Panah Farhadbahman 🎒
@PanahFB • 46,606 subscribers
Video Journalist
Videos
![ترامپ بیننده ثابت شوی جیمی کیمل است و تقریبا هر شب درباره‌اش توییت می‌کند. جیمی دیروز در بخشی از برنامه، مستقیم او را خطاب داد و حرف‌هایی زد که دیگر طنز نبود. این متن بخشی از حرف‌های اوست: ترامپ [در تروث‌سوشیال] نوشت "من در فهرست رأی‌گیری نبودم، و اگر بودم، با اختلافی قاطع پیروز می‌شدیم." آه، خفه شو. فقط خفه شو. فقط یک روز هم به ما مهلت بده و آن دهان مضحک را ببند. تو واقعاً یک بچه لوسی. تا به حال اصلا چیزی درباره آداب معاشرت یا اخلاق ورزشی یا حداقل نزاکت آموخته‌ای؟ هیچ‌وقت هیچ تقصیری گردن تو نیست. تقریباً همه جمهوری‌خواهان تقریبا در همهجا در همهجا به‌جز عمیق‌ترین اعماق دریای سرخ، [رنگ حزب جمهوری‌خواه] شکست خوردند. این تقصیر تو نیست؟! همه نامزدهای بزرگ و دست‌چین‌شده‌ات شکست خوردند. دارلین گراهام را برای رقابت در کارولینای جنوبی انتخاب کردی. تام تیلیس را از سنا بیرون راندی. از آن کِن پکسنِ رقت‌انگیز در تگزاس حمایت کردی. همه‌چیزت را روی ویوک باراما‌سوامی گذاشتی و تبلیغ نفرت‌انگیز کمپینش. و اگر آقای کاریزما، جی‌دی‌ونس را به‌عنوان معاون رئیس‌جمهورت انتخاب نکرده بودی، جمهوری‌خواهان هنوز آن کرسی سنا را داشتند که دیشب در اوهایو از دست دادند. اما اگر نامزد بودی، با اختلافی قاطع برنده می‌شدی. این دیگر چه مزخرفی است؟ تو خودت نامزد بودی. تو مثل موی سگی؛ همهجا هستی. هر گوشه‌وکنار زندگی ما هستی. تو این کشور را جوری از هم پاشاندی که هیچ‌کس دیگری از هم نپاشانده بود. تنها باری که واقعاً ما را دور هم جمع کردی، دیروز بود؛ وقتی که همه با هم متحد شدیم تا از شر تو خلاص شویم. [خطاب به جمهوری‌خواهان] حالا می‌بینید که او به هیچ‌کس جز خودش وفادار نیست. او فقط قرار نیست شما را زیر اتوبوس بیندازد. او خودش آن را می‌راند. او شما را زیر می‌گیرد، و بعد دنده عقب می‌گیرد، و دوباره همین کار را می‌کند. او هم عقب می‌رود، هم جلو می‌آید و از روی بدنتان رد می‌شود تا وقتی که روی جاده مثل خمیر بازی له شوید. چون نمی‌تواند بپذیرد که هیچ چیزی تقصیر اوست. کاش امروز والدینش زنده بودند تا می‌توانستیم به خاطر کاری که با او و با ما کردند، آنها را به زندان بیندازیم. مطمئنم آن شب برای همه در کاخ سفید خیلی شب مفرحی بود. دست‌وپا می‌زد. این دیوانه‌کننده است: دیشب، پولیتیکو یک برنامه زنده داشت. آنها در حال بررسی نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای هستند و یکی از نویسنده‌هایشان، دَشا برنز، می‌گوید من شماره تلفن ترامپ را دارم. [ویدئوی پولیتیکو] دَشا برنز: گ بزنیم و ببینیم جواب می‌دهد یا نه. بیایید با رئیس‌جمهور تماس بگیریم. فکر می‌کنم، فکر می‌کنم وقتش رسیده. درباره‌اش صحبت کرده‌ایم. ببینیم جواب می‌دهد یا نه. گوشی را برداشت [از آن سوی خط[ ممکن است بپرسم چه کسی تماس می‌گیرد. - سلام، من دَشا برنز از پولیتیکو هستم. یک لحظه، لطفاً. تدامپ: هی، داشا، حالت چطوره؟ - سلام، آقای رئیس‌جمهور، خوبم. فقط می‌خوام بدونم پیامتون چیه؟ فکر می‌کنید چه اتفاقی افتاد امشب با حزب‌تان؟ - اسم من در برگه رأی نبود و ما هم مردم را پای صندوق نیاوردیم، اما من در برگه رأی نبودم. اگر اسم من در برگه رأی بود، برنده می‌شدیم. خیلی راحت، همه‌چیز را می‌بردیم. [بازگشت به استودیو جیمی کیمل] باز هم، آخرش مسئولیتش می‌افتد گردن بقیه. برای کسی که از اخبار جعلی متنفر است، واقعاً برایشان خیلی راحت است که با او تلفنی ارتباط بگیرند. فقط نشسته خانه و به تماس‌های هر کسی جواب می‌دهد. بعد از این همه ناله درباره تقلب در انتخابات، ترامپ به نیویورک تایمز گفت نتیجه را خواهد پذیرفت، که خب، این اصلاً چه خبر مهمی است؟ تو نتیجه را می‌پذیری. اوه، ممنون. چه بزرگوارانه. نتایج برای این نیست که شما آنها را بپذیرید یا رد کنید. این‌ها نتیجه‌اند. او هرگز در هیچ کاری شکست نخورده است. چیزی که امیدوارم از این یاد بگیریم این است. دونالد ترامپ برایش مهم نیست حزب جمهوری‌خواه. او دموکرات بود. در واقع دموکرات هم نبود. بعد شد جمهوری‌خواه که جمهوری‌خواه نیست. او به هیچ‌کس و هیچ‌چیز وفادار نیست. تنها حزبی که او رهبری می‌کند حزب چُرتی‌هاست. تنها آدمی هم که توی آن است، خودش است. رأی صادر شده، و فقط یک چیز باقی مانده که گیل‌مورِ خوابالو باید انجام دهد. [خطاب به ترامپ] استعفا بده! دیگه کنار بکش. هیچ‌کس تو را نمی‌خواهد. حتی خودت هم دیگر نمی‌خواهی رئیس‌جمهور باشی. آن یک میلیارد دلار ارز دیجیتال را بردار. یک جزیره بخر. شاید جزیرهٔ اپستین. آیا این پایانِ عالیِ این داستان نمی‌شد؟ و شاید فکر می‌کنی، خب، اگر استعفا بدهد، آیا این جِی.دی. ونس را رئیس‌جمهور نمی‌کند؟ خب، بله، همین‌طور می‌شود. اما دربارهٔ جِی.دی. ونس این را بگویم. فردی که از اینکه دونالد ترامپ هیتلرِ آمریکا است به اینکه دونالد ترامپ بهترین رئیس‌جمهور نسل من است تغییر موضع داد، می‌تواند دوباره هم برگردد. وقتی ستون فقرات نداشته باشی، این کار آسان است.او خیلی خوب تغییر موضع می‌دهد. دموکرات‌ها کلی برنامه دارند، درست است؟ آنها قول داده‌اند چندین تحقیق و بررسی آغاز کنند. و راستش، چیزهای زیادی برای تحقیق و بررسی هست: رمزارز. فساد. هواپیمای قطری. آیس. ایران. ونزوئلا. بخشش‌هایی برای رفقای پولدارش. سالن رقص. بال غربی. مرکز کندی. استخر بازتابی. پیت هگست. سرخک. جرد کوشنر. ایلان. روسیه. چین. گرینلند. کانادا. و یک چیز کوچکی که دوست دارم به او بگویم: پرونده‌های ترامپ-اپستین، که از دیدنشان لذت می‌بریم.](https://image.24vids.com/tw-2118431345487515889/amplify_video_thumb/2118430029570867201/img/okpI5Fc8pRUhtV8l.jpg)
