ยุค90มันมีเสน่ห์จริงๆนะ😊

ยุคที่แสงกำลังสวย ธรรมชาติกำลังดี รู้งี้ตอนเด็กเที่ยวเยอะกว่านี้ก็ดีอ่ะ ทะเลที่น้ำใสไร้ขยะ เลิกเรียนมา โดดยางบ้าน เล่นเสือกันบ้อง เล่นหมากเก็บ เล่นกันทีเกือบครึ่งห้อง สนุกสุด คือตอนเข้าค่าย ทุกคนโฟกัสกันและกัน เขียนจดหมายถึงกัน อดทนรอ เพราะเทคยังไม่เจริญ ทุกคนใจเย็น อาหารอร่อย

เพราะมันเป็นยุคที่บ้านเมืองสงบ และเต็มไปด้วยสีสันแบบที่มีมลพิษน้อย จำได้ว่าตอนนั้นมีแต่เรื่องของการเรียนและความสนุกของชีวิตวัยหนุ่มสาว ไม่มีเรื่องการเงินหรือการเมืองมาวุ่นวายเลย

ต้องซักผ้าให้พ่อแม่​ รวมของตัวเอง​ ช่วยทำกับข้าวกวาดบ้านถูบ้าน​ 🪣🫧 ทั้งหมดนี้เป็นเงื่อนไขเพื่อจะได้ไปดูการ์ตูนดราก้อนบอลที่บ้านเพื่อน​ เพราะคนเยอะสนุก​ บ้านเราลึกสุดซอยไม่มีใครมาดูด้วย​ 😂 พีคสุดของชีวิตคือการเป็นวัยรุ่นอัลเทอร์เนทีฟ

ทุกอย่างมีข้อดี ข้อด้อย เด็กเจนนี้ อยากใช้ชีวิตแบบปี 90 ยังหาทำได้ ข้อมูลยุค 90 มีให้ค้นหาแล้วตามไปใช้ชีวิตย้อนหลัง ก็แค่หยุดใช้มือถือ แต่คนยุค 90 อยากใช้เทคโนโลยีล้ำๆ แบบยุคนี้ มันทำไม่ได้เพราะไม่มี "ความอยาก" ของคนยุคนั้น จึงกลายเป็นแรงขับให้เกิด "เทคโนโลยี" ให้คนยุคนี้ใช้

ยุคที่คนรวย/จน มีโอกาสต่างกันสุดๆ หนังสือในห้องสมุดความรู้ไม่ทันสมัยพอ เด็ก ตจว. แทบไม่รู้ว่าในมหาลัยเขาเรียนอะไร นอกจากครู หมอ พยาบาลอยากเรียนภาษาอังกฤษต้องใช้ความพยายามนั่งเปิด dic ที่ละคำ สมัยนี้แค่ปลายนิ้วมีทั้งภาพและเสียง หลายครั้งที่เคยคิดว่าถ้าเกิดช้าหน่อยคงไปได้ไกลกว่านี้

ตอนนี่ก็ยังคิดถึงแต่ก่อน สมัยนี้เสียสมาธิง่ายมาก มีมือถือเหมือนโดนขโมยเวลา สมาธิสั้นลง โดนตามงานทั้งๆที่เลิกงานแล้ว พ่อแม่ญาติก็คอยแต่จะมาส่องมาสืบ ตามติดชิวิตเอาไปนินทา สมัยก่อนแค่ออกจากบ้านก็ไม่ต้องมาสืบมารู้แล้วแยกย้ายทำธุระของใครของมัน คิดถึง..

