ความโหยหาที่พูดออกมาไม่ได้ Yearning ของภพธีร์และทินกรกับความรู้สึกทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ำ #อรุณรุ่งFinalEP Yearning ที่ทรงพลังที่สุด ไม่ได้เกิดจากการที่ตัวละครพูดว่าคิดถึงกัน ไม่ได้เกิดจากฉากสารภาพรัก หรือแม้แต่การสัมผัสที่ชัดเจนว่ามีความหมาย แต่มันเกิดขึ้นในเวลาที่คนสองคนไม่สามารถพูดถึงสิ่งที่อยู่ในใจได้อีกแล้ว และนั่นคือสิ่งที่การแสดงของอินและองศาในอรุณรุ่ง ทำได้อย่างงดงาม Cambridge Dictionary ให้ความหมายว่า yearning คือความรู้สึกปรารถนาหรือโหยหาบางสิ่งอย่างรุนแรง โดยเฉพาะสิ่งที่ไม่สามารถมีได้ หรือเป็นสิ่งที่ยากจะได้มา เมื่อมองผ่านความหมายนี้ Yearning ระหว่างภพธีร์และทินกรจึงไม่ใช่เพียงความคิดถึงคนรักเก่า หากคือการโหยหาบางสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของพวกเขา แต่ในวันนี้กลับไม่สามารถเอื้อมมือไปเรียกร้องมันได้อีกแล้ว สิ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่มีพลัง ไม่ใช่เพียงเพราะพวกเขาเคยรักกัน หากเป็นเพราะในเวลาที่เรื่องราวดำเนินไป ความสัมพันธ์นั้นได้กลายเป็นสิ่งที่ไม่อาจเรียกชื่อได้เหมือนเดิมแล้ว พวกเขาไม่ใช่คนรักของกันและกันอีกต่อไป อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในสถานะที่โลกอนุญาตให้เป็น และนั่นทำให้ทุกครั้งที่ความรู้สึกเดิมปรากฏขึ้น มันไม่สามารถแสดงออกมาอย่างตรงไปตรงมาได้ Yearning ของคู่นี้จึงเป็นการแสดงที่ต้องเล่นอยู่สองชั้นเสมอ ชั้นแรกคือสิ่งที่ตัวละครยอมให้คนตรงหน้ามองเห็น อีกชั้นคือสิ่งที่อยู่ข้างใน ซึ่งคนตรงหน้ารู้ดีอยู่แล้วแต่ทั้งสองฝ่ายต่างเลือกจะไม่พูดถึงมัน เราเห็นสิ่งนี้อย่างชัดเจนตั้งแต่ฉากพบกันในอีพี 3 แต่เมื่อเรื่องราวเดินมาถึงอีพี 11 สถานการณ์กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ในห้องนั้นมีเพียงภพธีร์และทินกรต่อให้ไม่มีใครอยู่ด้วย พวกเขาก็ยังไม่สามารถพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาได้ เพราะสิ่งที่กดทับพวกเขาไว้ในครั้งนี้ไม่ใช่สายตาของคนอื่นอีกต่อไป หากเป็นความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปจนไม่อาจย้อนกลับไปเรียกชื่อมันแบบเดิมได้อีกแล้ว ภพธีร์ดูแลทินกรหลังข้อเท้าพลิกจึงเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนมากของสิ่งนี้ โดยเฉพาะจังหวะที่เขาจับเท้าของทินกร หากมองเพียงการกระทำภายนอก... มันคือการดูแล เป็นท่าทีที่มีเหตุผลและมีข้ออ้างรองรับ เขาเพียงกำลังช่วยคนที่บาดเจ็บไม่มีอะไรจำเป็นต้องถูกตีความไปมากกว่านั้น แต่มันมีพลังเพราะสิ่งที่เขาไม่สามารถทำได้ มือของเขาสามารถแตะต้องทินกรได้ในฐานะคนที่กำลังดูแลอาการบาดเจ็บ แต่ไม่มีมือไหนที่จะสามารถแตะต้องอีกฝ่ายได้ในฐานะที่หัวใจต้องการอีกแล้ว ดังนั้นความปรารถนาทั้งหมดจึงต้องไปปรากฏอยู่ที่อื่น ที่สายตา จังหวะที่เขามอง ระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนจะละสายตา ความระมัดระวังเกินกว่าปกติ ราวกับกลัวว่าการสัมผัสเพียงเล็กน้อยนั้นจะทำให้ความทรงจำทั้งหมดกลับคืนมา มันเป็นสายตาที่มีความรู้สึกมากเกินกว่าจะเรียกว่าความห่วงใยธรรมดา แต่ก็ถูกกดเอาไว้แน่นเกินกว่าจะกลายเป็นความรักที่พูดออกมาตรง ๆ และนั่นคือ Yearning มันไม่ใช่การอยากได้เพราะยังไม่มี แต่คือการโหยหาสิ่งที่เคยมีอยู่ในมือ แล้วสูญเสียสิทธิ์ที่จะเรียกร้องมันไปแล้ว สิ่งที่ทำให้การแสดงของทั้งคู่เจ็บปวดเหลือเกิน คือพวกเขาไม่ได้พยายามบอกคนดูว่าตัวละครกำลังเจ็บด้วยการแสดงความเจ็บออกมาตรง ๆ พวกเขาเก็บมันไว้ในน้ำเสียง ในจังหวะที่สายตาสบกัน และในช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่คนดูกลับมองเห็นทุกอย่างเพราะยิ่งตัวละครพยายามกดความรู้สึกเอาไว้มากเท่าไร สิ่งที่กำลังพยายามซ่อนก็ยิ่งปรากฏชัดขึ้นเท่านั้น การถ่ายทอด Yearning ในลักษณะนี้ต้องอาศัยการแสดงที่ละเอียดอย่างมาก เพราะนักแสดงต้องทำให้เราเชื่อพร้อมกันว่า ภายนอกของพวกเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรนัก แต่ภายในนั้นมีบางอย่างกำลังสั่นไหวอยู่ตลอดเวลา และอินองศาทำให้ความโหยหากลายเป็นสิ่งที่คนดูมองเห็นได้show more

L'enfer, c'est les autres | Kitti

4,430 subscribers

Paylaş İndir