Tina Ghazimorad's banner
Tina Ghazimorad's profile picture

Tina Ghazimorad

@TinaGhazimorad • 72,458 subscribers

Communications Director for Prince Reza Pahlavi

Shorts

«ما ملت شیروخورشیدیم. هم‌چون شیر بپا خیزید و هم‌چون خورشید بدرخشید.»

«ما ملت شیروخورشیدیم. هم‌چون شیر بپا خیزید و هم‌چون خورشید بدرخشید.»

27,544 Aufrufe

خبر خوش برای همه طرفداران #منوتو! 🌟 خوشحالیم که اعلام کنیم سیگنال ماهواره‌ای من‌وتو بالاخره بازگشت! 🎉 با پیامی از امید و هیجان به استقبال آینده می‌رویم: به زودی... 🌈✨ 📡 فرکانس‌های زیر در ماهواره یوتلست E7B: ۱۱۳۰۴ برای اچ‌دی ۱۰۷۲۱ برای اس‌دی همراه ما باشید و این خبر را با دوستانتان به اشتراک بگذارید! ❤️ #منوتو #به_زودی

خبر خوش برای همه طرفداران #منوتو! 🌟 خوشحالیم که اعلام کنیم سیگنال ماهواره‌ای من‌وتو بالاخره بازگشت! 🎉 با پیامی از امید و هیجان به استقبال آینده می‌رویم: به زودی... 🌈✨ 📡 فرکانس‌های زیر در ماهواره یوتلست E7B: ۱۱۳۰۴ برای اچ‌دی ۱۰۷۲۱ برای اس‌دی همراه ما باشید و این خبر را با دوستانتان به اشتراک بگذارید! ❤️ #منوتو #به_زودی

207,955 Aufrufe

پاسخی روشن و محکم از طرف ایرانیان به تمام ایران‌ستیزان!

پاسخی روشن و محکم از طرف ایرانیان به تمام ایران‌ستیزان!

26,982 Aufrufe

Videos

A Message From Inside Iran: This message contains graphic realities that may not be suitable for everyone. Speaking from inside our homeland, we want to offer a true picture of Iran to those who accuse us of ignorance and political illiteracy. The night the red streaks of machine-gun fire tore through the sky above us, people fell to the ground in scenes that felt like a surreal film rather than reality, and their blood splattered across our faces. From that night on, the meaning of violence in this land changed forever. As our feet slipped on blood and bodies, we lost the remains of our loved ones, people who had been breathing beside us only moments earlier, within seconds, amid a mountain of corpses. Then we reached Kahrizak morgue. Exposed brains, severed heads, dismembered limbs, torn-open bodies and lifeless eyes frozen in their final gaze. After that came the cemeteries. In recent months, we have seen more deep, dark graves than we have seen life. From those killed by bullets to executions, and now the unending suicides and deaths from grief. Since January, our struggle against the regime has ceased to be a political confrontation. It has become a battle between life and death. If we felt joy when bombs killed the leaders of the Islamic Republic, it was not because we do not love our country. If that were true, we would have turned our backs on our homeland years ago and never returned. If the war brought us any joy, it was because, for the first time in more than four decades, our killers were being torn apart and ruined alongside us. It is easy to speak of politics and democracy from a safe distance from this grief-stricken land, drowning in death, seated behind polished desks and protected from all danger. We do not ask you to step into our battle-worn shoes, stained with the dried blood of our compatriots, and walk in our place. You could not bear it. We ask only one thing: do not rub salt into our wounds. You cannot brand us as traitors to our homeland. Our bodies are so drenched in blood that no label will stick. Whether we stand empty-handed in the streets or beneath the bombs brought down upon our country by the regime’s relentless belligerence, we will continue this struggle until victory. Long live Iran.
2:54

Sensitive content

This media may contain sensitive content.

