Sensitive content

This media may contain sensitive content.

Loading video...

Video Failed to Load

There was a problem loading this video. This could be due to a temporary network issue or the video might be unavailable.

कन्डम लाएर चाक र पुति मा चिक्दै हामी बुडा बुडी

i like sex any girl

5,291 subscribers

45,308 views • 8 months ago •via X (Twitter)

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

0 Comments

No comments available

Comments from the original post will appear here

Related Videos

सुन्नुस के भन्छिन इ नानि कसम हामी गणतन्त्रबादी जस्तो मासु भाते होइनौं र हामी राष्ट्र अनि राष्ट्रियता मा बिस्वाश गर्छौ हामी राजा मा बिस्वाश गर्छौ ll

सुन्नुस के भन्छिन इ नानि कसम हामी गणतन्त्रबादी जस्तो मासु भाते होइनौं र हामी राष्ट्र अनि राष्ट्रियता मा बिस्वाश गर्छौ हामी राजा मा बिस्वाश गर्छौ ll

शशांक घिमिरे 🇳🇵🇦🇺

14,760 views • 1 year ago

नेपाली बाउ को छोरा को stylish entry अलिक दिए छ दिनु पर्छ हामी नेपाली के मा कम हो र? ल बधाई आशीर्वाद दिनु साने र बुहारी लाई दुइ नेपाल बसने रे intresting

नेपाली बाउ को छोरा को stylish entry अलिक दिए छ दिनु पर्छ हामी नेपाली के मा कम हो र? ल बधाई आशीर्वाद दिनु साने र बुहारी लाई दुइ नेपाल बसने रे intresting

uttam B

11,115 views • 3 months ago

आज राप्रपाका प्रमुख सचेतक तथा प्रवक्त्त मा. ज्ञानेन्द्र शाही लगायत हामी मुलपानी स्थित अन्तर्राष्ट्रिय क्रीकेट रंगशालामा खेलाडीहरुको लागि भनी बनाइएको होस्टलमा भएको भ्रष्टाचार र अनियमितताको विरुद्व भएको अभियानको क्रममा स्थलगत अनुगममा............।

आज राप्रपाका प्रमुख सचेतक तथा प्रवक्त्त मा. ज्ञानेन्द्र शाही लगायत हामी मुलपानी स्थित अन्तर्राष्ट्रिय क्रीकेट रंगशालामा खेलाडीहरुको लागि भनी बनाइएको होस्टलमा भएको भ्रष्टाचार र अनियमितताको विरुद्व भएको अभियानको क्रममा स्थलगत अनुगममा............।

Sujit K.C.🇳🇵

39,487 views • 1 year ago

साना तथा मझौला कुनै व्यवसाय शुरु गर्ने सोचमा तपाईं हुनुन्छ भने ``नेपाल स्टार्ट अप & SME summit ´´ मा खुला निमन्त्रणा र न्यानो स्वागत छ l माघ १६ र १७ गते यहाँलाई हामी पर्खनेछौं - काँग्रेस केन्द्रीय कार्यालय, विपि स्मृति भवन ललितपुरमा l

साना तथा मझौला कुनै व्यवसाय शुरु गर्ने सोचमा तपाईं हुनुन्छ भने ``नेपाल स्टार्ट अप & SME summit ´´ मा खुला निमन्त्रणा र न्यानो स्वागत छ l माघ १६ र १७ गते यहाँलाई हामी पर्खनेछौं - काँग्रेस केन्द्रीय कार्यालय, विपि स्मृति भवन ललितपुरमा l

Bishwa Prakash शर्मा

25,594 views • 1 year ago

सुन्नै पर्ने राजा ज्ञानेन्द्रको आजको सन्देशको एक अंश! मेरो टिप्पणी: पृथ्वीनारायण शाहको दिव्यउपदेश (पृथ्वी विचार) मा आजको नेपाललाई पनि सान्दर्भिक हुने अर्थनीति, विदेशनीति, धार्मिकनीति, सांस्कृतिकनीति, सामाजिकनीति, समावेशिताको नीति अनि राष्ट्रियता र देशभक्ति -- सबै छ। तर हामी पृथ्वीनारायणलाई गाली गरेर मार्क्स, माओ, लेनिन, लिङ्कन र गान्धीबाट प्रेरणा लिन्छौँ। हामी 'भौगोलिक उपनिवेशको दास' भएनौँ तर हामी सधैँ 'वैचारिक उपनिवेशको दास' भयौँ। विदेशी विचारको दासता नै नेपालको दूर्गतिको सबैभन्दा ठूलो कारक हो। #नवीनसमझदारी #विचारभन्दामाथिदेश #देशकालागिनरेश

सुन्नै पर्ने राजा ज्ञानेन्द्रको आजको सन्देशको एक अंश! मेरो टिप्पणी: पृथ्वीनारायण शाहको दिव्यउपदेश (पृथ्वी विचार) मा आजको नेपाललाई पनि सान्दर्भिक हुने अर्थनीति, विदेशनीति, धार्मिकनीति, सांस्कृतिकनीति, सामाजिकनीति, समावेशिताको नीति अनि राष्ट्रियता र देशभक्ति -- सबै छ। तर हामी पृथ्वीनारायणलाई गाली गरेर मार्क्स, माओ, लेनिन, लिङ्कन र गान्धीबाट प्रेरणा लिन्छौँ। हामी 'भौगोलिक उपनिवेशको दास' भएनौँ तर हामी सधैँ 'वैचारिक उपनिवेशको दास' भयौँ। विदेशी विचारको दासता नै नेपालको दूर्गतिको सबैभन्दा ठूलो कारक हो। #नवीनसमझदारी #विचारभन्दामाथिदेश #देशकालागिनरेश

Rabindra Mishra

13,617 views • 1 year ago

मतदाताको मन र मत जितेर मात्रै शक्ति प्राप्त हुने लोकतान्त्रिक पद्धति हामी सबैको साझा बाटो बन्न पुगेको छ ! मंसिर १६ मा हुने स्थानीय तहको उपनिर्वाचनका लागि आज १३ गते मध्यरातबाट मौन अवधी शुरु हुँदैछ l अत्यन्तै संयम, परिपक्वता र हार्दिकतासाथ यो प्रतिस्पर्धामा सहभागी बनौं l जय नेपाल

मतदाताको मन र मत जितेर मात्रै शक्ति प्राप्त हुने लोकतान्त्रिक पद्धति हामी सबैको साझा बाटो बन्न पुगेको छ ! मंसिर १६ मा हुने स्थानीय तहको उपनिर्वाचनका लागि आज १३ गते मध्यरातबाट मौन अवधी शुरु हुँदैछ l अत्यन्तै संयम, परिपक्वता र हार्दिकतासाथ यो प्रतिस्पर्धामा सहभागी बनौं l जय नेपाल

Bishwa Prakash शर्मा

17,902 views • 1 year ago

माननीय सुशीला कार्कीजी रंगमंच, नारी सशक्तिकरण र कलाको समर्थक हुनुहुन्छ । अन्याय अत्याचार विरुद्ध बोल्ने वहाँ हाम्रो प्रेरणाको श्रोत हुनुहुन्छ । हामी वहाँको नेतृत्वको बाटो कुरिरहेका छौं । Sarwanam Theatre मा “अर्को कुरुक्षेत्र" नाटकको पहिलो मंचन पछिको दृश्य । #Sushilakarki #nepal 🇳🇵

माननीय सुशीला कार्कीजी रंगमंच, नारी सशक्तिकरण र कलाको समर्थक हुनुहुन्छ । अन्याय अत्याचार विरुद्ध बोल्ने वहाँ हाम्रो प्रेरणाको श्रोत हुनुहुन्छ । हामी वहाँको नेतृत्वको बाटो कुरिरहेका छौं । Sarwanam Theatre मा “अर्को कुरुक्षेत्र" नाटकको पहिलो मंचन पछिको दृश्य । #Sushilakarki #nepal 🇳🇵

Usha Rajak 

54,579 views • 11 months ago

मञ्चमा टियरग्यास प्रहार भएपछि! झण्डै ८७ वर्षका नबराज सुबेदी बसेको मञ्चमा टियर ग्यास प्रहार भएपछिको अस्तव्यस्त दृष्य। र नवराजजीलाई जोगाउने प्रयास। उहाँ सुरक्षित हुनुहुन्छ। हामी शान्तिपूर्ण रूपमा #नवीनसमझदारी मा जान चाहन्छौँ। सरकारले हाम्रो आग्रह सुनोस्। धनजनको क्षति नहोस्।

मञ्चमा टियरग्यास प्रहार भएपछि! झण्डै ८७ वर्षका नबराज सुबेदी बसेको मञ्चमा टियर ग्यास प्रहार भएपछिको अस्तव्यस्त दृष्य। र नवराजजीलाई जोगाउने प्रयास। उहाँ सुरक्षित हुनुहुन्छ। हामी शान्तिपूर्ण रूपमा #नवीनसमझदारी मा जान चाहन्छौँ। सरकारले हाम्रो आग्रह सुनोस्। धनजनको क्षति नहोस्।

Rabindra Mishra

31,989 views • 1 year ago

जलवायु परिवर्तन र बीपी कोइराला भोलि बीपी स्मृति दिवसको उपलक्ष्यमा 'The Green Table' को विशेष संवादमा जलवायु परिवर्तनका सन्दर्भमा बीपी कोइरालाका विचारहरूका बारेमा खुला छलफल गर्दै छौ। समय: बिहानको ७ बजे स्थान: जवालखेल र त्यो भन्दा पहिले हामी बिहानको ६ बजे UN Park मा जम्मा हुने छौ '5 KM Green Run' का लागि। रजिस्ट्रेसन गर्न छुटाउनु भएकाहरुलाई पनि स्वागत छ, सँगै दौडौला र संवाद गरौंला। जय नेपाल।

जलवायु परिवर्तन र बीपी कोइराला भोलि बीपी स्मृति दिवसको उपलक्ष्यमा 'The Green Table' को विशेष संवादमा जलवायु परिवर्तनका सन्दर्भमा बीपी कोइरालाका विचारहरूका बारेमा खुला छलफल गर्दै छौ। समय: बिहानको ७ बजे स्थान: जवालखेल र त्यो भन्दा पहिले हामी बिहानको ६ बजे UN Park मा जम्मा हुने छौ '5 KM Green Run' का लागि। रजिस्ट्रेसन गर्न छुटाउनु भएकाहरुलाई पनि स्वागत छ, सँगै दौडौला र संवाद गरौंला। जय नेपाल।

