Loading video...

Video Failed to Load

There was a problem loading this video. This could be due to a temporary network issue or the video might be unavailable.

yaşayamamak

uğur

11,349 subscribers

32,006 views • 1 year ago •via X (Twitter)

Education Comedy Arts

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

3 Comments

dehaan1 year ago

saat daha yedi bıçaklama bizi abi

orucov1 year ago

🚬

Solar Heavy1 year ago

where space meets sound

Related Videos

Çocukluğunu yaşayamamak.

Çocukluğunu yaşayamamak.

Tuhaf Ama Gerçek

159,372 views • 2 years ago

yaşayamamak..

yaşayamamak..

Louder

1,660,964 views • 11 months ago

Çocukluğunu yaşayamamak…

Çocukluğunu yaşayamamak…

ོgönül kitabı

21,623 views • 1 year ago

gördüğüm en güzel dusan tadic editi.. seninle şampiyonluk yaşayamamak aşırı koydu.

gördüğüm en güzel dusan tadic editi.. seninle şampiyonluk yaşayamamak aşırı koydu.

sude

18,673 views • 1 year ago

Sosyal medyada paylaşılan 2007 ve 2026 yıllarındaki Şebnem Ferah konserleri ‘anı yaşayamamak’ başlığıyla karşılaştırıldı:

Sosyal medyada paylaşılan 2007 ve 2026 yıllarındaki Şebnem Ferah konserleri ‘anı yaşayamamak’ başlığıyla karşılaştırıldı:

ZAM Haber

139,879 views • 25 days ago

Polis demek, -Memurlarda en düşük saatlik ücrete talim etmek, -Baskı, mobinglerlemücadele etmek, -Günde 17-18 saate kadar çalışmak, -Mesai ücreti alamamak, -Emeklilik bile yaşayamamak demektir. Bunları unutmuş sayın cumhurbaşkanımız hatırlatalım dedim. #PolisHaberBekliyor

Polis demek, -Memurlarda en düşük saatlik ücrete talim etmek, -Baskı, mobinglerlemücadele etmek, -Günde 17-18 saate kadar çalışmak, -Mesai ücreti alamamak, -Emeklilik bile yaşayamamak demektir. Bunları unutmuş sayın cumhurbaşkanımız hatırlatalım dedim. #PolisHaberBekliyor

