ด้วยความที่ตัวละครแต่ละตัวมีพลวัต (dynamics) สูงมากในทุกครั้งที่มีปัจจัยกระตุ้นทั้งภายในและภายนอกตัวเอง เลยชอบมองตัวละครแต่ละตัวด้วยแนวคิดปฏิสัมพันธ์เชิงสัญลักษณ์ (Symbolic Interactionism: SI) ของ Herbert Blumer เพื่อเก็บองค์ประกอบเล็กๆน้อยๆเหล่านี้นี่แหละ🥺 คนเราจะแสดงออกมาอย่างไร ขึ้นอยู่กับการตีความมุมมองที่เรา “คิดว่า” สังคมมองเราแบบนั้น 1️⃣Dramaturgy — Ervin Goffman ฉากหน้า (front stage) จะเป็นช่วงเวลาที่ทินต้องคอยสวมหน้ากากเพื่อให้ความเป็นตัวตนของตัวเองสอดรับกับความคาดหวังทางสังคมมากที่สุด อาจจะมีส่วนที่เป็นตัวทินจริงๆบ้าง หรืออาจจะไม่มีเลยก็ได้ จากรอยร้าวของ EP7 จะเริ่มเห็นว่าตัวตนของทินเริ่มปะทะกับพ่อที่ปกติทินจัดให้อยู่ในฉากหน้ามาเสมอ แต่ตอนนี้ทินฝืนแสดงในฉากหน้าต่อไม่ไหวแล้ว และกำลังเอาตัวตนในฉากหลัง (back stage) มาใช้กับพ่อแทนจากบทพูดที่บอกว่า “ลูกไม่ได้เปลี่ยนไปท่านพ่อ ลูกแค่เป็นตัวของลูก” ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะทินถูกรุกล้ำพื้นที่หลังฉากมากขึ้นเรื่อยๆจนเหลือน้อยเต็มที แต่แรกทินกะจะให้หลังฉากมีแค่ตัวเอง จนภพทลายเข้ามาใน EP6 ตอนนี้ภพเลยย้ายเข้ามาเป็นพื้นที่หลังฉากของทินไปโดยสมบูรณ์ พอพ่อไปดึงทินออกมาจากหลังฉากที่ทินได้ทำตัวสบายๆและไม่ต้องสวมหัวโขนของหม่อมเจ้าวังนพลักษณ์แบบกะทันหัน ตัวตนของทินคง clash อะว่าเห้ยสรุปต้องทำตัวยังไงในสถานการณ์นี้กันแน่ เลยไปลงเอยที่การดึงเอาตัวตนจากจิตใต้สำนึกออกมาแทนโดยไม่ทันได้ผ่านการแสดงใดๆ 2️⃣ Looking-Glass Self —... Charles Harton Cooley ทีนี้ความวินาศของการที่ทินถูกพรากฉากหลังไปโดยพ่อแล้วซ้ำด้วยกรณีภพด้วยเนี่ย มันมีสิทธิ์สูงที่ทินจะวกกลับเข้าไปใช้ชีวิตแบบฉากหน้า 100% เพราะสังคมภายนอกมันบีบให้ทินต้อง “เป็นภาพประกอบสร้าง” ที่เกิดจากความคาดหวังของคนรอบข้างแทน แน่นอนว่าทินใน version นี้อาจไม่คล้ายกับทินในร่างฉากหน้า v1 แต่จากนี้อัตลักษณ์ของทินกรจะสูญสิ้นความเป็นตัวตนจริงไปไม่มากก็น้อยแน่นอน ทินจะต้องถอยมาตกตะกอนการ “แสดง” เป็นตัวเองใหม่เพื่อไม่ให้ตัวตนของตัวเองแตกสลายไปมากกว่านี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือทินจะแสดงออกในลักษณะที่ทิน “คิดเอาเอง” ว่าทินดูเป็นยังไงในสายตาคนรอบข้าง จากรูปแบบที่ทินปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นๆในช่วงนี้ ซึ่งดูจากรูปการณ์แล้วมีแต่ความกดดัน ห่างเหิน และไม่ไว้วางใจ อาจส่งผลให้ทินไม่ไว้ใจจะแชร์ฉากหลังกับใครอีกเลยแล้วทินเองก็จะจมอยู่ในมายาคติของภาพที่คิดว่าคนอื่นมองตัวเองอยู่แบบนั้นไม่รู้จบด้วย 3️⃣ “I” and “ME” Self — George Herbert Mead ผลกระทบคือ ทินจะ “เลือก” ดึงแค่ตัวตนประกอบสร้าง (ME) ขึ้นมาใช้กับทุกคน ตลอดเวลา คือไพ่มันอาจจะออกอยู่ 2 หน้า (1) โอนอ่อนตามบรรทัดฐานเดิม (ในกรณีที่ทินหมดศรัทธาในความรักแล้วกลับไปเป็นหุ่นเชิดของราชสกุล >> ดึง ME ออกมาจาก looking-glass self ของพ่อที่ทินคิดเอาว่าพ่ออยากให้ตัวเองเป็น) (2) หัวขบถมาเป็นตัวของตัวเอง (ในกรณีสิ้นศรัทธาจากภพพร้อมๆกับครอบครัว >> ดึง ME ออกมาจาก looking-glass self ของพ่อที่ทินคิดเอาว่าพ่อเกลียดตัวเองไปแล้ว รวมถึงก็ไม่รู้ด้วยว่าภพมองตัวเองเป็นคนรักหรือแหล่งข้อมูล ทินอาจจะเลือกให้ ME เว้นระยะกับทุกคนไปเลย) แต่ไม่ว่าจะออกทางไหน คนอื่นอาจจะไม่มีวันได้รู้จักทินที่เป็นตัวตนดั้งเดิม (I) อีกแล้วก็ได้ เพราะทินคงไม่ยอมให้ความรู้สึกตัวเองถูกใช้เป็นเครื่องมืออีก หรือไม่ทินก็อาจจะเริ่มเชื่อแล้วว่าความรู้สึกของตัวเองมันไม่สำคัญตามที่เคยบอกพ่อไปใน EP6 จริงๆ เลยเลือกจะซ่อนตัวเองไว้ในฉากหลังคนเดียวดีกว่า เพราะงั้น ยิ้ม หรือ ความสุขจากก้นบึ้งของหัวใจทินต่อจากนี้คงจะขึ้นอยู่กับว่าทินจะพร้อมปรับระยะฉากหน้า-ฉากหลังของตัวเองกับภพอีกเมื่อไหร่นั่นแหละ มารอดูกันว่าเส้นเรื่องอรุณรุ่งนับจากนี้จะสร้างทินกรในเวอร์ชั่นไหนออกมากันแน่ แต่หวังว่าจะเป็นเวอร์ชั่นที่ทินกรพอจะมีความสุขได้บ้าง ไม่มากก็น้อยล่ะนะ🥹 THE EDGE OF HORIZON EP7 🌤️ #อรุณรุ่งEP7show more

Loading video...