Gagan Thapa

23,410 views • 21 days ago

सम्माननीय प्रधानमन्त्रीज्यूलाई खुला पत्र सम्माननीय प्रधानमन्त्रीज्यू, सविनय ध्यानाकर्षण गराउँछु, हालै मधेस प्रदेशमा आयोजित एक सार्वजनिक कार्यक्रममा तपाईंले भन्नु भएको "यदि मधेसमा कोही बोक्सी छन् भने मलाई बोक्सी लगाइदिनुस्" भन्ने भनाइले हामीलाई गहिरो रूपमा दुःखी तुल्याएको छ। शब्दहरू केवल ध्वनि होइनन्, ती भावना हुन्, स्मृति हुन्, अनि कहिलेकाहीँ त साक्षात् आघात पनि हुन्। "बोक्सी" भन्ने शब्द तपाईंका लागि व्यंग्यात्मक वा भावनात्मक आवेगको माध्यम हुनसक्छ, र हामी विश्वस्त छौँ कि तपाईंले यसलाई कसैलाई आतंकित गर्न भनेर भन्नुभएको होइन। तर, यथार्थ यही हो कि यो शब्द नेपाली समाजमा हजारौं महिलाको आँसु, पीडा, सामाजिक बहिष्कार र हिंसाको प्रतिनिधि शब्द बनिसकेको छ। यो त्यही शब्द हो जसले एक आमालाई गाउँबीचमा नाङ्गो पार्‍यो। त्यही शब्द हो जसले एक हजुरआमालाई गोबर र मल खुवायो। र, त्यही शब्द हो जसले एक किशोरीलाई झाँक्रीको इशारामा गाड्नेसम्मको हिंसा गरायो। प्रधानमन्त्रीज्यू, नेपालले बोक्सी प्रथा अन्त्य गर्न कानुनी, सामाजिक र संस्थागत प्रयासहरू गरेको धेरै वर्ष भइसक्यो। नेपालको दण्ड संहिता मा बोक्सी आरोपलाई गम्भीर सामाजिक अपराध को रूपमा परिभाषित गरिएको छ। यस्तो अवस्थामा मुलुकको सर्वोच्च कार्यकारी पदमा बसेका व्यक्तिबाट सोही शब्द सार्वजनिक रूपमा उच्चारण हुनु आफैंमा पीडितहरूको घाउमा नुनचुक हाल्ने कामजस्तै हो। बोक्सी प्रथा कुनै मिथक होइन, त्यो आज पनि जीवित यथार्थ हो। विशेषतः ग्रामीण, दलित, गरिब, विधवा वा स्वतन्त्र स्वभाव भएका महिलाहरूका लागि। दिनहुँ कतै न कतै कसैलाई सामाजिक मान्यताको नाममा मानसिक र शारीरिक हिंसा भोग्नु परिरहेको छ। यस्तो पृष्ठभूमिमा तपाईंको भनाइले "बोक्सी" भन्ने कुप्रथालाई परोक्ष रूपमा मान्यता दिने खतराको संकेत दिन सक्छ। श्रीमान्, तपाईं देशको प्रधानमन्त्री हुनुहुन्छ,तपाईंको शब्द, हाँसो वा मौनता पनि नीति र सोचको प्रतिनिधित्व गर्छ। त्यसैले, हामी तपाईंलाई बिनम्र अनुरोध गर्दछौं: कृपया, यी संवेदनशील र ऐतिहासिक पीडा बोकेका शब्दहरूको प्रयोगमा विशेष सावधानी अपनाउनुहोस्। बरु, अब तपाईंबाटै बोक्सी प्रथाविरुद्ध स्पष्ट, सशक्त र नैतिक नेतृत्वको अभिव्यक्ति अपेक्षित छ, जसले हामी सबैलाई सन्देश देओस् कि नेपाल अब कुप्रथा, अन्धविश्वास र महिला हिंसाको विरुद्धमा एउटा दृढ राष्ट्र बन्ने दिशामा छ। हामी तपाईंबाट विवेक, सम्वेदना र सामाजिक न्यायको प्रतिबद्धता अपेक्षा राख्दछौं। ससम्मान, खुश्बु ओली

सम्माननीय प्रधानमन्त्रीज्यूलाई खुला पत्र सम्माननीय प्रधानमन्त्रीज्यू, सविनय ध्यानाकर्षण गराउँछु, हालै मधेस प्रदेशमा आयोजित एक सार्वजनिक कार्यक्रममा तपाईंले भन्नु भएको "यदि मधेसमा कोही बोक्सी छन् भने मलाई बोक्सी लगाइदिनुस्" भन्ने भनाइले हामीलाई गहिरो रूपमा दुःखी तुल्याएको छ। शब्दहरू केवल ध्वनि होइनन्, ती भावना हुन्, स्मृति हुन्, अनि कहिलेकाहीँ त साक्षात् आघात पनि हुन्। "बोक्सी" भन्ने शब्द तपाईंका लागि व्यंग्यात्मक वा भावनात्मक आवेगको माध्यम हुनसक्छ, र हामी विश्वस्त छौँ कि तपाईंले यसलाई कसैलाई आतंकित गर्न भनेर भन्नुभएको होइन। तर, यथार्थ यही हो कि यो शब्द नेपाली समाजमा हजारौं महिलाको आँसु, पीडा, सामाजिक बहिष्कार र हिंसाको प्रतिनिधि शब्द बनिसकेको छ। यो त्यही शब्द हो जसले एक आमालाई गाउँबीचमा नाङ्गो पार्‍यो। त्यही शब्द हो जसले एक हजुरआमालाई गोबर र मल खुवायो। र, त्यही शब्द हो जसले एक किशोरीलाई झाँक्रीको इशारामा गाड्नेसम्मको हिंसा गरायो। प्रधानमन्त्रीज्यू, नेपालले बोक्सी प्रथा अन्त्य गर्न कानुनी, सामाजिक र संस्थागत प्रयासहरू गरेको धेरै वर्ष भइसक्यो। नेपालको दण्ड संहिता मा बोक्सी आरोपलाई गम्भीर सामाजिक अपराध को रूपमा परिभाषित गरिएको छ। यस्तो अवस्थामा मुलुकको सर्वोच्च कार्यकारी पदमा बसेका व्यक्तिबाट सोही शब्द सार्वजनिक रूपमा उच्चारण हुनु आफैंमा पीडितहरूको घाउमा नुनचुक हाल्ने कामजस्तै हो। बोक्सी प्रथा कुनै मिथक होइन, त्यो आज पनि जीवित यथार्थ हो। विशेषतः ग्रामीण, दलित, गरिब, विधवा वा स्वतन्त्र स्वभाव भएका महिलाहरूका लागि। दिनहुँ कतै न कतै कसैलाई सामाजिक मान्यताको नाममा मानसिक र शारीरिक हिंसा भोग्नु परिरहेको छ। यस्तो पृष्ठभूमिमा तपाईंको भनाइले "बोक्सी" भन्ने कुप्रथालाई परोक्ष रूपमा मान्यता दिने खतराको संकेत दिन सक्छ। श्रीमान्, तपाईं देशको प्रधानमन्त्री हुनुहुन्छ,तपाईंको शब्द, हाँसो वा मौनता पनि नीति र सोचको प्रतिनिधित्व गर्छ। त्यसैले, हामी तपाईंलाई बिनम्र अनुरोध गर्दछौं: कृपया, यी संवेदनशील र ऐतिहासिक पीडा बोकेका शब्दहरूको प्रयोगमा विशेष सावधानी अपनाउनुहोस्। बरु, अब तपाईंबाटै बोक्सी प्रथाविरुद्ध स्पष्ट, सशक्त र नैतिक नेतृत्वको अभिव्यक्ति अपेक्षित छ, जसले हामी सबैलाई सन्देश देओस् कि नेपाल अब कुप्रथा, अन्धविश्वास र महिला हिंसाको विरुद्धमा एउटा दृढ राष्ट्र बन्ने दिशामा छ। हामी तपाईंबाट विवेक, सम्वेदना र सामाजिक न्यायको प्रतिबद्धता अपेक्षा राख्दछौं। ससम्मान, खुश्बु ओली

Khusbu Oli

15,218 views • 1 year ago

आउँदो वर्ष गणतन्त्र दिवस नआवोस्! संसदको भूमिका भाडमे जाओस्, नियम-कानून भाडमे जाओस्, न्यायालय भाडमे जाओस्, पदीय जिम्मेवारी भाडमे जाओस्, प्रहरी, प्रशासन, अख्तियार, विद्यालय, विश्वविद्यालय, समाज भाडमे जाओस्, धर्म, संस्कृति, सभ्यता भाडमे जाओस्, युवाहरूको भविष्य भाडमे जाओस्, गरिवको जीवन भाडमे जाओस्, देशको अस्मिता भाडमे जाओस्, मेरो र आफन्तको कल्याण होस्, गणतन्त्र अमर रहोस्! होइन त? 'हो' भन्नुहुन्छ भने त्यसको दुखद र दिर्घकालीन परिणाम हाम्रो पुस्ताले भन्दा पनि, यो भिडियोमा देखिएकी वालिकाको पुस्ताले भोग्नु पर्नेछ। हामी त नेपालको इतिहासमैँ (असल नागरिकहरूलाई छोडेर) समग्रमा भन्नुपर्दा सबैभन्दा फटाह, सबैभन्दा भ्रष्ट, सबैभन्दा आडम्बरी, सबैभन्दा राष्ट्रघाती पुस्ता बनिसक्यौँ। कमसेकम यी वालिकाको पुस्तामाथि अपराध नगरौँ। उनको पुस्ताका लागि बस्न योग्य देश छोडेर जाऊँ, जसका लागि "कुशन संस्था"का रूपमा संवैधानिक राजसंस्था अत्यावश्यक छ। अन्यथा, आन्तरिक र भूराजनीतिक संकट आईपर्दा सबै पक्षले भर पर्न सक्ने विश्वासीलो संस्था कुनै हुने छैन। इतिहासका गल्तीहरूमा सबैले सबैलाई क्षमा दिऊँ। राजा, राजनीतिक दल र जनता एउटा "नवीन समझदारी"मा पुगौँ, अन्यथा यो देश र भावी पुस्तामाथि अक्षम्य अन्याय हुनेछ। आउँदो वर्ष गणतन्त्र दिवस नआवोस्! #विचारभन्दामाथिदेश, #NationAboveNotion

आउँदो वर्ष गणतन्त्र दिवस नआवोस्! संसदको भूमिका भाडमे जाओस्, नियम-कानून भाडमे जाओस्, न्यायालय भाडमे जाओस्, पदीय जिम्मेवारी भाडमे जाओस्, प्रहरी, प्रशासन, अख्तियार, विद्यालय, विश्वविद्यालय, समाज भाडमे जाओस्, धर्म, संस्कृति, सभ्यता भाडमे जाओस्, युवाहरूको भविष्य भाडमे जाओस्, गरिवको जीवन भाडमे जाओस्, देशको अस्मिता भाडमे जाओस्, मेरो र आफन्तको कल्याण होस्, गणतन्त्र अमर रहोस्! होइन त? 'हो' भन्नुहुन्छ भने त्यसको दुखद र दिर्घकालीन परिणाम हाम्रो पुस्ताले भन्दा पनि, यो भिडियोमा देखिएकी वालिकाको पुस्ताले भोग्नु पर्नेछ। हामी त नेपालको इतिहासमैँ (असल नागरिकहरूलाई छोडेर) समग्रमा भन्नुपर्दा सबैभन्दा फटाह, सबैभन्दा भ्रष्ट, सबैभन्दा आडम्बरी, सबैभन्दा राष्ट्रघाती पुस्ता बनिसक्यौँ। कमसेकम यी वालिकाको पुस्तामाथि अपराध नगरौँ। उनको पुस्ताका लागि बस्न योग्य देश छोडेर जाऊँ, जसका लागि "कुशन संस्था"का रूपमा संवैधानिक राजसंस्था अत्यावश्यक छ। अन्यथा, आन्तरिक र भूराजनीतिक संकट आईपर्दा सबै पक्षले भर पर्न सक्ने विश्वासीलो संस्था कुनै हुने छैन। इतिहासका गल्तीहरूमा सबैले सबैलाई क्षमा दिऊँ। राजा, राजनीतिक दल र जनता एउटा "नवीन समझदारी"मा पुगौँ, अन्यथा यो देश र भावी पुस्तामाथि अक्षम्य अन्याय हुनेछ। आउँदो वर्ष गणतन्त्र दिवस नआवोस्! #विचारभन्दामाथिदेश, #NationAboveNotion