ترامپ بیننده ثابت شوی جیمی کیمل است و تقریبا هر شب درباره‌اش توییت می‌کند. جیمی دیروز در بخشی از برنامه، مستقیم او را خطاب داد و حرف‌هایی زد که دیگر طنز نبود. این متن بخشی از حرف‌های اوست: ترامپ [در تروث‌سوشیال] نوشت "من در فهرست رأی‌گیری نبودم، و اگر بودم، با اختلافی قاطع پیروز می‌شدیم." آه، خفه شو. فقط خفه شو. فقط یک روز هم به ما مهلت بده و آن دهان مضحک را ببند. تو واقعاً یک بچه لوسی. تا به حال اصلا چیزی درباره آداب معاشرت یا اخلاق ورزشی یا حداقل نزاکت آموخته‌ای؟ هیچ‌وقت هیچ تقصیری گردن تو نیست. تقریباً همه جمهوری‌خواهان تقریبا در همهجا در همهجا به‌جز عمیق‌ترین اعماق دریای سرخ، [رنگ حزب جمهوری‌خواه] شکست خوردند. این تقصیر تو نیست؟! همه نامزدهای بزرگ و دست‌چین‌شده‌ات شکست خوردند. دارلین گراهام را برای رقابت در کارولینای جنوبی انتخاب کردی. تام تیلیس را از سنا بیرون راندی. از آن کِن پکسنِ رقت‌انگیز در تگزاس حمایت کردی. همه‌چیزت را روی ویوک باراما‌سوامی گذاشتی و تبلیغ نفرت‌انگیز کمپینش. و اگر آقای کاریزما، جی‌دی‌ونس را به‌عنوان معاون رئیس‌جمهورت انتخاب نکرده بودی، جمهوری‌خواهان هنوز آن کرسی سنا را داشتند که دیشب در اوهایو از دست دادند. اما اگر نامزد بودی، با اختلافی قاطع برنده می‌شدی. این دیگر چه مزخرفی است؟ تو خودت نامزد بودی. تو مثل موی سگی؛ همهجا هستی. هر گوشه‌وکنار زندگی ما هستی. تو این کشور را جوری از هم پاشاندی که هیچ‌کس دیگری از هم نپاشانده بود. تنها باری که واقعاً ما را دور هم جمع کردی، دیروز بود؛ وقتی که همه با هم متحد شدیم تا از شر تو خلاص شویم. [خطاب به جمهوری‌خواهان] حالا می‌بینید که او به هیچ‌کس جز خودش وفادار نیست. او فقط قرار نیست شما را زیر اتوبوس بیندازد. او خودش آن را می‌راند. او شما را زیر می‌گیرد، و بعد دنده عقب می‌گیرد، و دوباره همین کار را می‌کند. او هم عقب می‌رود، هم جلو می‌آید و از روی بدنتان رد می‌شود تا وقتی که روی جاده مثل خمیر بازی له شوید. چون نمی‌تواند بپذیرد که هیچ چیزی تقصیر اوست. کاش امروز والدینش زنده بودند تا می‌توانستیم به خاطر کاری که با او و با ما کردند، آنها را به زندان بیندازیم. مطمئنم آن شب برای همه در کاخ سفید خیلی شب مفرحی بود. دست‌وپا می‌زد. این دیوانه‌کننده است: دیشب، پولیتیکو یک برنامه زنده داشت. آنها در حال بررسی نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای هستند و یکی از نویسنده‌هایشان، دَشا برنز، می‌گوید من شماره تلفن ترامپ را دارم. [ویدئوی پولیتیکو] دَشا برنز: گ بزنیم و ببینیم جواب می‌دهد یا نه. بیایید با رئیس‌جمهور تماس بگیریم. فکر می‌کنم، فکر می‌کنم وقتش رسیده. درباره‌اش صحبت کرده‌ایم. ببینیم جواب می‌دهد یا نه. گوشی را برداشت [از آن سوی خط[ ممکن است بپرسم چه کسی تماس می‌گیرد. - سلام، من دَشا برنز از پولیتیکو هستم. یک لحظه، لطفاً. تدامپ: هی، داشا، حالت چطوره؟ - سلام، آقای رئیس‌جمهور، خوبم. فقط می‌خوام بدونم پیامتون چیه؟ فکر می‌کنید چه اتفاقی افتاد امشب با حزب‌تان؟ - اسم من در برگه رأی نبود و ما هم مردم را پای صندوق نیاوردیم، اما من در برگه رأی نبودم. اگر اسم من در برگه رأی بود، برنده می‌شدیم. خیلی راحت، همه‌چیز را می‌بردیم. [بازگشت به استودیو جیمی کیمل] باز هم، آخرش مسئولیتش می‌افتد گردن بقیه. برای کسی که از اخبار جعلی متنفر است، واقعاً برایشان خیلی راحت است که با او تلفنی ارتباط بگیرند. فقط نشسته خانه و به تماس‌های هر کسی جواب می‌دهد. بعد از این همه ناله درباره تقلب در انتخابات، ترامپ به نیویورک تایمز گفت نتیجه را خواهد پذیرفت، که خب، این اصلاً چه خبر مهمی است؟ تو نتیجه را می‌پذیری. اوه، ممنون. چه بزرگوارانه. نتایج برای این نیست که شما آنها را بپذیرید یا رد کنید. این‌ها نتیجه‌اند. او هرگز در هیچ کاری شکست نخورده است. چیزی که امیدوارم از این یاد بگیریم این است. دونالد ترامپ برایش مهم نیست حزب جمهوری‌خواه. او دموکرات بود. در واقع دموکرات هم نبود. بعد شد جمهوری‌خواه که جمهوری‌خواه نیست. او به هیچ‌کس و هیچ‌چیز وفادار نیست. تنها حزبی که او رهبری می‌کند حزب چُرتی‌هاست. تنها آدمی هم که توی آن است، خودش است. رأی صادر شده، و فقط یک چیز باقی مانده که گیل‌مورِ خوابالو باید انجام دهد. [خطاب به ترامپ] استعفا بده! دیگه کنار بکش. هیچ‌کس تو را نمی‌خواهد. حتی خودت هم دیگر نمی‌خواهی رئیس‌جمهور باشی. آن یک میلیارد دلار ارز دیجیتال را بردار. یک جزیره بخر. شاید جزیرهٔ اپستین. آیا این پایانِ عالیِ این داستان نمی‌شد؟ و شاید فکر می‌کنی، خب، اگر استعفا بدهد، آیا این جِی.دی. ونس را رئیس‌جمهور نمی‌کند؟ خب، بله، همین‌طور می‌شود. اما دربارهٔ جِی.دی. ونس این را بگویم. فردی که از اینکه دونالد ترامپ هیتلرِ آمریکا است به اینکه دونالد ترامپ بهترین رئیس‌جمهور نسل من است تغییر موضع داد، می‌تواند دوباره هم برگردد. وقتی ستون فقرات نداشته باشی، این کار آسان است.او خیلی خوب تغییر موضع می‌دهد. دموکرات‌ها کلی برنامه دارند، درست است؟ آنها قول داده‌اند چندین تحقیق و بررسی آغاز کنند. و راستش، چیزهای زیادی برای تحقیق و بررسی هست: رمزارز. فساد. هواپیمای قطری. آیس. ایران. ونزوئلا. بخشش‌هایی برای رفقای پولدارش. سالن رقص. بال غربی. مرکز کندی. استخر بازتابی. پیت هگست. سرخک. جرد کوشنر. ایلان. روسیه. چین. گرینلند. کانادا. و یک چیز کوچکی که دوست دارم به او بگویم: پرونده‌های ترامپ-اپستین، که از دیدنشان لذت می‌بریم.
