Shermin Amiri's banner
Shermin Amiri's profile picture

Shermin Amiri

@SherminAmiri10,045 subscribers

Publicist | Senior advisor & researcher | Iran & Middle East

Shorts

Ik kwam dit fragment uit Zomergasten tegen, waarin burgemeester Halsema een jongen beschrijft die met een Palestijnse vlag achterop zijn scooter door Amsterdam rijdt. Volgens haar kun je je daaraan ergeren, maar je kunt het ook zien als betrokkenheid bij de wereld – beter dan thuis gamen. Het klinkt sympathiek, maar juist die eenvoud roept vragen op. Want in Amsterdam is een vlag nooit zomaar een vlag. Deze stad leeft met een verleden van onderduik en bevrijding, van migratiegolven en spanningen, van herinneringen die nog altijd door de straten echoën. In zo’n context is publieke symboliek nooit neutraal: ze kan hoop en erkenning schenken, maar evenzeer angst en pijn oproepen. Door uitsluitend voor de positieve interpretatie te kiezen, schuift burgemeester Halsema dat ongemak terzijde. Daarmee doet ze alsof alleen de jongere betekenis geeft, en de omstander slechts kortzichtig reageert. Maar ook de beleving van die omstander ís betekenisvol. Een stad bestaat niet uit abstracte idealen, maar uit botsende herinneringen, emoties en perspectieven die elkaar in de publieke ruimte kruisen. De vraag is daarom niet hoe we irritatie omzetten in optimisme, maar hoe we leren samenleven met tegenstrijdige betekenissen die zich niet laten gladstrijken. Een burgemeester hoeft die spanning niet op te lossen, maar wel de moed te hebben haar te benoemen.

Ik kwam dit fragment uit Zomergasten tegen, waarin burgemeester Halsema een jongen beschrijft die met een Palestijnse vlag achterop zijn scooter door Amsterdam rijdt. Volgens haar kun je je daaraan ergeren, maar je kunt het ook zien als betrokkenheid bij de wereld – beter dan thuis gamen. Het klinkt sympathiek, maar juist die eenvoud roept vragen op. Want in Amsterdam is een vlag nooit zomaar een vlag. Deze stad leeft met een verleden van onderduik en bevrijding, van migratiegolven en spanningen, van herinneringen die nog altijd door de straten echoën. In zo’n context is publieke symboliek nooit neutraal: ze kan hoop en erkenning schenken, maar evenzeer angst en pijn oproepen. Door uitsluitend voor de positieve interpretatie te kiezen, schuift burgemeester Halsema dat ongemak terzijde. Daarmee doet ze alsof alleen de jongere betekenis geeft, en de omstander slechts kortzichtig reageert. Maar ook de beleving van die omstander ís betekenisvol. Een stad bestaat niet uit abstracte idealen, maar uit botsende herinneringen, emoties en perspectieven die elkaar in de publieke ruimte kruisen. De vraag is daarom niet hoe we irritatie omzetten in optimisme, maar hoe we leren samenleven met tegenstrijdige betekenissen die zich niet laten gladstrijken. Een burgemeester hoeft die spanning niet op te lossen, maar wel de moed te hebben haar te benoemen.

97,075 Aufrufe

Videos

SherminAmiri's profile picture

Het is verbijsterend dat zulke ongefundeerde retoriek op nationale televisie wordt uitgezonden, en nog erger dat een Amsterdamse wethouder hierbij instemmend knikt. De uitspraak dat Nederland een “godvergeten, diep racistisch land” zou zijn, is niet alleen onzinnig, maar ook feitelijk onjuist. Nederland wordt door internationaal onderzoek, zoals de World Values Survey en het SCP-rapport De sociale staat van Nederland, juist geprezen als een van de meest tolerante landen ter wereld. Diversiteit wordt breed geaccepteerd, en er is sterke steun voor gelijke rechten en inclusiviteit. Natuurlijk bestaan er problemen, zoals discriminatie, maar deze worden door de overheid en samenleving actief aangepakt. Een generalisatie zoals deze doet volstrekt geen recht aan de complexe realiteit. Dat er “niemand is die daadwerkelijk iets om een ander geeft,” is een flagrante onwaarheid. Nederland kent een rijke traditie van solidariteit en maatschappelijke betrokkenheid. Duizenden vrijwilligers, organisaties en initiatieven werken dagelijks aan inclusie en gelijkheid. Een “diep racistisch land” doet dit niet. De claim dat we “al twintig jaar alleen maar praten” is al even misplaatst. In de afgelopen jaren zijn er talloze initiatieven gestart, wetten aangescherpt en beleidsplannen uitgerold om racisme en discriminatie aan te pakken. Van de aanpak van etnisch profileren tot diversiteitsbeleid in het onderwijs en op de werkvloer: Nederland blijft werken aan een rechtvaardigere samenleving. Het probleem zit niet in praten, maar in een gebrek aan erkenning voor de stappen die al zijn gezet. Deze ongefundeerde uitspraken zijn niet alleen feitelijk onjuist, maar ondermijnen ook de strijd tegen racisme door mensen uit elkaar te drijven in plaats van hen te verbinden. Nederland heeft haar problemen, maar verdient een eerlijke en genuanceerde analyse – niet dit soort simplistische en polariserende retoriek.