Rabindra Mishra

91,051 views • 3 years ago

हामीले उठाउँदै आएको विषय स्पेनको Seville को केसले झन् पुष्टि गर्यो—कति महत्वपूर्ण छ र सान्दर्भिक र औचित्यपूर्ण छ भनेर। सबैभन्दा दुःखको कुरा चाहिँ—सदनमा आन्दोलन हुँदै गर्दा पनि तस्कर हरूलाई न डर, न भय, न संकोच। कसको अकर्मण्यताले गर्दा यस्तो आँट आएको हो? फेक documents हरू पनि पास गराउन सक्छौं अध्यागमनबाट भनेर? मानव तस्कर /smugglers हरूमा पलाएको आँटको स्रोत के हो, को हो? सदनको गरिमा त निलो ribbon मा भन्दा यसमा खोज्नु पर्ला, सभामुख महोदय। देशको उच्चतम निकायको गरिमा कसले खसाएको छ? पक्कै पनि फागुन २०७८ सालमा बनेको “Visit Visa र सोबाट सृजित समस्या तथा समाधानका उपायहरू सम्बन्धमा सिफारिस गर्न गठित कार्यदलको अध्ययन प्रतिवेदन”—जसमा अहिलेको जस्तै विभिन्न मन्त्रालयबाट सह-सचिवहरूको जम्बो टोली थियो—त्यो प्रतिवेदन गृह मन्त्रालयको कुनै कुनामा धूलो बटुलेर बसेको छ। Covid पछिको समयमा दुबईमा नेपालीहरू Visit Visa मा बिचल्ली परेपछि गठन गरिएको त्यो कार्यदल र अहिलेको कार्यदलमा केही फरक छैन, निकास दिएको अवस्था छैन। कर्मचारीले मात्रै सल्टाउन सक्दैन—यसको जालो ठूलो छ र यो policy reform को पनि विषय हो। त्यसैले त हामीले संसदीय छानबिन समिति मागेका हौं, वा उच्चस्तरीय आयोग मागेका हौं। फेरि पनि त्यस्तै कार्यदल बनाएर सरकारले कसको आँखामा छारो हाल्ने? अझै व्यक्ति-केन्द्रित भएर सरकारसम्म डराउने? एक व्यक्ति-केन्द्रित भएर सिङ्गो सरकारले जनताको पीडा नसुन्ने नै हो त? किन डराएका छैनन् तस्करहरू? Seville को केसले त त्यही भन्छ। भ्रष्टाचारीको अनुहार हेरिँदैन भन्ने सुशासन आयोगका प्रमुखको पनि जवाफ आज हामी माग्छौं यो विषयमा—तपाईंलाई थाहा दिइएको थियो कि थिएन २०७८ को प्रतिवेदनबारे? र मन्त्रिपरिषद्को अर्को काण्ड—कास्कीको कार्यालयमा को पठाउनेमा setting, घुस; जिल्लाको भूमि आयोगका अध्यक्षहरूमा setting—किन भूमि विधेयक fast track गर्न खोजिएको बुझियो? आफू अनुकूल मान्छे, आफू अनुकूल कानून। एउटा मन्त्रिले अर्को मन्त्रीलाई पोलेको छ—यसको छानबिनको हामी माग गर्छौं। “सम्बन्धित ठाउँ” भनेको कसको ठाउँ हो, कुन ठाउँ हो? Audio मा भनिएको “बा” भनेको के हुन्? असार २०७९ मा हतियार खरिद रोक्न एमालेले जलाएको थियो तत्कालीन प्रधानमन्त्री देउवाको पुतला, अहिले मिलेर ठेक्का ब्युँताउँदै भन्ने समाचार आएको छ। यो के हो? जवाफ मागौं। Ruling होस् सरकारलाई, सदनको अभिभावकबाट, र सोधौं— २/३ को सुशासन भनेको के यही हो? आफ्नोलाई चैन, अरूलाई ऐन नै ऐन? पहिला पनि यस्तै audio काण्ड घटेको थियो—यो बिर्सेका छैनन् जनताले, र फेरि पनि त्यही। २/३ भनेको मिलिजुली भाग खानको लागि? कसको प्रोत्साहन, कसको तागतको भरमा, कसको संस्कारमा? के फरक भयो त यी वर्षहरूमा? जनताले के पाए?

हामीले उठाउँदै आएको विषय स्पेनको Seville को केसले झन् पुष्टि गर्यो—कति महत्वपूर्ण छ र सान्दर्भिक र औचित्यपूर्ण छ भनेर। सबैभन्दा दुःखको कुरा चाहिँ—सदनमा आन्दोलन हुँदै गर्दा पनि तस्कर हरूलाई न डर, न भय, न संकोच। कसको अकर्मण्यताले गर्दा यस्तो आँट आएको हो? फेक documents हरू पनि पास गराउन सक्छौं अध्यागमनबाट भनेर? मानव तस्कर /smugglers हरूमा पलाएको आँटको स्रोत के हो, को हो? सदनको गरिमा त निलो ribbon मा भन्दा यसमा खोज्नु पर्ला, सभामुख महोदय। देशको उच्चतम निकायको गरिमा कसले खसाएको छ? पक्कै पनि फागुन २०७८ सालमा बनेको “Visit Visa र सोबाट सृजित समस्या तथा समाधानका उपायहरू सम्बन्धमा सिफारिस गर्न गठित कार्यदलको अध्ययन प्रतिवेदन”—जसमा अहिलेको जस्तै विभिन्न मन्त्रालयबाट सह-सचिवहरूको जम्बो टोली थियो—त्यो प्रतिवेदन गृह मन्त्रालयको कुनै कुनामा धूलो बटुलेर बसेको छ। Covid पछिको समयमा दुबईमा नेपालीहरू Visit Visa मा बिचल्ली परेपछि गठन गरिएको त्यो कार्यदल र अहिलेको कार्यदलमा केही फरक छैन, निकास दिएको अवस्था छैन। कर्मचारीले मात्रै सल्टाउन सक्दैन—यसको जालो ठूलो छ र यो policy reform को पनि विषय हो। त्यसैले त हामीले संसदीय छानबिन समिति मागेका हौं, वा उच्चस्तरीय आयोग मागेका हौं। फेरि पनि त्यस्तै कार्यदल बनाएर सरकारले कसको आँखामा छारो हाल्ने? अझै व्यक्ति-केन्द्रित भएर सरकारसम्म डराउने? एक व्यक्ति-केन्द्रित भएर सिङ्गो सरकारले जनताको पीडा नसुन्ने नै हो त? किन डराएका छैनन् तस्करहरू? Seville को केसले त त्यही भन्छ। भ्रष्टाचारीको अनुहार हेरिँदैन भन्ने सुशासन आयोगका प्रमुखको पनि जवाफ आज हामी माग्छौं यो विषयमा—तपाईंलाई थाहा दिइएको थियो कि थिएन २०७८ को प्रतिवेदनबारे? र मन्त्रिपरिषद्को अर्को काण्ड—कास्कीको कार्यालयमा को पठाउनेमा setting, घुस; जिल्लाको भूमि आयोगका अध्यक्षहरूमा setting—किन भूमि विधेयक fast track गर्न खोजिएको बुझियो? आफू अनुकूल मान्छे, आफू अनुकूल कानून। एउटा मन्त्रिले अर्को मन्त्रीलाई पोलेको छ—यसको छानबिनको हामी माग गर्छौं। “सम्बन्धित ठाउँ” भनेको कसको ठाउँ हो, कुन ठाउँ हो? Audio मा भनिएको “बा” भनेको के हुन्? असार २०७९ मा हतियार खरिद रोक्न एमालेले जलाएको थियो तत्कालीन प्रधानमन्त्री देउवाको पुतला, अहिले मिलेर ठेक्का ब्युँताउँदै भन्ने समाचार आएको छ। यो के हो? जवाफ मागौं। Ruling होस् सरकारलाई, सदनको अभिभावकबाट, र सोधौं— २/३ को सुशासन भनेको के यही हो? आफ्नोलाई चैन, अरूलाई ऐन नै ऐन? पहिला पनि यस्तै audio काण्ड घटेको थियो—यो बिर्सेका छैनन् जनताले, र फेरि पनि त्यही। २/३ भनेको मिलिजुली भाग खानको लागि? कसको प्रोत्साहन, कसको तागतको भरमा, कसको संस्कारमा? के फरक भयो त यी वर्षहरूमा? जनताले के पाए?

Sumana

12,988 views • 1 year ago

मेरा मित्र सागर प्रसाइँको यो पीडा यता शेयर गर्न चाहेँ । @sagarprasai (बाध्य भएर यो भिडियो बनाएको छु । कृपया सक्दो गरेर, सुन्नुपर्ने सबैलाई सुनाईदिनुहोला ।) मेरो नाम सागर प्रसाईँ । म ह्विलचियर प्रयोग गर्ने व्यक्ति हुँ । म हाल काठमाडौँ महानगरपालिका वडा. ९, बत्तिस पुतली को अरनिको मार्ग मा बस्छु । यही मङ्सिर को ११ गते, म घरबाट बाहिर निस्किदा मेरो घर अगाडीको मूलबाटो मा ठुला ठुला खाल्डा खन्न थालिएका थिए । एक छिनमा घर छिर्ने बाटो नै बन्द हुने हो कि भनेर म त्यस दिन कतै गइन, घर नै फर्के । २-३ दिनमा पुरै बाटो नबने नि हिँड्ने बाटो त खुल्छ होला भन्ने लाग्यो । १ हप्ता सम्म पनि म घर को घर नै भएपछि मैले हेल्लो सरकारमा खबर गरेँ । त्यहाँबाट १ दिन पछाडि- कार्य प्रगति हुँदै छ, चाँडै सकिन्छ भन्ने खबर आयो । फेरी काठमाडौँ महानगरपालिकाको हटलाइन मा कल गरेर आफ्नो समस्या राखेँ । वडा नं ९ का सचिव जीले कल गरेर, ठेकेदारलाई बोलाएर भोलि देखि नै हिँड्ने बाटो खुलाउँछौ भन्नुभयो । फेरी प्रगति शून्य । त्यसपछि मैले वडा नं वडा अध्यक्ष लाई सम्पर्क गरे, वहाँले पनि हामी मिलाइहाल्छौँ भन्नुभयो । मेयर साबको फेसबुकमा उपलब्ध नम्बर मा मेसेज गरे, उताबाट ठ्याक्कै लोकेसन सोधियो र भनियो- असुविधाको लागि माफी चाहन्छौँ । हामीले काम चाँडो सक्न आदेश दिइसकेका छौँ । तर आज २० दिन भयो, म घरमै थुनिएको छु । अहिले त यहाँको स्थिति यस्तो धराप छ, हिँड्ने मान्छे पनि एक कुना बाट ब्यालेन्स मिलाएर हिँड्नुपर्छ, केही गरी आपत्कालिन स्थिति आयो भने एम्बुलेन्स र दमकल पनि निकै टाढा नै रोकिन्छन् । म काम गरेर खाने मान्छे हो । आजसम्म सामाजिक सुरक्षा भत्ता लिएको छैन । बरु उल्टै व्यक्तिगत र व्यवसाय मार्फत नगरपालिका र सङ्घीय सरकारलाई गरेर वर्षको लाखौँ रुपैयाँ कर तिर्छु । तर अहिले म यसरी घरमा थुनिदा, मेरो काम नै रोकियो, निकै अवसर गुमिसके । यसरी त मेरो जीविकोपार्जन नै धरापमा पर्‍यो । र त्यो भन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा घरमा एक्लै बस्दा बस्दा मेरो मानसिक स्वास्थ्य पनि खलबलिन थालिसक्यो । त्यस कारण, मैले हरदिन ह्विलचियरमा बसेर सकी नसकी काम गरेर कमाएको पैसाको एक हिस्सा काटेर तिरेको करबाट तलब खाने, कर्मचारी ज्यू, जनप्रतिनिधि र सुशासनको ठुला ठुला कुरा गर्ने सम्माननीय प्रधानमन्त्री- मेरो यो कुरा सुनेर लाज त लाग्यो होला । त्यही लाजको लागि भए पनि यो बाटो बनाइदिनुस् । मलाई घरबाट निस्किन सहयोग गर्नुहोस् ।

