Loading video...

Video Failed to Load

There was a problem loading this video. This could be due to a temporary network issue or the video might be unavailable.

یه ساعت نشستم غذا خوردن ایشون رو تماشا کردم. این‌جا داره سیبیل شو تمیز می‌کنه.

Kian Aghaei

10,458 subscribers

13,750 views • 2 months ago •via X (Twitter)

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

0 Comments

No comments available

Comments from the original post will appear here

Related Videos

هر تصویری از لرستان میاد بیرون یه سنگی، کلوخی رو هوا داره پرواز می‌کنه :))

هر تصویری از لرستان میاد بیرون یه سنگی، کلوخی رو هوا داره پرواز می‌کنه :))

میمون مست

156,835 views • 9 months ago

درسته آخوند سریالای عطاران رو داره زندگی می‌کنه ولی یه عده هم سریالای مهران مدیری رو زندگی می‌کنند:)))

درسته آخوند سریالای عطاران رو داره زندگی می‌کنه ولی یه عده هم سریالای مهران مدیری رو زندگی می‌کنند:)))

Aleph mim

259,086 views • 2 years ago

امیرعلی حاجی‌زاده، فرمانده وقت نیروی هوافضای سپاه، ۴ اردیبهشت ۱۳۹۹: آمریکا یه ظاهر داره، این چیزی که هارت و هورت می‌کنه. یه باطن داره، باطنش رو ما می‌شناسیم. هیچ غلطی نمی‌تونن بکنن. آمریکا اینه. مردم نگران نباشن

Sensitive content

امیرعلی حاجی‌زاده، فرمانده وقت نیروی هوافضای سپاه، ۴ اردیبهشت ۱۳۹۹: آمریکا یه ظاهر داره، این چیزی که هارت و هورت می‌کنه. یه باطن داره، باطنش رو ما می‌شناسیم. هیچ غلطی نمی‌تونن بکنن. آمریکا اینه. مردم نگران نباشن

حافظه تاریخی

154,251 views • 1 year ago

شما اگه این ویدیو رو ببینید متوجه میشید اونی که داره ذوق می‌کنه مامان یوریه نه خود یوری. خود یوری داره کولی بازی در میاره سر یه وسیله بازی 😀

شما اگه این ویدیو رو ببینید متوجه میشید اونی که داره ذوق می‌کنه مامان یوریه نه خود یوری. خود یوری داره کولی بازی در میاره سر یه وسیله بازی 😀

بانی سنپای🐰

36,556 views • 3 months ago

نوکیسه بودن یعنی فکر کنی موجودی کارتت جای خالی شعورت رو پر می‌کنه… این ۱۸ ثانیه داره هوار می‌زنه ثروت بی‌شعوری رو درمان نمی‌کنه فقط لوکس‌ترش می‌کنه… خداکنه یگانه خانم لا‌به‌لای این‌همه کادو یه رشته قلاده هم گرفته باشه واسه عشقش… #ایران #iran #viralvídeo #فوری

نوکیسه بودن یعنی فکر کنی موجودی کارتت جای خالی شعورت رو پر می‌کنه… این ۱۸ ثانیه داره هوار می‌زنه ثروت بی‌شعوری رو درمان نمی‌کنه فقط لوکس‌ترش می‌کنه… خداکنه یگانه خانم لا‌به‌لای این‌همه کادو یه رشته قلاده هم گرفته باشه واسه عشقش… #ایران #iran #viralvídeo #فوری

Nima Payandeh | نیما پاینده

131,538 views • 1 month ago

تو کُل کشور تنها کسی که سرِ جاشه منم... این جمله رو محیط بان سعید سلیمی گفت و بیراه هم نمیگه. سعید عاشق شغلش هست و کارش رو به خوبی انجام میده. ظاهری خشن برای متخلف ها اما قلبی مهربان برای طبیعت داره. نشستم پای حرفها و خاطراتش پیشنهاد می‌کنم تماشا کنید👇

تو کُل کشور تنها کسی که سرِ جاشه منم... این جمله رو محیط بان سعید سلیمی گفت و بیراه هم نمیگه. سعید عاشق شغلش هست و کارش رو به خوبی انجام میده. ظاهری خشن برای متخلف ها اما قلبی مهربان برای طبیعت داره. نشستم پای حرفها و خاطراتش پیشنهاد می‌کنم تماشا کنید👇

