Загрузка видео...

Не удалось загрузить видео

На главную

कसैको भर नपर्दा हुन्छ यहाँ,,,,,😔🙏 सबै आफ्नो आफ्नो खुसी मात्र हेर्छन....!!!!! 💔🥲

18,905 просмотров • 2 лет назад •via X (Twitter)

Комментарии: 0

Нет доступных комментариев

Здесь появятся комментарии из оригинального поста

Похожие видео

आहा!!! बालव्यास श्रवण न्यौपाने सामाजिक सञ्जालम सेयर गर्दै लेख्नुहुन्छ, "कुनै समय थियो -“फलानो देशमा पूजा गर्न पाइँदैन, धर्मको कुरा गर्न पाइँदैन, रातो टीका लगाउन पाइँदैन” भन्ने धेरै सुनिन्थ्यो। म आफैंले पनि दुबई आउँदा धोती लगाएर हिँड्न गाह्रो हुन्छ, खुला रूपमा आफ्नो संस्कार देखाउन पाइँदैन भन्ने अनुभव र डर सुनेको थिएँ। तर आज नेपाली विवाहमा आफ्नै संस्कृति झल्काएर, खुलेआम ५ तारे होटलमा अबुधाबीका स्थानीय अरबहरूलाई निम्तो दिई आफ्नो धर्म, संस्कार र परम्पराबारे चिनाउन र बुझाउन पाउँदा साँच्चै गर्व लागेको छ। 🇦🇪 🇳🇵 🙏🕉️ आफ्नो धर्म र संस्कृतिप्रति देखिएको यो सम्मानले मन गद्गद बनायो। समय बदलिँदो रहेछ, र आत्मविश्वासका साथ अघि बढे जे पनि सम्भव हुँदो रहेछ।" Source: बालव्यास श्रवण न्यौपाने

Ananda Nepali

22,406 просмотров • 4 месяцев назад

अन्तर्जातीय बिबाह गर्दा माइतीबाट अपहेलित, झन् दुखले जोड़ेको एक सरो सम्पत्ति पनी बाढ़ीले सखाप । नाम: तारा तमाङ, देवि़घाट, नुवाकोट नुवाकोट देविघाटमा बेकरी को व्याबसाय गर्ने एक उध्यमी महिला आफ्नै मेहनतले सुन्य बाट करोड सम्म पुगिन र बाढीले पुन सन्यमै पुर्या़इदियो। म देवीघाट पुग्दा उनी आफ्नो घरबाट बाक़ी रहेको केही लत्ता कपडा झिकेर बाढिको हिलो बाट सकिनसक़ि निस्कीदै थिइन। उनको यो दु:ख को क़था, उनकै अनुमत़ी ले उहाको सहयोगको लागी यहाँ प्रसारण गरे।उहाको बिबरण: नाम: तारा तमाङ, देवि़घाट नुवाकोट, फोन : 9813066629. सहोयोगीहातहारुले उहालाई फोनगर्न अबुरोध छ। “मैले धेरै दुःख गरेर, सालौँ मासु पनि नखाई, पैसा बचाएर जोडेको सम्पत्ति हो। दुई छोरीका लागि भनेर सबै जोहो गरेको थिएँ। तर मेरो सबै सम्पत्ति बाढीले बगाइदियो। अहिले एक रुपैयाँ पनि बाँकी छैन। घरबाट एउटा झोलामा केही लुगा मात्र निकाल्न सकेँ। दुई छोरी अहिले पनि सानै छन्। उनीहरूको लागि भनेर दुःख गरेर जोडेको सम्पत्ति सबै सकियो। कसैको चोरी गरेको होइन, कसैलाई ठगेको पनि होइन। आफ्नै दुःखले कमाएर बनाएको थियो। यस्तो दुःख कसैलाई पनि नपरोस्।” -तारा तमाङ

