Video wird geladen...

Video konnte nicht geladen werden

Beim Laden dieses Videos ist ein Problem aufgetreten. Dies könnte an einem vorübergehenden Netzwerkproblem liegen oder das Video ist möglicherweise nicht verfügbar.

yaşayamamak

uğur

11,349 subscribers

32,006 Aufrufe • vor 1 Jahr •via X (Twitter)

Bildung Comedy Kunst

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

3 Kommentare

Profilbild von dehaan

dehaanvor 1 Jahr

saat daha yedi bıçaklama bizi abi

Profilbild von orucov

orucovvor 1 Jahr

🚬

Profilbild von Solar Heavy

Solar Heavyvor 1 Jahr

where space meets sound

Ähnliche Videos

Çocukluğunu yaşayamamak.

Çocukluğunu yaşayamamak.

Tuhaf Ama Gerçek

159,372 Aufrufe • vor 2 Jahren

yaşayamamak..

yaşayamamak..

Louder

1,660,964 Aufrufe • vor 11 Monaten

Çocukluğunu yaşayamamak…

Çocukluğunu yaşayamamak…

ོgönül kitabı

21,623 Aufrufe • vor 1 Jahr

gördüğüm en güzel dusan tadic editi.. seninle şampiyonluk yaşayamamak aşırı koydu.

gördüğüm en güzel dusan tadic editi.. seninle şampiyonluk yaşayamamak aşırı koydu.

sude

18,673 Aufrufe • vor 1 Jahr

Sosyal medyada paylaşılan 2007 ve 2026 yıllarındaki Şebnem Ferah konserleri ‘anı yaşayamamak’ başlığıyla karşılaştırıldı:

Sosyal medyada paylaşılan 2007 ve 2026 yıllarındaki Şebnem Ferah konserleri ‘anı yaşayamamak’ başlığıyla karşılaştırıldı:

ZAM Haber

139,879 Aufrufe • vor 25 Tagen

Polis demek, -Memurlarda en düşük saatlik ücrete talim etmek, -Baskı, mobinglerlemücadele etmek, -Günde 17-18 saate kadar çalışmak, -Mesai ücreti alamamak, -Emeklilik bile yaşayamamak demektir. Bunları unutmuş sayın cumhurbaşkanımız hatırlatalım dedim. #PolisHaberBekliyor

Polis demek, -Memurlarda en düşük saatlik ücrete talim etmek, -Baskı, mobinglerlemücadele etmek, -Günde 17-18 saate kadar çalışmak, -Mesai ücreti alamamak, -Emeklilik bile yaşayamamak demektir. Bunları unutmuş sayın cumhurbaşkanımız hatırlatalım dedim. #PolisHaberBekliyor

