正在加载视频...

视频加载失败

加载此视频时出现问题。这可能是由于临时网络问题，或视频可能不可用。

yaşayamamak..

Louder

1,861 subscribers

1,660,964 次观看 • 1 年前 •via X (Twitter)

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

10 条评论

Louder 的头像

Louder1 年前

canlarım forum americaya katılalım

Yiğidos 的头像

Yiğidos1 年前

asıl koyan şey dünyadaki birçok eski devlet kadar derin geçmişleri olmamasına rağmen yüzyılda devasa bir kalkınma inşa etmeleri. Sol : USA Manhattan, Empire State açılışı Mayıs 1931. Sağ: 1931 İstanbul Gelişmişlik farkı. Bunu dert edinen bir siyaset görürseniz destek verin.

Han 的头像

Han1 年前

Bi yandan da olurda gitme imkanı olursa nasıl yerleşcez nasıl hayatta kalcaz korkusu bendd mi var aq cennry vatan usa..

Louder 的头像

Louder1 年前

var var

.... 的头像

....1 年前

Gidin 4 5 ay work and travel yapın bu kadar zor olmamalı ,eliniz yüzünüz düzgünse veriolar zaten vize

Ensar 的头像

Ensar1 年前

pes etmezsek gideriz

Elessar 的头像

Elessar1 年前

Fenasal hem de her gün bunu düşünüyorum

Can 的头像

Can1 年前

Ah ah

arda 的头像

arda1 年前

üzdü

mert 的头像

mert1 年前

bazen fena koyuyor

相关视频

Çocukluğunu yaşayamamak.

Çocukluğunu yaşayamamak.

Tuhaf Ama Gerçek

159,372 次观看 • 2 年前

yaşayamamak

yaşayamamak

uğur

32,006 次观看 • 1 年前

Çocukluğunu yaşayamamak…

Çocukluğunu yaşayamamak…

ོgönül kitabı

21,791 次观看 • 1 年前

gördüğüm en güzel dusan tadic editi.. seninle şampiyonluk yaşayamamak aşırı koydu.

gördüğüm en güzel dusan tadic editi.. seninle şampiyonluk yaşayamamak aşırı koydu.

sude

18,673 次观看 • 1 年前

Sosyal medyada paylaşılan 2007 ve 2026 yıllarındaki Şebnem Ferah konserleri ‘anı yaşayamamak’ başlığıyla karşılaştırıldı:

Sosyal medyada paylaşılan 2007 ve 2026 yıllarındaki Şebnem Ferah konserleri ‘anı yaşayamamak’ başlığıyla karşılaştırıldı:

ZAM Haber

142,291 次观看 • 2 个月前

Polis demek, -Memurlarda en düşük saatlik ücrete talim etmek, -Baskı, mobinglerlemücadele etmek, -Günde 17-18 saate kadar çalışmak, -Mesai ücreti alamamak, -Emeklilik bile yaşayamamak demektir. Bunları unutmuş sayın cumhurbaşkanımız hatırlatalım dedim. #PolisHaberBekliyor

Polis demek, -Memurlarda en düşük saatlik ücrete talim etmek, -Baskı, mobinglerlemücadele etmek, -Günde 17-18 saate kadar çalışmak, -Mesai ücreti alamamak, -Emeklilik bile yaşayamamak demektir. Bunları unutmuş sayın cumhurbaşkanımız hatırlatalım dedim. #PolisHaberBekliyor

Ferman AVCI

18,810 次观看 • 1 年前

🎙️ Mustafa Denizli: Kaybetmek de var neticede. Kaybedebilirsin ama Milli Takım'ın bu turnuvada saha içindeki vücut dilinde o birlikteliği göremedik. Benim çözemediğim bir görüntü var. Yaşayamamak gibi. Milli Takım, kendi kalitesinin altında bir turnuva geçirdi."

