تو دماغش بعدش از زیر قرآن هم رد میشه! این بچه حداکثر ۱۷ سال داشته باشه بنظرتون این فردا می‌تونه مردی باشه که یک زن بهش تکیه کنه؟ یا حتی پدری باشه که بچه اش بهش افتخار کنه؟ راجع به مادرش تا صبح میتونم بنویسم که از اوناییه شوهرش یک دکور بیشتر نیست ،وقتی پستی رو عمومی منتشر میکنی یعنی بقیه رو دعوت کردی راجع بهت نظر بدن پسراتون رو مثل یک مرد تربیت کنید جای پدرش بودم اول سرش رو از ته میتراشیدم میبردمش لباس آدمیزادی تنش میکردم اون دماغگیر گاوی رو هم در میاوردم اون گوشواره ها رو هم می انداختم توی چاه توالت ،اینا روشنفکری نیست اینا تباه کردن آینده یک بچه است.

 عمو کُنت

64,576 просмотров • 6 дней назад

از امروز بنده با Robinhood Crypto بسیار مهربان‌تر از قبل خواهم بود. 😅😍 چون دیشب بهم تقریبا ۱ $ETH پاداش داد ک نه ایردراپ بود و ن ارتباط مستقیمی با تیم شبکه داشت ولی دلیلش رابین‌هود بود. بیاید تلگرام تا بعدازظهر توضیح میدم بهتون چطوری شد و چی کار کردم. Persian Alpha on TOP 😍 درضمن هنوزم فرصت هست برای دریافتش اما نمیدونم شما شامل میشید یا نه. چون ب خیلی ها نداده. مسئولیتی هم در قبال از دست دادن سرمایه‌تون اگر اشتباه انجام بدید یا نشه قبول نمیکنم. هیچی. کلا هیچی 🤷‍♂️.(کامیونیتی این مدلی دوست داره گویا) NFA و DYOR هم از این پس یار همیشگی انتهایی تمام پست های من خواهد بود. 😁😆 دوست داشتید بخرید/انجام بدید، دوست نداشتید رد بشید برید جای دیگه بفنا بدید دالرهای ۲۲۸ هزارتومنیتون رو. لینک BIO هست جوین بشید.

از امروز بنده با Robinhood Crypto بسیار مهربان‌تر از قبل خواهم بود. 😅😍 چون دیشب بهم تقریبا ۱ $ETH پاداش داد ک نه ایردراپ بود و ن ارتباط مستقیمی با تیم شبکه داشت ولی دلیلش رابین‌هود بود. بیاید تلگرام تا بعدازظهر توضیح میدم بهتون چطوری شد و چی کار کردم. Persian Alpha on TOP 😍 درضمن هنوزم فرصت هست برای دریافتش اما نمیدونم شما شامل میشید یا نه. چون ب خیلی ها نداده. مسئولیتی هم در قبال از دست دادن سرمایه‌تون اگر اشتباه انجام بدید یا نشه قبول نمیکنم. هیچی. کلا هیچی 🤷‍♂️.(کامیونیتی این مدلی دوست داره گویا) NFA و DYOR هم از این پس یار همیشگی انتهایی تمام پست های من خواهد بود. 😁😆 دوست داشتید بخرید/انجام بدید، دوست نداشتید رد بشید برید جای دیگه بفنا بدید دالرهای ۲۲۸ هزارتومنیتون رو. لینک BIO هست جوین بشید.