Ferman AVCI

18,810 views • 11 months ago

Refaha Yürüyen Vicdan: Çocuklarımızın Yüzüne Bakmak İstiyorsak Kahire’de güneş, sabahın ilk saatlerinde bile bir keder gibi doğuyordu. Tozlu sokaklardan geçip Refah’a uzanan kalabalık bir yürüyüş başlamıştı. Herkesin adımlarında başka bir hikâye, başka bir suskunluk vardı. Kalabalık büyüktü ama sessizlik daha büyüktü. Bu sessizlik, utancın ve vicdanın ortak diline dönüşmüştü. İnsan bazen konuşarak değil, yürüyerek anlatır içindeki feryadı. Yürüyüş esnasında kalabalığın içinde, yüzünde ne medya kimliği ne de ülke rozeti taşıyan bir kadınla göz göze geldim. Adı Stella’ydı. Almanya’dan geldi. Elinde yalnızca bir su şişesi ve yorgun bir sırt çantası vardı. Ona kim olduğunu sormadım; ama neden burada olduğunu, durduğu yer, taşıdığı ifade zaten sessizce anlatıyordu. Sadece birkaç kelime etti, ama o kelimeler kalabalığın uğultusunda yankı oldu: “Bu hayatta çok kötü şeyler oluyor. Eğer çocuklarımızın yüzüne bakmak istiyorsak, sessiz kalamayız. Almanlar, Türkler… artık kim olduğumuzun önemi yok. Herkes burada çünkü herkes her şeyi görüyor. Elimizde telefonlar var, görüntüler var… Ama evde oturup kahvemizi içmeye, işe gitmeye devam edemeyiz. Böyle şey olmaz. Ayağa kalkmak lazım. Çünkü çocuklar ölüyor… Anneleri, babaları ölüyor...” Stella bir gazeteci değildi o gün. Haber yapan değil, acıyı taşıyan bir insandı. Belki de en gerçek habercilik artık kalbiyle yürümekten geçiyordu. Sessizce yürüyen insanların gözlerinde, anlatılamayan bir yük, bastırılmış bir haykırış vardı. Refah’a atılan adımların arasında yalnızca Ortadoğu’dan insanlar yoktu. İspanyol bir çift, ellerinde zeytin dalı taşıyordu. Kanada’dan gelen bir kadın gözyaşlarını mendiline değil, küçük bir çocuğun oyuncak ayısına siliyordu. Her birinin ortak bir yarası vardı: Görmek. Ve artık hiçbir şey olmamış gibi yaşayamamak. İnsan bazen kendi acısına bile yabancılaşır. Ama bu yürüyüşte insanlar birbirinin acısına yabancı değildi. Herkesin kalbinde, başkalarının çocukları için atan bir parça. Herkesin omuzunda, dünyanın başka ucundaki bombalanmış bir evin tuğlası. Kimileri sustukça içten içe yanıyor, kimileri ağlamayı bile unutur hale gelmişti. Bu yürüyüş, Gazze için yürünüyordu. O coğrafyada bombaların altında kalan çocuklar, enkazdan sağ çıkamayan anneler, göz göre göre susulan, görmezden gelinen bir vahşetin ortasındaydılar. Kalabalık; Gazzeli çocukların, annelerin, insanların hayatta kalabilmesi için yola düşmüştü. Bu yürüyüş, onların sesi olma gayretiydi. Gazze artık yalnız değildi. Bu kalabalık, o acının yalnızca bir ülkeye, dine ya da sınıra ait olmadığını gösteriyordu. Alanda Müslümanlar kadar Hristiyanlar da vardı. agnostikler de... Farklı kıtalardan, inançlardan, geçmişlerden gelen insanlar tek bir duyguda birleşmişti: Vicdan. Toprağın sıcağı, bedenin yorgunluğuyla birleşiyordu ama kimse durmak istemiyordu. Çünkü bu yürüyüş sadece Refah’a değil; insanlığın kendine dönüşüydü. Kalabalık, yeryüzünde hâlâ kalmış azıcık merhametin izini sürüyordu. Yol boyunca birbirine sıkıca sarılan insanlar vardı. Diller farklıydı ama duygular aynıydı. Göz göze gelen iki insan, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabiliyordu. O anda ne siyaset konuşuluyordu, ne analiz yapılıyordu. O anda sadece kalp konuşuyordu. Bir yaşlı adam, elinde bastonla yürüyordu. Her adımda hafifçe sendeleyerek ama inatla ilerliyordu. Yanından geçen genç bir adam, koluna girdi. İsimlerini sormadılar. Kim oldukları önemli değildi, neden orada oldukları yeterince güçlü bir cevaptı. Bir köşede susarak yürüyen genç bir kızın elinde kendi çizdiği bir pankart vardı: "İnsanım, çünkü acıyı taşıyabiliyorum." Yalnızca o yazı bile, sayfalarca rapordan, manşetten, söylemden daha etkiliydi. O gün Kahire’de, adımlarımızı bir hedefe değil, bir haykırışa doğru attık. Bu haykırış, sadece Gazze için değil; kaybettiğimiz merhamet için, unuttuğumuz ortak insanlık için, susturulmuş çocukların sesi için yankılandı. Ve o ses hâlâ kulaklarımızda çınlıyor: "Ayağa kalkmak lazım." Erdal Elibüyük 15.06. 2025, Kahire