Panah Farhadbahman 🎒1,110,882 просмотров • 9 дней назад
![عبدل السید، نامزد حزب دموکرات برای سنای آمریکا از ایالت میشیگان: اخیراً او [ترامپ] گفت که من [برای ورود به سنا] باید از گیت فلزیاب عبور کنم، اما شرط من اینه، دونالد. گوش کن، من از گیت فلزیاب رد می‌شوم اگر تو هم روی صندلی دروغ‌سنج بنشینی. ساده است. من چیزی برای پنهان کردن ندارم. تو خیلی چیزها برای پنهان کردن داری. سؤال اول من، اپستین. سؤال دوم، آیا تو برنده انتخابات ۲۰۲۰ بودی؟ پس شرط من اینه. من هر روز از گیت فلزیاب رد می‌شوم. تو روی صندلی دستگاه دروغ‌سنج بنشین. فقط یک‌بار. شرط من همینه. می‌دانید، تنها دلیلی که آنها این کار را می‌کنند این است که کلاهبردارند. و نکته دربارهٔ کلاهبردار این است که وقتی دارند فریبت می‌دهند، دارند از جیبت دزدی می‌کنند. کارشان همین است. و بعد، نمی‌دانم این را دیدید یا نه. قرار بود دونالد ترامپ دوباره به میشیگان بیاید. او آمد. او یکشنبهٔ گذشته آمد. او می‌خواست شما چیزی را بدانید. پس بگذارید صادقانه برایتان بازگو کنم. او می‌خواهد شما بدانید که [انگار] اسم او بر روی برگهٔ رأی است. خب؟ او می‌خواهد شما طوری رأی بدهید که انگار اسم او روی برگهٔ رأی است. پس می‌خواهم سه‌شنبه جوری رأی‌دهید که انگار اسم دونالد ترامپ در برگهٔ رأی است. چون اسم دونالد ترامپ در برگهٔ رأی است. جنگ او در ایران روی برگهٔ رأی است. جنگ تعرفه‌ای او روی برگهٔ رأی است. لایحهٔ بزرگ و زشت او در برگهٔ رأی است.](https://image.24vids.com/tw-2116302213710795043/amplify_video_thumb/2116302073352409088/img/ebSqTAmz0PBUEYgd.jpg)
عبدل السید، نامزد حزب دموکرات برای سنای آمریکا از ایالت میشیگان: اخیراً او [ترامپ] گفت که من [برای ورود به سنا] باید از گیت فلزیاب عبور کنم، اما شرط من اینه، دونالد. گوش کن، من از گیت فلزیاب رد می‌شوم اگر تو هم روی صندلی دروغ‌سنج بنشینی. ساده است. من چیزی برای پنهان کردن ندارم. تو خیلی چیزها برای پنهان کردن داری. سؤال اول من، اپستین. سؤال دوم، آیا تو برنده انتخابات ۲۰۲۰ بودی؟ پس شرط من اینه. من هر روز از گیت فلزیاب رد می‌شوم. تو روی صندلی دستگاه دروغ‌سنج بنشین. فقط یک‌بار. شرط من همینه. می‌دانید، تنها دلیلی که آنها این کار را می‌کنند این است که کلاهبردارند. و نکته دربارهٔ کلاهبردار این است که وقتی دارند فریبت می‌دهند، دارند از جیبت دزدی می‌کنند. کارشان همین است. و بعد، نمی‌دانم این را دیدید یا نه. قرار بود دونالد ترامپ دوباره به میشیگان بیاید. او آمد. او یکشنبهٔ گذشته آمد. او می‌خواست شما چیزی را بدانید. پس بگذارید صادقانه برایتان بازگو کنم. او می‌خواهد شما بدانید که [انگار] اسم او بر روی برگهٔ رأی است. خب؟ او می‌خواهد شما طوری رأی بدهید که انگار اسم او روی برگهٔ رأی است. پس می‌خواهم سه‌شنبه جوری رأی‌دهید که انگار اسم دونالد ترامپ در برگهٔ رأی است. چون اسم دونالد ترامپ در برگهٔ رأی است. جنگ او در ایران روی برگهٔ رأی است. جنگ تعرفه‌ای او روی برگهٔ رأی است. لایحهٔ بزرگ و زشت او در برگهٔ رأی است.
Panah Farhadbahman 🎒41,624 просмотров • 15 дней назад
در بریتانیا، حزب کارگر تحت رهبری کی‌یر استارمر، به یکی از بزرگترین پیروزی‌های سیاسی خودش در تاریخ رسید. ولی در عرض یک‌سال، خودش به یکی از منفورترین نخست‌وزیران بریتانیا تبدیل شد و کارش به استعفا کشید. چون یا اصولی نداشت، یا برای حفظ قدرت و به دست آوردن حمایت مردمی که روزبهروز به راست و راست‌افراطی تمایل پیدا می‌کنند، به اصول ساختاری حزب خودش پشت کرد. عمر سیاسی او به پایان رسید، نه به خاطر مردمی که در جبهه‌های سیاسی دیگه هستند؛ به خاطر اینکه حمایت پایگاه رای خودش رو از دست داد. در هر عرصه‌ای، از جمله سیاست، "اصولگرا" بودن مهمترین لازمه و ضمانت قدرت و پیشرفته.
Panah Farhadbahman 🎒96,160 просмотров • 1 месяц назад
پناه فرهادبهمن: امسال، فارغ از محتوای پیام سیاسی، سخنرانی ملک عبدالله، پادشاه اردن، از نظر «طراحی پیام» با فاصله، بهترین سخنرانی رهبران سیاسی جهان در مجمع عمومی سازمان ملل متحد بود. آن‌قدر خوب، که می‌توان در کلاس‌های علوم ارتباطات و سخنرانی‌نویسی تدریسش کرد. با یک عدد شروع کرد: میانگین توجه انسان به صفحهٔ نمایش از دو و نیم دقیقه در سال ۲۰۰۴ به ۴۷ ثانیه رسیده. بلافاصله با استفاده از کمترین کلمات، «اقتصاد توجه» را در بستر سیاسی آورد، و آن را به عنوان یک «منبع ژئوپلیتیک» تعریف کرد؛ اینکه. تعیین می‌کند کدام جنگ در دستور کار دیپلماسی می‌ماند، کدام آتش‌بس پس از رفتن دوربین‌ها دوام می‌آورد، و رنج کدام مردم «عادی» می‌شود. با این مقدمه، هنوز دستش را رو نکرده بود. اول از لبنان و یمن و سودان گفت. بعد از جنگ ایران و اثرش بر قبض برق و سبد خرید خانواده‌ها، از بمبئی تا مادرید تا مینه‌سوتا. همه‌اش نه بیشتر از یک پاراگراف. نه تحلیل سیاسی داد، نه محکوم کرد و نه طرفی را گرفت. و تازه آن‌وقت رسید: «و بعد، غزه است.» بحران‌های جهان را ندبده نگرفت، اما اجازه نداد تمرکز از موضوع اصلی‌اش پراکنده شود. از اینجا لحن عوض شد. جمله‌هایی کوتاه که برای تیتر و توییت ساخته شده‌اند: هر تخلف اسرائیل «موقت» خوانده شد، تا موقت شد دائمی، و دائمی شد سیاست. سیصد روز آتش‌بس، سیصد کودک کشته‌شده. جان کلامش دربارهٔ زبان بود. گفت وقتی زبان پاکیزه شود، عمل عادی می‌شود. و چهار بار همان الگو را تکرار کرد: تخریب خانه‌ها «اجرای قانون» نیست، انتقال اجباری است. تصرف زمین «ثبت اراضی» نیست، الحاق عملی است. شبکهٔ ایست‌بازرسی‌ها «زیرساخت امنیتی» نیست، نظام انقیاد است. آنچه در کرانهٔ باختری می‌گذرد «ناآرامی شهرک‌نشینان» نیست، آوارگی اجباری است. و برای آن نامی هست: جنایت جنگی. هدفش را هم دقیق انتخاب کرد. تقریباً همهجا گفت «این دولت اسرائیل»، نه اسرائیل و حتی با دست مشخصا میز هیات اسرائیل را نشان می‌داد. از ترامپ، فقط یک‌بار، به نیکی یاد کرد که برای پایان جنگ فشار آورده است. مخاطب غربی می‌توانست بدون احساس تعارض، تا انتها با او بیاید. و در پایانِ استدلال حقوقی، ناگهان به منافع ملی و نظام بین‌الملل رسید: «هیچ‌کس در این مجمع نباید فرض کند که جاه‌طلبی‌های این دولت در فلسطین متوقف می‌شود.» سخنرانی با همان ایدهٔ آغاز بسته شد: آینده را فقط آنچه انجام می‌دهیم نمی‌سازد؛ و آنچه انتخاب می‌کنیم نادیده بگیریم هم فردای ما را رقم می‌زند. سخنرانی با همان ایدهٔ آغاز بسته شد: آینده را فقط آنچه انجام می‌دهیم نمی‌سازد؛ و آنچه انتخاب می‌کنیم نادیده بگیریم هم فردای ما را رقم می‌زند. و بعد، روز خبری تمام شد. در پوشش رسانه‌های بزرگ، سخنرانی عبدالله در کنار بحث هوش مصنوعی و «ابرهوش» گزارش شد، و تیترها و آن ۴۷ ثانیه را تصاحب کرد. خودش بازنده همان رقابتی شد که موضوع سخنرانی‌اش بود. سخنرانی کاملش را بازیرنویس فارسی در اینجا ببینید:
Panah Farhadbahman 🎒75,828 просмотров • 1 месяц назад
نطق پیروزی عبدالرحمن سید، بیشتر از آنکه شبیه حرف‌های سناتور پیروز میشیگان باشد، در قد و قواره اعلام زودهنگام نامزدی ریاست‌جمهوری برای سال‌هایی نه چندان دور بود. از کجا معلوم؛ شاید اولین رئیس‌جمهور مسلمان آمریکا. این متن کامل سخنرانی دو روز پیش اوست: نام من عبدالرحمان محمد السید است و بسیار مفتخر و سرافرازم که امروز به‌عنوان سناتور منتخب شما از ایالت بزرگ میشیگان در اینجا ایستاده‌ام. احتمالاً متوجه شده‌اید که تا همین چند لحظه پیش، هر وقت صحبت از نتیجه این انتخابات می‌شد، من همیشه می‌گفتم «ان‌شاءالله» یا «اگر خدا بخواهد». اما امروز، امشب، می‌توانیم آن «ان‌شاءالله» را به یک... جمعیت: «الحمدلله!» ... «الحمدلله» تبدیل کنیم. جمعیت: «عبدال! عبدال! عبدال! عبدال! عبدال! عبدال! عبدال! عبدال!» برای عوامل جناح راست توضیح بدهم که این فقط یعنی «ستایش مخصوص خداست». این جنبش برای بیرون راندن پول از سیاست، سرازیر کردن پول به جیب شما و برقراری مدیکر برای همه شکل گرفته است. می‌خواهم از تک‌تک کسانی تشکر کنم که در خانه‌ها را زدند، تماس تلفنی گرفتند، یک دلار کمک کردند، مطلبی در شبکه‌های اجتماعی منتشر کردند و مهم‌تر از همه، سهم خود از دموکراسی را به ما سپردند. شما به نامزدی اعتماد کردید که شاید از همه کمتر احتمال پیروزی‌اش می‌رفت. پس از شما متشکرم. همه این پیروزی متعلق به شماست. میشیگان، بی‌صبرانه منتظرم با همان گشاده‌دلی، روشن‌اندیشی، سرسختی و صداقتی که شما به من نشان دادید، به شما خدمت کنم. شما مرا به خانه‌هایتان، کلیساهایتان، کنیسه‌هایتان و سالن‌های اجتماعات کهنه‌سربازان جنگ‌های خارجی و اتحادیه‌های کارگری راه دادید. لحظات سرخوردگی، اندوه و آسیب‌پذیری خود را با من در میان گذاشتید. در سخت‌ترین لحظاتم با بزرگواری به من نیرو بخشیدید و با امید و الهامی که به من دادید، بهترین لحظاتم را رقم زدید. من هم شما را دوست دارم و امیدوارم بتوانم همه این‌ها را با خودم ببرم. امیدوارم بتوانم همه این‌ها را برای خدمت به شما با خود به واشنگتن ببرم. از اعتماد، ایمان و مهربانی شما سپاسگزارم. همه این‌ها را با خود خواهم برد و امیدوارم در مقابل، رهبری و نمایندگی‌ای را به شما ارائه کنم که بیش از آنچه لازم است، شایسته این اعتماد باشد. یک ماه گذشته اهمیت و سرنوشت‌ساز بودن این انتخابات را به‌روشنی نشان داد. جنبش ما، این جنبش زیبا، در طول یک سال و نیم گذشته و با کارزار انتخاباتی در بزرگترین شهرها و کوچک‌ترین شهرک‌های میشیگان شکل گرفت. ما از میشیگانی روشن‌تر، بزرگ‌تر و امیدوارتر سخن گفتیم. اما کارزار آنها، یک کارزار تبلیغاتی ساختگی و ظاهراً مردمی بود که با پول شرکت‌های بزرگ تأمین مالی می‌شد و هدفش فریب دادن و منحرف کردن افکار عمومی بود. جمعیت: «هو! هو! هو!» مخالفان ما به‌جای آنکه تلاش کنند برای مقابله با بحران قیمت بنزین و مواد غذایی متحدمان کنند، تصمیم گرفتند میان ما تفرقه بیندازند. ابتدا به نام و مذهب من اشاره کردند، انگار می‌خواستند بگویند: «او کمی با بقیه فرق دارد.» وقتی این روش جواب نداد، سعی کردند با نسبت دادن من به دیگران، مرا گناهکار جلوه دهند. وقتی آن هم جواب نداد، با تمام توان وارد یکی از زشت‌ترین کارزارهای انتخاباتی شدند که در طول زندگی‌مان دیده‌ایم. جمعیت: «هو! هو!» شاید آنها نام و مذهب مرا هدف قرار داده بودند، اما همه ما می‌دانیم که نام و مذهب من دلیل این نیست که شما از پس هزینه بنزین برنمی‌آیید. دلیل این نیست که نمی‌توانید مواد غذایی مورد نیازتان را بخرید. دلیل این نیست که نمی‌توانید به پزشک مراجعه کنید. وقتی مشغول کارزار انتخاباتی بودم، بعضی از شما نزد من می‌آمدید و می‌پرسیدید: «چرا جواب حملاتشان را نمی‌دهی؟ چرا آنها را نژادپرست یا نفرت‌پراکن نمی‌خوانی؟» دلیلش این است که من برای خودم نامزد انتخابات نشدم. حقیقت این است که آنها فقط مرا هدف نگرفته بودند. فقط به من حمله نمی‌کردند. آنها شما را هدف گرفته بودند و به شما حمله می‌کردند. آنها خود مفهوم آمریکا را هدف قرار داده بودند. ببینید، آنها از تصور آمریکایی که آن‌قدر بزرگ باشد که برای هر کسی با ظاهری کمی متفاوت، شیوه نیایشی متفاوت یا خانواده‌ای از گوشه دیگری از جهان جا داشته باشد، نفرت دارند. این شامل من می‌شود، اما شامل همه کسانی هم می‌شود که شبیه آنها نیستند، مانند آنها نیایش نمی‌کنند، مانند آنها عشق نمی‌ورزند یا به ثروتمندی آنها نیستند. بنابراین، آنها این انتخابات را به یک انتخاب ساده تبدیل کردند. آنها آمریکایی می‌خواهند که برای بعضی از ما بیش از حد کوچک باشد. اما ما می‌دانیم که آمریکا آن‌قدر بزرگ است که برای همه ما جا دارد و آن‌قدر توانمند است که بتواند با بحران‌های پیش رویمان مقابله کند. روزبهروز توهین‌های ترامپ زشت‌تر و زننده‌تر می‌شد. اما من آن روزها را در کنار شما گذراندم و از مشکلاتتان، امیدهایتان و چیزهایی که به شما انگیزه می‌دهند، آموختم. در ایست جردن با مادری آشنا شدم که دو فرزند مبتلا به یک بیماری ژنتیکی ریوی دارد. او با سیستم مبارزه می‌کند تا مطمئن شود فرزندانش داروهایی را که برای زنده ماندن به آنها وابسته‌اند، از دست نمی‌دهند. امید او این است که فرزندانش مجبور نباشند مانند خودش برای بیمه درمانی بجنگند. در بخش شرقی شهر با مادربزرگی آشنا شدم که مبارزه می‌کند تا خشونتی که جان پسرش را گرفت، جان نوه‌اش را هم نگیرد. امید او آمریکایی است که پسران در آن فرصت بزرگ شدن داشته باشند. با جاش آشنا شدم، کارگر صنعت خودروسازی و عضو اتحادیه کارگران متحد خودروسازی آمریکا، که علیه مدیران شرکت‌های بزرگ مبارزه می‌کرد؛ مدیرانی که با وجود میلیاردها دلار سود، دستمزد کارگران را در دو دهه افزایش نداده بودند. و آنها در این مبارزه پیروز شدند. امید جاش آمریکایی است که در آن تک‌تک کارگران حق عضویت در اتحادیه را داشته باشند. با صاحب یک کسب‌وکار کوچک آشنا شدم که تلاش می‌کند مطمئن شود یک حمله قلبی دیگر باعث نمی‌شود ۳۰ کارمندش و خانواده‌هایشان نان شب خود را از دست بدهند. امید او این است که کارگرانش نگران تأمین غذای خانواده‌هایشان نباشند. ببینید، من وارد این عرصه نشدم که از خودم دفاع کنم. نه. وارد شدم چون مبارزه آنها مبارزه من است و امیدهای