Kaveh

24,193 просмотров • 28 дней назад

این ویدئو تار شده رو من از یکی از کانالهای بزرگ تلگرامی برداشتم که اطلاعات شخصی بچه‌های ایران رو پخش میکنن. ببینید چطور مثل آب خوردن شماره بچه‌ها رو جمع میکنن. این راهنما رو به دست بچه‌های داخل برسونید تا اطلاعاتی ازشون لو نره: ۱- با تنظیمات زیر اجازه ندین کسی عکس و شماره شما رو ببینه: Settings -> Privacy and security Phone number : Nobody Profile photos : Nobody Birthday: Nobody ۲- به هیچ عنوان توی کانال های تلگرامی که پستهاشون جای کامنت داره بحث سیاسی نکنید این ساده ترین راهیه که حکومتی ها دنبال پروفایل هایی میگردن که شماره و یا عکسشون بازه برای شناسایی. ۳- اگر با تلگرام فعالیت سیاسی دارید به هیچ عنوان اسم خودتون رو در آیدی تلگرام استفاده نکنید و مطمئن باشید از آیدی اکانتهای دیگه خودتون مثل اینستاگرام استفاده نمیکنید. اگر سوال دیگه‌ای بود کامنت کنید و این اطلاعات رو حتما به دست بچه های داخل برسونید.

MattTheRat 🇮🇷

20,971 просмотров • 5 месяцев назад

از جمعه ساعت حدود ۳ #تهران چند ساعت مانده به تحویل سال رفتم خیابان #گاندی گاندی همیشه برای من تکه‌ای از نوروز بود، تکه‌ای از آن شلوغیِ دلنشینِ قبلِ عید که مرض تهران گردی عیدم را در دل خودش جا میداد. یادم می‌آید همین روزها و ساعت‌ها جای سوزن انداختن نبود، مردم شانه به شانه راه می‌رفتند، دست‌ها پر از کیسه و چشم‌ها پر از ذوق. پارچه‌فروشی‌ها مثل جعبه‌های رنگیِ بی‌انتها بودند، از تکه‌پارچه‌های رومیزی تا تورهای ظریف، از پارچه‌های گل‌دار تا ساتن‌های براقِ مهمانی. زن‌ها پارچه‌ها را با حوصله لمس می‌کردند، روی دستشان می‌کشیدند، نور را از میان بافتش رد می‌کردند و درباره سفره‌ی عید حرف می‌زدند. همه موها را رنگ زده بودند، ناخن‌ها ترمیم شده بود و صورتها قرمزی اصلاح با بند داشت… خانواده‌ها اینجا برای نوعروس ودامادها عیدی پارچه میخریدند و طلا… چقدر انسان پیچیده پ عجیب است، حالا که مینویسم و ذهنم در مقایسه غرق شده انگار آن خاطرات برای ۳۰ سال پیش هستند… پاساژ گاندی با آن راهروهای باریک و مغازه‌هایی که همیشه پر از آدم بود، کافه‌های کوچک و گربه های تپل بچه پرو و بچه های ساختار شکن که نماد شجاعت بودند، برای خودش دنیایی داشت. عیدها بوی خاصی در هوا می‌پیچید، ترکیبی از عطر و ادکلن مردم، پارچه‌ی نو و شیرینی، و آن بوی وانیلِ شیرینی‌های پنیری قنادی گاندی که انگار در حافظه‌ام حک شده. همان‌جا وسط شلوغی یک جعبه شیرینی می‌گرفتیم و طعمش می‌شد بخشی از نوروز ولی در خانه ما به نوروز نمیرسید و آخرش همان شیرینی نخودی های سفت که آب دهان را میدزدید سهم سفره هفت سین میشد… گاندی برای مردم خرید نبود، پاتوق، قرار، دیدن آدم‌ها و حای چشم و هم چشمی بود… رنگ سال را پارچه فروشی‌ها پیدا میکردیم.. بعضی‌ها فقط برای قدم زدن می‌آمدند، برای گم شدن در جمعیت و حس کردن اینکه زندگی جریان دارد. اما امروز، در همان خیابان بودم و سکوت مثل لایه‌ای سنگین روی همه‌چیز نشسته بود. پارچه‌فروشی‌ها همه تعطیل بودند، خیابان بی‌جان به نظر می‌رسید، تورها از پشت نرده غبارگرفته مغازه ها آویزان بودند و دیگر رویایی نمی‌ساختند. پاساژ گاندی ایستاده بود، اما خسته، انگار سال‌هاست کسی به آن زندگی نداده. رفتم جلوی همان قنادی، همان‌جایی که همیشه بوی وانیل در هوا می‌پیچید. امروز حتی بوها هم کم‌رنگ شده بودند. ایستادم و به ویترین خیره شدم و سعی کردم آن شلوغیِ قدیم را به خاطر بیاورم، آن لحظه‌هایی که آدم‌ها با شوق برای رسیدن به عید عجله داشتند. حالا گاندی شبیه جایی شده که ساکنانش آرام آرام از آن فاصله گرفته‌اند. من راه می‌رفتم و با هر قدم بیشتر در خاطره فرو می‌رفتم، در صدای فروشنده‌ها، در چانه‌زدن‌ها، در خنده‌هایی بی‌دلیل. حالا فقط من مانده‌ام و خیابانی که بیشتر از همیشه به گذشته شباهت دارد، و تهِ این سکوت یک حس سرد نشسته.. حسی مثل بعضی چیزها و حال‌وهواها که در زمان می‌مانند و دیگر تکرار نمی‌شوند… #جنگ

