Depreme yakalanıp nasıl çıktığımı bilmiyoken hiç evimizin yıkılacağı aklıma gelmemişti. Hatlar çekmiyo ama babam ne yapar ne eder bana ulaşır dedim. Herkes ailesine teker teker ulaşırken ben hiç ulaşamadım. Hiç çalmadı telefonlarınız. Sonra da o kötü haberi aldım zaten. Yine de umudumu yitirmedim belki dedi kurtulurlar. Çok acı bunu demem biliyorum ama bari birinizin kurtulması için o enkazdan çıkması için çok dua ettim. Sonra da evimize gittiğimde yangın olduğunu görünce ben ümidimi kestim. Ne acı değil mi ? Bedenlerinizin çıkmasını bekledim koskoca 11 gün ama size ait hiçbir şey çıkmadı. Hurda olan arabamızdan kamp sandalyeleri çıkınca ne kadar mutlu olduğumu hatırlıyorum hala. İnsan kamp sandalyesini kurtardı diye mutlu olur mu hiç ? Olurmuş. Sizin yokluğunuza hala alışamadım. Alışılacak gibi de değil hiçbir zaman da olmayacak. Geriye sadece zihnimde içinde huzur bulduğum evimiz ve anılarımız kaldı. Umarım gittiğiniz yerde mutlusunuzdur. İyi ki benim ailemdiniz 💙
668,465 görüntüleme
3 ay önce annem ve babam vardı. İçinde huzur bulduğum yuvam vardı. 18 yıldır birlikte yaşadığımız 370 komşumuz vardı. Artık hiçbiri yok