Refaha Yürüyen Vicdan: Çocuklarımızın Yüzüne Bakmak İstiyorsak Kahire’de güneş, sabahın ilk saatlerinde bile bir keder gibi doğuyordu. Tozlu sokaklardan geçip Refah’a uzanan kalabalık bir yürüyüş başlamıştı. Herkesin adımlarında başka bir hikâye, başka bir suskunluk vardı. Kalabalık büyüktü ama sessizlik daha büyüktü. Bu sessizlik, utancın ve vicdanın ortak diline dönüşmüştü. İnsan bazen konuşarak değil, yürüyerek anlatır içindeki feryadı. Yürüyüş esnasında kalabalığın içinde, yüzünde ne medya kimliği ne de ülke rozeti taşıyan bir kadınla göz göze geldim. Adı Stella’ydı. Almanya’dan geldi. Elinde yalnızca bir su şişesi ve yorgun bir sırt çantası vardı. Ona kim olduğunu sormadım; ama neden burada olduğunu, durduğu yer, taşıdığı ifade zaten sessizce anlatıyordu. Sadece birkaç kelime etti, ama o kelimeler kalabalığın uğultusunda yankı oldu: “Bu hayatta çok kötü şeyler oluyor. Eğer çocuklarımızın yüzüne bakmak istiyorsak, sessiz kalamayız. Almanlar, Türkler… artık kim olduğumuzun önemi yok. Herkes burada çünkü herkes her şeyi görüyor. Elimizde telefonlar var, görüntüler var… Ama evde oturup kahvemizi içmeye, işe gitmeye devam edemeyiz. Böyle şey olmaz. Ayağa kalkmak lazım. Çünkü çocuklar ölüyor… Anneleri, babaları ölüyor...” Stella bir gazeteci değildi o gün. Haber yapan değil, acıyı taşıyan bir insandı. Belki de en gerçek habercilik artık kalbiyle yürümekten geçiyordu. Sessizce yürüyen insanların gözlerinde, anlatılamayan bir yük, bastırılmış bir haykırış vardı. Refah’a atılan adımların arasında yalnızca Ortadoğu’dan insanlar yoktu. İspanyol bir çift, ellerinde zeytin dalı taşıyordu. Kanada’dan gelen bir kadın gözyaşlarını mendiline değil, küçük bir çocuğun oyuncak ayısına siliyordu. Her birinin ortak bir yarası vardı: Görmek. Ve artık hiçbir şey olmamış gibi yaşayamamak. İnsan bazen kendi acısına bile yabancılaşır. Ama bu yürüyüşte insanlar birbirinin acısına yabancı değildi. Herkesin kalbinde, başkalarının çocukları için atan bir parça. Herkesin omuzunda, dünyanın başka ucundaki bombalanmış bir evin tuğlası. Kimileri sustukça içten içe yanıyor, kimileri ağlamayı bile unutur hale gelmişti. Bu yürüyüş, Gazze için yürünüyordu. O coğrafyada bombaların altında kalan çocuklar, enkazdan sağ çıkamayan anneler, göz göre göre susulan, görmezden gelinen bir vahşetin ortasındaydılar. Kalabalık; Gazzeli çocukların, annelerin, insanların hayatta kalabilmesi için yola düşmüştü. Bu yürüyüş, onların sesi olma gayretiydi. Gazze artık yalnız değildi. Bu kalabalık, o acının yalnızca bir ülkeye, dine ya da sınıra ait olmadığını gösteriyordu. Alanda Müslümanlar kadar Hristiyanlar da vardı. agnostikler de... Farklı kıtalardan, inançlardan, geçmişlerden gelen insanlar tek bir duyguda birleşmişti: Vicdan. Toprağın sıcağı, bedenin yorgunluğuyla birleşiyordu ama kimse durmak istemiyordu. Çünkü bu yürüyüş sadece Refah’a değil; insanlığın kendine dönüşüydü. Kalabalık, yeryüzünde hâlâ kalmış azıcık merhametin izini sürüyordu. Yol boyunca birbirine sıkıca sarılan insanlar vardı. Diller farklıydı ama duygular aynıydı. Göz göze gelen iki insan, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabiliyordu. O anda ne siyaset konuşuluyordu, ne analiz yapılıyordu. O anda sadece kalp konuşuyordu. Bir yaşlı adam, elinde bastonla yürüyordu. Her adımda hafifçe sendeleyerek ama inatla ilerliyordu. Yanından geçen genç bir adam, koluna girdi. İsimlerini sormadılar. Kim oldukları önemli değildi, neden orada oldukları yeterince güçlü bir cevaptı. Bir köşede susarak yürüyen genç bir kızın elinde kendi çizdiği bir pankart vardı: "İnsanım, çünkü acıyı taşıyabiliyorum." Yalnızca o yazı bile, sayfalarca rapordan, manşetten, söylemden daha etkiliydi. O gün Kahire’de, adımlarımızı bir hedefe değil, bir haykırışa doğru attık. Bu haykırış, sadece Gazze için değil; kaybettiğimiz merhamet için, unuttuğumuz ortak insanlık için, susturulmuş çocukların sesi için yankılandı. Ve o ses hâlâ kulaklarımızda çınlıyor: "Ayağa kalkmak lazım." Erdal Elibüyük 15.06. 2025, Kahire

Erdal ELİBÜYÜK

23,319 views • 1 year ago

🟥 Filistinli mahkûm Ali Asaad Amro 2 yıl İsrail hapishanelerinde geçirdikten sonraki hali Öncesi. Sonra

🟥 Filistinli mahkûm Ali Asaad Amro 2 yıl İsrail hapishanelerinde geçirdikten sonraki hali Öncesi. Sonra

Sabri Amca

17,790,642 views • 3 days ago

Türk Kara Kuvvetleri'nin kuruluş yıl dönümünde Kur'an-ı Kerim tilaveti

Türk Kara Kuvvetleri'nin kuruluş yıl dönümünde Kur'an-ı Kerim tilaveti

ENSONHABER

218,461 views • 1 day ago

Sizce hanımefendi verdiği tepkide haklı mı?

Sizce hanımefendi verdiği tepkide haklı mı?