Ferman AVCI

18,810 Aufrufe • vor 11 Monaten

Refaha Yürüyen Vicdan: Çocuklarımızın Yüzüne Bakmak İstiyorsak Kahire’de güneş, sabahın ilk saatlerinde bile bir keder gibi doğuyordu. Tozlu sokaklardan geçip Refah’a uzanan kalabalık bir yürüyüş başlamıştı. Herkesin adımlarında başka bir hikâye, başka bir suskunluk vardı. Kalabalık büyüktü ama sessizlik daha büyüktü. Bu sessizlik, utancın ve vicdanın ortak diline dönüşmüştü. İnsan bazen konuşarak değil, yürüyerek anlatır içindeki feryadı. Yürüyüş esnasında kalabalığın içinde, yüzünde ne medya kimliği ne de ülke rozeti taşıyan bir kadınla göz göze geldim. Adı Stella’ydı. Almanya’dan geldi. Elinde yalnızca bir su şişesi ve yorgun bir sırt çantası vardı. Ona kim olduğunu sormadım; ama neden burada olduğunu, durduğu yer, taşıdığı ifade zaten sessizce anlatıyordu. Sadece birkaç kelime etti, ama o kelimeler kalabalığın uğultusunda yankı oldu: “Bu hayatta çok kötü şeyler oluyor. Eğer çocuklarımızın yüzüne bakmak istiyorsak, sessiz kalamayız. Almanlar, Türkler… artık kim olduğumuzun önemi yok. Herkes burada çünkü herkes her şeyi görüyor. Elimizde telefonlar var, görüntüler var… Ama evde oturup kahvemizi içmeye, işe gitmeye devam edemeyiz. Böyle şey olmaz. Ayağa kalkmak lazım. Çünkü çocuklar ölüyor… Anneleri, babaları ölüyor...” Stella bir gazeteci değildi o gün. Haber yapan değil, acıyı taşıyan bir insandı. Belki de en gerçek habercilik artık kalbiyle yürümekten geçiyordu. Sessizce yürüyen insanların gözlerinde, anlatılamayan bir yük, bastırılmış bir haykırış vardı. Refah’a atılan adımların arasında yalnızca Ortadoğu’dan insanlar yoktu. İspanyol bir çift, ellerinde zeytin dalı taşıyordu. Kanada’dan gelen bir kadın gözyaşlarını mendiline değil, küçük bir çocuğun oyuncak ayısına siliyordu. Her birinin ortak bir yarası vardı: Görmek. Ve artık hiçbir şey olmamış gibi yaşayamamak. İnsan bazen kendi acısına bile yabancılaşır. Ama bu yürüyüşte insanlar birbirinin acısına yabancı değildi. Herkesin kalbinde, başkalarının çocukları için atan bir parça. Herkesin omuzunda, dünyanın başka ucundaki bombalanmış bir evin tuğlası. Kimileri sustukça içten içe yanıyor, kimileri ağlamayı bile unutur hale gelmişti. Bu yürüyüş, Gazze için yürünüyordu. O coğrafyada bombaların altında kalan çocuklar, enkazdan sağ çıkamayan anneler, göz göre göre susulan, görmezden gelinen bir vahşetin ortasındaydılar. Kalabalık; Gazzeli çocukların, annelerin, insanların hayatta kalabilmesi için yola düşmüştü. Bu yürüyüş, onların sesi olma gayretiydi. Gazze artık yalnız değildi. Bu kalabalık, o acının yalnızca bir ülkeye, dine ya da sınıra ait olmadığını gösteriyordu. Alanda Müslümanlar kadar Hristiyanlar da vardı. agnostikler de... Farklı kıtalardan, inançlardan, geçmişlerden gelen insanlar tek bir duyguda birleşmişti: Vicdan. Toprağın sıcağı, bedenin yorgunluğuyla birleşiyordu ama kimse durmak istemiyordu. Çünkü bu yürüyüş sadece Refah’a değil; insanlığın kendine dönüşüydü. Kalabalık, yeryüzünde hâlâ kalmış azıcık merhametin izini sürüyordu. Yol boyunca birbirine sıkıca sarılan insanlar vardı. Diller farklıydı ama duygular aynıydı. Göz göze gelen iki insan, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabiliyordu. O anda ne siyaset konuşuluyordu, ne analiz yapılıyordu. O anda sadece kalp konuşuyordu. Bir yaşlı adam, elinde bastonla yürüyordu. Her adımda hafifçe sendeleyerek ama inatla ilerliyordu. Yanından geçen genç bir adam, koluna girdi. İsimlerini sormadılar. Kim oldukları önemli değildi, neden orada oldukları yeterince güçlü bir cevaptı. Bir köşede susarak yürüyen genç bir kızın elinde kendi çizdiği bir pankart vardı: "İnsanım, çünkü acıyı taşıyabiliyorum." Yalnızca o yazı bile, sayfalarca rapordan, manşetten, söylemden daha etkiliydi. O gün Kahire’de, adımlarımızı bir hedefe değil, bir haykırışa doğru attık. Bu haykırış, sadece Gazze için değil; kaybettiğimiz merhamet için, unuttuğumuz ortak insanlık için, susturulmuş çocukların sesi için yankılandı. Ve o ses hâlâ kulaklarımızda çınlıyor: "Ayağa kalkmak lazım." Erdal Elibüyük 15.06. 2025, Kahire