मेरा मित्र सागर प्रसाइँको यो पीडा यता शेयर गर्न चाहेँ । @sagarprasai (बाध्य भएर यो भिडियो बनाएको छु । कृपया सक्दो गरेर, सुन्नुपर्ने सबैलाई सुनाईदिनुहोला ।) मेरो नाम सागर प्रसाईँ । म ह्विलचियर प्रयोग गर्ने व्यक्ति हुँ । म हाल काठमाडौँ महानगरपालिका वडा. ९, बत्तिस पुतली को अरनिको मार्ग मा बस्छु । यही मङ्सिर को ११ गते, म घरबाट बाहिर निस्किदा मेरो घर अगाडीको मूलबाटो मा ठुला ठुला खाल्डा खन्न थालिएका थिए । एक छिनमा घर छिर्ने बाटो नै बन्द हुने हो कि भनेर म त्यस दिन कतै गइन, घर नै फर्के । २-३ दिनमा पुरै बाटो नबने नि हिँड्ने बाटो त खुल्छ होला भन्ने लाग्यो । १ हप्ता सम्म पनि म घर को घर नै भएपछि मैले हेल्लो सरकारमा खबर गरेँ । त्यहाँबाट १ दिन पछाडि- कार्य प्रगति हुँदै छ, चाँडै सकिन्छ भन्ने खबर आयो । फेरी काठमाडौँ महानगरपालिकाको हटलाइन मा कल गरेर आफ्नो समस्या राखेँ । वडा नं ९ का सचिव जीले कल गरेर, ठेकेदारलाई बोलाएर भोलि देखि नै हिँड्ने बाटो खुलाउँछौ भन्नुभयो । फेरी प्रगति शून्य । त्यसपछि मैले वडा नं वडा अध्यक्ष लाई सम्पर्क गरे, वहाँले पनि हामी मिलाइहाल्छौँ भन्नुभयो । मेयर साबको फेसबुकमा उपलब्ध नम्बर मा मेसेज गरे, उताबाट ठ्याक्कै लोकेसन सोधियो र भनियो- असुविधाको लागि माफी चाहन्छौँ । हामीले काम चाँडो सक्न आदेश दिइसकेका छौँ । तर आज २० दिन भयो, म घरमै थुनिएको छु । अहिले त यहाँको स्थिति यस्तो धराप छ, हिँड्ने मान्छे पनि एक कुना बाट ब्यालेन्स मिलाएर हिँड्नुपर्छ, केही गरी आपत्कालिन स्थिति आयो भने एम्बुलेन्स र दमकल पनि निकै टाढा नै रोकिन्छन् । म काम गरेर खाने मान्छे हो । आजसम्म सामाजिक सुरक्षा भत्ता लिएको छैन । बरु उल्टै व्यक्तिगत र व्यवसाय मार्फत नगरपालिका र सङ्घीय सरकारलाई गरेर वर्षको लाखौँ रुपैयाँ कर तिर्छु । तर अहिले म यसरी घरमा थुनिदा, मेरो काम नै रोकियो, निकै अवसर गुमिसके । यसरी त मेरो जीविकोपार्जन नै धरापमा पर्‍यो । र त्यो भन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा घरमा एक्लै बस्दा बस्दा मेरो मानसिक स्वास्थ्य पनि खलबलिन थालिसक्यो । त्यस कारण, मैले हरदिन ह्विलचियरमा बसेर सकी नसकी काम गरेर कमाएको पैसाको एक हिस्सा काटेर तिरेको करबाट तलब खाने, कर्मचारी ज्यू, जनप्रतिनिधि र सुशासनको ठुला ठुला कुरा गर्ने सम्माननीय प्रधानमन्त्री- मेरो यो कुरा सुनेर लाज त लाग्यो होला । त्यही लाजको लागि भए पनि यो बाटो बनाइदिनुस् । मलाई घरबाट निस्किन सहयोग गर्नुहोस् ।

Gajendra Budhathoki ♿

67,934 views • 2 years ago

वर्षौँपछि नाटक हेर्न थिएटर पुग्यौँ। सानदार नाटक हेर्नुको आनन्द कुनै स्क्रिनले दिन सक्दैन। अमर न्यौपानेको कृति 'सेतो धरती' पढिएको त थियो नै, तर एउटा शक्तिशाली उपन्यासलाई त्यत्तिकै शक्तिशाली मञ्चीय प्रस्तुतिमा रूपान्तरण भएको यसरी देखेको थिइन। थिएटरको जादु त बेग्लै हुने रहेछ। त्यहाँ 'कट' हुँदैन, 'रिटेक' हुँदैन, कथा र दर्शकबीच कुनै पर्दा हुँदैन। गैह्री धारामा रहेको 'कान्तिपुर फिल्म एकेडेमी' को थिएटरमा मा 'सेतो धरती' हेर्न हामी डा. भगवान कोइराला, डा. बसन्त पन्त, डा. रामकुमार घिमिरे , डा. शंकरमान राई र डा. अर्जुन कार्कीसँग सपरिवार हुल बाँधेर गएका थियौँ। पुरै हाउसफुल थियो। तर हामीले दुई दिनअघि नै अग्रिम बुकिङ गरेका थियौँ। दर्शकदीर्घामा पूर्वराष्ट्रपति विद्यादेवी भण्डारीदेखि लिएर ठूलो संख्यामा युवाहरू पनि उपस्थित थिए। जीवनमा धेरै किसिमका अनुभव हुन्छन्। तीमध्ये एउटा सानदार, मार्मिक र बिर्सनै नसकिने अनुभव हो 'सेतो धरती' हेर्नु। त्यसैले त यतिका दिनदेखि पनि कान्तिपुर फिल्म एकेडेमी, गैरीधारामा 'सेतो धरती' निरन्तर मञ्चन भइरहेको छ। तपाईं पनि हेर्न जानुभयो भने, हामीले जस्तै त्यो अनुभूति अवश्य गर्न सक्नुहुनेछ। यसमा कयौ सिन यस्ता छन, बिर्सन सकिन्न। नाटक सकिएपछि आयोजकले दुई शब्द बोल्न अनुरोध गरे ... तल राखिएको सानो क्लिपमा अडियो त सफा छैन, तर माहौल महसुस गर्न सकिन्छ ...

वर्षौँपछि नाटक हेर्न थिएटर पुग्यौँ। सानदार नाटक हेर्नुको आनन्द कुनै स्क्रिनले दिन सक्दैन। अमर न्यौपानेको कृति 'सेतो धरती' पढिएको त थियो नै, तर एउटा शक्तिशाली उपन्यासलाई त्यत्तिकै शक्तिशाली मञ्चीय प्रस्तुतिमा रूपान्तरण भएको यसरी देखेको थिइन। थिएटरको जादु त बेग्लै हुने रहेछ। त्यहाँ 'कट' हुँदैन, 'रिटेक' हुँदैन, कथा र दर्शकबीच कुनै पर्दा हुँदैन। गैह्री धारामा रहेको 'कान्तिपुर फिल्म एकेडेमी' को थिएटरमा मा 'सेतो धरती' हेर्न हामी डा. भगवान कोइराला, डा. बसन्त पन्त, डा. रामकुमार घिमिरे , डा. शंकरमान राई र डा. अर्जुन कार्कीसँग सपरिवार हुल बाँधेर गएका थियौँ। पुरै हाउसफुल थियो। तर हामीले दुई दिनअघि नै अग्रिम बुकिङ गरेका थियौँ। दर्शकदीर्घामा पूर्वराष्ट्रपति विद्यादेवी भण्डारीदेखि लिएर ठूलो संख्यामा युवाहरू पनि उपस्थित थिए। जीवनमा धेरै किसिमका अनुभव हुन्छन्। तीमध्ये एउटा सानदार, मार्मिक र बिर्सनै नसकिने अनुभव हो 'सेतो धरती' हेर्नु। त्यसैले त यतिका दिनदेखि पनि कान्तिपुर फिल्म एकेडेमी, गैरीधारामा 'सेतो धरती' निरन्तर मञ्चन भइरहेको छ। तपाईं पनि हेर्न जानुभयो भने, हामीले जस्तै त्यो अनुभूति अवश्य गर्न सक्नुहुनेछ। यसमा कयौ सिन यस्ता छन, बिर्सन सकिन्न। नाटक सकिएपछि आयोजकले दुई शब्द बोल्न अनुरोध गरे ... तल राखिएको सानो क्लिपमा अडियो त सफा छैन, तर माहौल महसुस गर्न सकिन्छ ...