یک محیط‌بان

10,139 views • 2 years ago

آقا پشمام. تو کتابخونه جلو پنجره داشتم چیل می‌کردم یه هو یه آقای سیاهپوست بالاتنه لختی اومد جلو من تو هوای زیر صفر، تو برفا و تاریکی پوش‌آپ رفتن 😳 پا می‌شه یه خورده راه می‌ره دوباره برمی‌گرده و همون کار رو تکرار می‌کنه. رد داده؟ همچنان ادامه داره…

آقا پشمام. تو کتابخونه جلو پنجره داشتم چیل می‌کردم یه هو یه آقای سیاهپوست بالاتنه لختی اومد جلو من تو هوای زیر صفر، تو برفا و تاریکی پوش‌آپ رفتن 😳 پا می‌شه یه خورده راه می‌ره دوباره برمی‌گرده و همون کار رو تکرار می‌کنه. رد داده؟ همچنان ادامه داره…

Pardis

130,917 views • 9 months ago

این مورد رو زیاد برام فرستادن. اینکه با پرچم جمهوری اسلامی بیای استادیوم یه چیزه، اما اینکه با عکس خامنه‌ای بری داستان چیز دیگس! ایشون آقای "میرعلی ضرابی" هستن که سابقه کار در کلینیکی از لس‌آنجلس رو داره که یک پرونده کلاهبرداری‌ ۳۳۷ میلیون دلاری از بیمه داشته ولی خودش تبرئه شده.

این مورد رو زیاد برام فرستادن. اینکه با پرچم جمهوری اسلامی بیای استادیوم یه چیزه، اما اینکه با عکس خامنه‌ای بری داستان چیز دیگس! ایشون آقای "میرعلی ضرابی" هستن که سابقه کار در کلینیکی از لس‌آنجلس رو داره که یک پرونده کلاهبرداری‌ ۳۳۷ میلیون دلاری از بیمه داشته ولی خودش تبرئه شده.

MattTheRat 🇮🇷

48,565 views • 3 months ago

میخوام یه نکته خیلی مهم رو به همه نشون بدم. ایشون "رضا شرفی" هست که توی تجمع امروز طرفداران رژیم در برلین صرفا سمت اونا ایستاده بود، نه پرچم داره نه پلاکارد. اما همونطور که در ویدئو میبینید بسیار فعال در تجمع‌های فلسطینی با چفیه شرکت داشته. گول ظاهر هیچکس رو نخورید.

میخوام یه نکته خیلی مهم رو به همه نشون بدم. ایشون "رضا شرفی" هست که توی تجمع امروز طرفداران رژیم در برلین صرفا سمت اونا ایستاده بود، نه پرچم داره نه پلاکارد. اما همونطور که در ویدئو میبینید بسیار فعال در تجمع‌های فلسطینی با چفیه شرکت داشته. گول ظاهر هیچکس رو نخورید.

MattTheRat

21,139 views • 2 months ago

یه مقاله تو Science می‌گه روباه‌های شهری انگار دارن خودشون، خودشون رو اهلی می‌کنن. اونایی که تو شهر زندگی می‌کنن، هم از آدم‌ها کمتر می‌ترسن، هم حتی از نظر ظاهری فرق کردن: جمجمه کوچیک‌تر، پوزه کوتاه‌تر و پهن‌تر. جالب اینجاست که این تغییرات شبیه چیزیه که تو حیوانات اهلی می‌بینیم، ولی این‌بار هیچ انسانی وسط ماجرا نیست. زندگی شهری روباه‌های آروم‌تر و سازگارتر رو نگه می‌داره، بقیه حذف می‌شن. روباه‌ها هنوز وحشی‌ان، ولی شهر داره یواش‌یواش عوضشون می‌کنه. طبیعت حتی وسط بتن و زباله هم راهشو پیدا می‌کنه.🦊

