Shermin Amiri's banner
Shermin Amiri's profile picture

Shermin Amiri

@SherminAmiri10,045 subscribers

Publicist | Senior advisor & researcher | Iran & Middle East

Shorts

Ik kwam dit fragment uit Zomergasten tegen, waarin burgemeester Halsema een jongen beschrijft die met een Palestijnse vlag achterop zijn scooter door Amsterdam rijdt. Volgens haar kun je je daaraan ergeren, maar je kunt het ook zien als betrokkenheid bij de wereld – beter dan thuis gamen. Het klinkt sympathiek, maar juist die eenvoud roept vragen op. Want in Amsterdam is een vlag nooit zomaar een vlag. Deze stad leeft met een verleden van onderduik en bevrijding, van migratiegolven en spanningen, van herinneringen die nog altijd door de straten echoën. In zo’n context is publieke symboliek nooit neutraal: ze kan hoop en erkenning schenken, maar evenzeer angst en pijn oproepen. Door uitsluitend voor de positieve interpretatie te kiezen, schuift burgemeester Halsema dat ongemak terzijde. Daarmee doet ze alsof alleen de jongere betekenis geeft, en de omstander slechts kortzichtig reageert. Maar ook de beleving van die omstander ís betekenisvol. Een stad bestaat niet uit abstracte idealen, maar uit botsende herinneringen, emoties en perspectieven die elkaar in de publieke ruimte kruisen. De vraag is daarom niet hoe we irritatie omzetten in optimisme, maar hoe we leren samenleven met tegenstrijdige betekenissen die zich niet laten gladstrijken. Een burgemeester hoeft die spanning niet op te lossen, maar wel de moed te hebben haar te benoemen.

Ik kwam dit fragment uit Zomergasten tegen, waarin burgemeester Halsema een jongen beschrijft die met een Palestijnse vlag achterop zijn scooter door Amsterdam rijdt. Volgens haar kun je je daaraan ergeren, maar je kunt het ook zien als betrokkenheid bij de wereld – beter dan thuis gamen. Het klinkt sympathiek, maar juist die eenvoud roept vragen op. Want in Amsterdam is een vlag nooit zomaar een vlag. Deze stad leeft met een verleden van onderduik en bevrijding, van migratiegolven en spanningen, van herinneringen die nog altijd door de straten echoën. In zo’n context is publieke symboliek nooit neutraal: ze kan hoop en erkenning schenken, maar evenzeer angst en pijn oproepen. Door uitsluitend voor de positieve interpretatie te kiezen, schuift burgemeester Halsema dat ongemak terzijde. Daarmee doet ze alsof alleen de jongere betekenis geeft, en de omstander slechts kortzichtig reageert. Maar ook de beleving van die omstander ís betekenisvol. Een stad bestaat niet uit abstracte idealen, maar uit botsende herinneringen, emoties en perspectieven die elkaar in de publieke ruimte kruisen. De vraag is daarom niet hoe we irritatie omzetten in optimisme, maar hoe we leren samenleven met tegenstrijdige betekenissen die zich niet laten gladstrijken. Een burgemeester hoeft die spanning niet op te lossen, maar wel de moed te hebben haar te benoemen.

97,075 次观看

Videos

SherminAmiri's profile picture

Het is verbijsterend dat zulke ongefundeerde retoriek op nationale televisie wordt uitgezonden, en nog erger dat een Amsterdamse wethouder hierbij instemmend knikt. De uitspraak dat Nederland een “godvergeten, diep racistisch land” zou zijn, is niet alleen onzinnig, maar ook feitelijk onjuist. Nederland wordt door internationaal onderzoek, zoals de World Values Survey en het SCP-rapport De sociale staat van Nederland, juist geprezen als een van de meest tolerante landen ter wereld. Diversiteit wordt breed geaccepteerd, en er is sterke steun voor gelijke rechten en inclusiviteit. Natuurlijk bestaan er problemen, zoals discriminatie, maar deze worden door de overheid en samenleving actief aangepakt. Een generalisatie zoals deze doet volstrekt geen recht aan de complexe realiteit. Dat er “niemand is die daadwerkelijk iets om een ander geeft,” is een flagrante onwaarheid. Nederland kent een rijke traditie van solidariteit en maatschappelijke betrokkenheid. Duizenden vrijwilligers, organisaties en initiatieven werken dagelijks aan inclusie en gelijkheid. Een “diep racistisch land” doet dit niet. De claim dat we “al twintig jaar alleen maar praten” is al even misplaatst. In de afgelopen jaren zijn er talloze initiatieven gestart, wetten aangescherpt en beleidsplannen uitgerold om racisme en discriminatie aan te pakken. Van de aanpak van etnisch profileren tot diversiteitsbeleid in het onderwijs en op de werkvloer: Nederland blijft werken aan een rechtvaardigere samenleving. Het probleem zit niet in praten, maar in een gebrek aan erkenning voor de stappen die al zijn gezet. Deze ongefundeerde uitspraken zijn niet alleen feitelijk onjuist, maar ondermijnen ook de strijd tegen racisme door mensen uit elkaar te drijven in plaats van hen te verbinden. Nederland heeft haar problemen, maar verdient een eerlijke en genuanceerde analyse – niet dit soort simplistische en polariserende retoriek.