TinaGhazimorad's profile picture

A Message From Inside Iran: This message contains graphic realities that may not be suitable for everyone. Speaking from inside our homeland, we want to offer a true picture of Iran to those who accuse us of ignorance and political illiteracy. The night the red streaks of machine-gun fire tore through the sky above us, people fell to the ground in scenes that felt like a surreal film rather than reality, and their blood splattered across our faces. From that night on, the meaning of violence in this land changed forever. As our feet slipped on blood and bodies, we lost the remains of our loved ones, people who had been breathing beside us only moments earlier, within seconds, amid a mountain of corpses. Then we reached Kahrizak morgue. Exposed brains, severed heads, dismembered limbs, torn-open bodies and lifeless eyes frozen in their final gaze. After that came the cemeteries. In recent months, we have seen more deep, dark graves than we have seen life. From those killed by bullets to executions, and now the unending suicides and deaths from grief. Since January, our struggle against the regime has ceased to be a political confrontation. It has become a battle between life and death. If we felt joy when bombs killed the leaders of the Islamic Republic, it was not because we do not love our country. If that were true, we would have turned our backs on our homeland years ago and never returned. If the war brought us any joy, it was because, for the first time in more than four decades, our killers were being torn apart and ruined alongside us. It is easy to speak of politics and democracy from a safe distance from this grief-stricken land, drowning in death, seated behind polished desks and protected from all danger. We do not ask you to step into our battle-worn shoes, stained with the dried blood of our compatriots, and walk in our place. You could not bear it. We ask only one thing: do not rub salt into our wounds. You cannot brand us as traitors to our homeland. Our bodies are so drenched in blood that no label will stick. Whether we stand empty-handed in the streets or beneath the bombs brought down upon our country by the regime’s relentless belligerence, we will continue this struggle until victory. Long live Iran.

Tina Ghazimorad

42,580 Aufrufe • vor 1 Monat

«این پیام شامل حقایقیست که شاید برای همه مناسب نباشد. از درون میهن، برای عده‌ای از عزیزانی که ما را به عدم آگاهی و نداشتن سواد سیاسی متهم می‌کنند، می‌خواهیم تصویری واقعی از ایران ارائه دهیم. شبی که سرخی شلیک تیربار از آسمان، میانمان کشیده شد و انسان‌ها شبیه به فیلمی تخیلی نه واقع‌گرا بر زمین می‌ریختند و خونشان بر سر و صورت ما می‌پاشید، معنای خشونت برای همیشه این دیار عوض شد. در حالی که پاهایمان روی خون و جسد لیز می‌خورد، پیکر عزیزانمان را که لحظاتی قبل، در کنارمان نفس می‌کشیدند، در کسری از ثانیه، میان کوهی از اجساد گم کردیم. به کهریزک رسیدیم. مغزهای بیرون ریخته، سرهای بریده، دست و پاهای قطع شده، شکم‌های پاره پاره و چشمان بی‌جانی که در آخرین نگاه، یخ زده بودند. و پس از آن گورستان بود. ما در این چند ماه آنقدر که گودال‌های تاریک و عمیق قبرها را دیدیم، زندگی ندیدیم. از قتل با گلوله، تا اعدام و امروز خودکشی‌ها و دق مرگ شدن‌های تمام نشدنی. از دی‌ماه، نبرد با نظام برای ما از یک رویارویی سیاسی، به جنگ میان مرگ و زندگی بدل شد. اگر از بمب‌هایی که سران جمهوری اسلامی را می‌کشت شاد بودیم به این خاطر نبود که ما خاکمان را دوست نداریم. که اگر اینگونه بود سالها پیش به میهنمان پشت می‌کردیم و هرگز باز نمی‌گشتیم. شادی ما از جنگ به این خاطر بود که برای اولین بار در این چهل و چندسال، قاتلانمان، همراه با ما تکه تکه و خانه خراب می‌شدند. صحبت از سیاست و دموکراسی، در فاصله‌ای دور از این غم‌کده‌ی غرق در مرگ، پشت میزهای آراسته و در امنیت کامل، آسان‌ است. ما از شما نمی‌خواهیم کفش‌های نبرد ما که خون هموطنانمان بر آن خشکیده را به پا کنید و به جای ما قدم بردارید، چون توان این کار را ندارید. فقط و فقط، نمک بر زخممان نپاشید. شما نمی‌توانید به ما وصله‌ی وطن فروشی بزنید چرا که تن‌های ما آنقدر خون‌آلود است که هیچ برچسبی بر آن نمی‌چسبد. ما چه با دستان خالی در خیابان، چه زیر بمب‌هایی که در نتیجه گردن‌کشی‌های بی‌امان نظام، خاک کشورمان را به توبره می‌کشد این نبرد را ادامه میدهیم تا پیروزی. پاینده ایران»
2:53

Sensitive content

This media may contain sensitive content.