Shermin Amiri

179,587 Aufrufe • vor 1 Jahr

SherminAmiri's profile picture

De bewering dat Palestijnen geen andere keuze hebben dan gewapend verzet is niet alleen misleidend, maar ook historisch en juridisch onjuist. Hoewel de Palestijnse zaak zonder twijfel complex is, toont de geschiedenis aan dat er wel degelijk diplomatieke en politieke alternatieven zijn geweest die tot vooruitgang hebben geleid. De Oslo-akkoorden (1993-1995) vormden een doorbraak door de oprichting van de Palestijnse Autoriteit (PA), die beperkt zelfbestuur kreeg over delen van de Westelijke Jordaanoever en #Gaza. In 2012 erkende de Verenigde Naties Palestina als waarnemerstaat, wat de diplomatieke positie versterkte. Bovendien waren er vredesonderhandelingen, zoals in 2000 tijdens de Camp David-top en in 2008 met het Olmert-Abbas-plan, waarin Israël een onafhankelijke Palestijnse staat aanbood. Beide voorstellen werden afgewezen door Palestijnse leiders zonder tegenvoorstel. Gewapend verzet heeft daarentegen vooral schade toegebracht aan de Palestijnse zaak. De Tweede Intifada (2000-2005), gekenmerkt door zelfmoordaanslagen en geweld, leidde tot zware Israëlische repressie, de bouw van de veiligheidsbarrière en economische achteruitgang. In Gaza heeft #Hamas, sinds de machtsovername in 2007, meerdere gewapende conflicten met Israël uitgelokt (2008, 2012, 2014, 2021, 2023). De gevolgen waren/zijn desastreus: duizenden doden, een economische blokkade en een aanhoudende humanitaire crisis. Het internationaal recht maakt bovendien een duidelijk onderscheid tussen gewapend verzet en terreur. Het VN-Handvest erkent het recht op zelfverdediging, maar het IVe Verdrag van Genève verbiedt doelbewuste aanvallen op burgers. Organisaties als Human Rights Watch en Amnesty International hebben Hamas beschuldigd van oorlogsmisdaden, zoals het gebruik van menselijke schilden en willekeurige raketaanvallen op Israëlische steden. De harde realiteit is dat gewapend verzet de Palestijnen structureel heeft verzwakt en Israël alleen maar heeft gesterkt. Diplomatie heeft, ondanks obstakels, tastbare resultaten opgeleverd. Het is niet een gebrek aan mogelijkheden, maar een falend leiderschap dat de Palestijnse zaak gevangen houdt in een destructieve cyclus van geweld.

Shermin Amiri

89,775 Aufrufe • vor 1 Jahr

SherminAmiri's profile picture

Lisa Loeb beweert: “We hebben in Nederland te lang gedacht: we hebben het al zo goed. We zijn zo’n geëmancipeerd, progressief land. De waarheid is dat we dat helemaal niet zijn. Dat zelfbeeld blijkt helemaal niet te kloppen. We foppen onszelf in die zin daarmee.” Echt? Ik herken dit totaal niet. Dit is precies het soort alarmisme dat het debat kaapt en echte vraagstukken naar de achtergrond drukt. Nederland niet geëmancipeerd en progressief? Dat is gewoon niet waar. Feiten spreken voor zich. Volgens de Gender Equality Index 2023 van het Europees Instituut voor Gendergelijkheid (EIGE) staat Nederland tweede binnen de EU, met een score van 77,9 op 100—ruim boven het EU-gemiddelde. Nederland loopt voorop in gendergelijkheid op het gebied van werk, onderwijs, inkomen en politieke vertegenwoordiging. Uit de Emancipatiemonitor 2022 van het CBS blijkt dat 77,1% van de vrouwen tussen 15 en 65 jaar betaald werk heeft en dat twee derde economisch zelfstandig is. De vrijheid om te werken, studeren en jezelf te ontwikkelen is hier een gegeven. Dat betekent niet dat alles perfect is, maar Nederland afschilderen als een land dat “helemaal niet geëmancipeerd” is, is simpelweg feitelijk onjuist. Ik weet hoe het eruitziet als vrouwenrechten echt niet bestaan. Waar vrouwen niet mogen studeren, werken of zichzelf uitspreken. Daar vechten ze onder levensgevaarlijke omstandigheden voor basisvrijheden. En hier? Hier wordt gedaan alsof Nederland aan de rand van de afgrond staat. Wie alles als crisis bestempelt, maakt het verschil tussen ongemak en onderdrukking onzichtbaar. En juist dát brengt emancipatie geen stap verder. Een strijd zonder realiteitszin is geen strijd, maar zelfbedrog.

Shermin Amiri

31,668 Aufrufe • vor 1 Jahr

Keine weiteren Inhalte verfügbar