Nikos Drandakis

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι που είναι ανυποψίαστοι, ο τελευταίος νόμος που ρύθμιζε την αγορά του ταξί έγινε πριν από 9 χρόνια, στην περίφημη συνεδρίαση στην οποία συμμετείχα κι εγώ. Είχα δεχθεί μάλιστα τότε τη γνωστή σε όλους επίθεση από τον υπουργό με συμπαραστάτη τον Λυμπερόπουλο από κάτω, που προσπαθούσε να αποδείξει ότι η εταιρεία μου λειτουργούσε παράνομα. Παλιές ωραίες εποχές (ένα μικρό βιντεάκι μπόνους). Σ' εκείνο το νόμο ο Χ. Σπίρτζης είχε περάσει και μια ομορφιά που είχε να κάνει με την ανώτατη επιτρεπόμενη ηλικία των ταξί. Μέχρι τότε ήταν στα 15 χρόνια (ήδη σαράβαλα δηλαδή με βάση τη χρήση που κάνει ένα ταξί) αλλά με απαίτηση Λυμπερόπουλου την ανέβασε στα 18 χρόνια (!). Με λίγα λόγια, μιλάμε για κινούμενα φέρετρα. Κατά τη γνώμη μου, η υποχρέωση της σημερινής κυβέρνησης θα ήταν να επαναφέρει το όριο τουλάχιστον στα 15 χρόνια, αλλά ιδανικά στα 12, όπως συμβαίνει και στις ενοικιάσεις αυτοκινήτων. Παρόλα αυτά, ο νόμος του Κ. Κυρανάκη τους τη χάρισε. Τους άφησε το όριο ηλικίας σε αυτά τα δυσθεώρητα όρια, με μόνη υποχρέωση όταν θα έρθει η ώρα να αντικατασταθούν, να γίνει αυτό με τελευταίας τεχνολογίας ηλεκτρικά αυτοκίνητα για να ωφεληθεί και το περιβάλλον και να πάει ο στόλος σιγά-σιγά μπροστά. Μιλάμε για 1% του συνολικού στόλου κάθε χρόνο. Για να αντικατασταθεί δηλαδή όλος ο στόλος των ταξί θα πρέπει να πάρει 100 χρόνια. Αλλά όχι, ούτε καν αυτή η διάταξη δεν ήταν αποδεκτή. Έχουμε να κάνουμε με ένα σωματείο που για τα πιο ασήμαντα πράγματα θέλει να κρατά την κοινωνία όμηρο. Δεκαετίες τώρα ζούμε τη μέρα της μαρμότας με διαρκείς απεργίες των ταξί γιατί ο πρόεδρος τους ξύπνησε στραβά.