TinaGhazimorad's profile picture

«این پیام شامل حقایقیست که شاید برای همه مناسب نباشد. از درون میهن، برای عده‌ای از عزیزانی که ما را به عدم آگاهی و نداشتن سواد سیاسی متهم می‌کنند، می‌خواهیم تصویری واقعی از ایران ارائه دهیم. شبی که سرخی شلیک تیربار از آسمان، میانمان کشیده شد و انسان‌ها شبیه به فیلمی تخیلی نه واقع‌گرا بر زمین می‌ریختند و خونشان بر سر و صورت ما می‌پاشید، معنای خشونت برای همیشه این دیار عوض شد. در حالی که پاهایمان روی خون و جسد لیز می‌خورد، پیکر عزیزانمان را که لحظاتی قبل، در کنارمان نفس می‌کشیدند، در کسری از ثانیه، میان کوهی از اجساد گم کردیم. به کهریزک رسیدیم. مغزهای بیرون ریخته، سرهای بریده، دست و پاهای قطع شده، شکم‌های پاره پاره و چشمان بی‌جانی که در آخرین نگاه، یخ زده بودند. و پس از آن گورستان بود. ما در این چند ماه آنقدر که گودال‌های تاریک و عمیق قبرها را دیدیم، زندگی ندیدیم. از قتل با گلوله، تا اعدام و امروز خودکشی‌ها و دق مرگ شدن‌های تمام نشدنی. از دی‌ماه، نبرد با نظام برای ما از یک رویارویی سیاسی، به جنگ میان مرگ و زندگی بدل شد. اگر از بمب‌هایی که سران جمهوری اسلامی را می‌کشت شاد بودیم به این خاطر نبود که ما خاکمان را دوست نداریم. که اگر اینگونه بود سالها پیش به میهنمان پشت می‌کردیم و هرگز باز نمی‌گشتیم. شادی ما از جنگ به این خاطر بود که برای اولین بار در این چهل و چندسال، قاتلانمان، همراه با ما تکه تکه و خانه خراب می‌شدند. صحبت از سیاست و دموکراسی، در فاصله‌ای دور از این غم‌کده‌ی غرق در مرگ، پشت میزهای آراسته و در امنیت کامل، آسان‌ است. ما از شما نمی‌خواهیم کفش‌های نبرد ما که خون هموطنانمان بر آن خشکیده را به پا کنید و به جای ما قدم بردارید، چون توان این کار را ندارید. فقط و فقط، نمک بر زخممان نپاشید. شما نمی‌توانید به ما وصله‌ی وطن فروشی بزنید چرا که تن‌های ما آنقدر خون‌آلود است که هیچ برچسبی بر آن نمی‌چسبد. ما چه با دستان خالی در خیابان، چه زیر بمب‌هایی که در نتیجه گردن‌کشی‌های بی‌امان نظام، خاک کشورمان را به توبره می‌کشد این نبرد را ادامه میدهیم تا پیروزی. پاینده ایران»

Tina Ghazimorad

28,086 Aufrufe • vor 1 Monat

TinaGhazimorad's profile picture

در پنلی با حضور ده‌ها کنشگر سیاسی و رسانه‌ای، در حمایت از شاهزاده رضا پهلوی که به ابتکار آریا فرپوری گرامی و جمعی از دوستان میهن‌دوست برگزار شد، درباره نقش شاهزاده در ارتباط با ملتی سخن گفتم که بیش از چهار دهه «بی‌نماینده» بوده است. در این مدت، یکی از تأثیرگذارترین پیام‌هایی که از داخل ایران دریافت کرده‌ایم، توصیف همین «حس» بوده است: حسِ داشتن یک صدای واقعی؛ صدایی که در سکوت تحمیل‌شده، به جای مردم شنیده می‌شود؛ صدایی که فقط روایت رنج نیست، بلکه امید را دوباره به «باور» تبدیل کرده است. مردم ایران این‌بار نمایندگی خود را به بهای خونشان به شاهزاده رضا پهلوی واگذار کرده‌اند و این، یک مسئولیت معمولی نیست. در شاهنامه، یکی از بزرگان خطاب به اردشیر بابکان، بنیان‌گذار ساسانیان که داد و دهش را برقرار کرد، گفت «تو ایمن بَوی کز تو ما ایمنیم… مبادا که پیمان تو بشکنیم» پیمانی که بسته شده، پابرجاست. و اکنون نوبت ماست که در این مسیر، هم‌پیمان بمانیم.

Tina Ghazimorad

107,129 Aufrufe • vor 6 Monaten