Shermin Amiri

179,439 次观看 • 1 年前

SherminAmiri's profile picture

De bewering dat Palestijnen geen andere keuze hebben dan gewapend verzet is niet alleen misleidend, maar ook historisch en juridisch onjuist. Hoewel de Palestijnse zaak zonder twijfel complex is, toont de geschiedenis aan dat er wel degelijk diplomatieke en politieke alternatieven zijn geweest die tot vooruitgang hebben geleid. De Oslo-akkoorden (1993-1995) vormden een doorbraak door de oprichting van de Palestijnse Autoriteit (PA), die beperkt zelfbestuur kreeg over delen van de Westelijke Jordaanoever en #Gaza. In 2012 erkende de Verenigde Naties Palestina als waarnemerstaat, wat de diplomatieke positie versterkte. Bovendien waren er vredesonderhandelingen, zoals in 2000 tijdens de Camp David-top en in 2008 met het Olmert-Abbas-plan, waarin Israël een onafhankelijke Palestijnse staat aanbood. Beide voorstellen werden afgewezen door Palestijnse leiders zonder tegenvoorstel. Gewapend verzet heeft daarentegen vooral schade toegebracht aan de Palestijnse zaak. De Tweede Intifada (2000-2005), gekenmerkt door zelfmoordaanslagen en geweld, leidde tot zware Israëlische repressie, de bouw van de veiligheidsbarrière en economische achteruitgang. In Gaza heeft #Hamas, sinds de machtsovername in 2007, meerdere gewapende conflicten met Israël uitgelokt (2008, 2012, 2014, 2021, 2023). De gevolgen waren/zijn desastreus: duizenden doden, een economische blokkade en een aanhoudende humanitaire crisis. Het internationaal recht maakt bovendien een duidelijk onderscheid tussen gewapend verzet en terreur. Het VN-Handvest erkent het recht op zelfverdediging, maar het IVe Verdrag van Genève verbiedt doelbewuste aanvallen op burgers. Organisaties als Human Rights Watch en Amnesty International hebben Hamas beschuldigd van oorlogsmisdaden, zoals het gebruik van menselijke schilden en willekeurige raketaanvallen op Israëlische steden. De harde realiteit is dat gewapend verzet de Palestijnen structureel heeft verzwakt en Israël alleen maar heeft gesterkt. Diplomatie heeft, ondanks obstakels, tastbare resultaten opgeleverd. Het is niet een gebrek aan mogelijkheden, maar een falend leiderschap dat de Palestijnse zaak gevangen houdt in een destructieve cyclus van geweld.

Shermin Amiri

89,775 次观看 • 1 年前

SherminAmiri's profile picture

Nourdeen Wildeman stelt dat de drie predikers die waren uitgenodigd voor de Ramadan Expo in Utrecht mainstream #moslims zijn. Vervolgens zegt hij dat deze sprekers niet alleen theologische kennis hebben, maar ook de westerse samenleving goed begrijpen. Volgens hem beperken ze zich niet tot puur religieuze kwesties, maar leggen ze ook uit hoe islamitische principes kunnen worden toegepast in de samenlevingen waarin hun publiek zich bevindt. Maar als we kijken naar wat deze predikers daadwerkelijk hebben gezegd en waarvoor zij bekendstaan, dan is het moeilijk vol te houden dat zij mainstream zijn, laat staan dat hun boodschap een constructieve bijdrage levert aan de #integratie van moslims in westerse democratieën. Ali Hammuda heeft in het verleden uitgesproken dat seksuele slavernij onder bepaalde omstandigheden toegestaan is en noemde de Hamas-aanslagen van 7 oktober een fabricatie, waarmee hij desinformatie verspreidt en terreur bagatelliseert. Dit is geen theologische uitleg voor een westerse context, maar een bewuste poging om de waarheid te verdraaien en extremisme te legitimeren. Mohammed Hijab heeft zich herhaaldelijk uitgelaten in gewelddadige en antisemitische termen, zoals tijdens demonstraties waarin hij opriep om tegenstanders “kapot te maken” en Israëlische aanhangers als “honden” bestempelde die moesten worden “afgemaakt”. Zijn uitspraken over het “liefhebben van de dood” resoneren direct met jihadistische retoriek. Abu Bakr Zoud heeft homoseksualiteit afgeschilderd als een ziekte en verklaard dat “elke regenboogvlag een waarschuwing voor anale kanker zou moeten dragen”. Dit is niet zomaar een conservatieve opvatting, maar pure haatzaaierij die lijnrecht ingaat tegen de kernwaarden van een liberale democratie. Wat hieruit blijkt, is dat deze sprekers geen bruggenbouwers zijn tussen islam en de westerse samenleving. Hun boodschap is niet gericht op het ondersteunen van moslims om zich te positioneren binnen een democratische samenleving, maar juist op het creëren van een vijandbeeld tegenover diezelfde samenleving. Ze gebruiken hun kennis van de westerse context niet om moslims te helpen integreren, maar om ze te versterken in een narratief van slachtofferschap, confrontatie en afwijzing van westerse waarden. Daarom is het niet alleen misleidend, maar ook gevaarlijk om hen als mainstream te bestempelen. De islamitische gemeenschap in Nederland is divers, en velen zetten zich juist in voor een positieve en constructieve deelname aan de samenleving. Door extremistische stemmen als deze als normaal te presenteren, wordt niet alleen de samenleving misleid, maar ook moslims die wél democratische waarden onderschrijven in een hoek geduwd.