یه مقاله تو Science می‌گه روباه‌های شهری انگار دارن خودشون، خودشون رو اهلی می‌کنن. اونایی که تو شهر زندگی می‌کنن، هم از آدم‌ها کمتر می‌ترسن، هم حتی از نظر ظاهری فرق کردن: جمجمه کوچیک‌تر، پوزه کوتاه‌تر و پهن‌تر. جالب اینجاست که این تغییرات شبیه چیزیه که تو حیوانات اهلی می‌بینیم، ولی این‌بار هیچ انسانی وسط ماجرا نیست. زندگی شهری روباه‌های آروم‌تر و سازگارتر رو نگه می‌داره، بقیه حذف می‌شن. روباه‌ها هنوز وحشی‌ان، ولی شهر داره یواش‌یواش عوضشون می‌کنه. طبیعت حتی وسط بتن و زباله هم راهشو پیدا می‌کنه.🦊

فلات ایران

145,075 views • 9 months ago

عزیزان من مدیا رو زیر و رو کردم فقط این فیلم از عروسی سیریک(کوهستک) وجود داره!! شما شاید ندونید اما هیچ کجای جنوب مخصوصا سمت بندرعباس نه اینجوری میرقصن و نه اینجوری لباس میپوشن حالا چه برسه به کوهستک که بخشی از روستای سیریک هستش!! اصلا میگیم که خانواده عروس اهل رامهرمز و باغملک بودن و اینجوری میرقصن! بقیه فیلم کجاست؟ چطوریه تو مملکتی که یه نفر با موتور میخوره زمین پنجاه نفر فیلم میگیرن،چرا #هیچ_فیلمی_از_عروسی_سیریک_وجود_نداره این داستان محصول مشترک بی‌بی‌سی و تسنیم هستش و کاملا دروغ میباشد

عزیزان من مدیا رو زیر و رو کردم فقط این فیلم از عروسی سیریک(کوهستک) وجود داره!! شما شاید ندونید اما هیچ کجای جنوب مخصوصا سمت بندرعباس نه اینجوری میرقصن و نه اینجوری لباس میپوشن حالا چه برسه به کوهستک که بخشی از روستای سیریک هستش!! اصلا میگیم که خانواده عروس اهل رامهرمز و باغملک بودن و اینجوری میرقصن! بقیه فیلم کجاست؟ چطوریه تو مملکتی که یه نفر با موتور میخوره زمین پنجاه نفر فیلم میگیرن،چرا #هیچ_فیلمی_از_عروسی_سیریک_وجود_نداره این داستان محصول مشترک بی‌بی‌سی و تسنیم هستش و کاملا دروغ میباشد