Refaha Yürüyen Vicdan: Çocuklarımızın Yüzüne Bakmak İstiyorsak Kahire’de güneş, sabahın ilk saatlerinde bile bir keder gibi doğuyordu. Tozlu sokaklardan geçip Refah’a uzanan kalabalık bir yürüyüş başlamıştı. Herkesin adımlarında başka bir hikâye, başka bir suskunluk vardı. Kalabalık büyüktü ama sessizlik daha büyüktü. Bu sessizlik, utancın ve vicdanın ortak diline dönüşmüştü. İnsan bazen konuşarak değil, yürüyerek anlatır içindeki feryadı. Yürüyüş esnasında kalabalığın içinde, yüzünde ne medya kimliği ne de ülke rozeti taşıyan bir kadınla göz göze geldim. Adı Stella’ydı. Almanya’dan geldi. Elinde yalnızca bir su şişesi ve yorgun bir sırt çantası vardı. Ona kim olduğunu sormadım; ama neden burada olduğunu, durduğu yer, taşıdığı ifade zaten sessizce anlatıyordu. Sadece birkaç kelime etti, ama o kelimeler kalabalığın uğultusunda yankı oldu: “Bu hayatta çok kötü şeyler oluyor. Eğer çocuklarımızın yüzüne bakmak istiyorsak, sessiz kalamayız. Almanlar, Türkler… artık kim olduğumuzun önemi yok. Herkes burada çünkü herkes her şeyi görüyor. Elimizde telefonlar var, görüntüler var… Ama evde oturup kahvemizi içmeye, işe gitmeye devam edemeyiz. Böyle şey olmaz. Ayağa kalkmak lazım. Çünkü çocuklar ölüyor… Anneleri, babaları ölüyor...” Stella bir gazeteci değildi o gün. Haber yapan değil, acıyı taşıyan bir insandı. Belki de en gerçek habercilik artık kalbiyle yürümekten geçiyordu. Sessizce yürüyen insanların gözlerinde, anlatılamayan bir yük, bastırılmış bir haykırış vardı. Refah’a atılan adımların arasında yalnızca Ortadoğu’dan insanlar yoktu. İspanyol bir çift, ellerinde zeytin dalı taşıyordu. Kanada’dan gelen bir kadın gözyaşlarını mendiline değil, küçük bir çocuğun oyuncak ayısına siliyordu. Her birinin ortak bir yarası vardı: Görmek. Ve artık hiçbir şey olmamış gibi yaşayamamak. İnsan bazen kendi acısına bile yabancılaşır. Ama bu yürüyüşte insanlar birbirinin acısına yabancı değildi. Herkesin kalbinde, başkalarının çocukları için atan bir parça. Herkesin omuzunda, dünyanın başka ucundaki bombalanmış bir evin tuğlası. Kimileri sustukça içten içe yanıyor, kimileri ağlamayı bile unutur hale gelmişti. Bu yürüyüş, Gazze için yürünüyordu. O coğrafyada bombaların altında kalan çocuklar, enkazdan sağ çıkamayan anneler, göz göre göre susulan, görmezden gelinen bir vahşetin ortasındaydılar. Kalabalık; Gazzeli çocukların, annelerin, insanların hayatta kalabilmesi için yola düşmüştü. Bu yürüyüş, onların sesi olma gayretiydi. Gazze artık yalnız değildi. Bu kalabalık, o acının yalnızca bir ülkeye, dine ya da sınıra ait olmadığını gösteriyordu. Alanda Müslümanlar kadar Hristiyanlar da vardı. agnostikler de... Farklı kıtalardan, inançlardan, geçmişlerden gelen insanlar tek bir duyguda birleşmişti: Vicdan. Toprağın sıcağı, bedenin yorgunluğuyla birleşiyordu ama kimse durmak istemiyordu. Çünkü bu yürüyüş sadece Refah’a değil; insanlığın kendine dönüşüydü. Kalabalık, yeryüzünde hâlâ kalmış azıcık merhametin izini sürüyordu. Yol boyunca birbirine sıkıca sarılan insanlar vardı. Diller farklıydı ama duygular aynıydı. Göz göze gelen iki insan, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabiliyordu. O anda ne siyaset konuşuluyordu, ne analiz yapılıyordu. O anda sadece kalp konuşuyordu. Bir yaşlı adam, elinde bastonla yürüyordu. Her adımda hafifçe sendeleyerek ama inatla ilerliyordu. Yanından geçen genç bir adam, koluna girdi. İsimlerini sormadılar. Kim oldukları önemli değildi, neden orada oldukları yeterince güçlü bir cevaptı. Bir köşede susarak yürüyen genç bir kızın elinde kendi çizdiği bir pankart vardı: "İnsanım, çünkü acıyı taşıyabiliyorum." Yalnızca o yazı bile, sayfalarca rapordan, manşetten, söylemden daha etkiliydi. O gün Kahire’de, adımlarımızı bir hedefe değil, bir haykırışa doğru attık. Bu haykırış, sadece Gazze için değil; kaybettiğimiz merhamet için, unuttuğumuz ortak insanlık için, susturulmuş çocukların sesi için yankılandı. Ve o ses hâlâ kulaklarımızda çınlıyor: "Ayağa kalkmak lazım." Erdal Elibüyük 15.06. 2025, Kahire

Erdal ELİBÜYÜK

23,319 Aufrufe • vor 1 Jahr

“VAR kayıtlarında bu zamana kadar “coğrafi ofsayt” diye bir ifade duydunuz mu?!” 🎙️Ersin Düzen

“VAR kayıtlarında bu zamana kadar “coğrafi ofsayt” diye bir ifade duydunuz mu?!” 🎙️Ersin Düzen

NOW Spor

280,644 Aufrufe • vor 2 Monaten

Yarı finale biz gidiyoruz. 😊

Yarı finale biz gidiyoruz. 😊

TÜMOSAN Konyaspor

1,377,661 Aufrufe • vor 2 Monaten

Trabzonspor bu koreagrafiyi yaptıktan ve Galatasaray’ı yendikten sonra çıktığı iki maçta da hakem katliamına uğrayarak puan kaybetti. YAPI’nın KANITI! Ama görüşeceğiz. Bu YAPI’yı yıksa yıksa yine biz yıkarız. YIKACAĞIZ DA!