Felsefe Parrhesia

56,881 views • 1 day ago

Osmaniye'nin mazota gelen 5 lira 20 kuruşluk zamla ilgili konuşan bir vatandaş: "Biz mazot çıkardık Gabar'dan, nerede bu petrolümüz, bizim mazotumuz, benzinimiz nerede? Çiftçiyim, 10 lira, 12 liraya ürün satıyoruz 65-70 liraya mazot alıyoruz" (ANKA)

Osmaniye'nin mazota gelen 5 lira 20 kuruşluk zamla ilgili konuşan bir vatandaş: "Biz mazot çıkardık Gabar'dan, nerede bu petrolümüz, bizim mazotumuz, benzinimiz nerede? Çiftçiyim, 10 lira, 12 liraya ürün satıyoruz 65-70 liraya mazot alıyoruz" (ANKA)

Aykırı

262,110 views • 3 months ago

Vatandaş lafı hiç eğip bükmeden kitabı ortasından okumuş.. "Ecevit döneminde şeker 3 liraydı, cebimizde karaborsa 10 liraya alacak paramız vardı‼️" #EmeklininGazabıSandıkta

Vatandaş lafı hiç eğip bükmeden kitabı ortasından okumuş.. "Ecevit döneminde şeker 3 liraydı, cebimizde karaborsa 10 liraya alacak paramız vardı‼️" #EmeklininGazabıSandıkta

Boran Tekin

35,334 views • 4 months ago

Motor kullanan bir kadın sürücü, kaskına dokunarak ‘bu kulaklar ney’ diyen polis memuruna: “Benim kişisel alanımı ihlal etme hakkına sahip değilsiniz.”

Motor kullanan bir kadın sürücü, kaskına dokunarak ‘bu kulaklar ney’ diyen polis memuruna: “Benim kişisel alanımı ihlal etme hakkına sahip değilsiniz.”

Haber Report

3,895,971 views • 9 months ago

"Bu aradaki şey birazcık... Başka türlü bir şeye..." kalplerin dili çözülmeye başlıyor! ❤️‍🩹 #MuhtemelAşk yeni bölümüyle bu akşam 20.00'de Show TV’de! Show TV

"Bu aradaki şey birazcık... Başka türlü bir şeye..." kalplerin dili çözülmeye başlıyor! ❤️‍🩹 #MuhtemelAşk yeni bölümüyle bu akşam 20.00'de Show TV’de! Show TV

Muhtemel Aşk

513,850 views • 4 days ago

İstanbul'da bir motosikletli, tartıştığı araç sürücüsünü yumrukla yere serip ardından zapt etmeye çalıştı.

İstanbul'da bir motosikletli, tartıştığı araç sürücüsünü yumrukla yere serip ardından zapt etmeye çalıştı.

Boşuna Tıklama

2,482,884 views • 10 months ago

kıskanç erkek sevmem dedikten sonra tutulduğum eleman

kıskanç erkek sevmem dedikten sonra tutulduğum eleman

dilaris

54,198 views • 2 days ago

Burası; hem adıyla hem de tarihî dokusuyla müstesna bir mekân olan Cemil Meriç Kütüphane Vadimiz. • 50 bin kitaplık koleksiyonumuzla • Genel Kullanıcı Kütüphanelerimizle • Yazma Eserler Kütüphanemizle • İhtisas ve Şehircilik Kütüphanemizle • Engelsiz Bilgi Merkezimizle • Akademisyen Çalışma Alanımızla • Yapay Zekâ Kütüphanemizle • Grup Çalışma Salonlarımızla Cemil Meriç’in fikir mirası, Esenler’de ihya ettiğimiz bu tarihî yapıda yeniden hayat bulacak.

Burası; hem adıyla hem de tarihî dokusuyla müstesna bir mekân olan Cemil Meriç Kütüphane Vadimiz. • 50 bin kitaplık koleksiyonumuzla • Genel Kullanıcı Kütüphanelerimizle • Yazma Eserler Kütüphanemizle • İhtisas ve Şehircilik Kütüphanemizle • Engelsiz Bilgi Merkezimizle • Akademisyen Çalışma Alanımızla • Yapay Zekâ Kütüphanemizle • Grup Çalışma Salonlarımızla Cemil Meriç’in fikir mirası, Esenler’de ihya ettiğimiz bu tarihî yapıda yeniden hayat bulacak.

Mehmet Tevfik Göksu

64,722 views • 14 hours ago

birbirimizi yeriz ama yedirmeyiz.

birbirimizi yeriz ama yedirmeyiz.

afi

77,731 views • 1 day ago

Avrupa'nın ve dünyanın en zengin Yahudi ailelerinden Rothscildlar hangi yolla zengin oldu? Filmde açıkça anlatıyorlar.

Avrupa'nın ve dünyanın en zengin Yahudi ailelerinden Rothscildlar hangi yolla zengin oldu? Filmde açıkça anlatıyorlar.

Mustafa Armağan

707,301 views • 10 months ago

Bolu'da pantolon paçası yaptıran kadın, işlem karşılığında 250 TL isteyen terzinin kızını fiyatı çok bulup 100 TL vererek darbetti.

Bolu'da pantolon paçası yaptıran kadın, işlem karşılığında 250 TL isteyen terzinin kızını fiyatı çok bulup 100 TL vererek darbetti.

DarkWeb Haber

1,248,968 views • 19 days ago