Vijay Kumar Panday

17,502 views • 29 days ago

यतिका दिन पछी पनि मुगलिङ नारायणघाट खण्डको सिमतालमा पहिरोमा बगेका बस फेला परेका छैनन । हाम्रो प्रार्थना ती बसमा रहेका र तिनको परिवारजनका साथमा छ । म बुझ्न सक्छु उनीहरुको पिडा । किनभने मैले त्यसतै खालको बेदना कतिब ३७ बर्ष अघि नजिकबाट महसुस गरेको थिए । पृथ्वी राजमार्गको जोगीमारामा एउटा यात्रुबाहक बस खसेर त्रिशुली नदीमा खसेको थियो ।कयौ दिनसम्म न यात्रु फेला परे न बस । ती दिनमा हामी नेपाल टेलिभिजनका लागी काम गर्थ्यौ । मोबाइल दुनियामा आएकै थिएन । जोगीमारा करिब ९१ किलोमिटर पर्छ काठमाण्डौबाट । क्यामेरापर्सन एवम मेरा मित्र लक्ष्मण उप्रेती भोर बिहानीको अन्धकारमा काठमान्डौबाट निस्कन्थ्यौ । दिउसो बस खोजीका समाचार खिच्थ्यौ । राती दौडादौड गरेर काठमाण्डौ फर्कन्थ्यौ । छायाङकन, एडिटिङ उपकरण अहिलेको तुलनामा धैरै अपठ्यारा र भारी हुन्थे । नेपाल टेलिभिजनमा राती प्रसारण भए पछी हामी मुश्किलले निदाउथ्यौ ।किनभने भोली पल्ट बिहान ४ बजे फेरी जोगीमारा तर्फ लाग्थ्यौ । एवम क्रमले तिन चार दिन बिते । एक रात चाही हामी नसकेर त्यतै बास बस्यौ । हुन त जोगीमाराको दुर्घटाना अघि र त्यस पछी पनि बस दुर्घटना भै नै रहे । तर टेलिभिजनमा प्रसारण भएको यो 'जोगीमारा रिपोर्टहरु' ले सबैको ध्यानाकर्षण भयो । त्यस अवस्थामा संम्बन्धित निकाय सबैलाई छिटो काम गर्न दबाब पनि भयो । हामीलाई लाग्छ नेपालको टेलिभिजन रिपोर्टिङ ईतिहासमा यो रिपोर्टिङ एक कोशे दुङा थियो । मैले जीवनमा धेरै बिषयमा स्थलगत रिपोर्टिङ गरे , कार्यक्रम बनाए । कुन विषयमा रिपोर्टिङ गरे भन्नु भन्दा पनि , कुन बिषयमा गरिन भनेर सोच्ने पर्ने हुन्छ । कालान्तरमा मैले आफ्नो पहिलो किताब खुसी मा यसरी लेखे ; सिसुवा बेलहीमा झुपडी जलेर सारा गाउ खरानी भएको समाचार आयो । पाकेको भात छाडेर राति आठ बजेक्यामरापर्सन विमल राणाका साथ त्यो गाउँ खोज्दै मधेसतर्फ हानिएँ । विमलले चलाएको हाइस्पिड कार पन्चरभएर पल्टियो । आगलागीको समाचार खिच्न गएका हामी आफैं झन्डै खरानी भएका ! पृथ्वी राजमार्गको जोगीमारा भीरबाट गुल्टेर एउटा बस वर्षायामको त्रिशुलीमा कता हो कता हरायो । मानिसकोलाससमेत फेला परेन । म तीन दिनसम्म बाढीले उर्लेको त्रिशुली नदीमा कहाँनेर फेला पर्छ भनेर जलप्रवाह हेरेर बसें। दृश्य खिच्ने र रिपोर्टिङ गर्ने ठाउँसम्म पुग्न हामीलाई डोरीको सहारा लिनुपथ्र्यो । तीन दिन भीरमा बसेर बगेकोपानी हे¥याहे¥यै गरेपछि, कैयांै दिनसम्म मलाई जुन बेला पनि रिङटा लाग्ने भयो । नेपालीले बस फेला पार्न नसकेपछि बङ्गलादेशबाट गोताखोर ल्याइए । नदीमा पस्नुअघि शरीरमा तेल र मुहारमाफूर्ति लगाए बङ्गाली गोताखोरले । पानीमा पसेका मात्र के थिए, त्रिशुलीको भेलले तिनलाई बगाएर आधाकिलोमिटर पर थचारिदियो । ‘यो बङ्गालको जस्तो सजिलो पानी होइन’ भन्दै लजाए गोताखोर । फेरि पानीमा पसेनन् । आगो, पानी, भुइँचालो मात्र होइन शीतलता, न्यानोपन र करूणाका भावनासित पनि टेलिभिजनले मलाईनजिकैबाट परिचय गरायो । तीन दशकमा मैले कुनकुन विषयको कार्यक्रम गरें भन्नुभन्दा, कुन विषयको पो गरिनँभनेर सोच्नुपर्ने हुन्छ । ‘जीवनलाई चारैतिरबाट हेरें, आगोमाथि पनि मैले नाचिहेरें’ भन्ने गीत गाउँदै हिँड्थें म । ' आज दसकौ पछी फर्केर हेर्दा हामीले बिताएका ती सुखद र दुखद दिनहरुको याद ताजा भएर आउछ । मैले यु मैटिक लो ब्यान्ड क्यामेरा युगबाट काम सुरु गरे । भारी गरुङा क्यामेरा हुन्थे । आज क्यामेरा युनिटको जुन भार हुन्छ , तीभन्दा दसौ गुना भारी , अपठ्यरा , असजिला थिए । तर ती भारी , अपठ्यरा र असजिला क्यामेरा र एडिटिङ मसिनहरुबाटै , हामीले नेपाली टेलिभिजन इतिहासको , नेपाली श्रव्यद्रश्य इतिहासका कतिपय कायजयी क्षणहरुलाई क्मारेरामा कैद गर्यौ । म कृतज्ञ छु मेरा सबै प्राविधिक मित्रहरु प्रति , जसले हामीले बिताएका तिता वा मिठा वा पट्यारलाग्दा तिनै थरि सम्झनालाई सदाका लागी जीवन दिए ।

यतिका दिन पछी पनि मुगलिङ नारायणघाट खण्डको सिमतालमा पहिरोमा बगेका बस फेला परेका छैनन । हाम्रो प्रार्थना ती बसमा रहेका र तिनको परिवारजनका साथमा छ । म बुझ्न सक्छु उनीहरुको पिडा । किनभने मैले त्यसतै खालको बेदना कतिब ३७ बर्ष अघि नजिकबाट महसुस गरेको थिए । पृथ्वी राजमार्गको जोगीमारामा एउटा यात्रुबाहक बस खसेर त्रिशुली नदीमा खसेको थियो ।कयौ दिनसम्म न यात्रु फेला परे न बस । ती दिनमा हामी नेपाल टेलिभिजनका लागी काम गर्थ्यौ । मोबाइल दुनियामा आएकै थिएन । जोगीमारा करिब ९१ किलोमिटर पर्छ काठमाण्डौबाट । क्यामेरापर्सन एवम मेरा मित्र लक्ष्मण उप्रेती भोर बिहानीको अन्धकारमा काठमान्डौबाट निस्कन्थ्यौ । दिउसो बस खोजीका समाचार खिच्थ्यौ । राती दौडादौड गरेर काठमाण्डौ फर्कन्थ्यौ । छायाङकन, एडिटिङ उपकरण अहिलेको तुलनामा धैरै अपठ्यारा र भारी हुन्थे । नेपाल टेलिभिजनमा राती प्रसारण भए पछी हामी मुश्किलले निदाउथ्यौ ।किनभने भोली पल्ट बिहान ४ बजे फेरी जोगीमारा तर्फ लाग्थ्यौ । एवम क्रमले तिन चार दिन बिते । एक रात चाही हामी नसकेर त्यतै बास बस्यौ । हुन त जोगीमाराको दुर्घटाना अघि र त्यस पछी पनि बस दुर्घटना भै नै रहे । तर टेलिभिजनमा प्रसारण भएको यो 'जोगीमारा रिपोर्टहरु' ले सबैको ध्यानाकर्षण भयो । त्यस अवस्थामा संम्बन्धित निकाय सबैलाई छिटो काम गर्न दबाब पनि भयो । हामीलाई लाग्छ नेपालको टेलिभिजन रिपोर्टिङ ईतिहासमा यो रिपोर्टिङ एक कोशे दुङा थियो । मैले जीवनमा धेरै बिषयमा स्थलगत रिपोर्टिङ गरे , कार्यक्रम बनाए । कुन विषयमा रिपोर्टिङ गरे भन्नु भन्दा पनि , कुन बिषयमा गरिन भनेर सोच्ने पर्ने हुन्छ । कालान्तरमा मैले आफ्नो पहिलो किताब खुसी मा यसरी लेखे ; सिसुवा बेलहीमा झुपडी जलेर सारा गाउ खरानी भएको समाचार आयो । पाकेको भात छाडेर राति आठ बजेक्यामरापर्सन विमल राणाका साथ त्यो गाउँ खोज्दै मधेसतर्फ हानिएँ । विमलले चलाएको हाइस्पिड कार पन्चरभएर पल्टियो । आगलागीको समाचार खिच्न गएका हामी आफैं झन्डै खरानी भएका ! पृथ्वी राजमार्गको जोगीमारा भीरबाट गुल्टेर एउटा बस वर्षायामको त्रिशुलीमा कता हो कता हरायो । मानिसकोलाससमेत फेला परेन । म तीन दिनसम्म बाढीले उर्लेको त्रिशुली नदीमा कहाँनेर फेला पर्छ भनेर जलप्रवाह हेरेर बसें। दृश्य खिच्ने र रिपोर्टिङ गर्ने ठाउँसम्म पुग्न हामीलाई डोरीको सहारा लिनुपथ्र्यो । तीन दिन भीरमा बसेर बगेकोपानी हे¥याहे¥यै गरेपछि, कैयांै दिनसम्म मलाई जुन बेला पनि रिङटा लाग्ने भयो । नेपालीले बस फेला पार्न नसकेपछि बङ्गलादेशबाट गोताखोर ल्याइए । नदीमा पस्नुअघि शरीरमा तेल र मुहारमाफूर्ति लगाए बङ्गाली गोताखोरले । पानीमा पसेका मात्र के थिए, त्रिशुलीको भेलले तिनलाई बगाएर आधाकिलोमिटर पर थचारिदियो । ‘यो बङ्गालको जस्तो सजिलो पानी होइन’ भन्दै लजाए गोताखोर । फेरि पानीमा पसेनन् । आगो, पानी, भुइँचालो मात्र होइन शीतलता, न्यानोपन र करूणाका भावनासित पनि टेलिभिजनले मलाईनजिकैबाट परिचय गरायो । तीन दशकमा मैले कुनकुन विषयको कार्यक्रम गरें भन्नुभन्दा, कुन विषयको पो गरिनँभनेर सोच्नुपर्ने हुन्छ । ‘जीवनलाई चारैतिरबाट हेरें, आगोमाथि पनि मैले नाचिहेरें’ भन्ने गीत गाउँदै हिँड्थें म । ' आज दसकौ पछी फर्केर हेर्दा हामीले बिताएका ती सुखद र दुखद दिनहरुको याद ताजा भएर आउछ । मैले यु मैटिक लो ब्यान्ड क्यामेरा युगबाट काम सुरु गरे । भारी गरुङा क्यामेरा हुन्थे । आज क्यामेरा युनिटको जुन भार हुन्छ , तीभन्दा दसौ गुना भारी , अपठ्यरा , असजिला थिए । तर ती भारी , अपठ्यरा र असजिला क्यामेरा र एडिटिङ मसिनहरुबाटै , हामीले नेपाली टेलिभिजन इतिहासको , नेपाली श्रव्यद्रश्य इतिहासका कतिपय कायजयी क्षणहरुलाई क्मारेरामा कैद गर्यौ । म कृतज्ञ छु मेरा सबै प्राविधिक मित्रहरु प्रति , जसले हामीले बिताएका तिता वा मिठा वा पट्यारलाग्दा तिनै थरि सम्झनालाई सदाका लागी जीवन दिए ।

Vijay Kumar Panday

45,790 views • 2 years ago

भ्रस्टाचारको विषय र यसलाई कसरी रोक्ने ? यो प्रशन नेपालको कुनै बुढा वा युवा भनिने अलि कम बुढा वा युवा नेतालाई सोध्न मलाई अर्थहीन लाग्छ । नेपालका सबैभन्दा ठूला व्यक्तिगत करदाता, उधोगपति, समाजसेवी विजय शाहलाई सोधे । अरु धेरै कुरा सोधे, गोल्छा अर्गनाइजेसनका अध्यक्ष शेखर गोल्छालाई पनि । आज हामी १० भागको एक मौलिक प्रकृतिको भिडियो सिरिजको पहिलो झलक (First Look) जारी गर्दैछौ । म अहिले मेगन नाल्बोलाई सम्झदै छु, जस्ले पहिलो लन्च भेटमा मलाई भनिन – ‘Vijay , you are bleeding with judgements (तिमी हरेक विषयमा तत्काल फैसला दिदै छौ )। मैले पनि उनलाई हाई टेम्पप्रेचर मा जवाफ फर्काए । त्यसको धेरै समय पछी, एक दिन उनले शान्त भावले भनिन ‘ Vijay,I think both of us need to take a pause .’ (हामी दुबै एक पटक थामिएर हेर्न जरुरी छ ।) ‘ बिस्तारै म यो सिरिज बनाउने विषयमा सोच्न थाले । कयौ विषय छन , जस्लाई हामीले नया आंखाले हेर्न नै बाकी छ। एक दिन, मैले बर्षौ काम गरेका क्यामेरापर्सन मित्र सुरेश र प्रबोधलाई फोन गरेर - ‘ अब हामीसंग क्यामेरा छैन , स्टुडियो पनि छैन । तर फोन त छ नि । के तिमीहरुले मोबाईल फोनमा स्मरणीय सिरिज खिच्न सक्छौ ? विषय शानदार छ , चुनौतीपुर्ण छ । ’ उनीहरु तैयार भए , फुर्सतको समय निकालेर अलि अलि खिच्ने गरी । अस्ति सांराश बिदामा आयो। उ कुनै प्रोफेसनल क्यामेरापर्सन होइन । सामान्य बिधार्थी हो । तर युवा पुस्ताको कौशल देखेर म चकित भए .. उस्ले आजै बिहान फुलचोकी रोडमा मेरो इन्ट्रो खिच्यो । त्यस पछी सुरेस , प्रबोध र संजयको कामलाई फाइनल एडिट गर्यो । अनि माइक्रो बस चढेर पुराना साथी भेटन हिड्यो .. यो सिरिज सम्झन लायक बनाउने हाम्रो कोशिस रहनेछ ..