از جمعه ساعت حدود ۳ #تهران چند ساعت مانده به تحویل سال رفتم خیابان #گاندی گاندی همیشه برای من تکه‌ای از نوروز بود، تکه‌ای از آن شلوغیِ دلنشینِ قبلِ عید که مرض تهران گردی عیدم را در دل خودش جا میداد. یادم می‌آید همین روزها و ساعت‌ها جای سوزن انداختن نبود، مردم شانه به شانه راه می‌رفتند، دست‌ها پر از کیسه و چشم‌ها پر از ذوق. پارچه‌فروشی‌ها مثل جعبه‌های رنگیِ بی‌انتها بودند، از تکه‌پارچه‌های رومیزی تا تورهای ظریف، از پارچه‌های گل‌دار تا ساتن‌های براقِ مهمانی. زن‌ها پارچه‌ها را با حوصله لمس می‌کردند، روی دستشان می‌کشیدند، نور را از میان بافتش رد می‌کردند و درباره سفره‌ی عید حرف می‌زدند. همه موها را رنگ زده بودند، ناخن‌ها ترمیم شده بود و صورتها قرمزی اصلاح با بند داشت… خانواده‌ها اینجا برای نوعروس ودامادها عیدی پارچه میخریدند و طلا… چقدر انسان پیچیده پ عجیب است، حالا که مینویسم و ذهنم در مقایسه غرق شده انگار آن خاطرات برای ۳۰ سال پیش هستند… پاساژ گاندی با آن راهروهای باریک و مغازه‌هایی که همیشه پر از آدم بود، کافه‌های کوچک و گربه های تپل بچه پرو و بچه های ساختار شکن که نماد شجاعت بودند، برای خودش دنیایی داشت. عیدها بوی خاصی در هوا می‌پیچید، ترکیبی از عطر و ادکلن مردم، پارچه‌ی نو و شیرینی، و آن بوی وانیلِ شیرینی‌های پنیری قنادی گاندی که انگار در حافظه‌ام حک شده. همان‌جا وسط شلوغی یک جعبه شیرینی می‌گرفتیم و طعمش می‌شد بخشی از نوروز ولی در خانه ما به نوروز نمیرسید و آخرش همان شیرینی نخودی های سفت که آب دهان را میدزدید سهم سفره هفت سین میشد… گاندی برای مردم خرید نبود، پاتوق، قرار، دیدن آدم‌ها و حای چشم و هم چشمی بود… رنگ سال را پارچه فروشی‌ها پیدا میکردیم.. بعضی‌ها فقط برای قدم زدن می‌آمدند، برای گم شدن در جمعیت و حس کردن اینکه زندگی جریان دارد. اما امروز، در همان خیابان بودم و سکوت مثل لایه‌ای سنگین روی همه‌چیز نشسته بود. پارچه‌فروشی‌ها همه تعطیل بودند، خیابان بی‌جان به نظر می‌رسید، تورها از پشت نرده غبارگرفته مغازه ها آویزان بودند و دیگر رویایی نمی‌ساختند. پاساژ گاندی ایستاده بود، اما خسته، انگار سال‌هاست کسی به آن زندگی نداده. رفتم جلوی همان قنادی، همان‌جایی که همیشه بوی وانیل در هوا می‌پیچید. امروز حتی بوها هم کم‌رنگ شده بودند. ایستادم و به ویترین خیره شدم و سعی کردم آن شلوغیِ قدیم را به خاطر بیاورم، آن لحظه‌هایی که آدم‌ها با شوق برای رسیدن به عید عجله داشتند. حالا گاندی شبیه جایی شده که ساکنانش آرام آرام از آن فاصله گرفته‌اند. من راه می‌رفتم و با هر قدم بیشتر در خاطره فرو می‌رفتم، در صدای فروشنده‌ها، در چانه‌زدن‌ها، در خنده‌هایی بی‌دلیل. حالا فقط من مانده‌ام و خیابانی که بیشتر از همیشه به گذشته شباهت دارد، و تهِ این سکوت یک حس سرد نشسته.. حسی مثل بعضی چیزها و حال‌وهواها که در زمان می‌مانند و دیگر تکرار نمی‌شوند… #جنگ