Trabzonspor bu koreagrafiyi yaptıktan ve Galatasaray’ı yendikten sonra çıktığı iki maçta da hakem katliamına uğrayarak puan kaybetti. YAPI’nın KANITI! Ama görüşeceğiz. Bu YAPI’yı yıksa yıksa yine biz yıkarız. YIKACAĞIZ DA!

Colmanın Bandanası

547,295 Aufrufe • vor 2 Monaten

Tam Galatasaray’a küfür edecekken gelen Rize golü… Böyle sonların hastasıyız.

Tam Galatasaray’a küfür edecekken gelen Rize golü… Böyle sonların hastasıyız.

CAPONE

1,496,059 Aufrufe • vor 2 Monaten

Galatasaray Divan Kurulu Üyesi Mete İkiz: "Eğer yayın hakları gelirlerinin arttırılması konusunda birliktelik gerçekleşmezse bence bize kalan tek yol var; kendi maçlarımızın yayın haklarını kendimiz pazarlayarak, gelirlerimizi arttırmanın zamanının geldiğini düşünüyorum!"

Galatasaray Divan Kurulu Üyesi Mete İkiz: "Eğer yayın hakları gelirlerinin arttırılması konusunda birliktelik gerçekleşmezse bence bize kalan tek yol var; kendi maçlarımızın yayın haklarını kendimiz pazarlayarak, gelirlerimizi arttırmanın zamanının geldiğini düşünüyorum!"

Forza Cimbom

219,546 Aufrufe • vor 2 Monaten

şu insanların geldiği hale bak akıl sağlığımız bozuldu artık..

şu insanların geldiği hale bak akıl sağlığımız bozuldu artık..

Fener Shadow

271,898 Aufrufe • vor 2 Monaten

Merve konsey konuşması

Merve konsey konuşması

𝓗𝓮𝓶𝓭𝓮𝓶 ❦

94,168 Aufrufe • vor 2 Jahren

⚫️ Pirana dolu akvaryuma yem olarak atılan balığın mücadelesi sonuçsuz kaldı;

⚫️ Pirana dolu akvaryuma yem olarak atılan balığın mücadelesi sonuçsuz kaldı;

SİYAH SANCAK

2,089,992 Aufrufe • vor 3 Tagen

Ölcem mk gülmekten vura vura öldü ibneler😂😂😂

Ölcem mk gülmekten vura vura öldü ibneler😂😂😂

El Muroo

88,815 Aufrufe • vor 2 Monaten

İkra, hafta sonu oynanacak Galatasaray - Fenerbahçe maçında olmak istiyor.

İkra, hafta sonu oynanacak Galatasaray - Fenerbahçe maçında olmak istiyor.

Le Marca Sports

579,176 Aufrufe • vor 2 Monaten

İsimler değişiyor, sloganlar değişiyor. Ama geçim derdi yerinde duruyor. Gençler umut arıyor. Emekliler nefes almaya çalışıyor. Esnaf ayakta kalma mücadelesi veriyor. Biz bu kısır döngüyü değiştirmek için yola çıktık. Memleketin “o mu, bu mu?” tartışmasına değil; adalete, berekete, üretime ve umuda ihtiyacı var. Tahterevalli siyasetine son vermek için sen de Anahtar’a Gel! #AnahtaraGel

İsimler değişiyor, sloganlar değişiyor. Ama geçim derdi yerinde duruyor. Gençler umut arıyor. Emekliler nefes almaya çalışıyor. Esnaf ayakta kalma mücadelesi veriyor. Biz bu kısır döngüyü değiştirmek için yola çıktık. Memleketin “o mu, bu mu?” tartışmasına değil; adalete, berekete, üretime ve umuda ihtiyacı var. Tahterevalli siyasetine son vermek için sen de Anahtar’a Gel! #AnahtaraGel

Anahtar Parti

105,607 Aufrufe • vor 13 Tagen

CHP'ye 13 seçim kaybettiren Kılıçdaroğlu, gerçeği yüzüne vuran Barış Terkoğlu'na dalga geçer gibi bir de "Tek tek say" diyor!

CHP'ye 13 seçim kaybettiren Kılıçdaroğlu, gerçeği yüzüne vuran Barış Terkoğlu'na dalga geçer gibi bir de "Tek tek say" diyor!

Dilsiz Muhalif

172,080 Aufrufe • vor 10 Tagen

“Dünyadan insanı çıkartırsak” isimli animasyon.

“Dünyadan insanı çıkartırsak” isimli animasyon.

izel,

765,339 Aufrufe • vor 2 Monaten