नेपालको सत्य

11,437 просмотров • 16 дней назад

यो भिडियो श्यर नगरी रहन सकिन। अरूको त कुरै छोडिदिउँ, मेरा एकजना नजिकका मित्र तथा बरिष्ठ प्रधान सम्पादकले समेत एकपटक मलाई सामाजिक सञ्जालमा विनम्र जवाफ दिँदै "राजा फर्काउने र शासन गर्ने तपाईंहरुको सदाबहार आकांक्षा..." भनेर लेख्नुभयो भने मैले अरूलाई म किन यति 'भोकल' राजसंस्थावादी भएँ भनेर बुझाउन सहज हुनेछैन भन्ने मलाई थाहा छ। "शासन गर्ने...सदाबहार आकांक्षा" भइदिएको भए र त्यही स्वार्थकेन्द्रीतता अनुरूप इमानमा संझौता गरेको भए कमसेकम मन्त्री बनेर 'शासन' गर्न मलाई कसैले रोक्न सक्ने थिएन। दुनियाँको मा...मु...देखि सबै गाली खाएर यो एजेण्डामा आउनै पर्ने थिएन। अन्य धेरै बाटा थिए। तर एउटा कुरामा म प्रष्ट छु: जीवनमा परोपकार बाहेक सबै काम आफ्नो लागि गरेँ। राजनीति चाहिँ, जसले जेसुकै भनुन्, हारौँ या जितौँ, कुनै हालतमा आफूलाई केन्द्रमा राखेर गर्दिन; देश र भावी पुस्तालाई केन्द्रमा राखेर मात्र गर्छु। त्यसैले राजसंस्था अपरिहार्य छ भन्नेमा स्पष्ट छु। यो भिडियोले देशभक्ति, आस्था, एकता, राष्ट्रियता र राष्ट्रिय गौरव र सम्मानलाई प्रतिविम्वित गर्दछ। जसले बनाउनु भयो उहाँलाई आभार प्रकट गर्न चाहन्छु। #विचारभन्दामाथिदेश, ##देशकालागिनरेश

Rabindra Mishra

28,187 просмотров • 1 год назад

नेपालमा यस बर्षको सबैभन्दा ठूला व्यक्तिगत करदाताका (Highest individual tax payer of Nepal) रुपमा सम्मानित सम्मानित भए पछी राजबहादुर शाह भन्नु हुन्छ : 'आज हामी गम्भीर चुनौतीहरूको सामना गरिरहेका छौँ। ती चुनौतीहरूबाट हम्‍मी भाग्न सक्दैनौँ—हामीले तिनलाई सीधै हेर्नुपर्छ, सामना गर्नुपर्छ, र समाधान खोज्नुपर्छ। यी सबै कुरा त्यतिबेलामात्र सम्भव हुन्छन् जब हामी एकजुट भएर काम गर्न सक्छौँ। आजको दिनमा यो सजिलो छैन, किनकि हामीभित्र रिस छ, अनिश्चितता छ, र एकअर्काप्रति विश्वास पनि कम छ। तर यति हुँदाहुँदै पनि हामीले नेपालको भविष्यप्रति आशा छोडेका छैनौँ। तपाईंहरूले पनि आशा नगुमाउनुहोस्। हामीलाई विश्वास छ—एक दिन हामी सफल हुनेछौँ। नेपाल सफल हुनेछ। हो, मैले नेपालका धेरै मानिसहरूमा, र आफूभित्र पनि, पीडा, रिस र निराशा गहिरोसँग महसुस गर्छु। तर यदि हामी सबैले मिलेर काम गर्न सकेनौँ भने, स्थितिमा सुधार आउने छैन। प्रत्येक व्यक्तिले आफ्नो ठाउँबाट योगदान दिन सक्छ। तपाईंहरू सबैप्रति म आभारी छु ...