भ्रस्टाचारको विषय र यसलाई कसरी रोक्ने ? यो प्रशन नेपालको कुनै बुढा वा युवा भनिने अलि कम बुढा वा युवा नेतालाई सोध्न मलाई अर्थहीन लाग्छ । नेपालका सबैभन्दा ठूला व्यक्तिगत करदाता, उधोगपति, समाजसेवी विजय शाहलाई सोधे । अरु धेरै कुरा सोधे, गोल्छा अर्गनाइजेसनका अध्यक्ष शेखर गोल्छालाई पनि । आज हामी १० भागको एक मौलिक प्रकृतिको भिडियो सिरिजको पहिलो झलक (First Look) जारी गर्दैछौ । म अहिले मेगन नाल्बोलाई सम्झदै छु, जस्ले पहिलो लन्च भेटमा मलाई भनिन – ‘Vijay , you are bleeding with judgements (तिमी हरेक विषयमा तत्काल फैसला दिदै छौ )। मैले पनि उनलाई हाई टेम्पप्रेचर मा जवाफ फर्काए । त्यसको धेरै समय पछी, एक दिन उनले शान्त भावले भनिन ‘ Vijay,I think both of us need to take a pause .’ (हामी दुबै एक पटक थामिएर हेर्न जरुरी छ ।) ‘ बिस्तारै म यो सिरिज बनाउने विषयमा सोच्न थाले । कयौ विषय छन , जस्लाई हामीले नया आंखाले हेर्न नै बाकी छ। एक दिन, मैले बर्षौ काम गरेका क्यामेरापर्सन मित्र सुरेश र प्रबोधलाई फोन गरेर - ‘ अब हामीसंग क्यामेरा छैन , स्टुडियो पनि छैन । तर फोन त छ नि । के तिमीहरुले मोबाईल फोनमा स्मरणीय सिरिज खिच्न सक्छौ ? विषय शानदार छ , चुनौतीपुर्ण छ । ’ उनीहरु तैयार भए , फुर्सतको समय निकालेर अलि अलि खिच्ने गरी । अस्ति सांराश बिदामा आयो। उ कुनै प्रोफेसनल क्यामेरापर्सन होइन । सामान्य बिधार्थी हो । तर युवा पुस्ताको कौशल देखेर म चकित भए .. उस्ले आजै बिहान फुलचोकी रोडमा मेरो इन्ट्रो खिच्यो । त्यस पछी सुरेस , प्रबोध र संजयको कामलाई फाइनल एडिट गर्यो । अनि माइक्रो बस चढेर पुराना साथी भेटन हिड्यो .. यो सिरिज सम्झन लायक बनाउने हाम्रो कोशिस रहनेछ ..

Vijay Kumar Panday

16,425 views • 1 year ago

#शिक्षामादलियकरणबन्दगर प्रधानमन्त्री ज्यू, यी अबोध बालबालिकालाई स्कुल ड्रेसमा कक्षाकोठाबाट निकालेर लाइन लगाएर तपाईँकै पार्टीको भातृसंगठनले आफ्नो जिल्ला अधिवेशनमा ल्याएछ। यसपाली SEE मा ७०% नतिजा ल्याउँछु भन्नुभाथ्यो, अब यी बच्चाहरूको कपि चेक गर्दा 'अखिल जिन्दाबाद' लेख्ने जतिलाई मात्र पास गराउने हो की कसो हो? 'ओली बा आइ लभ यु' भनेर लेख्न लाउने हो की उत्तर पुस्तिकामा? यसरी नै आउने हो ७०% नतिजा? संवृद्धि आउँछ भन्नुहुन्थ्यो - बच्चाहरू पढाउन छोडेर 'आयो आयो अखिल आयो' भनेरै संवृद्धि आउने हो? सुखी नेपाली बनाउँछु भन्नुहुन्थ्यो- 'अनेरास्ववियु जिन्दाबाद' भन्नेलाई मात्र नेपाली ठान्नुभएको हो की? अनि लोकतन्त्रको 'पर्याय' हामी हौँ भन्ने र शिक्षामा राजनीति हुन दिन्नौ भनेर घोषणापत्रमा लेख्ने सत्तारुढ काँग्रेसका विशिष्ट नेताज्यूहरू, 'विद्यार्थी सङ्गठनले विद्यालयमा पढिरहेका विद्यार्थीलाई घिसारेर फलानो जिन्दाबाद भनेर' शिक्षामा राजनीति हट्छ की, प्रधानमन्त्रीज्यूकै पार्टीको प्राध्यापक सङ्घको अध्यक्षलाई विश्वविद्यालयको भिसी बनाएर? अर्को पल्ट नेविसंघले पनि यस्तै गर्न मिल्छ भनेर सौदाबाजी गर्न खोजेको हो कि? अनि शिक्षा मन्त्रीज्यू, प्रचलित कानुनले त यस्तो गर्न दिदैँन हैन र विद्यालयमा? कति भयो भने चाहिँ तपाईंलाई अति हुने हो??

#शिक्षामादलियकरणबन्दगर प्रधानमन्त्री ज्यू, यी अबोध बालबालिकालाई स्कुल ड्रेसमा कक्षाकोठाबाट निकालेर लाइन लगाएर तपाईँकै पार्टीको भातृसंगठनले आफ्नो जिल्ला अधिवेशनमा ल्याएछ। यसपाली SEE मा ७०% नतिजा ल्याउँछु भन्नुभाथ्यो, अब यी बच्चाहरूको कपि चेक गर्दा 'अखिल जिन्दाबाद' लेख्ने जतिलाई मात्र पास गराउने हो की कसो हो? 'ओली बा आइ लभ यु' भनेर लेख्न लाउने हो की उत्तर पुस्तिकामा? यसरी नै आउने हो ७०% नतिजा? संवृद्धि आउँछ भन्नुहुन्थ्यो - बच्चाहरू पढाउन छोडेर 'आयो आयो अखिल आयो' भनेरै संवृद्धि आउने हो? सुखी नेपाली बनाउँछु भन्नुहुन्थ्यो- 'अनेरास्ववियु जिन्दाबाद' भन्नेलाई मात्र नेपाली ठान्नुभएको हो की? अनि लोकतन्त्रको 'पर्याय' हामी हौँ भन्ने र शिक्षामा राजनीति हुन दिन्नौ भनेर घोषणापत्रमा लेख्ने सत्तारुढ काँग्रेसका विशिष्ट नेताज्यूहरू, 'विद्यार्थी सङ्गठनले विद्यालयमा पढिरहेका विद्यार्थीलाई घिसारेर फलानो जिन्दाबाद भनेर' शिक्षामा राजनीति हट्छ की, प्रधानमन्त्रीज्यूकै पार्टीको प्राध्यापक सङ्घको अध्यक्षलाई विश्वविद्यालयको भिसी बनाएर? अर्को पल्ट नेविसंघले पनि यस्तै गर्न मिल्छ भनेर सौदाबाजी गर्न खोजेको हो कि? अनि शिक्षा मन्त्रीज्यू, प्रचलित कानुनले त यस्तो गर्न दिदैँन हैन र विद्यालयमा? कति भयो भने चाहिँ तपाईंलाई अति हुने हो??

Sumana

57,570 views • 1 year ago

यी 'पापी निवास'लाई अब दक्षिण एशियाकै उत्कृष्ट 'बाल मन्दिर' बनाऊँ! सायद दुई वर्षअघि भैंसेपाटीको १२३ रोपनी जग्गामा बनेका आलिसान 'मन्त्री निवास'लाई 'पापी निवास' को संज्ञा दिँदै किन नेपालजस्तो विपन्न देशमा जनसेवक मन्त्रीहरूलाई सरकारले यस्ता आलिसान निवास निर्माण गर्नु पापको पराकाष्ठा हो भनेर भिडियो बनाएको थिएँ। मन्त्रीहरूलाई एउटा बहू-तले अपार्टमेण्ट भवन भाडामा लिएर या बनाएर हरेक फ्ल्याटमा एक/एकजना मन्त्री राख्दा केही पनि फरक पर्ने थिएन। तर पापीहरूले पाप गर्न छोडेनन्। भदौ २४ गतेको बिद्रोहमा तिनका यी निवास सबै जलाइयो र मन्त्रीहरू ज्यान जोगाउन सेनको हेलिकोप्टरमा भाग्नु पर्यो। अब सरकारले फेरि त्यो पाप नगरोस्। यी भव्य संरचनालाई दक्षिण एशियाकै नमूना 'बाल आश्रय' मा रूपान्तरण गरियोस्। वरिपरी विशाल अग्ला पर्खाल छ। भित्र प्रशस्त खेल्ने ठाऊँ छ। Swimming pool पनि छ क्यारे। सयौँ अनाथ बालबालिकाहरूलाई त्यहाँ आश्रय दिन, पढाउन र हुर्काउन सकिन्छ। राम्रो शिक्षा दिन सकियो भने अनाथालयमा हुर्केका/पढेका बालबालिका पनि रातो बंगाला, युलेन्स या बुढानिलकण्ठमा पढेका भन्दा कम हुँदैनन् भनेर देखाइदिऊँ। सबैलाई धर्म लाग्छ। ६० भन्दा बढी जिल्लामा फैलिसकेको 'बाल मन्दिर'लाई संवेदनाहीन पापीहरूले ध्वस्त पारे। तपाईँ-हाम्रा पो आफ्ना साना बच्चाहरू हेर्न हामी छौँ। जसका कोही छैनन् ती बाल-बच्चाको स्थिति र पीडा एकपटक मनन गर्न प्रयास गरौँ त। जसको कोही हुँदैन, तिनका लागि राज्य हुनै पर्छ। यसबारे सरकारले गम्भीरतापूर्वक सोचोस्। यो सन्देश प्रधानमन्त्री बालेन्द्र शाहसम्म पुगोस्। समाज परोपकारी र राज्य कल्याणकारी नभएसम्म कुनै पनि देश सुसंस्कृत हुन सक्दैन। Balen Shah, Swarnim Waglé