آنها امیدهای همه ماست. ما این کار را برای خودمان انجام نمی‌دهیم. این کار را برای یکدیگر انجام می‌دهیم. تا از همه ما در برابر هدر رفتن جوانی، ثروت و فرصت‌های یک نسل دیگر در قربانگاه جنگ‌های بی‌پایان دفاع کنیم. تا از همه ما در برابر الیگارش‌های شرکتی دفاع کنیم که دولت ما را خریده و فروخته‌اند تا نظام را به زیان ما دست‌کاری کنند. تا از همه ما در برابر نظام درمانی‌ای دفاع کنیم که بیش از درمان جسم و روان ما، به کسب درآمد از بیماری‌هایمان علاقه‌مند است. تا از همه ما در برابر هوایی که آن‌قدر آلوده است که نمی‌توان تنفسش کرد و آبی که آن‌قدر آلوده است که نمی‌توان نوشیدش، دفاع کنیم. تا از همه ما در برابر از دست دادن حق رأی، حقوق باروری یا حقوق انسانی‌مان دفاع کنیم. ببینید، من نامزد شدم تا از همه ما در برابر سیاستمدارانی دفاع کنم که می‌خواهند میان ما تفرقه بیندازند، نه جنبش‌هایی که برای حفظ کرامت ما تلاش می‌کنند. در مجموع کارزارهای انتخابات مقدماتی و انتخابات عمومی، آنها برای شکست دادن ما بیش از ۳۵۰ میلیون دلار هزینه کردند. بله، درست شنیدید! جمعیت: «هو! هو!» این یک رکورد در میشیگان است. فقط در انتخابات مقدماتی، ۷۰ میلیون دلار هزینه کردند؛ پولی که همان افرادی تأمین کردند که هزینه انتخابات عمومی را هم پرداخت کردند. این رقم در هیچ‌جای کشور سابقه نداشته است. یکی از حاضران: «نتوانستند موفق شوند!» اما دوستان، مردم میشیگان، ما چیزی بزرگ‌تر از یک حساب بانکی ساختیم. ما یک جنبش ساختیم. حکومتی از مردم، به دست مردم و برای مردم. ما نشان دادیم که در نبرد میان پول و مردم، این مردم هستند که واقعاً می‌توانند پیروز شوند. بنابراین، خطاب به همه کودکانی که وقایع یک ماه گذشته را تماشا کردند و همه پدر و مادرهایی که تلاش کردند توضیح دهند چرا رئیس‌جمهور آشکارا کسی را به خاطر نامش یا شیوه نیایشش مسخره می‌کند، می‌گویم: فردا به فرزندانتان بگویید آدم‌بدها شکست خوردند. این را به آنها بگویید. جمعیت: «عبدال! عبدال! عبدال! عبدال! عبدال! عبدال! عبدال! عبدال!» می‌خواهم به آنها بگویید که ما، همه با هم، در مبارزه برای چیزی بزرگ‌تر، پیروز شدیم. پس مایک، از بازنشستگی‌ات لذت ببر. می‌دانم یک خانه در فلوریدا و دو قایق تفریحی داری. ببین، تو نفرت را انتخاب کردی و میشیگان امید را. امیدوارم دیگر هرگز امثال تو را در این ایالت نبینیم. جی‌دی، طنز دلنشینی در این واقعیت وجود دارد که طبق قانون اساسی موظفی در ماه ژانویه مراسم سوگند مرا برگزار کنی. می‌دانی معنایش چیست؟ میشیگان یک، اوهایو صفر! دونالد، ببین، می‌دانم که تلفظ نام من برایت سخت بوده است. بنابراین، بعد از آنکه جی‌دی در ماه ژانویه مراسم سوگندم را برگزار کرد، می‌توانی خیلی راحت مرا «سناتور» صدا بزنی. خطاب به کمیته‌های بزرگ اقدام سیاسی و گروه‌های ذی‌نفوذی که تلاش کردند ما را شکست دهند، می‌گویم: ما به سراغ نظام سیاسی شما می‌آییم. خطاب به ایپک که ۴۲ میلیون دلار علیه ما هزینه کرد، می‌گویم: ممنونم که به من فرصت دادید دو بار شکستتان بدهم. و می‌خواهم اینجا نکته‌ای را بگویم. ببینید، آنها تلاش می‌کنند شما را نفرت‌پراکن معرفی کنند، اگر باور داشته باشید که کودکان فلسطینی باید بتوانند در سرزمین نیاکانشان بزرگ شوند و با پول مالیات‌های ما کشته نشوند. اگر به حقوق برابر برای برخورداری از صلح، کرامت و حق تعیین سرنوشت باور دارید، این نفرت نیست، عشق است. مردم میشیگان، ما می‌خواهیم مالیات‌هایمان همین‌جا خرج شود؛ برای مدارس همین‌جا، خدمات درمانی همین‌جا و زیرساخت‌های همین‌جا. نمی‌خواهیم پولمان فرستاده شود تا صرف آپارتاید، نسل‌کشی یا جنگ شود. مردم میشیگان به میشیگان ایمان دارند، من به مردم میشیگان ایمان دارم و بسیار مفتخرم که مردم میشیگان هم به من ایمان آوردند. ببینید، شما روی نامزدی شرط بستید که احتمال پیروزی‌اش از همه کمتر بود. من سیاستمدار نیستم. من پزشکی هستم با یک نام کوچک یازده‌حرفی. وقتی این کارزار را شروع کردم، به ما گفتند هیچ راهی برای شکست دادن قدرت پول وجود ندارد. به ما گفتند کسی با نام و پیشینه من، یک مسلمان، نمی‌تواند در انتخابات پیروز شود، چه برسد به انتخابات سنا در سطح ایالت میشیگان. به ما گفتند سیاست‌ورزی به شیوه قدیمی مرده است و سفر کردن به سراسر ایالت برای گفت‌وگوهای واقعی با مردم واقعی در مکان‌های واقعی، کاری احمقانه است. به ما گفتند تشکیلات حاکم بیش از حد قدرتمند است، واشنگتن تعیین خواهد کرد چه کسی برنده و چه کسی بازنده باشد و واشنگتن و گروه‌های ذی‌نفوذش ما را نمی‌خواهند. به ما گفتند وقتی همه آرا در چهارم اوت و سپس بار دیگر در سوم نوامبر شمرده شوند، معلوم خواهد شد که همه این‌ها اتلاف وقت، پول و انرژی بوده است. اما می‌دانید چه شد؟ امروز سوم نوامبر است و آرا شمرده شده‌اند. و می‌دانید ما همین حالا چه چیزی را به آنها نشان دادیم؟ اینکه یک جنبش مردمی، از مردم، به دست مردم و برای مردم، سرانجام پیروز خواهد شد. میشیگان معنای همبستگی را می‌فهمد. این مردم هستند که تصمیم می‌گیرند چه کسی را به واشنگتن بفرستیم و واشنگتن چه کاری انجام دهد. ما تصمیم می‌گیریم، نه صاحبان پول‌های کلان و نه دست‌نشاندگانشان. صدای مردم میشیگان شنیده خواهد شد. ما نشان دادیم که با هم می‌توانیم بر رکورد ۷۰ میلیون دلار هزینه تبلیغاتی از سوی گروه‌های بیرونی غلبه کنیم؛ آن هم در انتخابات مقدماتی که رقیبانمان یازده برابر ما پول در اختیار داشتند. نشان دادیم که می‌توانیم بر ۲۵۰ میلیون دلار هزینه تبلیغاتی در انتخابات عمومی غلبه کنیم. ما می‌توانیم بر بدبینی و بی‌اعتمادی ناشی از سیاستی غلبه کنیم که از صداقت و حسن نیت ما سوءاستفاده می‌کند، هوش ما را دست‌کم می‌گیرد و از اختلافاتمان بهره‌برداری می‌کند. میشیگان، امشب ما یک ماشین سیاسی را شکست دادیم و بار دیگر ثابت کردیم که آمریکا واقعاً چقدر بزرگ است. چون کجای دیگر، کجای دیگر جز آمریکا، ممکن است پزشکی به نام عبدالرحمان محمد السید، فرزند مهاجرانی که پدرش و نامادری‌اش، از اعضای «دختران انقلاب آمریکا»، او را بزرگ کرده‌اند، به‌عنوان سناتور بزرگترین ایالت آمریکا انتخاب شود؟ آنها تلاش کردند شما را سردرگم کنند. بنابراین، اجازه بدهید حقیقت را روشن کنم. من آمریکا را دوست دارم. دقیقاً می‌دانم آمریکا چه چیزهایی به من داده است. این را از نزدیک در سفرهایم به مصر، سرزمین اجدادی خانواده‌ام، دیده‌ام. در یک سفر ۱۵ ساعته، از مرزی عبور می‌کردم که در دو سوی آن، امید به زندگی ده سال تفاوت داشت. اما لازم نبود ۱۵ ساعت سفر کنم. کافی بود ۱۵ دقیقه تا دیترویت یا پونتیاک بروم تا از همان تفاوت عبور کنم. به همین دلیل پزشک شدم. آمریکا مرا در برابر بیماری‌هایی واکسینه کرد که جان دو نفر از بستگان نزدیکم، یک زن و یک مرد را که هرگز فرصت دیدارشان را پیدا نکردم، گرفته بودند. آمریکا مدارس دولتی فوق‌العاده‌ای در اختیارم گذاشت. به من امکان تحصیل در یک دانشگاه دولتی را داد. هزینه تحصیلات پزشکی مرا از طریق مؤسسات ملی سلامت تأمین کرد. من آمریکا را دوست دارم. اما آن‌قدر آمریکا را دوست دارم که از او بخواهم برای همه فرزندانش، آمریکا باشد. ببینید، آمریکا فقط یک پرچم نیست، فقط رنگ‌های قرمز، سفید و آبی ما نیست. آمریکا صرفاً چند سرود میهن‌پرستانه نیست که می‌خوانیم یا حتی پهنه‌ای از خاک که آن را خانه خود می‌نامیم. آمریکا یعنی حقایقی که به آنها باور داریم؛ اینکه همه انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند و حقوق سلب‌ناشدنی‌ای دارند که ما هنوز برای تضمین آنها مبارزه می‌کنیم: زندگی، آزادی و جست‌وجوی خوشبختی. بهترین جلوه آمریکا در جسارت پذیرش یک تناقض نهفته است: «اتحادی کامل‌تر». با اینکه چیزی نمی‌تواند از کمال، کامل‌تر باشد، ما تلاش برای رسیدن به کمال بیشتر را می‌پذیریم. بزرگی آمریکا در لحظاتی جلوه می‌کند که انسان‌های آزاد گرد هم می‌آیند تا قلمرو آزادی را گسترش دهند. بزرگی آمریکا در مبارزه برای زدودن پیامدهای دیرپای برده‌داری، قوانین جیم کرو و جداسازی نژادی است. بزرگی آمریکا در مبارزه برای پذیرفتن همه مردمش است، فارغ از اینکه چگونه نیایش می‌کنند یا اصلاً نیایش می‌کنند یا نه، چه کسی را دوست دارند یا هویت خود را چگونه تعریف می‌کنند. بزرگی آمریکا در مبارزه اتحادیه‌های کارگری در محیط کار برای رهایی از یوغ طمع و سودجویی است. بزرگی آمریکا در مبارزه برای تضمین خدمات درمانی مورد نیاز همه ما در زمان بیماری است. بزرگی ما در مبارزه برای هوای پاک، آب پاک و خانه‌ای مناسب است. بزرگی ما در مبارزه برای دستمزد برابر در برابر کار برابر و آزادی کامل در تصمیم‌گیری درباره بدن خودمان است. بزرگی آمریکا در ایمانی است که یک آمریکایی تازه‌وارد همچنان به امیدی دارد که آمریکا همیشه نماد آن بوده است. بزرگی آمریکا به معنای نادیده گرفتن ضعف‌ها و کاستی‌هایمان نیست. بزرگی آمریکا در شجاعتی است که برای اصلاح آنها داریم. میشیگان، زندگی نباید این‌قدر سخت باشد. نباید خریدن یک کیسه مواد غذایی بیشتر یا پر کردن باک بنزین این‌قدر سخت باشد. نباید تأمین هزینه مسکن این‌قدر سخت باشد. در ثروتمندترین و قدرتمندترین کشور جهان، مراجعه به پزشک نباید این‌قدر دشوار باشد. نباید این‌قدر سخت باشد که مالیاتت را پرداخت کنی و مطمئن باشی آن پول صرف خودت و فرزندانت می‌شود، نه بمب ریختن بر سر دیگران و فرزندانشان. نباید این‌قدر سخت باشد. ما نیازی نداریم دوباره بزرگ شویم. باید همان ویژگی‌ای را در آغوش بگیریم که همیشه ما را بزرگ کرده است: اراده بهتر و کامل‌تر شدن. و در شرایط کنونی، این یعنی ایستادن در برابر شرکت‌های بزرگ، میلیاردرها و گروه‌های ذی‌نفوذی که برای مدت بسیار طولانی نظام را به زیان ما دست‌کاری کرده‌اند. حالا پیش از آنکه سخنانم را تمام کنم، باید از چند نفر تشکر کنم. جمعیت: «سارا! سارا! سارا! سارا! سارا! سارا! سارا! سارا! سارا! سارا!» سارا، متشکرم. برای همه‌چیز متشکرم. بدون تو انجام این کار ممکن نبود و من هم نمی‌خواستم این مسیر را با هیچ‌کس دیگری طی کنم. دوستت دارم و بی‌نهایت قدردانت هستم. امالی و سرین در تمام این مدت الهام‌بخش من بوده‌اند. امیدوارم روزی بتوانند درباره این روزها در کتاب‌های تاریخ بخوانند و بفهمند که واقعاً چه نقش بزرگی در آن داشته‌اند. از پدر و مادرم، پدر و مادر همسرم، پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایم، خواهران و برادرانم و همه اعضای خانواده بزرگم تشکر می‌کنم. هرگز نمی‌توانم همه محبت‌ها و زحماتی را که برای من کشیده‌اید جبران کنم. ممنونم که همیشه پشتیبان من بوده‌اید، حتی اگر ترجیح می‌دادید جراح شوم. خطاب به تیم انتخاباتی فوق‌العاده‌ام می‌گویم: دوستان، ما موفق شدیم! از شما خواستم مرا بالا ببرید و در عین حال کمک کنید پاهایم روی زمین بماند. و شما هر دو کار را با بزرگواری، فروتنی، مهربانی و کارآمدی انجام دادید. هیچ گروه دیگری نیست که ترجیح بدهم این مسیر را با آن طی کنم. بهترین تیم در سیاست آمریکا! از همه حامیان فوق‌العاده‌ای که اعتبار نامشان را در اختیار من گذاشتند و از برنامه‌هایشان وقت گذاشتند تا در کارزار انتخاباتی کنار ما باشند، تشکر می‌کنم. از دموکرات‌های میشیگان که امشب این مراسم فوق‌العاده را برای ما ترتیب دادند و از رئیس حزب، کرتیس هرتل، که در سختی و آسانی پشتیبان ما بود، سپاسگزارم. از همه اعضای شوراهای محلی و شهرداران، همه مسئولان و رهبران شهرستان‌ها، نمایندگان مجالس ایالتی، سناتورهای ایالتی، نمایندگان کنگره و سناتورهای ایالات متحده متشکرم که در کنار ما ایستادند. و تشکری ویژه از خواهران و برادرانمان در جنبش کارگری دارم. من که خودم نسل دوم از اعضای اتحادیه‌های کارگری هستم، می‌گویم حمایت شما برایم بسیار ارزشمندتر از آن چیزی بوده که بتوانید تصور کنید. بی‌صبرانه منتظرم در مبارزه برای مردم کارگر میشیگان در کنار شما بایستم. از همه سازمان‌های ارتباط با جوامع محلی که در روزهای پایانی کارزار به کمک ما آمدند، تشکر می‌کنم. نمی‌توانم تصور کنم که بدون شما چگونه می‌توانستیم این کار را انجام دهیم. بسیار سپاسگزارم. و خطاب به همه ما که اینجا هستیم می‌گویم: این مبارزه هنوز تمام نشده است. روزی که وارد این رقابت انتخاباتی شدم، به شما قول دادم که کار کنم و از طرف شما بجنگم. در ۱۹ ماه گذشته، از شما وقت، انرژی و حمایت خواستم. حالا از شما می‌خواهم در شش سال آینده هم از ما حمایت کنید. این کار بسیار بزرگ‌تر از یک سناتور است. موضوع تغییر چهره سیاست ماست. بنابراین، لطفاً مرا تک‌وتنها به واشنگتن نفرستید. بسیار خب؟ من به همراهی همه شما نیاز دارم. پیروزی در یک کرسی سنای ایالات متحده هرگز هدف نهایی نبود. هدف این است که از آن کرسی برای دگرگون کردن سیاستمان استفاده کنیم. چون مدت‌هاست زمان آن رسیده که پول را از کجا بیرون کنیم؟ جمعیت: «سیاست!» پول را به کجا برگردانیم؟ جمعیت: «جیب‌هایمان!» مدیکر را برای چه کسانی تصویب کنیم؟ جمعیت: «همه!» زیبایی و روح آمریکا در این است که ما، مردم، اساس و معنای آمریکا هستیم. ما شایسته آمریکایی هستیم که متعلق به همه فرزندانش باشد. پس میشیگان، بیایید برویم و آن آمریکا را بسازیم. بسیار سپاسگزارم.