Vijay Kumar Panday

20,547 просмотров • 10 месяцев назад

- घरजग्गा बेचेर, ऋण काटेर विदेश गयो अनि गणतन्त्र जिन्दावाद भन्यो। - छोराछोरी राम्रो स्कूल जान पाउँदैनन्, रोजगारी पाउँदैनन् तर गणतन्त्र जिन्दावाद भन्यो। - अस्पतालमा पैसा नभएर, राम्रो स्वास्थ्य सेवा नभएर परिवारको सदस्य गुमायो अनि घरमा आएर गणतन्त्र जिन्दावाद भन्यो। यी सबै विषय अब 'पात्र'मा मात्र सिमित छैन। देशको संविधान र व्यवस्थासँग जोडिएको छ। आफू र आफ्नो परिवारको जिन्दगी, भावी पुस्ताको जिन्दगी, देशको जिन्दगी बर्बाद गरेर गणतन्त्र जोगाउने? राजसंस्थावादीहरूलाई पनि अनुरोध: असोज ३ गते तथाकथित संविधान दिवसको विरोध गर्न त्यसलाई 'कालो दिवस' भनौँ र दीप प्रज्वलन गर्न सरकारले गरेको अनुरोधको शान्तिपूर्ण अवज्ञा गर्न ३ गते साँझ ८ बजे १ मिनेट बत्ती निभाऊँ। यति गर्न कुनै परिश्रम पर्दैन, कहिँ जानु पर्दैन, केहीले रोक्दैन, राजनीतिक रूपमा विचार गर्नुपर्ने कुनै कारण छैन। तैपनि घरमा त्यो साँझ दीप (बत्ती) प्रज्वलन गरेरै बस्ने हो भने, मुटुमा राजसंस्था छ कि छैन, आफूले आफैंलाई प्रश्न गरौँ। #Asoj3BlackDay, #LightsOffat8pm