MAMAD DAVAR/ممد داور

58,790 views • 28 days ago

خودشیفته، نارسیسیت، نابالغ، اینسکیور، دغل‌باز، لاشی... فرقی نمی‌کنه که اسمش رو چی بذارید. اما اگه اندازه ۵ دقیقه حوصله کنید می‌خوام برای شما از یک لحظه بگم. لحظه‌ای که اولین جرقه‌ی همه دردسرهای بعدی رو می‌زنه. لحظه‌ای که مثل تیغی در گلو هم دردآوره و هم اجازه نمی‌ده غذا بخوری. که اگه فکری به حالش نکنی، باعث می‌شه سوتغذیه نحیفت کنه یا حتی بکشتت. (قبلش ویدیوی این پست رو ببینید) 🔖 پرده اول: کودکی گریه می‌کنه. شاید از گشنگی کلافه شده، شاید از تنهایی ترسیده. شاید پوشکش اذیتش می‌کنه. شاید پرخاش مراقبینش به همدیگه رو دیده. دستانش رو در هوا تکون می‌ده و رد چشمانش به دنبال چهره گرم مامان یا دست حمایتگر بابا می‌گرده. مامان درد مزمنی پیدا کرده. شاید کمرش درد می‌کنه. شاید چند وقتیه درگیر ترفیع شغلی باباست چون بابا پروژه جدیدی گرفته و چند وقتیه دیر وقت به خونه میاد و در دسترس نیست. مامان شاید بعد از زایمان، افسردگی گرفته. شاید مشکل مالی‌ای پیش اومده و بابای تحت فشار، مامان رو هم مضطرب و نگران کرده. شاید مامان و بابا به این‌جای زندگی فکر نکرده بودن و حالا چکه‌های گاه و بی‌گاه سقف رابطه‌شون تبدیل به نم‌گرفتگی همیشگی و پوسیدگی رنگ و گچ شده. هر چه که هست چشم‌های کودک می‌گرده و خط نگاهش به چهره در هم کشیده‌ای می‌خوره. به چشمانی کم‌فروغ. به صورتی عصبانی. به لب‌هایی که گوشه‌هاش پایین افتاده. به ابروهای درهم‌کشیده‌ای که نشانی از محبت در اون‌ها نیست. شاید چشم‌‌های کودک می‌گرده و می‌گرده اما نگاهی پیدا نمی‌کنه. و این نه ماجرای امشب و هفته پیش و ماه گذشته، بلکه پاسخیه که - شاید همیشه، شاید گاه‌به‌گاه - اما مستمر و پیوسته دریافت می‌کنه: ⚡️لحظه‌ای که چشم‌ها به جست‌وجوی چشمه خنک و زلال توجه و محبت رفتن اما تشنه، با مشک خالی و با مُشتی خاک در کام برگشتن. 🔖 پرده دوم: کودک بزرگ‌تر می‌شه. به هر حال شیرین و بامزه‌اس (مگر این که خیلی بدشانس باشه که حتی بامزه و لپ‌دار هم نباشه). اون‌طور که هر کودک ۳-۴ ساله‌ای به توجه و دیده شدن نیاز داره، او هم به دنبال نیازش می‌گرده. مثل ریشه‌ای در خاک به دنبال آب، مثل گرسنه‌ای به دنبال غذا. شاید اگه بچه گربه وحشی رو در جنگل یا صحرا پیدا کنید و نون خشکی جلوش بندازید، حتی بوش هم نکنه. اما گربه‌ی توی کوچه - البته نه کوچه‌های حالا که پر از غذای خشک خارجیه - با دنده‌هایی که از زیر پوستش کمی معلومه و تن نحیفش، همون نون خشک رو هم به دندون می‌کشه و با میو کردن ضعیفی سعی می‌کنه شما رو راضی کنه تا سوسیس وسط نون که بوش بهش خورده رو هم بهش بدید. هر چه که هست، کودک به روشی که نمی‌دونه از کجا میاد ولی براش کار می‌کنه، توجه رو می‌گیره و سیراب می‌شه. شاید چون مودبه، شاید چون همیشه موهاش آب و شونه شده‌اس، شاید چون بلده دست به کنترل تلویزیون نزنه. شاید چون وقتی عصبانیه می‌گه چشم و گریه نمی‌کنه، شاید چون بلده شعری که بچه‌های ۷-۸ ساله با مشکل می‌خونن رو از حفظ بخونه. شاید چون بلده باز هم به چشمان بی‌فروغ و صورت در هم‌کشیده یا لب‌هایی که نمی‌جنبه و شاید حتی چشمی که نیست، نگاه کنه بی آن که خم به ابرو بیاره. در عوض کاری کنه که اون چشم‌ها اندکی برق بزنن و لب‌ها کمی بخندن. ⚡️بالاخره راه‌حل کنار اومدن با اون لحظه پیدا می‌شه. 