Panah Farhadbahman 🎒15,015 просмотров • 9 дней назад
0:28
Sensitive content
This media may contain sensitive content.
1:47
Sensitive content
This media may contain sensitive content.
اشکان خطیبی: انجمن لطف کرده و صندوقی زده، صندوق رو سپرده دست من، و زیر نظر من. بهتون بگم که از ۴ روز پیش تا امروز، فقط ۴۰۰ یورو به این حساب واریز شده. تُف به من، تُف به تو، تُف به شما، شما آدم نیستید. من کاری با شرف و این‌ها ندارم، شرف یه چیز نسبیه. هر چیز با ارزشی رو که داشتم، تبدیل به پول کردم.، و هنوز هیچی به هیچی. کمک کنید. من ۴ساله که دارم عملا مثل یک آدم مستمند زندگی می‌کنم. گدایی؟! من رو از چی می‌ترسونی آخه؟ سازمان‌هایی که در طول ۴۷ سال گنده کردن خودشون رو، و پروار شدند، به اسمِ کمک به ایران، به اسم اینترنت برای ایران. به اسم... کجایید؟ من کاری باهاتون ندارم. من نیومدم اینجا، گذشته شما رو شخم بزنم. من کاری با حساب‌کتاب شما ندارم. کاری ندارم به کجا وصلید. اگر آدمید، دست من رو بگیرید. خیر سرتون شما کارِتون اینه. من کارم این نبوده. من کارم این نیست. خیرِ سرتون شماها ۵۰ ساله دارید به این اسم خودتون رو بزرگ می‌کنید. در هر شبکه‌ای، در هر فضای مجازی در هر اِسپِیسی، در هر کلاب‌هاوسی می‌رید، شماهایید فقط. کدوم گوری هستید؟ چه غلطی دارید می‌کنید؟ من نیومدم پَته‌ی شماها رو بریزم روی آب کاری هم باهاتون ندارم. خوردید، بردید، نوش جونتون. تونستید. زرنگ بودید. الان بیایید کمک کنید. آدم باشید. پس‌فردا، این مردم، پوست شما رو، زنده‌زنده، از تَنِتون در میارند. کجایید بنیادها؟کجایید سازمان‌ها؟ کجایید NGOها؟ کجایید؟ اون‌هایی که در امریکایید، اون‌هایی که در انگلیسید. اون‌ها که در آلمانید. اون‌ها که در اتریشید. ۱۵ خیریه‌یِ شِناس دارید، با گردش مالی سالیانه‌ی بزرگ. کجایید؟ من دارم لِه می‌شم. کاری با شما ندارم من قصدِ آبروریزی ندارم. من می‌خوام تطهیر کنم شما رو. این‌طوری ببینید. #فرقه_پهلوی #پهلوی_شیاد
Panah Farhadbahman 🎒126,935 просмотров • 3 месяцев назад
سیاوش اردلان یکی از بهترین مترجم‌های همزمان انگلیسی-فارسیه. Siavash Ardalan
Panah Farhadbahman 🎒249,124 просмотров • 10 месяцев назад
وقتی بهتر از همه داره حرف می‌زنه، من هم هی می‌گذارم اینجا. کسی هم دوست نداره، وسایلش رو جمع کنه، بره خارج.
Panah Farhadbahman 🎒68,161 просмотров • 2 месяцев назад
"او هر کاری که کرد، ولی با دین مردم بازی نکرد."
Panah Farhadbahman 🎒72,558 просмотров • 3 месяцев назад
آن روزها که شهرام همایون برای بقای شبکه‌ی تلویزیونی‌اش گلریزان راه می‌انداخت و از مخاطبانش پول می‌خواست، برای خیلی از ما سوژه‌ی طنز بود. جمهوری اسلامی هم مسخره‌اش می‌کرد و برایش برنامه می‌ساخت. اما بعضی چیزها را گذر زمان بهتر نشان می‌دهد. امروز که بخش‌هایی از فضای رسانه‌ای و اپوزیسیون ایران با پول‌های غیرشفاف، وابستگی‌های سیاسی و مناسباتی آلوده شده‌اند که استقلال رسانه را به یک شوخی تلخ تبدیل کرده، آن گلریزان‌ها برای من معنای دیگری پیدا کرده‌اند. شهرام همایون دست‌کم جلوی دوربین از همفکران و مخاطبان خودش پول می‌خواست تا رسانه‌اش را سرپا نگه دارد. کسانی به او پول می‌دادند که می‌دانستند به چه کسی و برای چه چیزی پول می‌دهند. ممکن بود من با آن رسانه، عقایدش و سیاستش مخالف باشم، اما امروز ارزش استقلالی را که در آن رفتار بود بهتر می‌فهمم. این روزها وجه دیگری از شهرام همایون هم برای من قابل احترام شده است. در گفتگویی که این ویدیو بخشی از آن است، تماس‌گیرنده‌ای درباره‌ی پل‌ها، نیروگاه‌ها و زیرساخت‌هایی حرف می‌زند که در جمهوری اسلامی ساخته شده‌اند و استدلال می‌کند که چون آخوندها و نهادهایی مثل قرارگاه خاتم‌الانبیا در ساخت آنها نقش داشته‌اند، این‌ها دیگر به مردم تعلق ندارند. شهرام همایون وسط حرفش می‌پرد و می‌گوید: «نه. اول راجع به تعلقش صحبت کنیم.» شاید تمام مسئله همین یک کلمه باشد: تعلق. پل مال آخوند نیست. نیروگاه مال سپاه نیست. پالایشگاه مال جمهوری اسلامی نیست. اگر قرارگاه خاتم مجری یک پروژه بوده، صاحب آن پروژه نشده است. این‌ها با پول مردم ساخته شده‌اند، به دست مردم ساخته شده‌اند و مردم از آنها استفاده می‌کنند. همان‌طور که خود همایون در گفتگو می‌گوید: «آخوند ارث پدری داشته مگه؟» نداشته. ایران هم ارث پدری جمهوری اسلامی نیست. یکی از بزرگترین خیانت‌های جمهوری اسلامی، به گمان من، دقیقاً همین بوده که برای دهه‌ها تلاش کرده خودش را با ایران یکی کند. مخالف نظام را مخالف ایران نامید. منتقد را جاسوس خواند. معترض را عامل بیگانه، وطن‌فروش و مزدور معرفی کرد. آن‌قدر این واژه‌ها را برای سرکوب شریف‌ترین مخالفان خودش مصرف کرد که معنای خیانت، جاسوسی و حتی وطن را فرسوده کرد. حالا بخش‌هایی از مخالفان جمهوری اسلامی هم همان دروغ را پذیرفته‌اند، فقط علامت معادله را عوض کرده‌اند. جمهوری اسلامی می‌گفت: «من ایرانم، پس مخالفت با من مخالفت با ایران است.» این‌ها می‌گویند: «جمهوری اسلامی ایران است، پس هرچه به ایران ضربه بزند به جمهوری اسلامی ضربه زده است.» دو دشمن، روی یک دروغ مشترک به توافق رسیده‌اند: اینکه ایران همان جمهوری اسلامی است. و اینجاست که ما به یکی از نتایج فاجعه‌بار این سال‌ها رسیده‌ایم. آدمی می‌تواند آن‌قدر از جمهوری اسلامی متنفر باشد که دیگر نتواند میان حکومت و کشور، میان سپاه و جامعه، میان یک نهاد سرکوبگر و زیرساختی که میلیون‌ها انسان از آن استفاده می‌کنند تمایز بگذارد. می‌تواند تخریب پل، نیروگاه یا تأسیسات کشور خودش را نه به‌عنوان آسیب به مردم، که به شکل ضربه‌ای به حکومت تصور کند. من قبلاً در توییتی نوشته بودم جنگ عراق «جنگ تحمیلی» بود و جنگی که امروز درگیرش هستیم «جنگ تحمیقی» است. شوخی با کلمات بود، اما منظورم جدی بود. در این جنگ، مردم فقط قربانی خشونت و حمله نیستند. آنها را احمق فرض می‌کنند و همزمان ماشین‌های تبلیغاتی و رسانه‌ای مختلف مدام در