มีเสน่ห์จริงๆครับ แต่มันก็แค่ความรู้สึก nostalgia ชั่วครู่ ผมเองเกิดยุค 80 ลองมีไทม์แมชชีนให้ย้อนกลับไปใช้ชีวิตแบบนั้นอีกครั้งแต่กลับมาปัจจุบันไม่ได้นะ จะยอมกลับไปกันสักกี่คน😆

และยุคนั้นผมเกิดทัน"สมเด็จย่ายังมีพระชนมายุอยู่" มีความสุขมากจริงๆครับ กาลเวลาผ่านไปเร็วจริงๆครับ😔 ถึงจะรู้สึกเศร้าแต่เป็นความทรงจำที่น่าจำอย่างยิ่งมากครับ😊

จริง คิดถึงคือต้องไปหา ไม่ใช่ส่งสติ๊กเกอร์

lgbtqโดนเหยียดเหมือนไปนั่งบนหัวของใครๆ...บุลลี่ฉ่ำ

เราเกิดในยุค 90’s ไม่มี internet บ้านยากจนไม่มีทีวี ต้องไปหาดูบ้านคนอื่น กระโดดหนังยางออกจากบ้านแต่เช้า กลับอีกทีตอนเย็น ไม้เรียวในมือพ่อสั่น เมื่อเรายังเล็กๆ เห็นในหลวง ร.๙ สมเด็จย่า สมเด็จพระบรมราชินีนารถ พระนางเจ้าสิริกิติต์ (ดำรงพระอิศรยศในตอนนั้น) และพระบรมวงศานุวงศ์

สั้นๆค่ะ โคตรดี

ถ้ามองอย่างเป็นกลางทุกยุคก็มีเสน่ห์เหมือนกันหมด มีข้อดีเหมือนกัน ยุคปัจจุบัน ก็มีความรู้ทุกอย่างที่เราอยากรู้ได้อย่างรวดเร็ว ดีไม่ดี ต้องเปิดใจ ถ้าเราเปิดใจก็อยู่ได้ทุกยุค….

วันก่อนลูกขับรถ ถามแม่ว่าอยู่แบบไม่มี google maps ได้ไง 555 ก็ดูจำจากแมปกระดาษไงลูก

มีเด็กฟังเดี่ยวเซาะกราว แล้วพูดว่า "พี่โน้ตนี่จ๊น จนเนาะพี่" ..อืมม์ สมัยนั้นเราก็จ๊นจนคล้ายๆกัน แต่ไม่รู้สึกด้อย ลำบาก หรืออับอายใดๆ ยุคนั้นใครๆก็จน รื่นรมย์กับสิ่งที่มี ขยันใช้ร่างกาย เราตั้งคำถามกับสิ่งแวดล้อม ..ฝนเอยทำไมจึงตก ไม่นึกถามทำไมต้องหาบน้ำ ก่อไฟ ล้างจาน

ยุคนั้น สื่อมีน้อยมาก ควบคุมคนง่าย ประชากรจะรู้อะไรได้ก็ต่อเมื่อรัฐต้องการให้รู้ พอคนเสพอะไรไม่มากมาย จิตมันก็เลยไม่ค่อยฟุ้งซ่าน เต็มที่ก็เหล้ายา และจินตนาการในหัวที่พอจะนึกได้ สุขภาพคนเมื่อก่อนแข็งแรงมาก .......ยุคนี้ไม่ต้องพูดมาก ประชาชนแทบจะโดนปั่นทุกนาที หลายเรื่อง แต่ละเดย์

จริงที่สุด

ดูหนัง kamen rider ไอ้มดแดง จากจอสีเทาแก่เทาอ่อน แต่เราเห็นสีเขียว สีแดง ต่างๆนาๆ ..เด็กยุคนี้ขาดจินตนาการแบบอิสระ แม้แต่ให้รดน้ำกะเพรา 1 กอ เด็กมหาลัยถามกลับว่าใช้น้ำกี่ลิตร เอิ่มไม่เคยตวงว่ะอีหนู สังเกตเอาจากดินอ่อนตัว ชุ่มน้ำ ใบผักสดชื่น

มีแค่ทีวี​ กับวิทยุ​ เข้าป่า​ปีนต้นไม้เล่นน้ำปั่นจักรยานเล่นซ่อนแอบโดดหนังยางทุกวันนี้ติดโซเชียลไปแล้ว

โทรศัพท์เครื่องเเรกของผม โมโตโรล่าไร้เสา ไม่มีเฟสบุ๊ค มีไฮไฟ พอเป็นทหารโทรศัพท์ผมไช้ไอโมบาย เปิดบลูธูทส่งเพลง ฟังเพลง MP3 ไม่ต้องรับรู้โซเชียล ยุค 90 ปี 30

