«یو وزیر، درې څوکۍ؛ یو امیر، ټول صلاحیت — د شفاهي فرمانونو حکومت او اداري سرګرداني» بریانیوز( سه‌شنبه، ١٢ حوت ١٤٠٤) په دې وروستیو کې د هبت‌الله اخوندزاده له خوا په یوه شفاهي فرمان کې داسې ټاکنې اعلان شوې چې سړی نه پوهېږي وخاندي که وژاړي. جګړه له پاکستان... سره عملاً پیل شوې ده، خو تر اوسه بشپړه او تمام‌عیاره بڼه نه لري، بلکې مقطعي او پرله‌پسې نښتې دي. سره له دې، د څوکۍ وېش یې داسې شوی لکه د کلي د کرکټ ټیم چې د اختر په ورځ تنظیمېږي. د بېلګې په توګه، د دفاع وزیر ملا یعقوب مجاهد چې په عادي حالت کې باید د ټول هېواد پوځ مشري وکړي، د کندهار د حوزې د جګړې قومندان هم ټاکل شوی. یعنې هم وزیر دفاع دی، هم د یوې حوزې قومندان. که سبا پوښتنه وشي چې وزیر صیب چېرته دی؟ ځواب به دا وي: «صیب د حوزې په سنګر کې دی!» نو بیا د ټول پوځ ستراتیژي به څوک جوړوي؟ ښایي هغه هم د هماغه سنګر نه په ټلیفون کې ترتیب شي. همدارنګه د کورنیو چارو وزیر سراج‌الدین حقاني د خوست لپاره قومندان ټاکل شوی، او د لوړو زده کړو وزیر ندا‌محمد ندیم د ننگرهار د حوزې مرستیال قومندان ګرځول شوی. سړی حیران شي چې دا وزیران دي که د حوزو سرګروهان؟ که هر وزیر خپله یوه جبهه ونیسي، نو وزارتونه به څوک وچلوي؟ که سبا محصلین ستونزه ولري، ښایي ورته وویل شي: «وزیر صیب اوس په جبهه کې دی، امتحانونه وروسته واخلئ!» او راځو د حاجي وفا موضوع ته. حاجي وفا چې د ملا یعقوب مرستیال ټاکل شوی، هممهاله د بلخ والي هم ګرځول شوی. دا خو نو د اداري نوښت نوې مرحله ده! سړی نه پوهېږي چې هغه به په بلخ کې والي وي که په جبهه کې مرستیال قومندان؟ که په مزار کې جلسه ولري او په عین وخت کې د جګړې نقشه ترتیبېږي، نو ښایي له دفتره په بیړه ووځي او ووایي: «صبر وکړئ، زه هم والي یم هم قومندان!» د بلخ خلک به شاید سبا پوښتنه وکړي: «زموږ والي چېرته دی؟» ځواب به دا وي: «صیب د بلې جبهې په پلان بوخت دی.» او که د جګړې په اړه پوښتنه وشي، ښایي وویل شي: «صیب اوس د ولایت بودجه امضا کوي!» داسې ښکاري لکه یو څوک چې هم د واده کوربه وي، هم اشپز، هم د ترتیباتو مسؤل او بیا تعجب کوي چې ولې مجلس ګډوډ شو. په دې ټولو کې تر ټولو جالب ټکی دا دی چې ټول صلاحیت د یوه کس په لاس کې ښکاري، او هغه هماغه امیرالمؤمنین دی. نه مشوره ښکاري، نه کومه رسمي پروسه، نه کومه دفاعي شورا. یوازې یو شفاهي فرمان، او بس. داسې ښکاري لکه یو ښوونکی چې په ټولګي کې بې له کوم پلان څخه زده کوونکي ولاړ کړي او ووایي: «ته د دې قطار مشر، ته د هغې قطار مشر!» دا ډول تداخلِ صلاحیتونه نه یوازې اداري ګډوډي رامنځته کوي، بلکې دا پوښتنه هم راپورته کوي چې ایا واقعاً کومه منظم نظامي ستراتیژي شته که نه؟ که وزیر دفاع خپله د یوې سیمې قومندان شي، نو د نورو سیمو همغږي به څنګه کېږي؟ که د کورنیو چارو وزیر د یوې جبهې قومندان شي، نو د هېواد دننه امنیتي چارې به څوک سمبالوي؟ په ټوله کې دا ټاکنې د منظم دولت پر ځای د فردي واکمنۍ انځور وړاندې کوي؛ داسې سیسټم چېرته چې صلاحیتونه نه ویشل کېږي، بلکې راټولېږي، او هغه هم د یوه کس په خوښه. نتیجه یې دا وي چې څوکۍ ډېرې شي، خو مسؤلیتونه ګډوډ شي؛ عنوانونه لوړ وي، خو کارونه بې نظمه. که حالت همداسې روان وي، ښایي سبا وګورو چې یو وزیر به هم وزیر وي، هم قومندان، هم ویاند، او که اړتیا شوه، هم د ځان مرستیال! او بیا به حیران یو چې ولې سیستم سم کار نه کوي.show more

Shahadat Media

88,787 subscribers

Teilen Herunterladen