यी 'पापी निवास'लाई अब दक्षिण एशियाकै उत्कृष्ट 'बाल मन्दिर' बनाऊँ! सायद दुई वर्षअघि भैंसेपाटीको १२३ रोपनी जग्गामा बनेका आलिसान 'मन्त्री निवास'लाई 'पापी निवास' को संज्ञा दिँदै किन नेपालजस्तो विपन्न देशमा जनसेवक मन्त्रीहरूलाई सरकारले यस्ता आलिसान निवास निर्माण गर्नु पापको पराकाष्ठा हो भनेर भिडियो बनाएको थिएँ। मन्त्रीहरूलाई एउटा बहू-तले अपार्टमेण्ट भवन भाडामा लिएर या बनाएर हरेक फ्ल्याटमा एक/एकजना मन्त्री राख्दा केही पनि फरक पर्ने थिएन। तर पापीहरूले पाप गर्न छोडेनन्। भदौ २४ गतेको बिद्रोहमा तिनका यी निवास सबै जलाइयो र मन्त्रीहरू ज्यान जोगाउन सेनको हेलिकोप्टरमा भाग्नु पर्यो। अब सरकारले फेरि त्यो पाप नगरोस्। यी भव्य संरचनालाई दक्षिण एशियाकै नमूना 'बाल आश्रय' मा रूपान्तरण गरियोस्। वरिपरी विशाल अग्ला पर्खाल छ। भित्र प्रशस्त खेल्ने ठाऊँ छ। Swimming pool पनि छ क्यारे। सयौँ अनाथ बालबालिकाहरूलाई त्यहाँ आश्रय दिन, पढाउन र हुर्काउन सकिन्छ। राम्रो शिक्षा दिन सकियो भने अनाथालयमा हुर्केका/पढेका बालबालिका पनि रातो बंगाला, युलेन्स या बुढानिलकण्ठमा पढेका भन्दा कम हुँदैनन् भनेर देखाइदिऊँ। सबैलाई धर्म लाग्छ। ६० भन्दा बढी जिल्लामा फैलिसकेको 'बाल मन्दिर'लाई संवेदनाहीन पापीहरूले ध्वस्त पारे। तपाईँ-हाम्रा पो आफ्ना साना बच्चाहरू हेर्न हामी छौँ। जसका कोही छैनन् ती बाल-बच्चाको स्थिति र पीडा एकपटक मनन गर्न प्रयास गरौँ त। जसको कोही हुँदैन, तिनका लागि राज्य हुनै पर्छ। यसबारे सरकारले गम्भीरतापूर्वक सोचोस्। यो सन्देश प्रधानमन्त्री बालेन्द्र शाहसम्म पुगोस्। समाज परोपकारी र राज्य कल्याणकारी नभएसम्म कुनै पनि देश सुसंस्कृत हुन सक्दैन। Balen Shah, Swarnim Waglé

Rabindra Mishra

17,329 views • 3 months ago

“सुकुम्बासी” कुनै समुदायको जीवनभरको पहिचान नहुनुपर्ने हो। एकातिर दलहरूले “सुकुम्बासी” बन्न प्रोत्साहन गरेका छन् त अर्कातिर बाध्य बनाएका छन्। सुकुम्बासी बन्ने रहर पक्कै कसैको हुँदैन। जुनसुकै व्यक्ति पनि जीवनको उतार चढाव, प्राकृतिक विपद्का कारण गरिबीको रेखामुनि जान सक्छन्। यति मात्र हैन, आर्थिक पहुच नभएका कारण कैयौ परिवारले मिटरब्याज मार्फत रिण लिएर पैसा तिर्न नसकेकाले समेत सुकुम्बासी बन्न बाध्य भएका छन्। संविधानले आवासलाई मौलिक हक मानेको छ, सरकारले सुलभ आवासको सुनिश्चतता गर्नु पर्ने हो । अनकन्टार भीरमा एक टुक्रा जमिन हुने र हुँदै नहुनेमा त्यस्तो अन्तर के छ र– एउटाले सित्तैमा जग्गा पाउने, अर्कोले जीवनभर संघर्ष गर्न पर्ने - के यो न्यायोचित हुन्छ? आम नेपालीको सपना हुन्छ - शहरमा एउटा घर । बीसौं वर्ष संघर्ष गरेर बल्ल तल्ल एउटा घर जोडिन्छ। घर जग्गामा अनियन्त्रित लगानी, भाउ आकासिएर आम जनताको पहुँच बाहिर गएको छ। कुनै उद्योग गर्न परे ठूलो पूँजी जग्गा प्राप्ति मै खर्च हुन्छ। केही उद्यम गर्न भन्दा जग्गाको भाउ बढ्ने कुरेर बस्नु मै फाइदा छ, भाउ आए बेचिहाल्नु पनि पर्छ । सरकार भने मालपोतको राजश्व बढ्यो भनेर खुशी छ । शहरी क्षेत्रमा घरभाडाले घरखर्चको ठूलो हिस्सा ओगट्छ यसले परिवारको क्रयशक्ति घटाएको छ, यसमा सरकारको ध्यान जाँदैन । यदि सबैलाई जग्गा बाँढ्ने नै हो भने के सबै भूमिहिनले पाउछन् त जग्गा? कि कोही दाहिना हुनु पर्छ? सरकारले राष्ट्रिय निकुञ्ज बनाउनका लागि जग्गा सट्टापट्टा गर्दा एकाज परिवारले कति पटक जग्गा पाए? “सरकार”को पाउ र नजरमा नपरेका अझै पनि पर्खाईमा छन्। गर्ने नै हो भने रोजगारी, शिक्षा र स्वास्थ्य सेवा पायक पर्ने गरी आवास गृह बनाएर सुपथ आवास प्रदान गर्न सक्छ बास नभएकाहरूलाई । निजी क्षेत्रलाई प्रोत्साहन गर्ने हो भने tax credits को प्रावधानका बैङ्कहरूले समुदायमा पुनर्लागानी गर्नु पर्ने प्रावधान बलियो बनाउनु पर्छ। आफ्नो ठाउँ सुहाउदो रचनात्मक हस्तक्षेप गरे स्थानिय सरकारले जनसंख्या आर्कर्षित गर्न सक्छ, आर्थिक गतिविधि बढाउन सक्छ। भूमि सम्बन्धि केहि नेपाल ऐनलाई संशोधन गर्न बनेको विधेयक, २०८१ सरकारले अस्ती जेष्ठ ६ गते पेश गर्यो। ७२ घण्टा लागू भयो, संशोधन राखेँ। अब कार्यतालिका अनुसार जेष्ठ १४ मा सदनमा पेश गर्ने रे – कि समितिमा जान्छ कि सदनमै छलफल हुन्छ भनि त्यहि कार्यतालिकामा नै भनेको छ। नेतागणको mood मा भर पर्ने होला, हैन त? त्यहि दिन पास गर्ने mood बन्छ कि के हुन्छ, हेरौँ। तर यो विधेयकमा काम गर्दा अचम्म लाग्यो – सार्वजनिक जग्गा अब कसको आवरण देखाएर कसको नाममा बाढ्ने रे? कोही किन भूमिहीन हुन्छ भन्ने न प्रश्न सोध्ने ठाउँ राखिएको छ, न त त्यसको समस्याको हदसम्म गई समाधान गर्ने प्रयास गरिएको छ। तर वन क्षेत्र र निकुञ्ज क्षेत्र पनि पुन:नक्शाङ्कन गरि सरकारको स्वामित्वमा ल्याउने रे! न त सांस्कृतिक, ऐतिहासिक वा प्राकृतिक सम्पदाको केहि ख्याल छ न त वास्तव मै पछाडी परेका समुदायलाई उकास्ने ध्याउन्न छ। यदी हुँदो हो त शायद - जग्गा बाँढ्छु भन्दै गर्दा उनीहरूको आर्थिक अवस्था, अन्यत्र जग्गा भए-नभएको हेर्ने प्रावधान हटाउने प्रस्ताव राखिन्नथ्यो होला। सार्वजनिक सम्पत्ति सार्वजानिक हो। यो समुदायको हो, सरकारको हैन। आखिर कहिलेसम्म यस्ता विधेयक सरकारले ल्याउने, हामी हेर्ने, बस्ने हो। अब हामीसँग ५ दिन छ यो विधेयक पेश हुनु अघि। विधेयक पढ्नु होला र आफ्ना सांसदलाई फोन गरेर सोध्नु होला – कस्तो कानून बनाउँदै हुनुहुन्छ भनेर। मैले संशोधन बुझाएँ तर मैले वा हामी केहीले गरेर हुँदैन – तपाइँहरूले पनि आवाज उठाउनै पर्छ।

“सुकुम्बासी” कुनै समुदायको जीवनभरको पहिचान नहुनुपर्ने हो। एकातिर दलहरूले “सुकुम्बासी” बन्न प्रोत्साहन गरेका छन् त अर्कातिर बाध्य बनाएका छन्। सुकुम्बासी बन्ने रहर पक्कै कसैको हुँदैन। जुनसुकै व्यक्ति पनि जीवनको उतार चढाव, प्राकृतिक विपद्का कारण गरिबीको रेखामुनि जान सक्छन्। यति मात्र हैन, आर्थिक पहुच नभएका कारण कैयौ परिवारले मिटरब्याज मार्फत रिण लिएर पैसा तिर्न नसकेकाले समेत सुकुम्बासी बन्न बाध्य भएका छन्। संविधानले आवासलाई मौलिक हक मानेको छ, सरकारले सुलभ आवासको सुनिश्चतता गर्नु पर्ने हो । अनकन्टार भीरमा एक टुक्रा जमिन हुने र हुँदै नहुनेमा त्यस्तो अन्तर के छ र– एउटाले सित्तैमा जग्गा पाउने, अर्कोले जीवनभर संघर्ष गर्न पर्ने - के यो न्यायोचित हुन्छ? आम नेपालीको सपना हुन्छ - शहरमा एउटा घर । बीसौं वर्ष संघर्ष गरेर बल्ल तल्ल एउटा घर जोडिन्छ। घर जग्गामा अनियन्त्रित लगानी, भाउ आकासिएर आम जनताको पहुँच बाहिर गएको छ। कुनै उद्योग गर्न परे ठूलो पूँजी जग्गा प्राप्ति मै खर्च हुन्छ। केही उद्यम गर्न भन्दा जग्गाको भाउ बढ्ने कुरेर बस्नु मै फाइदा छ, भाउ आए बेचिहाल्नु पनि पर्छ । सरकार भने मालपोतको राजश्व बढ्यो भनेर खुशी छ । शहरी क्षेत्रमा घरभाडाले घरखर्चको ठूलो हिस्सा ओगट्छ यसले परिवारको क्रयशक्ति घटाएको छ, यसमा सरकारको ध्यान जाँदैन । यदि सबैलाई जग्गा बाँढ्ने नै हो भने के सबै भूमिहिनले पाउछन् त जग्गा? कि कोही दाहिना हुनु पर्छ? सरकारले राष्ट्रिय निकुञ्ज बनाउनका लागि जग्गा सट्टापट्टा गर्दा एकाज परिवारले कति पटक जग्गा पाए? “सरकार”को पाउ र नजरमा नपरेका अझै पनि पर्खाईमा छन्। गर्ने नै हो भने रोजगारी, शिक्षा र स्वास्थ्य सेवा पायक पर्ने गरी आवास गृह बनाएर सुपथ आवास प्रदान गर्न सक्छ बास नभएकाहरूलाई । निजी क्षेत्रलाई प्रोत्साहन गर्ने हो भने tax credits को प्रावधानका बैङ्कहरूले समुदायमा पुनर्लागानी गर्नु पर्ने प्रावधान बलियो बनाउनु पर्छ। आफ्नो ठाउँ सुहाउदो रचनात्मक हस्तक्षेप गरे स्थानिय सरकारले जनसंख्या आर्कर्षित गर्न सक्छ, आर्थिक गतिविधि बढाउन सक्छ। भूमि सम्बन्धि केहि नेपाल ऐनलाई संशोधन गर्न बनेको विधेयक, २०८१ सरकारले अस्ती जेष्ठ ६ गते पेश गर्यो। ७२ घण्टा लागू भयो, संशोधन राखेँ। अब कार्यतालिका अनुसार जेष्ठ १४ मा सदनमा पेश गर्ने रे – कि समितिमा जान्छ कि सदनमै छलफल हुन्छ भनि त्यहि कार्यतालिकामा नै भनेको छ। नेतागणको mood मा भर पर्ने होला, हैन त? त्यहि दिन पास गर्ने mood बन्छ कि के हुन्छ, हेरौँ। तर यो विधेयकमा काम गर्दा अचम्म लाग्यो – सार्वजनिक जग्गा अब कसको आवरण देखाएर कसको नाममा बाढ्ने रे? कोही किन भूमिहीन हुन्छ भन्ने न प्रश्न सोध्ने ठाउँ राखिएको छ, न त त्यसको समस्याको हदसम्म गई समाधान गर्ने प्रयास गरिएको छ। तर वन क्षेत्र र निकुञ्ज क्षेत्र पनि पुन:नक्शाङ्कन गरि सरकारको स्वामित्वमा ल्याउने रे! न त सांस्कृतिक, ऐतिहासिक वा प्राकृतिक सम्पदाको केहि ख्याल छ न त वास्तव मै पछाडी परेका समुदायलाई उकास्ने ध्याउन्न छ। यदी हुँदो हो त शायद - जग्गा बाँढ्छु भन्दै गर्दा उनीहरूको आर्थिक अवस्था, अन्यत्र जग्गा भए-नभएको हेर्ने प्रावधान हटाउने प्रस्ताव राखिन्नथ्यो होला। सार्वजनिक सम्पत्ति सार्वजानिक हो। यो समुदायको हो, सरकारको हैन। आखिर कहिलेसम्म यस्ता विधेयक सरकारले ल्याउने, हामी हेर्ने, बस्ने हो। अब हामीसँग ५ दिन छ यो विधेयक पेश हुनु अघि। विधेयक पढ्नु होला र आफ्ना सांसदलाई फोन गरेर सोध्नु होला – कस्तो कानून बनाउँदै हुनुहुन्छ भनेर। मैले संशोधन बुझाएँ तर मैले वा हामी केहीले गरेर हुँदैन – तपाइँहरूले पनि आवाज उठाउनै पर्छ।