Golshan

44,480 просмотров • 6 месяцев назад

خودشیفته، نارسیسیت، نابالغ، اینسکیور، دغل‌باز، لاشی... فرقی نمی‌کنه که اسمش رو چی بذارید. اما اگه اندازه ۵ دقیقه حوصله کنید می‌خوام برای شما از یک لحظه بگم. لحظه‌ای که اولین جرقه‌ی همه دردسرهای بعدی رو می‌زنه. لحظه‌ای که مثل تیغی در گلو هم دردآوره و هم اجازه نمی‌ده غذا بخوری. که اگه فکری به حالش نکنی، باعث می‌شه سوتغذیه نحیفت کنه یا حتی بکشتت. (قبلش ویدیوی این پست رو ببینید) 🔖 پرده اول: کودکی گریه می‌کنه. شاید از گشنگی کلافه شده، شاید از تنهایی ترسیده. شاید پوشکش اذیتش می‌کنه. شاید پرخاش مراقبینش به همدیگه رو دیده. دستانش رو در هوا تکون می‌ده و رد چشمانش به دنبال چهره گرم مامان یا دست حمایتگر بابا می‌گرده. مامان درد مزمنی پیدا کرده. شاید کمرش درد می‌کنه. شاید چند وقتیه درگیر ترفیع شغلی باباست چون بابا پروژه جدیدی گرفته و چند وقتیه دیر وقت به خونه میاد و در دسترس نیست. مامان شاید بعد از زایمان، افسردگی گرفته. شاید مشکل مالی‌ای پیش اومده و بابای تحت فشار، مامان رو هم مضطرب و نگران کرده. شاید مامان و بابا به این‌جای زندگی فکر نکرده بودن و حالا چکه‌های گاه و بی‌گاه سقف رابطه‌شون تبدیل به نم‌گرفتگی همیشگی و پوسیدگی رنگ و گچ شده. هر چه که هست چشم‌های کودک می‌گرده و خط نگاهش به چهره در هم کشیده‌ای می‌خوره. به چشمانی کم‌فروغ. به صورتی عصبانی. به لب‌هایی که گوشه‌هاش پایین افتاده. به ابروهای درهم‌کشیده‌ای که نشانی از محبت در اون‌ها نیست. شاید چشم‌‌های کودک می‌گرده و می‌گرده اما نگاهی پیدا نمی‌کنه. و این نه ماجرای امشب و هفته پیش و ماه گذشته، بلکه پاسخیه که - شاید همیشه، شاید گاه‌به‌گاه - اما مستمر و پیوسته دریافت می‌کنه: ⚡️لحظه‌ای که چشم‌ها به جست‌وجوی چشمه خنک و زلال توجه و محبت رفتن اما تشنه، با مشک خالی و با مُشتی خاک در کام برگشتن. 🔖 پرده دوم: کودک بزرگ‌تر می‌شه. به هر حال شیرین و بامزه‌اس (مگر این که خیلی بدشانس باشه که حتی بامزه و لپ‌دار هم نباشه). اون‌طور که هر کودک ۳-۴ ساله‌ای به توجه و دیده شدن نیاز داره، او هم به دنبال نیازش می‌گرده. مثل ریشه‌ای در خاک به دنبال آب، مثل گرسنه‌ای به دنبال غذا. شاید اگه بچه گربه وحشی رو در جنگل یا صحرا پیدا کنید و نون خشکی جلوش بندازید، حتی بوش هم نکنه. اما گربه‌ی توی کوچه - البته نه کوچه‌های حالا که پر از غذای خشک خارجیه - با دنده‌هایی که از زیر پوستش کمی معلومه و تن نحیفش، همون نون خشک رو هم به دندون می‌کشه و با میو کردن ضعیفی سعی می‌کنه شما رو راضی کنه تا سوسیس وسط نون که بوش بهش خورده رو هم بهش بدید. هر چه که هست، کودک به روشی که نمی‌دونه از کجا میاد ولی براش کار می‌کنه، توجه رو می‌گیره و سیراب می‌شه. شاید چون مودبه، شاید چون همیشه موهاش آب و شونه شده‌اس، شاید چون بلده دست به کنترل تلویزیون نزنه. شاید چون وقتی عصبانیه می‌گه چشم و گریه نمی‌کنه، شاید چون بلده شعری که بچه‌های ۷-۸ ساله با مشکل می‌خونن رو از حفظ بخونه. شاید چون بلده باز هم به چشمان بی‌فروغ و صورت در هم‌کشیده یا لب‌هایی که نمی‌جنبه و شاید حتی چشمی که نیست، نگاه کنه بی آن که خم به ابرو بیاره. در عوض کاری کنه که اون چشم‌ها اندکی برق بزنن و لب‌ها کمی بخندن. ⚡️بالاخره راه‌حل کنار اومدن با اون لحظه پیدا می‌شه. 