🎙️ Mustafa Denizli: Kaybetmek de var neticede. Kaybedebilirsin ama Milli Takım'ın bu turnuvada saha içindeki vücut dilinde o birlikteliği göremedik. Benim çözemediğim bir görüntü var. Yaşayamamak gibi. Milli Takım, kendi kalitesinin altında bir turnuva geçirdi."

HT Spor

39,856 次观看 • 1 个月前

Refaha Yürüyen Vicdan: Çocuklarımızın Yüzüne Bakmak İstiyorsak Kahire’de güneş, sabahın ilk saatlerinde bile bir keder gibi doğuyordu. Tozlu sokaklardan geçip Refah’a uzanan kalabalık bir yürüyüş başlamıştı. Herkesin adımlarında başka bir hikâye, başka bir suskunluk vardı. Kalabalık büyüktü ama sessizlik daha büyüktü. Bu sessizlik, utancın ve vicdanın ortak diline dönüşmüştü. İnsan bazen konuşarak değil, yürüyerek anlatır içindeki feryadı. Yürüyüş esnasında kalabalığın içinde, yüzünde ne medya kimliği ne de ülke rozeti taşıyan bir kadınla göz göze geldim. Adı Stella’ydı. Almanya’dan geldi. Elinde yalnızca bir su şişesi ve yorgun bir sırt çantası vardı. Ona kim olduğunu sormadım; ama neden burada olduğunu, durduğu yer, taşıdığı ifade zaten sessizce anlatıyordu. Sadece birkaç kelime etti, ama o kelimeler kalabalığın uğultusunda yankı oldu: “Bu hayatta çok kötü şeyler oluyor. Eğer çocuklarımızın yüzüne bakmak istiyorsak, sessiz kalamayız. Almanlar, Türkler… artık kim olduğumuzun önemi yok. Herkes burada çünkü herkes her şeyi görüyor. Elimizde telefonlar var, görüntüler var… Ama evde oturup kahvemizi içmeye, işe gitmeye devam edemeyiz. Böyle şey olmaz. Ayağa kalkmak lazım. Çünkü çocuklar ölüyor… Anneleri, babaları ölüyor...” Stella bir gazeteci değildi o gün. Haber yapan değil, acıyı taşıyan bir insandı. Belki de en gerçek habercilik artık kalbiyle yürümekten geçiyordu. Sessizce yürüyen insanların gözlerinde, anlatılamayan bir yük, bastırılmış bir haykırış vardı. Refah’a atılan adımların arasında yalnızca Ortadoğu’dan insanlar yoktu. İspanyol bir çift, ellerinde zeytin dalı taşıyordu. Kanada’dan gelen bir kadın gözyaşlarını mendiline değil, küçük bir çocuğun oyuncak ayısına siliyordu. Her birinin ortak bir yarası vardı: Görmek. Ve artık hiçbir şey olmamış gibi yaşayamamak. İnsan bazen kendi acısına bile yabancılaşır. Ama