🔖 پرده سوم: نوجوون ۱۳ ساله در اتاقش نشسته و با خودش فکر می‌کنه - یا شاید حتی فکر نمی‌کنه و بعداً متوجه جریان ناخودآگاه فکرش می‌شه - و می‌گه: «دیدی چه بیابان وحشتی بود؟ دیدی که چه گرسنه و تشنه بودیم؟ اما ما موفق شدیم. نه! یه ذره دیگه تا موفقیت مونده... ولی دیدی چیزی رو ساختیم که دیگه همه چشم‌ها با ذوق و همه لب‌ها با خنده باهاش روبرو می‌شن؟ می‌دونم... همه‌ی همه که نیست. کلی چهره هست که تا حالا ندیدیم. این صورتایی که هر روز می‌بینیم هم به نظر می‌رسه هنوز هم بعضی وقت‌‌ها در‌هم‌کشیده و کم‌فروغه. آخ! دیدی پریروز دو تاشون بهمون لبخند نزدن؟ خیلی تلخ بود. ولی جای نگرانی نیست. چون این چیزی که داریم می‌سازیم یکم دیگه، اگه فقط یکم دیگه روش کار کنیم دیگه به همه چشم‌ها و لب‌ها ذوق و خنده میاره» 🔖 از پرده سوم به بعد، برنامه‌ریزی پیش‌فرض مشخصه: یکم دیگه روی اون چیزی که داریم می‌سازیم کار کنیم تا دیگه همه بپسندنش. تا دیگه از اون جست‌وجو با کام تشنه و پرخاک و مشک خالی برنگردیم. تا دیگه اون لحظه ⚡️ تکرار نشه. اما کیه که ندونه دنیا کارش ناکام کردنه؟ کیه که ندونه آدم‌ها اصلاً به مشک ما نگاه نمی‌کنن که بخوان پرش کنن؟ این رو من و شما می‌دونیم، اما گربه‌ای که با نون خشک سیر شده نمی‌دونه. ریشه‌ای که جون کنده تا خودش رو به آب برسونه نمی‌دونه. و این همون تیغ در گلوست. هر ارتباط جدید با برنامه‌ریزی پیش‌فرض تکرار نشدن اون لحظه آغاز می‌شه و بعد از اندکی - اگه ادامه‌دار بشه - به گروگان گرفته می‌شه تا هیچ وقت باعث رخ دادن دوباره اون لحظه ⚡️ نشه. به هر حال اون لحظه خیلی خیلی دردناکه و ما هم این همه سال زحمت کشیدیم تا این محصول همه‌پسند رو بسازیم. حالا درسته کماکان یکی دو تا جاش گیر و گور داره. اما تیم توسعه قول داده با فیدبک‌های جدید حتماً محصول نهایی رو تا چند ماه دیگه آماده کنه. چیزی که مهمه اینه که تیغ رو دست نزنیم. چون دست زدن بهش درد داره. اما خب این شکم گرسنه نیاز به غذا داره. با هر لقمه هم تیغْ گلو رو خراش می‌ده و درد داره و غذا بهش می‌چسبه. درسته که یکمی درد داره. اما محصول ما قراره درد تیغ رو در نسخه نهایی کاملاً رفع کنه. از طرفی اگه تیغ رو دربیاریم ممکنه گلومون بچسبه بهم و دیگه نتونیم غذا بخوریم. حتی تیم توسعه گفته شاید کل دستگاه گوارش رو از کار بندازه. ما که نمی‌دونیم چی می‌شه. بعد خب معده و روده رو هم نمی‌شناسیم که بخوایم بهشون رسیدگی کنیم. فقط تیغ و گلو رو می‌شناسیم و غذا. ولی این درد گلو باعث می‌شه نه درست طعم غذا رو بفهمیم، نه درست بجویم و قورتش بدیم. بقیه هم تا کی تحمل آخ و اوخ و غذا خوردن خاص ما رو بکنن؟ خسته می‌شن دیگه... البته ما هم می‌تونیم سریع‌تر از سر سفره پاشیم تا کسی متوجه تیغ در گلو و رژیم خاصمون نشه. رژیم غذاییمون هم به خاطر عفونت و زخم‌های مکرر محدود و محدودتر می‌شه. ♻️ و زندگی همین‌طور پیش می‌ره... اگه خوش‌شانس باشیم، با یکی هم‌سفره می‌شیم که بالاخره یه فیدبکی به این محصول و این حقیقت که هنوز بعد از این همه سال تحقیق و توسعه نتونسته مشکل تیغ در گلو رو حل کنه، بده. و سوالی که بعد از اون هر بار تکرار می‌شه و باید بهش جواب بدیم، اینه: آیا جرئت مواجه شدن با اون لحظه⚡️ و در آوردن تیغ و درد و مراقبت‌های بعدش رو داریم... یا به کار روی محصول ادامه می‌دیم؟