🔖 پرده سوم: نوجوون ۱۳ ساله در اتاقش نشسته و با خودش فکر می‌کنه - یا شاید حتی فکر نمی‌کنه و بعداً متوجه جریان ناخودآگاه فکرش می‌شه - و می‌گه: «دیدی چه بیابان وحشتی بود؟ دیدی که چه گرسنه و تشنه بودیم؟ اما ما موفق شدیم. نه! یه ذره دیگه تا موفقیت مونده... ولی دیدی چیزی رو ساختیم که دیگه همه چشم‌ها با ذوق و همه لب‌ها با خنده باهاش روبرو می‌شن؟ می‌دونم... همه‌ی همه که نیست. کلی چهره هست که تا حالا ندیدیم. این صورتایی که هر روز می‌بینیم هم به نظر می‌رسه هنوز هم بعضی وقت‌‌ها در‌هم‌کشیده و کم‌فروغه. آخ! دیدی پریروز دو تاشون بهمون لبخند نزدن؟ خیلی تلخ بود. ولی جای نگرانی نیست. چون این چیزی که داریم می‌سازیم یکم دیگه، اگه فقط یکم دیگه روش کار کنیم دیگه به همه چشم‌ها و لب‌ها ذوق و خنده میاره» 🔖 از پرده سوم به بعد، برنامه‌ریزی پیش‌فرض مشخصه: یکم دیگه روی اون چیزی که داریم می‌سازیم کار کنیم تا دیگه همه بپسندنش. تا دیگه از اون جست‌وجو با کام تشنه و پرخاک و مشک خالی برنگردیم. تا دیگه اون لحظه ⚡️ تکرار نشه. اما کیه که ندونه دنیا کارش ناکام کردنه؟ کیه که ندونه آدم‌ها اصلاً به مشک ما نگاه نمی‌کنن که بخوان پرش کنن؟ این رو من و شما می‌دونیم، اما گربه‌ای که با نون خشک سیر شده نمی‌دونه. ریشه‌ای که جون کنده تا خودش رو به آب برسونه نمی‌دونه. و این همون تیغ در گلوست. هر ارتباط جدید با برنامه‌ریزی پیش‌فرض تکرار نشدن اون لحظه آغاز می‌شه و بعد از اندکی - اگه ادامه‌دار بشه - به گروگان گرفته می‌شه تا هیچ وقت باعث رخ دادن دوباره اون لحظه ⚡️ نشه. به هر حال اون لحظه خیلی خیلی دردناکه و ما هم این همه سال زحمت کشیدیم تا این محصول همه‌پسند رو بسازیم. حالا درسته کماکان یکی دو تا جاش گیر و گور داره. اما تیم توسعه قول داده با فیدبک‌های جدید حتماً محصول نهایی رو تا چند ماه دیگه آماده کنه. چیزی که مهمه اینه که تیغ رو دست نزنیم. چون دست زدن بهش درد داره. اما خب این شکم گرسنه نیاز به غذا داره. با هر لقمه هم تیغْ گلو رو خراش می‌ده و درد داره و غذا بهش می‌چسبه. درسته که یکمی درد داره. اما محصول ما قراره درد تیغ رو در نسخه نهایی کاملاً رفع کنه. از طرفی اگه تیغ رو دربیاریم ممکنه گلومون بچسبه بهم و دیگه نتونیم غذا بخوریم. حتی تیم توسعه گفته شاید کل دستگاه گوارش رو از کار بندازه. ما که نمی‌دونیم چی می‌شه. بعد خب معده و روده رو هم نمی‌شناسیم که بخوایم بهشون رسیدگی کنیم. فقط تیغ و گلو رو می‌شناسیم و غذا. ولی این درد گلو باعث می‌شه نه درست طعم غذا رو بفهمیم، نه درست بجویم و قورتش بدیم. بقیه هم تا کی تحمل آخ و اوخ و غذا خوردن خاص ما رو بکنن؟ خسته می‌شن دیگه... البته ما هم می‌تونیم سریع‌تر از سر سفره پاشیم تا کسی متوجه تیغ در گلو و رژیم خاصمون نشه. رژیم غذاییمون هم به خاطر عفونت و زخم‌های مکرر محدود و محدودتر می‌شه. ♻️ و زندگی همین‌طور پیش می‌ره... اگه خوش‌شانس باشیم، با یکی هم‌سفره می‌شیم که بالاخره یه فیدبکی به این محصول و این حقیقت که هنوز بعد از این همه سال تحقیق و توسعه نتونسته مشکل تیغ در گلو رو حل کنه، بده. و سوالی که بعد از اون هر بار تکرار می‌شه و باید بهش جواب بدیم، اینه: آیا جرئت مواجه شدن با اون لحظه⚡️ و در آوردن تیغ و درد و مراقبت‌های بعدش رو داریم... یا به کار روی محصول ادامه می‌دیم؟