Rabindra Mishra

25,493 просмотров • 2 лет назад

“सुकुम्बासी” कुनै समुदायको जीवनभरको पहिचान नहुनुपर्ने हो। एकातिर दलहरूले “सुकुम्बासी” बन्न प्रोत्साहन गरेका छन् त अर्कातिर बाध्य बनाएका छन्। सुकुम्बासी बन्ने रहर पक्कै कसैको हुँदैन। जुनसुकै व्यक्ति पनि जीवनको उतार चढाव, प्राकृतिक विपद्का कारण गरिबीको रेखामुनि जान सक्छन्। यति मात्र हैन, आर्थिक पहुच नभएका कारण कैयौ परिवारले मिटरब्याज मार्फत रिण लिएर पैसा तिर्न नसकेकाले समेत सुकुम्बासी बन्न बाध्य भएका छन्। संविधानले आवासलाई मौलिक हक मानेको छ, सरकारले सुलभ आवासको सुनिश्चतता गर्नु पर्ने हो । अनकन्टार भीरमा एक टुक्रा जमिन हुने र हुँदै नहुनेमा त्यस्तो अन्तर के छ र– एउटाले सित्तैमा जग्गा पाउने, अर्कोले जीवनभर संघर्ष गर्न पर्ने - के यो न्यायोचित हुन्छ? आम नेपालीको सपना हुन्छ - शहरमा एउटा घर । बीसौं वर्ष संघर्ष गरेर बल्ल तल्ल एउटा घर जोडिन्छ। घर जग्गामा अनियन्त्रित लगानी, भाउ आकासिएर आम जनताको पहुँच बाहिर गएको छ। कुनै उद्योग गर्न परे ठूलो पूँजी जग्गा प्राप्ति मै खर्च हुन्छ। केही उद्यम गर्न भन्दा जग्गाको भाउ बढ्ने कुरेर बस्नु मै फाइदा छ, भाउ आए बेचिहाल्नु पनि पर्छ । सरकार भने मालपोतको राजश्व बढ्यो भनेर खुशी छ । शहरी क्षेत्रमा घरभाडाले घरखर्चको ठूलो हिस्सा ओगट्छ यसले परिवारको क्रयशक्ति घटाएको छ, यसमा सरकारको ध्यान जाँदैन । यदि सबैलाई जग्गा बाँढ्ने नै हो भने के सबै भूमिहिनले पाउछन् त जग्गा? कि कोही दाहिना हुनु पर्छ? सरकारले राष्ट्रिय निकुञ्ज बनाउनका लागि जग्गा सट्टापट्टा गर्दा एकाज परिवारले कति पटक जग्गा पाए? “सरकार”को पाउ र नजरमा नपरेका अझै पनि पर्खाईमा छन्। गर्ने नै हो भने रोजगारी, शिक्षा र स्वास्थ्य सेवा पायक पर्ने गरी आवास गृह बनाएर सुपथ आवास प्रदान गर्न सक्छ बास नभएकाहरूलाई । निजी क्षेत्रलाई प्रोत्साहन गर्ने हो भने tax credits को प्रावधानका बैङ्कहरूले समुदायमा पुनर्लागानी गर्नु पर्ने प्रावधान बलियो बनाउनु पर्छ। आफ्नो ठाउँ सुहाउदो रचनात्मक हस्तक्षेप गरे स्थानिय सरकारले जनसंख्या आर्कर्षित गर्न सक्छ, आर्थिक गतिविधि बढाउन सक्छ। भूमि सम्बन्धि केहि नेपाल ऐनलाई संशोधन गर्न बनेको विधेयक, २०८१ सरकारले अस्ती जेष्ठ ६ गते पेश गर्यो। ७२ घण्टा लागू भयो, संशोधन राखेँ। अब कार्यतालिका अनुसार जेष्ठ १४ मा सदनमा पेश गर्ने रे – कि समितिमा जान्छ कि सदनमै छलफल हुन्छ भनि त्यहि कार्यतालिकामा नै भनेको छ। नेतागणको mood मा भर पर्ने होला, हैन त? त्यहि दिन पास गर्ने mood बन्छ कि के हुन्छ, हेरौँ। तर यो विधेयकमा काम गर्दा अचम्म लाग्यो – सार्वजनिक जग्गा अब कसको आवरण देखाएर कसको नाममा बाढ्ने रे? कोही किन भूमिहीन हुन्छ भन्ने न प्रश्न सोध्ने ठाउँ राखिएको छ, न त त्यसको समस्याको हदसम्म गई समाधान गर्ने प्रयास गरिएको छ। तर वन क्षेत्र र निकुञ्ज क्षेत्र पनि पुन:नक्शाङ्कन गरि सरकारको स्वामित्वमा ल्याउने रे! न त सांस्कृतिक, ऐतिहासिक वा प्राकृतिक सम्पदाको केहि ख्याल छ न त वास्तव मै पछाडी परेका समुदायलाई उकास्ने ध्याउन्न छ। यदी हुँदो हो त शायद - जग्गा बाँढ्छु भन्दै गर्दा उनीहरूको आर्थिक अवस्था, अन्यत्र जग्गा भए-नभएको हेर्ने प्रावधान हटाउने प्रस्ताव राखिन्नथ्यो होला। सार्वजनिक सम्पत्ति सार्वजानिक हो। यो समुदायको हो, सरकारको हैन। आखिर कहिलेसम्म यस्ता विधेयक सरकारले ल्याउने, हामी हेर्ने, बस्ने हो। अब हामीसँग ५ दिन छ यो विधेयक पेश हुनु अघि। विधेयक पढ्नु होला र आफ्ना सांसदलाई फोन गरेर सोध्नु होला – कस्तो कानून बनाउँदै हुनुहुन्छ भनेर। मैले संशोधन बुझाएँ तर मैले वा हामी केहीले गरेर हुँदैन – तपाइँहरूले पनि आवाज उठाउनै पर्छ।

Sumana

15,091 просмотров • 1 год назад