bu yürüyüşte insanlar birbirinin acısına yabancı değildi. Herkesin kalbinde, başkalarının çocukları için atan bir parça. Herkesin omuzunda, dünyanın başka ucundaki bombalanmış bir evin tuğlası. Kimileri sustukça içten içe yanıyor, kimileri ağlamayı bile unutur hale gelmişti. Bu yürüyüş, Gazze için yürünüyordu. O coğrafyada bombaların altında kalan çocuklar, enkazdan sağ çıkamayan anneler, göz göre göre susulan, görmezden gelinen bir vahşetin ortasındaydılar. Kalabalık; Gazzeli çocukların, annelerin, insanların hayatta kalabilmesi için yola düşmüştü. Bu yürüyüş, onların sesi olma gayretiydi. Gazze artık yalnız değildi. Bu kalabalık, o acının yalnızca bir ülkeye, dine ya da sınıra ait olmadığını gösteriyordu. Alanda Müslümanlar kadar Hristiyanlar da vardı. agnostikler de... Farklı kıtalardan, inançlardan, geçmişlerden gelen insanlar tek bir duyguda birleşmişti: Vicdan. Toprağın sıcağı, bedenin yorgunluğuyla birleşiyordu ama kimse durmak istemiyordu. Çünkü bu yürüyüş sadece Refah’a değil; insanlığın kendine dönüşüydü. Kalabalık, yeryüzünde hâlâ kalmış azıcık merhametin izini sürüyordu. Yol boyunca birbirine sıkıca sarılan insanlar vardı. Diller farklıydı ama duygular aynıydı. Göz göze gelen iki insan, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabiliyordu. O anda ne siyaset konuşuluyordu, ne analiz yapılıyordu. O anda sadece kalp konuşuyordu. Bir yaşlı adam, elinde bastonla yürüyordu. Her adımda hafifçe sendeleyerek ama inatla ilerliyordu. Yanından geçen genç bir adam, koluna girdi. İsimlerini sormadılar. Kim oldukları önemli değildi, neden orada oldukları yeterince güçlü bir cevaptı. Bir köşede susarak yürüyen genç bir kızın elinde kendi çizdiği bir pankart vardı: "İnsanım, çünkü acıyı taşıyabiliyorum." Yalnızca o yazı bile, sayfalarca rapordan, manşetten, söylemden daha etkiliydi. O gün Kahire’de, adımlarımızı bir hedefe değil, bir haykırışa doğru attık. Bu haykırış, sadece Gazze için değil; kaybettiğimiz merhamet için, unuttuğumuz ortak insanlık için, susturulmuş çocukların sesi için yankılandı. Ve o ses hâlâ kulaklarımızda çınlıyor: "Ayağa kalkmak lazım." Erdal Elibüyük 15.06. 2025, Kahire