خودشیفته، نارسیسیت، نابالغ، اینسکیور، دغل‌باز، لاشی... فرقی نمی‌کنه که اسمش رو چی بذارید. اما اگه اندازه ۵ دقیقه حوصله کنید می‌خوام برای شما از یک لحظه بگم. لحظه‌ای که اولین جرقه‌ی همه دردسرهای بعدی رو می‌زنه. لحظه‌ای که مثل تیغی در گلو هم دردآوره و هم اجازه نمی‌ده غذا بخوری. که اگه فکری به حالش نکنی، باعث می‌شه سوتغذیه نحیفت کنه یا حتی بکشتت. (قبلش ویدیوی این پست رو ببینید) 🔖 پرده اول: کودکی گریه می‌کنه. شاید از گشنگی کلافه شده، شاید از تنهایی ترسیده. شاید پوشکش اذیتش می‌کنه. شاید پرخاش مراقبینش به همدیگه رو دیده. دستانش رو در هوا تکون می‌ده و رد چشمانش به دنبال چهره گرم مامان یا دست حمایتگر بابا می‌گرده. مامان درد مزمنی پیدا کرده. شاید کمرش درد می‌کنه. شاید چند وقتیه درگیر ترفیع شغلی باباست چون بابا پروژه جدیدی گرفته و چند وقتیه دیر وقت به خونه میاد و در دسترس نیست. مامان شاید بعد از زایمان، افسردگی گرفته. شاید مشکل مالی‌ای پیش اومده و بابای تحت فشار، مامان رو هم مضطرب و نگران کرده. شاید مامان و بابا به این‌جای زندگی فکر نکرده بودن و حالا چکه‌های گاه و بی‌گاه سقف رابطه‌شون تبدیل به نم‌گرفتگی همیشگی و پوسیدگی رنگ و گچ شده. هر چه که هست چشم‌های کودک می‌گرده و خط نگاهش به چهره در هم کشیده‌ای می‌خوره. به چشمانی کم‌فروغ. به صورتی عصبانی. به لب‌هایی که گوشه‌هاش پایین افتاده. به ابروهای درهم‌کشیده‌ای که نشانی از محبت در اون‌ها نیست. شاید چشم‌‌های کودک می‌گرده و می‌گرده اما نگاهی پیدا نمی‌کنه. و این نه ماجرای امشب و هفته پیش و ماه گذشته، بلکه پاسخیه که - شاید همیشه، شاید گاه‌به‌گاه - اما مستمر و پیوسته دریافت می‌کنه: ⚡️لحظه‌ای که چشم‌ها به جست‌وجوی چشمه خنک و زلال توجه و محبت رفتن اما تشنه، با مشک خالی و با مُشتی خاک در کام برگشتن. 🔖 پرده دوم: کودک بزرگ‌تر می‌شه. به هر حال شیرین و بامزه‌اس (مگر این که خیلی بدشانس باشه که حتی بامزه و لپ‌دار هم نباشه). اون‌طور که هر کودک ۳-۴ ساله‌ای به توجه و دیده شدن نیاز داره، او هم به دنبال نیازش می‌گرده. مثل ریشه‌ای در خاک به دنبال آب، مثل گرسنه‌ای به دنبال غذا. شاید اگه بچه گربه وحشی رو در جنگل یا صحرا پیدا کنید و نون خشکی جلوش بندازید، حتی بوش هم نکنه. اما گربه‌ی توی کوچه - البته نه کوچه‌های حالا که پر از غذای خشک خارجیه - با دنده‌هایی که از زیر پوستش کمی معلومه و تن نحیفش، همون نون خشک رو هم به دندون می‌کشه و با میو کردن ضعیفی سعی می‌کنه شما رو راضی کنه تا سوسیس وسط نون که بوش بهش خورده رو هم بهش بدید. هر چه که هست، کودک به روشی که نمی‌دونه از کجا میاد ولی براش کار می‌کنه، توجه رو می‌گیره و سیراب می‌شه. شاید چون مودبه، شاید چون همیشه موهاش آب و شونه شده‌اس، شاید چون بلده دست به کنترل تلویزیون نزنه. شاید چون وقتی عصبانیه می‌گه چشم و گریه نمی‌کنه، شاید چون بلده شعری که بچه‌های ۷-۸ ساله با مشکل می‌خونن رو از حفظ بخونه. شاید چون بلده باز هم به چشمان بی‌فروغ و صورت در هم‌کشیده یا لب‌هایی که نمی‌جنبه و شاید حتی چشمی که نیست، نگاه کنه بی آن که خم به ابرو بیاره. در عوض کاری کنه که اون چشم‌ها اندکی برق بزنن و لب‌ها کمی بخندن. ⚡️بالاخره راه‌حل کنار اومدن با اون لحظه پیدا می‌شه. 