สำหรับเรา คนเจนX(คนชายขอบ)ขอตะโกนดังๆว่า X,แวดล้อมด้วยบริบท ความล้าหลัง ขาดโอกาส รับสารทางเดียว ถูกข่มขืนใจในระบบการศึกษา ถูกเฆี่ยนตีโดยระบบ รักชาติสาดสะหนา ฯลฯ ...เท่าที่จำได้ก็พอจะโรแมนติกอยู่นะคือเล่นทรายที่ลานวัด เขียนจดหมายหากัน🤣

ตอนไปเรียนที่ต่างจังหวัด ยังเป็นเด็กอยู่อายุ 15 ปกติช่วงเย็นจะเข้าหอพักแล้ว แต่วันนั้นเพื่อนชวนไปเดินห้าง อยากไป เลยต้องใช้เหรียญหยอดตู้โทรศัพท์โทรไปขออนุญาตพ่อแม่ สมัยนั้นมือถือแพงมากๆ ใครมีคือโคตรรวย จะติดต่อกันทีก็หยอดตู้ที ละ1-3บาทคุยได้กี่นาทีนี่แหละ จำไม่ได้ละ

1.ถึงแม่กูไม่ได้โทรตามแต่ก็มีไม้เรียวที่คอยวิ่งไปริมหนองน้ำตอนที่กูแอบไปเล่นกับเพื่อน🤣 2. ไปเล่นวอลเลย์บอลเตะบอลตามทุ่งนา 3. เอาฟางข้าวมาทำเป็นปี่ 4. กระโดดยาง หมากเก็บ 5. ไปเล่นในหนองตอนน้ำแล้ง 6. แอบรักใครก็จะชอบไปหาวันลอยกระทงแอบลอยข้างๆเค้า 7. หนังกลางแปลงกับคนที่เราแอบชอบ

เพื่อนร่วมรุ่นจะรักกันมา ไปไหนไปกัน แต่งตัว ฟังเพลง ดูละคร เรื่องเดียวกัน เล่ากันฟังสนุก ใครกลับบ้านช้าอดดู🤣🤣🤣

ดูทีวี และยังกินข้าวบ้านที่บ้านพ่อแม่ของเพื่อนที่เราไปเล่นด้วย และไหนจะยังเสียงคนในชุมชนที่บอกว่า เห้ย มืดแล้วกลับบ้านกันได้แล้วเดี๋ยวพ่อปม่จะคอย เดี๋ยวป้า เดี๋ยวน้าไปส่งแบบไม่ต้องร้องขอ เอาว่ากินข้าวบ้านใครก็ได้อ่ะ สมัยนั้น

จริง สุขแบบ สุขจริงๆ

คิดถึงอ่ะ เล่นกันในหมูบ้านรวมตัวค้างบ้านเพื่อน เล่น ps2 สนุกจริงๆ

สมัยนั้น เราเด็ก ตจว. เป็นเด็กในตลาด รองเท้าสกอ ต้องมี ตลกมากตอนนั้น 🤭

ผมนี่อยู่ในยุค 80 ...90 ก็อยู่ด้วยกัน ช่วงนั้นโคตรมีความสุขศิลปะดนตรีการท่องเที่ยวเศรษฐกิจดีทุกอย่าง

😇

คิดถึงมาก คิดถึงที่สุด

จริงมากค่ะ สมัยนั้น สนุกมาก เลยค่ะ อยากเล่นอะไรก็เล่น อยากทำอะไรก็ทำ ไม่มี โทรศัพท์ หรือ เครื่องมือสื่อสารที่ทันสมัย เหมือนทุกวันนี้ สมัยนั้น แบบดี สุดๆๆ

ยุค90เป็นยุคที่ความรัก ความหวัง ความฝัน มันมีบทบาทมากๆ เป็นยุคที่เราดูซีรี่เกาหลีวันอาทิตย์แล้วเช้าวันจันท์ก็มาเม้ามิยกับเฟื่อนๆด้วยความฟิน

จริงค่ะและมันมีความสุขที่สุดไม่วุ่นวายเหมือนสมัยนี้ด้วย