Refaha Yürüyen Vicdan: Çocuklarımızın Yüzüne Bakmak İstiyorsak Kahire’de güneş, sabahın ilk saatlerinde bile bir keder gibi doğuyordu. Tozlu sokaklardan geçip Refah’a uzanan kalabalık bir yürüyüş başlamıştı. Herkesin adımlarında başka bir hikâye, başka bir suskunluk vardı. Kalabalık büyüktü ama sessizlik daha büyüktü. Bu sessizlik, utancın ve vicdanın ortak diline dönüşmüştü. İnsan bazen konuşarak değil, yürüyerek anlatır içindeki feryadı. Yürüyüş esnasında kalabalığın içinde, yüzünde ne medya kimliği ne de ülke rozeti taşıyan bir kadınla göz göze geldim. Adı Stella’ydı. Almanya’dan geldi. Elinde yalnızca bir su şişesi ve yorgun bir sırt çantası vardı. Ona kim olduğunu sormadım; ama neden burada olduğunu, durduğu yer, taşıdığı ifade zaten sessizce anlatıyordu. Sadece birkaç kelime etti, ama o kelimeler kalabalığın uğultusunda yankı oldu: “Bu hayatta çok kötü şeyler oluyor. Eğer çocuklarımızın yüzüne bakmak istiyorsak, sessiz kalamayız. Almanlar, Türkler… artık kim olduğumuzun önemi yok. Herkes burada çünkü herkes her şeyi görüyor. Elimizde telefonlar var, görüntüler var… Ama evde oturup kahvemizi içmeye, işe gitmeye devam edemeyiz. Böyle şey olmaz. Ayağa kalkmak lazım. Çünkü çocuklar ölüyor… Anneleri, babaları ölüyor...” Stella bir gazeteci değildi o gün. Haber yapan değil, acıyı taşıyan bir insandı. Belki de en gerçek habercilik artık kalbiyle yürümekten geçiyordu. Sessizce yürüyen insanların gözlerinde, anlatılamayan bir yük, bastırılmış bir haykırış vardı. Refah’a atılan adımların arasında yalnızca Ortadoğu’dan insanlar yoktu. İspanyol bir çift, ellerinde zeytin dalı taşıyordu. Kanada’dan gelen bir kadın gözyaşlarını mendiline değil, küçük bir çocuğun oyuncak ayısına siliyordu. Her birinin ortak bir yarası vardı: Görmek. Ve artık hiçbir şey olmamış gibi yaşayamamak. İnsan bazen kendi acısına bile yabancılaşır. Ama bu yürüyüşte insanlar birbirinin acısına yabancı değildi. Herkesin kalbinde, başkalarının çocukları için atan bir parça. Herkesin omuzunda, dünyanın başka ucundaki bombalanmış bir evin tuğlası. Kimileri sustukça içten içe yanıyor, kimileri ağlamayı bile unutur hale gelmişti. Bu yürüyüş, Gazze için yürünüyordu. O coğrafyada bombaların altında kalan çocuklar, enkazdan sağ çıkamayan anneler, göz göre göre susulan, görmezden gelinen bir vahşetin ortasındaydılar. Kalabalık; Gazzeli çocukların, annelerin, insanların hayatta kalabilmesi için yola düşmüştü. Bu yürüyüş, onların sesi olma gayretiydi. Gazze artık yalnız değildi. Bu kalabalık, o acının yalnızca bir ülkeye, dine ya da sınıra ait olmadığını gösteriyordu. Alanda Müslümanlar kadar Hristiyanlar da vardı. agnostikler de... Farklı kıtalardan, inançlardan, geçmişlerden gelen insanlar tek bir duyguda birleşmişti: Vicdan. Toprağın sıcağı, bedenin yorgunluğuyla birleşiyordu ama kimse durmak istemiyordu. Çünkü bu yürüyüş sadece Refah’a değil; insanlığın kendine dönüşüydü. Kalabalık, yeryüzünde hâlâ kalmış azıcık merhametin izini sürüyordu. Yol boyunca birbirine sıkıca sarılan insanlar vardı. Diller farklıydı ama duygular aynıydı. Göz göze gelen iki insan, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabiliyordu. O anda ne siyaset konuşuluyordu, ne analiz yapılıyordu. O anda sadece kalp konuşuyordu. Bir yaşlı adam, elinde bastonla yürüyordu. Her adımda hafifçe sendeleyerek ama inatla ilerliyordu. Yanından geçen genç bir adam, koluna girdi. İsimlerini sormadılar. Kim oldukları önemli değildi, neden orada oldukları yeterince güçlü bir cevaptı. Bir köşede susarak yürüyen genç bir kızın elinde kendi çizdiği bir pankart vardı: "İnsanım, çünkü acıyı taşıyabiliyorum." Yalnızca o yazı bile, sayfalarca rapordan, manşetten, söylemden daha etkiliydi. O gün Kahire’de, adımlarımızı bir hedefe değil, bir haykırışa doğru attık. Bu haykırış, sadece Gazze için değil; kaybettiğimiz merhamet için, unuttuğumuz ortak insanlık için, susturulmuş çocukların sesi için yankılandı. Ve o ses hâlâ kulaklarımızda çınlıyor: "Ayağa kalkmak lazım." Erdal Elibüyük 15.06. 2025, Kahire