خودشیفته، نارسیسیت، نابالغ، اینسکیور، دغل‌باز، لاشی... فرقی نمی‌کنه که اسمش رو چی بذارید. اما اگه اندازه ۵ دقیقه حوصله کنید می‌خوام برای شما از یک لحظه بگم. لحظه‌ای که اولین جرقه‌ی همه دردسرهای بعدی رو می‌زنه. لحظه‌ای که مثل تیغی در گلو هم دردآوره و هم اجازه نمی‌ده غذا بخوری. که اگه فکری به حالش نکنی، باعث می‌شه سوتغذیه نحیفت کنه یا حتی بکشتت. (قبلش ویدیوی این پست رو ببینید) 🔖 پرده اول: کودکی گریه می‌کنه. شاید از گشنگی کلافه شده، شاید از تنهایی ترسیده. شاید پوشکش اذیتش می‌کنه. شاید پرخاش مراقبینش به همدیگه رو دیده. دستانش رو در هوا تکون می‌ده و رد چشمانش به دنبال چهره گرم مامان یا دست حمایتگر بابا می‌گرده. مامان درد مزمنی پیدا کرده. شاید کمرش درد می‌کنه. شاید چند وقتیه درگیر ترفیع شغلی باباست چون بابا پروژه جدیدی گرفته و چند وقتیه دیر وقت به خونه میاد و در دسترس نیست. مامان شاید بعد از زایمان، افسردگی گرفته. شاید مشکل مالی‌ای پیش اومده و بابای تحت فشار، مامان رو هم مضطرب و نگران کرده. شاید مامان و بابا به این‌جای زندگی فکر نکرده بودن و حالا چکه‌های گاه و بی‌گاه سقف رابطه‌شون تبدیل به نم‌گرفتگی همیشگی و پوسیدگی رنگ و گچ شده. هر چه که هست چشم‌های کودک می‌گرده و خط نگاهش به چهره در هم کشیده‌ای می‌خوره. به چشمانی کم‌فروغ. به صورتی عصبانی. به لب‌هایی که گوشه‌هاش پایین افتاده. به ابروهای درهم‌کشیده‌ای که نشانی از محبت در اون‌ها نیست. شاید چشم‌‌های کودک می‌گرده و می‌گرده اما نگاهی پیدا نمی‌کنه. و این نه ماجرای امشب و هفته پیش و ماه گذشته، بلکه پاسخیه که - شاید همیشه، شاید گاه‌به‌گاه - اما مستمر و پیوسته دریافت می‌کنه: ⚡️لحظه‌ای که چشم‌ها به جست‌وجوی چشمه خنک و زلال توجه و محبت رفتن اما تشنه، با مشک خالی و با مُشتی خاک در کام برگشتن. 🔖 پرده دوم: کودک بزرگ‌تر می‌شه. به هر حال شیرین و بامزه‌اس (مگر این که خیلی بدشانس باشه که حتی بامزه و لپ‌دار هم نباشه). اون‌طور که هر کودک ۳-۴ ساله‌ای به توجه و دیده شدن نیاز داره، او هم به دنبال نیازش می‌گرده. مثل ریشه‌ای در خاک به دنبال آب، مثل گرسنه‌ای به دنبال غذا. شاید اگه بچه گربه وحشی رو در جنگل یا صحرا