🔖 پرده سوم: نوجوون ۱۳ ساله در اتاقش نشسته و با خودش فکر می‌کنه - یا شاید حتی فکر نمی‌کنه و بعداً متوجه جریان ناخودآگاه فکرش می‌شه - و می‌گه: «دیدی چه بیابان وحشتی بود؟ دیدی که چه گرسنه و تشنه بودیم؟ اما ما موفق شدیم. نه! یه ذره دیگه تا موفقیت مونده... ولی دیدی چیزی رو ساختیم که دیگه همه چشم‌ها با ذوق و همه لب‌ها با خنده باهاش روبرو می‌شن؟ می‌دونم... همه‌ی همه که نیست. کلی چهره هست که تا حالا ندیدیم. این صورتایی که هر روز می‌بینیم هم به نظر می‌رسه هنوز هم بعضی وقت‌‌ها در‌هم‌کشیده و کم‌فروغه. آخ! دیدی پریروز دو تاشون بهمون لبخند نزدن؟ خیلی تلخ بود. ولی جای نگرانی نیست. چون این چیزی که داریم می‌سازیم یکم دیگه، اگه فقط یکم دیگه روش کار کنیم دیگه به همه چشم‌ها و لب‌ها ذوق و خنده میاره» 🔖 از پرده سوم به بعد، برنامه‌ریزی پیش‌فرض مشخصه: یکم دیگه روی اون چیزی که داریم می‌سازیم کار کنیم تا دیگه همه بپسندنش. تا دیگه از اون جست‌وجو با کام تشنه و پرخاک و مشک خالی برنگردیم. تا دیگه اون لحظه ⚡️ تکرار نشه. اما کیه که ندونه دنیا کارش ناکام کردنه؟ کیه که ندونه آدم‌ها اصلاً به مشک ما نگاه نمی‌کنن که بخوان پرش کنن؟ این رو من و شما می‌دونیم، اما گربه‌ای که با نون خشک سیر شده نمی‌دونه. ریشه‌ای که جون کنده تا خودش رو به آب برسونه نمی‌دونه. و این همون تیغ در گلوست. هر ارتباط جدید با برنامه‌ریزی پیش‌فرض تکرار نشدن اون لحظه آغاز می‌شه و بعد از اندکی - اگه ادامه‌دار بشه - به گروگان گرفته می‌شه تا هیچ وقت باعث رخ دادن دوباره اون لحظه ⚡️ نشه. به هر حال اون لحظه خیلی خیلی دردناکه و ما هم این همه سال زحمت کشیدیم تا این محصول همه‌پسند رو بسازیم. حالا درسته کماکان یکی دو تا جاش گیر و گور داره. اما تیم توسعه قول داده با فیدبک‌های جدید حتماً محصول نهایی رو تا چند ماه دیگه آماده کنه. چیزی که مهمه اینه که تیغ رو دست نزنیم. چون دست زدن بهش درد داره. اما خب این شکم گرسنه نیاز به غذا داره. با هر لقمه هم تیغْ گلو رو خراش می‌ده و درد داره و غذا بهش می‌چسبه. درسته که یکمی درد داره. اما محصول ما قراره درد تیغ رو در نسخه نهایی کاملاً رفع کنه. از طرفی اگه تیغ رو دربیاریم ممکنه گلومون بچسبه بهم و دیگه نتونیم غذا بخوریم. حتی تیم توسعه گفته شاید کل دستگاه گوارش رو از کار بندازه. ما که نمی‌دونیم چی می‌شه. بعد خب معده و روده رو هم نمی‌شناسیم که بخوایم بهشون رسیدگی کنیم. فقط تیغ و گلو رو می‌شناسیم و غذا. ولی این درد گلو باعث می‌شه نه درست طعم غذا رو بفهمیم، نه درست بجویم و قورتش بدیم. بقیه هم تا کی تحمل آخ و اوخ و غذا خوردن خاص ما رو بکنن؟ خسته می‌شن دیگه... البته ما هم می‌تونیم سریع‌تر از سر سفره پاشیم تا کسی متوجه تیغ در گلو و رژیم خاصمون نشه. رژیم غذاییمون هم به خاطر عفونت و زخم‌های مکرر محدود و محدودتر می‌شه. ♻️ و زندگی همین‌طور پیش می‌ره... اگه خوش‌شانس باشیم، با یکی هم‌سفره می‌شیم که بالاخره یه فیدبکی به این محصول و این حقیقت که هنوز بعد از این همه سال تحقیق و توسعه نتونسته مشکل تیغ در گلو رو حل کنه، بده. و سوالی که بعد از اون هر بار تکرار می‌شه و باید بهش جواب بدیم، اینه: آیا جرئت مواجه شدن با اون لحظه⚡️ و در آوردن تیغ و درد و مراقبت‌های بعدش رو داریم... یا به کار روی محصول ادامه می‌دیم؟