Erdal ELİBÜYÜK

23,319 次观看 • 1 年前

Dusan Vlahovic'in geçen sezon çektiği tüm şutlar.

Dusan Vlahovic'in geçen sezon çektiği tüm şutlar.

Kaiser33

202,424 次观看 • 2 天前

Atatürk yabancı komutanlara , yaptırdığı savaş uçağını izletiyor .! AKP’den önce buzdolabı yok diyenlere izletin .!

Atatürk yabancı komutanlara , yaptırdığı savaş uçağını izletiyor .! AKP’den önce buzdolabı yok diyenlere izletin .!

GENCO

138,216 次观看 • 16 天前

Rize-Ardeşen’de YENİ Partiye toplu katılım sonrası horona duruldu. Canım Karadeniz’im 🥰

Rize-Ardeşen’de YENİ Partiye toplu katılım sonrası horona duruldu. Canım Karadeniz’im 🥰

ferda

47,473 次观看 • 16 天前

🗣️CHP Sözcüsü Deniz Yücel: Deprem gerçeğini bilen, geleceğin cumhurbaşkanı Ekrem İmamoğlu, 2019’dan beri İstanbul altyapısına 65 milyar TL yatırdı.

🗣️CHP Sözcüsü Deniz Yücel: Deprem gerçeğini bilen, geleceğin cumhurbaşkanı Ekrem İmamoğlu, 2019’dan beri İstanbul altyapısına 65 milyar TL yatırdı.

Selâmi Haktan

128,125 次观看 • 1 年前

Karnelerden Atatürk’ü kaldırmak hangi kıt beyinlinin fikriyse, Türk çocukları sizi siler çöp gibi çöpe atar. Aferin sana çocuk👏👏🇹🇷🇹🇷🇹🇷

Karnelerden Atatürk’ü kaldırmak hangi kıt beyinlinin fikriyse, Türk çocukları sizi siler çöp gibi çöpe atar. Aferin sana çocuk👏👏🇹🇷🇹🇷🇹🇷

Bircan YILDIRIM

342,724 次观看 • 6 个月前

📹 Yeni transferimiz Romelu Lukaku'dan mesajınız var.

📹 Yeni transferimiz Romelu Lukaku'dan mesajınız var.

Fenerbahçe SK

6,021,766 次观看 • 1 天前

Ayyy gece gece kahkaha attım 🤣 Hayatımda böyle dramatik hikaye dinlemedim, Bekir bu dertle nasıl yaşar? Bekir, Belçika çikolatası yiyememiş😆

Ayyy gece gece kahkaha attım 🤣 Hayatımda böyle dramatik hikaye dinlemedim, Bekir bu dertle nasıl yaşar? Bekir, Belçika çikolatası yiyememiş😆

Yezdan Özgül

137,080 次观看 • 11 个月前

🔴 Fatih Erbakan, Meclis’te Dışişleri Bakanı Hakan Fidan’ın yüzüne karşı seslendi: 📌 “Alacağınız en sert kararlarda dahi arkanızda olacağız!” 📌 “Sadece kınamakla, telefon diplomasisiyle yetinmeye devam ederseniz Gazze konusunda gerekli adımları atmayan bir hükümet olarak tarihe geçeceksiniz.”

🔴 Fatih Erbakan, Meclis’te Dışişleri Bakanı Hakan Fidan’ın yüzüne karşı seslendi: 📌 “Alacağınız en sert kararlarda dahi arkanızda olacağız!” 📌 “Sadece kınamakla, telefon diplomasisiyle yetinmeye devam ederseniz Gazze konusunda gerekli adımları atmayan bir hükümet olarak tarihe geçeceksiniz.”

Refahist Agenda

210,078 次观看 • 11 个月前

Çok başka bir mevzu..

Çok başka bir mevzu..

Son Yaz

56,449 次观看 • 1 年前

Fikirleri uyuşmuyordu. Hatta hemfikir oldukları konular pek azdı. Sürekli didişirlerdi. Sürekli birbirlerine meydan okuyorlardı. Ama farklılıklarına karşın önemli bir ortak noktaları vardı. Birbirleri için deli oluyorlardı. 📽️ The Notebook (2004)

Fikirleri uyuşmuyordu. Hatta hemfikir oldukları konular pek azdı. Sürekli didişirlerdi. Sürekli birbirlerine meydan okuyorlardı. Ama farklılıklarına karşın önemli bir ortak noktaları vardı. Birbirleri için deli oluyorlardı. 📽️ The Notebook (2004)

Şiirsel Sanat

356,994 次观看 • 10 个月前

Shakira'nın dans videosu görenleri hipnotize etti.

Shakira'nın dans videosu görenleri hipnotize etti.

Daily Magazin

6,376,751 次观看 • 2 个月前

🚨 Dyson, şimdi de saçtan düşmeyen toka üretip test etti

🚨 Dyson, şimdi de saçtan düşmeyen toka üretip test etti

fofik

22,985,563 次观看 • 2 个月前