پیدا کنید و نون خشکی جلوش بندازید، حتی بوش هم نکنه. اما گربه‌ی توی کوچه - البته نه کوچه‌های حالا که پر از غذای خشک خارجیه - با دنده‌هایی که از زیر پوستش کمی معلومه و تن نحیفش، همون نون خشک رو هم به دندون می‌کشه و با میو کردن ضعیفی سعی می‌کنه شما رو راضی کنه تا سوسیس وسط نون که بوش بهش خورده رو هم بهش بدید. هر چه که هست، کودک به روشی که نمی‌دونه از کجا میاد ولی براش کار می‌کنه، توجه رو می‌گیره و سیراب می‌شه. شاید چون مودبه، شاید چون همیشه موهاش آب و شونه شده‌اس، شاید چون بلده دست به کنترل تلویزیون نزنه. شاید چون وقتی عصبانیه می‌گه چشم و گریه نمی‌کنه، شاید چون بلده شعری که بچه‌های ۷-۸ ساله با مشکل می‌خونن رو از حفظ بخونه. شاید چون بلده باز هم به چشمان بی‌فروغ و صورت در هم‌کشیده یا لب‌هایی که نمی‌جنبه و شاید حتی چشمی که نیست، نگاه کنه بی آن که خم به ابرو بیاره. در عوض کاری کنه که اون چشم‌ها اندکی برق بزنن و لب‌ها کمی بخندن. ⚡️بالاخره راه‌حل کنار اومدن با اون لحظه پیدا می‌شه. 🔖 پرده سوم: نوجوون ۱۳ ساله در اتاقش نشسته و با خودش فکر می‌کنه - یا شاید حتی فکر نمی‌کنه و بعداً متوجه جریان ناخودآگاه فکرش می‌شه - و می‌گه: «دیدی چه بیابان وحشتی بود؟ دیدی که چه گرسنه و تشنه بودیم؟ اما ما موفق شدیم. نه! یه ذره دیگه تا موفقیت مونده... ولی دیدی چیزی رو ساختیم که دیگه همه چشم‌ها با ذوق و همه لب‌ها با خنده باهاش روبرو می‌شن؟ می‌دونم... همه‌ی همه که نیست. کلی چهره هست که تا حالا ندیدیم. این صورتایی که هر روز می‌بینیم هم به نظر می‌رسه هنوز هم بعضی وقت‌‌ها در‌هم‌کشیده و کم‌فروغه. آخ! دیدی پریروز دو تاشون بهمون لبخند نزدن؟ خیلی تلخ بود. ولی جای نگرانی نیست. چون این چیزی که داریم می‌سازیم یکم دیگه، اگه فقط یکم دیگه روش کار کنیم دیگه به همه چشم‌ها و لب‌ها ذوق و خنده میاره» 🔖 از پرده سوم به بعد، برنامه‌ریزی پیش‌فرض مشخصه: یکم دیگه روی اون چیزی که داریم می‌سازیم کار کنیم تا دیگه همه بپسندنش. تا دیگه از اون جست‌وجو با کام تشنه و پرخاک و مشک خالی برنگردیم. تا دیگه اون لحظه ⚡️ تکرار نشه. اما کیه که ندونه دنیا کارش ناکام کردنه؟ کیه که ندونه آدم‌ها اصلاً به مشک ما نگاه نمی‌کنن که بخوان پرش کنن؟ این رو من و شما می‌دونیم، اما گربه‌ای که با نون خشک سیر شده نمی‌دونه. ریشه‌ای که جون کنده تا خودش رو به آب برسونه نمی‌دونه. و این همون تیغ در گلوست. هر ارتباط جدید با برنامه‌ریزی پیش‌فرض تکرار نشدن اون لحظه آغاز می‌شه و بعد از اندکی - اگه ادامه‌دار بشه - به گروگان گرفته می‌شه تا هیچ وقت باعث رخ دادن دوباره اون لحظه ⚡️ نشه. به هر حال اون لحظه خیلی خیلی دردناکه و ما هم این همه سال زحمت کشیدیم تا این محصول همه‌پسند رو بسازیم. حالا درسته کماکان یکی دو تا جاش گیر و گور داره. اما تیم توسعه قول داده با فیدبک‌های جدید حتماً محصول نهایی رو تا چند ماه دیگه آماده کنه. چیزی که مهمه اینه که تیغ رو دست نزنیم. چون دست زدن بهش درد داره. اما خب این شکم گرسنه نیاز به غذا داره. با هر لقمه هم تیغْ گلو رو خراش می‌ده و درد داره و غذا بهش می‌چسبه. درسته که یکمی درد داره. اما محصول ما قراره درد تیغ رو در نسخه نهایی کاملاً رفع کنه. از طرفی اگه تیغ رو دربیاریم ممکنه گلومون بچسبه بهم و دیگه نتونیم غذا بخوریم. حتی تیم توسعه گفته شاید کل دستگاه گوارش رو از کار بندازه. ما که نمی‌دونیم چی می‌شه. بعد خب معده و روده رو هم نمی‌شناسیم که بخوایم بهشون رسیدگی کنیم. فقط تیغ و گلو رو می‌شناسیم و غذا. ولی این درد گلو باعث می‌شه نه درست طعم غذا رو بفهمیم، نه درست بجویم و قورتش بدیم. بقیه هم تا کی تحمل آخ و اوخ و غذا خوردن خاص ما رو بکنن؟ خسته می‌شن دیگه... البته ما هم می‌تونیم سریع‌تر از سر سفره پاشیم تا کسی متوجه تیغ در گلو و رژیم خاصمون نشه. رژیم غذاییمون هم به خاطر عفونت و زخم‌های مکرر محدود و محدودتر می‌شه. ♻️ و زندگی همین‌طور پیش می‌ره... اگه خوش‌شانس باشیم، با یکی هم‌سفره می‌شیم که بالاخره یه فیدبکی به این محصول و این حقیقت که هنوز بعد از این همه سال تحقیق و توسعه نتونسته مشکل تیغ در گلو رو حل کنه، بده. و سوالی که بعد از اون هر بار تکرار می‌شه و باید بهش جواب بدیم، اینه: آیا جرئت مواجه شدن با اون لحظه⚡️ و در آوردن تیغ و درد و مراقبت‌های بعدش رو داریم... یا به کار روی محصول ادامه می‌دیم؟

Mehdi Jahani

17,783 просмотров • 9 месяцев назад