Mehdi Jahani

17,783 views • 9 months ago

قدیما یه تلویزیون (یخچال، ماشین رختشویی، هر جور دستگاهی) می‌خریدی، سی چهل سال کار می‌کرد، آخ نمی‌گفت. این تلویزیون رو اوائل آوریل امسال خریدم. دیروز روشنش کردم، وضعش این بود. مسلماً ضمانت خرید داره ولی آخه چرا دستگاه به این نویی باید چنان خراب بشه که من مجبور بشم دربه‌در بیفتم دنبال گارانتی و پس دادن و نو خریدن و مکافات؟ دم اون مأمور شرکت حمل و نقل گرم که وقتی خواستم جعبه‌اش رو هم بدم ببره، گفت نگه دارین. اومدیم و پس‌فردا خراب شد. اون وقت آمازون ازتون بسته‌بندی اصلش رو می‌خواد و اون وقت خر بیار و باقالی بار کن. من هم گفتم جهنم، این همه آت آشغال تو انباریه، اینم روش. امشب چنان آکبند بسته‌بندیش کردم که با موقع ارسالش مو نمی‌زنه. حتی پیچ‌های پایه‌هاش رو هم گذاشتم توی یه پاکت فسقلی پلاستیکی و چسبوندم به همون فرورفتگی مخصوصش تو یونولیت داخل کارتون. فردا میان می‌برنش‌ و یکی دیگه باید سفارش بدم. فقط نمی‌دونم اصلاً تلویزیون لازم دارم یا نه. من مال اون نسلی هستم که با دستگاه تلویزیون توی پذیرایی بزرگ شده و بهش به عنوان یکی از وسایل اصلی خونه خو گرفته. به ندرت روشنش می‌کنم ولی نبودنش هم یه جوری عجیبه.

قدیما یه تلویزیون (یخچال، ماشین رختشویی، هر جور دستگاهی) می‌خریدی، سی چهل سال کار می‌کرد، آخ نمی‌گفت. این تلویزیون رو اوائل آوریل امسال خریدم. دیروز روشنش کردم، وضعش این بود. مسلماً ضمانت خرید داره ولی آخه چرا دستگاه به این نویی باید چنان خراب بشه که من مجبور بشم دربه‌در بیفتم دنبال گارانتی و پس دادن و نو خریدن و مکافات؟ دم اون مأمور شرکت حمل و نقل گرم که وقتی خواستم جعبه‌اش رو هم بدم ببره، گفت نگه دارین. اومدیم و پس‌فردا خراب شد. اون وقت آمازون ازتون بسته‌بندی اصلش رو می‌خواد و اون وقت خر بیار و باقالی بار کن. من هم گفتم جهنم، این همه آت آشغال تو انباریه، اینم روش. امشب چنان آکبند بسته‌بندیش کردم که با موقع ارسالش مو نمی‌زنه. حتی پیچ‌های پایه‌هاش رو هم گذاشتم توی یه پاکت فسقلی پلاستیکی و چسبوندم به همون فرورفتگی مخصوصش تو یونولیت داخل کارتون. فردا میان می‌برنش‌ و یکی دیگه باید سفارش بدم. فقط نمی‌دونم اصلاً تلویزیون لازم دارم یا نه. من مال اون نسلی هستم که با دستگاه تلویزیون توی پذیرایی بزرگ شده و بهش به عنوان یکی از وسایل اصلی خونه خو گرفته. به ندرت روشنش می‌کنم ولی نبودنش هم یه جوری عجیبه.

Atosa

13,487 views • 1 month ago