Yvonne Brinkerink Klokkenluider Jeugdzorg

Ik leef al 11 jaar ondergedoken. Niet omdat ik iets verkeerds heb gedaan, maar omdat ik te veel heb gezien en gehoord en weigerde mijn mond te houden. Jarenlang werkte ik oa met kinderen met autisme en gedragsproblemen maar ook met kinderen die waren misbruikt of mishandeld in jeugdzorginstellingen. Wat ik in die laatste groep tegenkwam, waren geen “incidenten”. Het waren structurele gruwelijkheden achter deuren die officieel veilig heetten. Kinderen die ’s ochtends nog aan tafel zaten en ’s avonds “overgeplaatst” waren. Kinderen met brandwonden. Kinderen die bloedden tussen hun benen. Kinderen die ’s nachts in hun bed werden bezocht door de mensen die voor hen moesten zorgen. Ik heb de foto’s gezien die later uit dossiers verdwenen. Ik heb de geluidsopnames gehoord die “per ongeluk” gewist werden. Ik heb hulpverleners zien lachen over een meisje dat zich probeerde te verhangen, omdat ze “toch al een dramaqueen was”. Het systeem wist het. De leiding wist het. De inspectie wist het. Iedereen wist het. En iedereen zweeg. En zwijgt. Omdat “de cijfers” mooi moesten en moeten blijven en de geldstromen niet in gevaar mochten en mogen komen. Toen ik begon te praten, werd ik eerst genegeerd. Daarna gewaarschuwd. Toen bedreigd. Daarna opgesloten. En uiteindelijk, na 11 jaar kreeg ik een zwijgdeal aangeboden. Geld. Met de belofte dat mijn naam nooit meer in verband zou worden gebracht met wat ik had gezien, gehoord en gelezen. In ruil daarvoor moest ik tekenen dat ik nooit meer zou praten. Over geen enkel kind. Over geen enkele verkrachting. Over geen enkele mishandeling. Over geen enkele dode. Ik heb die deal geweigerd. Want als ik had getekend, was ik medeplichtig geworden. Dan had ik die kinderen opnieuw verraden. De doden, de vermisten, de stilgemaakten. En mezelf. Sindsdien leef ik als iemand die opgejaagd wordt. Nachten lig ik wakker omdat er een auto te lang stilstaat. Mensen die opeens “contact zoeken” en te veel vragen stellen. Mijn oude leven is weg. Contacten zijn verbroken. Vertrouwen is een luxe die ik me niet meer kan veroorloven. En dan is er nog mijn lichaam. Ik ben ernstig ziek. Daarnaast de stress, de jarenlange waakzaamheid, de morele last, het heeft me van binnenuit opgevreten. Soms is de pijn zo hevig dat ik op de bank of in bed lig en alleen maar kan ademen. Het is de prijs van het niet zwijgen. De beelden gaan niet weg. Ze komen ’s nachts. Ik heb die kinderen gezien. Ik heb hun namen gekend. En ik heb moeten toezien hoe het systeem hen opslokte en daarna deed alsof ze nooit bestaan hadden. Ik ben geen held. Ik ben iemand die te veel heeft gezien om nog normaal te kunnen slapen. Iemand die de deal heeft geweigerd omdat zwijgen erger is dan dit. Iemand die nu ondergedoken leeft, ziek is, en nog steeds weigert haar mond te houden. Dit is geen verhaal over veerkracht. Dit is wat er overblijft als je weigert mee te werken aan de verkrachting van kinderen door een systeem dat zichzelf “jeugdzorg” noemt. Gerund door het ministerie van justitie. En het is nog niet afgelopen. #klokkenluider #jeugdzorg #kindermisbruik #rolodex #demminkfiles #NoDeal

13,458 views