Shermin Amiri

49,854 次观看 • 1 年前

SherminAmiri's profile picture

Lisa Loeb beweert: “We hebben in Nederland te lang gedacht: we hebben het al zo goed. We zijn zo’n geëmancipeerd, progressief land. De waarheid is dat we dat helemaal niet zijn. Dat zelfbeeld blijkt helemaal niet te kloppen. We foppen onszelf in die zin daarmee.” Echt? Ik herken dit totaal niet. Dit is precies het soort alarmisme dat het debat kaapt en echte vraagstukken naar de achtergrond drukt. Nederland niet geëmancipeerd en progressief? Dat is gewoon niet waar. Feiten spreken voor zich. Volgens de Gender Equality Index 2023 van het Europees Instituut voor Gendergelijkheid (EIGE) staat Nederland tweede binnen de EU, met een score van 77,9 op 100—ruim boven het EU-gemiddelde. Nederland loopt voorop in gendergelijkheid op het gebied van werk, onderwijs, inkomen en politieke vertegenwoordiging. Uit de Emancipatiemonitor 2022 van het CBS blijkt dat 77,1% van de vrouwen tussen 15 en 65 jaar betaald werk heeft en dat twee derde economisch zelfstandig is. De vrijheid om te werken, studeren en jezelf te ontwikkelen is hier een gegeven. Dat betekent niet dat alles perfect is, maar Nederland afschilderen als een land dat “helemaal niet geëmancipeerd” is, is simpelweg feitelijk onjuist. Ik weet hoe het eruitziet als vrouwenrechten echt niet bestaan. Waar vrouwen niet mogen studeren, werken of zichzelf uitspreken. Daar vechten ze onder levensgevaarlijke omstandigheden voor basisvrijheden. En hier? Hier wordt gedaan alsof Nederland aan de rand van de afgrond staat. Wie alles als crisis bestempelt, maakt het verschil tussen ongemak en onderdrukking onzichtbaar. En juist dát brengt emancipatie geen stap verder. Een strijd zonder realiteitszin is geen strijd, maar zelfbedrog.

Shermin Amiri

31,668 次观看 • 1 年前

SherminAmiri's profile picture

Onderdrukking begint vaak niet als dwang, maar als bescherming. De wens om een kind veilig te houden, morele waarden te waarborgen en de gemeenschap te beschermen tegen invloeden van buitenaf. Maar wanneer bescherming eenrichtingsverkeer wordt—waarbij beïnvloeding alleen geaccepteerd wordt als het de eigen overtuigingen versterkt—verandert opvoeding in controle. Een treffend voorbeeld is de asymmetrie in sociale interacties. De dochter mag omgaan met mensen die als ‘goed’ worden beschouwd, mensen zonder islamofobie, zonder ‘verkeerde’ denkbeelden. Maar deze interactie is geen open ontmoeting, geen gelijkwaardige dialoog. Het is een instrument: een kans om anderen te laten inzien hoe geweldig de islam is, misschien zelfs een mogelijkheid tot bekering. Het doel is niet uitwisseling, maar bevestiging. Tegelijkertijd wordt haar eigen vrijheid begrensd. Zij mag geen blootstelling hebben aan invloeden die haar perspectief zouden kunnen verbreden, geen ruimte krijgen om zelf te ontdekken of er ook buiten religie een zinvol leven mogelijk is. Voor anderen is de ontmoeting een kans om zich te verrijken met religieuze inzichten, maar voor haar is nieuwsgierigheid een gevaar. De vrijheid die voor de ander gewenst is—om tot #islam te komen—wordt haar ontnomen om de islam eventueel te verlaten. Onderdrukking is niet slechts de beperking van wat mag, maar de manipulatie van wat denkbaar is. Het gevaar zit niet alleen in verbieden, maar in het vooraf bepalen welke paden bewandeld mogen worden. Werkelijke vrijheid ontstaat pas als iemand zelf kan kiezen—zonder dat die keuze al bij voorbaat gestuurd wordt. Bron: Fragment uit de documentaireserie Moslims (2025), geregisseerd door Sahar Meradji, uitgezonden op NPO 3.

Shermin Amiri

16,150 次观看 • 1 年前

没有更多内容可加载