Sumana

15,091 views • 1 year ago

प्रधानमन्त्री केपी ओलीको चीन भ्रमण अघिदेखि सार्वजनिक वृत्तमा विआरआई को विषय चर्चामा छ। नेपालले आफ्नो विकासको लागि पुँजी परिचालन गर्न सक्नुपर्दछ ।‌ आफ्नो आन्तरिक पुँजीले सम्भव नभएमा बाह्य पुँजीमा निर्भर हुनु हाम्रो बाध्यता पनि हो। तर त्यो पुँजी परियोजनाको आवश्यकता र हाम्रो क्षमता को आधारमा कसरी परिचालन गर्ने - प्राविधिक विषय हुनु पर्दथ्यो तर हामीले दुई पक्षिय सम्बन्धको कडि र राजनैनितक विषय बनाईदिएम। सत्तासिन ठूला दलहरू हामी चीनसँग ऋण लिदैम, लिनुहुन्न भन्ने किसिमको भाष्य निर्माणमा बसिरहेका छन्। र त्यसैको अल्झाइमा आजको सत्ता राजनीतिक गुमेको छ। यही बीच सार्वजनिक वृत्तमा कत्ति पनि चर्चामा नआएको तर नेपालले चीनलाई हेर्ने र चीनसँगको सम्बन्धमा निकै ठूलो नीतिगत परिवर्तन गरेको देखिन्छ। यसको बारे भने कतै चर्चा, छलफल, विश्लेषण नै नभएको जस्तो देखिन्छ।। उच्चस्तरीय भ्रमणपछि जारी हुने संयुक्त वक्तव्य केलाउने हो भने नेपालले लामो समयदेखि "एक चीन नीति अङ्गीकार" गरेको थियो। सन् २०१९ मा भएको चिनिया राष्ट्रपति सी जिङपिङको नेपाल भ्रमणसम्म पनि संयुक्त वक्तव्यमा उक्त कुरा उल्लेख गरिएको छ।। तर २०२३ को प्रधानमन्त्री प्रचण्डको चीनको भ्रमणमा पछि जारी संयुक्त वक्तव्यमा भने नेपाल "एक चीन नीति" (One China Pollicy) बाट एक चीन सिद्धान्त (One China Principle) मा प्रवेश गरेको छ र अहिले प्रधानमन्त्री केपी ओलीको भ्रमणपछि जारी संयुक्त वक्तव्यमा भने चीनले आफ्नो सिद्धान्तलाई अंगीकार गरी गर्ने हरेक क्रियाकलापमा हामी समर्थन गर्छौं भन्नेसम्म लेखिएको छ। --- 1. 2019 October Joint Statement: The Nepali side reiterated its firm commitment to One China policy, acknowledging that Taiwan is an inalienable part of the Chinese territory and Tibet affairs are China’s internal affairs, and the determination on not allowing any anti-China activities on its soil. The Chinese side reiterated its firm support to Nepal in upholding the country’s independence, sovereignty and territorial integrity, and its firm support and respect to Nepal’s social system and development path independently chosen in the light of Nepal’s national conditions. --- 2. 2023 September Joint Statement: "Acknowledging the history of mutual support in difficult times, the two sides reiterated their commitment to respecting and accommodating each other’s concerns and core interests. The Nepali side reiterated its firm commitment to the one-China principle. Recognizing that the Government of the People’s Republic of China is the sole legal Government representing the whole of China, and Taiwan is an inalienable part of China’s territory, the Nepali side is against “Taiwan independence.” *** 3. 2024 December Joint Statement: "The two sides reaffirmed their staunch support for each other on issues involving their core interests and major concerns. Recalling the U.N. General Assembly Resolution 2758, Nepal reaffirmed its firm commitment to the one-China principle, recognizing that the Government of the People’s Republic of China is the sole legal government representing the whole of China and Taiwan is an inalienable part of China’s territory. Nepal firmly supports China’s efforts to achieve its national reunification and opposes “Taiwan independence.” The Nepali side reiterated that Xizang affairs are internal affairs of China, and that it will never allow any separatist activities against China on Nepal’s soil." ******************************* शब्दहरुको अर्थ कुटनीतिमा निकै महत्वपूर्ण हुन्छ । विश्व भुराजनीतिको जटिल‌ परिवेशमा यो महत्वपूर्ण परिवर्तन को बारे नेपालमा गहन बहस र छलफल हुनुपर्दथ्यो जस्तो मलाई लाग्दछ। । तर यो यसतर्फ भन्दा पनि हाम्रो बहस ऋण वा अनुदानमा अल्झिएको छ।

प्रधानमन्त्री केपी ओलीको चीन भ्रमण अघिदेखि सार्वजनिक वृत्तमा विआरआई को विषय चर्चामा छ। नेपालले आफ्नो विकासको लागि पुँजी परिचालन गर्न सक्नुपर्दछ ।‌ आफ्नो आन्तरिक पुँजीले सम्भव नभएमा बाह्य पुँजीमा निर्भर हुनु हाम्रो बाध्यता पनि हो। तर त्यो पुँजी परियोजनाको आवश्यकता र हाम्रो क्षमता को आधारमा कसरी परिचालन गर्ने - प्राविधिक विषय हुनु पर्दथ्यो तर हामीले दुई पक्षिय सम्बन्धको कडि र राजनैनितक विषय बनाईदिएम। सत्तासिन ठूला दलहरू हामी चीनसँग ऋण लिदैम, लिनुहुन्न भन्ने किसिमको भाष्य निर्माणमा बसिरहेका छन्। र त्यसैको अल्झाइमा आजको सत्ता राजनीतिक गुमेको छ। यही बीच सार्वजनिक वृत्तमा कत्ति पनि चर्चामा नआएको तर नेपालले चीनलाई हेर्ने र चीनसँगको सम्बन्धमा निकै ठूलो नीतिगत परिवर्तन गरेको देखिन्छ। यसको बारे भने कतै चर्चा, छलफल, विश्लेषण नै नभएको जस्तो देखिन्छ।। उच्चस्तरीय भ्रमणपछि जारी हुने संयुक्त वक्तव्य केलाउने हो भने नेपालले लामो समयदेखि "एक चीन नीति अङ्गीकार" गरेको थियो। सन् २०१९ मा भएको चिनिया राष्ट्रपति सी जिङपिङको नेपाल भ्रमणसम्म पनि संयुक्त वक्तव्यमा उक्त कुरा उल्लेख गरिएको छ।। तर २०२३ को प्रधानमन्त्री प्रचण्डको चीनको भ्रमणमा पछि जारी संयुक्त वक्तव्यमा भने नेपाल "एक चीन नीति" (One China Pollicy) बाट एक चीन सिद्धान्त (One China Principle) मा प्रवेश गरेको छ र अहिले प्रधानमन्त्री केपी ओलीको भ्रमणपछि जारी संयुक्त वक्तव्यमा भने चीनले आफ्नो सिद्धान्तलाई अंगीकार गरी गर्ने हरेक क्रियाकलापमा हामी समर्थन गर्छौं भन्नेसम्म लेखिएको छ। --- 1. 2019 October Joint Statement: The Nepali side reiterated its firm commitment to One China policy, acknowledging that Taiwan is an inalienable part of the Chinese territory and Tibet affairs are China’s internal affairs, and the determination on not allowing any anti-China activities on its soil. The Chinese side reiterated its firm support to Nepal in upholding the country’s independence, sovereignty and territorial integrity, and its firm support and respect to Nepal’s social system and development path independently chosen in the light of Nepal’s national conditions. --- 2. 2023 September Joint Statement: "Acknowledging the history of mutual support in difficult times, the two sides reiterated their commitment to respecting and accommodating each other’s concerns and core interests. The Nepali side reiterated its firm commitment to the one-China principle. Recognizing that the Government of the People’s Republic of China is the sole legal Government representing the whole of China, and Taiwan is an inalienable part of China’s territory, the Nepali side is against “Taiwan independence.” * 3. 2024 December Joint Statement: "The two sides reaffirmed their staunch support for each other on issues involving their core interests and major concerns. Recalling the U.N. General Assembly Resolution 2758, Nepal reaffirmed its firm commitment to the one-China principle, recognizing that the Government of the People’s Republic of China is the sole legal government representing the whole of China and Taiwan is an inalienable part of China’s territory. Nepal firmly supports China’s efforts to achieve its national reunification and opposes “Taiwan independence.” The Nepali side reiterated that Xizang affairs are internal affairs of China, and that it will never allow any separatist activities against China on Nepal’s soil." ***************************** शब्दहरुको अर्थ कुटनीतिमा निकै महत्वपूर्ण हुन्छ । विश्व भुराजनीतिको जटिल‌ परिवेशमा यो महत्वपूर्ण परिवर्तन को बारे नेपालमा गहन बहस र छलफल हुनुपर्दथ्यो जस्तो मलाई लाग्दछ। । तर यो यसतर्फ भन्दा पनि हाम्रो बहस ऋण वा अनुदानमा अल्झिएको छ।

Shisir Khanal

19,377 views • 1 year ago