حال فرسایش قدرت تشخیص‌شان هستند. فاجعه فقط این نیست که کسی از حمله‌ی خارجی به کشور خودش استقبال کند. فاجعه جایی عمیق‌تر است: جایی که برای توضیح اینکه یک پل متعلق به مردم است، دیگر باید استدلال کرد. وقتی بدیهیات نیاز به اثبات پیدا می‌کنند، مسئله دیگر صرفاً اختلاف سیاسی نیست. این همان چیزی است که در این ویدیو برای من دردناک است. شهرام همایون دارد تلاش می‌کند چیزی را دوباره بدیهی کند که اصلاً نباید از بدیهی بودن خارج می‌شد: این کشور مال مردم آن است. من خودم چنین اعصابی ندارم. واقعاً ندارم. نمی‌توانم هر مزخرفی را بشنوم و با همان آرامش بنشینم و از ابتدا توضیح بدهم چرا چنین استدلالی از اساس تباه است. شاید این ضعف من باشد. هر عقیده‌ای هم صرفاً به این دلیل که کسی به آن باور دارد، شایسته‌ی احترام نیست. آدم‌ها حرمت دارند، اما همه‌ی عقاید محترم نیستند. بعضی حرف‌ها واقعاً مزخرف‌اند. اما دقیقاً به همین دلیل است که کاری که شهرام همایون در این گفتگو می‌کند برای من ارزشمند است. چون او کاری را انجام می‌دهد که من توانش را ندارم. راه گفتگو را نمی‌بندد. می‌شنود. سؤال می‌کند. از طرف مقابل می‌خواهد تا انتهای استدلالش برود و بعد با همان بدیهیات فراموش‌شده روبه‌رویش می‌کند. این فقط خونسردی نیست. نوعی احساس مسئولیت است. اما اگر بخواهیم منصف باشیم، مسئول اصلی وضعیتی که ما را به این نقطه رسانده پیش از هر کس جمهوری اسلامی است. این حکومت تار و پود اعتماد عمومی را چنان از هم باز کرده که ترمیم آن، اگر ممکن باشد، سال‌ها طول خواهد کشید. وقتی حکومت برای دهه‌ها هر مخالفی را جاسوس می‌نامد، روزی می‌رسد که مردم دیگر حتی نمی‌دانند جاسوس واقعی کیست. وقتی همه‌چیز پروپاگانداست، حقیقت هم اعتبارش را از دست می‌دهد. وقتی دستگاه امنیتی بخش بزرگی از توانش را صرف تعقیب روزنامه‌نگار، فعال مدنی، زن معترض و مخالف سیاسی می‌کند، در همان حال راه برای نفوذ واقعی سرویس‌های خارجی باز می‌ماند. عمق نفوذ اسرائیل در ساختارهای امنیتی و نظامی جمهوری اسلامی دیگر چیزی نیست که بتوان آن را به سادگی نادیده گرفت. اما برای من حتی دردناک‌تر از نفوذ در یک ساختار نظامی، نفوذ در ذهن جامعه است. ضعیف شدن جمهوری اسلامی برای من تراژدی نیست. فروپاشی قدرت تشخیص مردم، از بین رفتن حس تعلق به کشور و تبدیل شدن ایران به زمین بازی قدرت‌های خارجی تراژدی است. و این همان جایی است که صرف «سرنگونی جمهوری اسلامی» دیگر پاسخ کافی نیست. این حرف به معنای تسلیم شدن یا دست کشیدن از مبارزه نیست. درست برعکس. مبارزه با جمهوری اسلامی باید ادامه پیدا کند، اما اگر قرار باشد فقط رأس هرم عوض شود و همان فرهنگ حذف، همان قهرمان‌پرستی، همان دشمن‌سازی، همان بی‌اعتمادی و همان منطق «هر که با من نیست علیه من است» باقی بماند، چیز زیادی تغییر نکرده است. ما مستحق آزادی هستیم. آزادی حق ماست. اما برای حفظ آزادی باید ظرفیتش را هم بسازیم. باید نهاد بسازیم. شبکه بسازیم. گفتگو یاد بگیریم. شکست سیاسی را تحمل کنیم. مخالف را دشمن ندانیم. یاد بگیریم که اکثریت حق ندارد حقوق اقلیت را له کند و اقلیت هم نمی‌تواند چون رأی نیاورده میز بازی را به هم بزند. باید قواعد مشترکی بسازیم که از اشخاص مهم‌تر باشند. این‌ها کارهای بعد از جمهوری اسلامی نیستند. خود این‌ها بخشی از مبارزه با جمهوری اسلامی‌اند. و شاید نقطه‌ی شروع همان چیزی باشد که شهرام همایون در آن مکالمه گفت: «اول راجع به تعلقش صحبت کنیم.» قبل از اینکه درباره‌ی جمهوری یا پادشاهی دعوا کنیم، قبل از اینکه برای حکومت بعدی اسم انتخاب کنیم، باید دوباره بفهمیم چه چیزی به ما تعلق دارد. این شهرها. این جاده‌ها. این پل‌ها. این نیروگاه‌ها. این حافظه‌ی جمعی. این آینده. و ایران. ایران نه مال جمهوری اسلامی است، نه سپاه، نه آخوند، نه شاه، نه موساد و نه هیچ قدرت خارجی دیگری. اگر قرار است روزی آزاد باشیم، شاید یکی از اولین کارها این باشد که دوباره یادمان بیاید این کشور مال ماست.
Panah Farhadbahman 🎒64,383 просмотров • 3 месяцев назад
آموزش مصاحبه؛ وقتی نونِ موساد رو توی خون ملت نمی‌زنی.
Panah Farhadbahman 🎒66,664 просмотров • 3 месяцев назад
واقعا حیرت‌انگیزه. از هر جهتی! رکورد جدید وقاحت، کثافت و حقارت. حتی وسط جنگ هم، جای #زن_زندگی_آزادی روی تنشون درد می‌کنه. ولی این‌ها برای خودشون هم خطرناکند. بیشترین ظلم در این ویدئو به مهسا طاهری می‌شه. چرا باید با مهسا امینی اساسا مقایسه شه. خب یه مهسای ناشناخته رو، هر چی هم کرامت داشته باشه در مقابل مهسایی قرار بدی، که نماد و بنیاد یکی از مهمترین جنبش‌های مردمی سال‌های اخیره، بدیهیه که مهسای دانشمند محکوم به شکسته؛ و این اصلا منصفانه نیست. اگر جمهوری اسلامی می‌فهمید که مهسا امینی مال ایرانه، نه اپوزیسیون و پهلوی می‌فهمید مهسا طاهری، مال ایرانه، نه جمهوری اسلامی، اصلا جهان، خودِ بهشت می‌شد.
Panah Farhadbahman 🎒50,836 просмотров • 2 месяцев назад
این نسخه کامل‌تر شروع کنسرت ۲۶ سپتامبر معین در تورنتوست. مقدمه سمفونی خرمشهر، نمایش تصاویر و گرامیداشت قربانیان ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه بوده که رسانه بیلبورد، بخش گرامیداشت را حذف کرده بود. در همین حال، مجید انتظامی، سازنده سمفونی خرمشهر هم در مورد این اجرا به رسانه «رها» گفت: قطعا موافقم؛ چرا که معتقدم صدای همه ایرانیان با هم خوب است، نه اینکه بخواهد نفاق در آن باشد. این هنرمند در پاسخ به این پرسش که آیا آقای معین برای اجرای این سمفونی در اجرای خود از ایشان اجازه گرفته است نیز گفت: این قبیل کارها نیاز به اجازه ندارد. در تمام این سال‌ها در داخل مملکت خودم، از کارهای من استفاده می‌شود بدون اینکه اجازه‌ای گرفته شود. حالا آقای معین تشخیص داده که در کنسرت خود از این سمفونی استفاده کند و طبیعی است که این کار نیاز به اجازه نداشته باشد و من هم از این اتفاق دلگیر نیستم.
Panah Farhadbahman 🎒26,628 просмотров • 1 месяц назад
